Herkese merhaba, Wattpad`in kapanmasından sonra hikayeme kaldığım yerden burada, Kitap Pad`de devam etmek istedim. Verilen bu arada kurgunun üzerinde ufak düzenlemeler yaptım, karakterleri ve bazı sahneleri içime sinecek şekilde biraz toparladım. Bu benim ilk kitabım ve henüz tamamlamadım ama yazarken aldığım keyfi, sizlerin de okurken almasını çok isterim. Eski okurlarıma (benim tatlı ballarıma) yeniden kavuştuğumuz için merhaba, aramıza yeni katılanlara da sıcak bir hoş geldiniz. Umarım satırlarımda güzel vakit geçirirsiniz.

Terör örgütünün aradığı bir çip ve o çipi boynunda taşıyan Yüzbaşı Aden Ayça Astra İsmim Aden Ayça Astra. Terör örgütünün azılı düşmanı olan Ecel timinin komutanıyım.Ben sizi affetmeyeceğim çünkü affettmek Allah`a mahsustur. Size cezanızı bu dünyada çektireceğim ve aldığım her nefes vatan intikamı, vereceğim son nefes de vatan şerefi içindir. "Hazır mısınız?" Dediğimde bütün tim sırıtmaya başladı. Sonra da olduğum dört duvarı sesimiz inletti. Gün doğdu hep uyandık Siperlere dayandık İstiklalin uğruna da Al kanlara boyandık Sandılar Türk uyudu Ata cenge buyurdu Türkün asker olduğunu Dünyalara duyurdu Ülkemiz Türk ülkesi Aşık eder herkesi Üstümüzden eksilmesin Al bayrağın gölgesi Marşı bitirdiğimde hepimiz sırıtıyorduk. Çektiğimiz işkenceye rağmen o oruspu çocukları kudursun diye sırıtıyorduk. Ardından da içeriye terörün başı hasan bıçakçı kapıyı sertçe açarak girdi.

" Hayat ben hariç herkesi seviyordu, beni ise dışlıyordu. Çünkü ben diğerleri gibi değildim. Ben hayata göre vefalı bir kimseyim. " Sigrid Nyless ailesini ve ülkesini kaybetmiş bir kimsedir. Ülkesini ve ailesini öldüren bakanlardan intikam almak istemektedir. Sigrid intikam almak için bakanların, nasılsın savaşı engellemek amacı ile kurdukları kamp ` a katılıp bakanları ve varislerin öldürebilecek mi? Sigrid, nasılsın karşılaşacağı engelleri alabilecek mi?

Dünya sessizce çökerken, o ayaktaydı. Gökyüzü çatladığında ailesine sarılmıştı. Ve o gün, her şey elinden alındı. Ege bir jandarmaydı. Bir baba, bir eş, sıradan bir insandı. Ta ki, gökyüzü kararana ve toprak açılana kadar. Ta ki, istila başlayana kadar. Artık o sadece bir isim değil. Kodlara kaydedilmiş, belleklere kazınmış bir bilinmez: 147G. Canavarlar şehirleri yutarken, insanlık hayatta kalmakla uğraşıyor. Ama Ege’nin savaşı sadece hayatta kalmakla ilgili değil… O, hatırlamak için savaşıyor. İnancını, insanlığını, ailesini… Ve belki de tüm dünyayı kurtarabilmek için. Kayıp bir adamın, kaybolan bir dünyanın içinde verdiği tek kişilik mücadele bu. Ve bu defa, hiçbir emir onu durduramaz. Çünkü bazı adamlar, düşmeden yürümeye yeminlidir. Çünkü bazı savaşlar… içeride kazanılır.

"Gölgeler Üssü" Beton duvarlar... Dikenli teller... Ve asla bitmeyen gözetim. Burada kimse özgür değil, kimse masum değil. Laçin, Kıraç, Ecrin ve Kaan... Dört farklı geçmiş, tek bir kapana sıkışmış hayat. Her biri kendi yaralarıyla, kendi sırlarıyla bu üste yaşıyor. Kimi kaybettiği birinin hayalini hâlâ taşıyor, kimi sevdiği herkesin bir gün gideceğine inanıyor. Kimi sessiz, kimi öfkeli... Ama hepsi, aynı soğuk nefesi soluyor. Üs, sadece beton duvarlardan ibaret değil. Burası, korkuların şekil aldığı, anıların susturulduğu bir yer. Kaçmak mı? Burada tek bir kural var: Kaçmaya kalkarsan, ya ölürsün... ya da gölgeler seni yutar.