Arkamızdan sesler gelirken göz ucuyla bakmaya çalıştım. Daha bir şey görememişken "önüne odaklan, düşeceğiz şimdi." Dedi adam. Tekrar fiti fiti koşmama odaklanırken olabildiğince hızlı koşmaya çalışıyordum. Daha fazla bacaklarım bu acıya dayanmazken "beni bırak, sen devam et." Dedim. "Olmaz, zaten geldik." Dedi. Kaşlarım çatılırken "nereye geldik?" Diye sordum. "Evlendirme dairesine! Umarım bekarsındır." Dedi. Şaka yapıyordu değil mi? Şaka. Kameralar neredeydi? Haha, güldük eğlendik, nereye el sallıyorduk? "Alt tarafı seni dövülmekten kurtardım diye beni nikahına alacak halin yok ya!" Dedim. ------- "Hangi baharı yaşıyorsun bilmem Demir ama dediğim gibi burada bitirelim." Dedim. "Sonbahar Şura, Sonbahar." Diyip derin bir nefes verdi. Arkamı dönüp yoluma devam edecekken kolumdan tutup beni kendine çekti. Vücudum vücuduna yaslanırken nefeslerimiz birbirine karıştı. İrademi korumaya çalışırken "ne yaptığını sanıyorsun?" Dedim. "Eğer bana bir şans daha vermezsen seni burada öperim." Dedi. Gözleri gözlerimin içinde dolaşıyordu. "Deneme bile. Seni mahvederim Demir." Yüzünde gülümseme oluşurken "beni mahvetmeni sabırsızlıkla bekliyor olacağım." Dedi. ------- "Bundan sonra öpebileceğin tek kadın annen olur inşallah." Dedim. "Kızımızı unutmamak gerek tabii." Dedi. "Sen delisin bence." "Delirten sensin." "Hah, daha yarım saat öncesine kadar ev arkadaşı arayan adam bir anda bana aşk pozları kesiyor." Dedim. ------- "Bu minik barlara akmak istiyor." Dedim üzgünce. "Otur evinde yemeğini, temizliğini, bakımını yap yoksa abine söylerim." "Bir idol bunları nasıl söyler, hih!" Dedim. "Bu şekilde söyler, belanın ta kendisi." Dedi eğlenerek. "Tatlı bela ama değil mi?" Dedim yeterince sevimli olamaya çalışarak. "Hem de nasıl, şerbet misin bal mı?" Dedi kahkaha atarken. "Ya abi! Zaten ihanete uğramış bir kızım." "Hadi güzelim hadi, sen ona da bela olursun zaten."

— Demir ve Gölge Bazı hikayeler tesadüf değildir. Bazıları… çok önceden yazılmıştır. Ve bazı isimler vardır… sadece bir isim değildir. Bir anahtardır. Bir kilittir. Bir yıkımdır. Feryal Karza, hayatını kontrol altında tuttuğunu sanıyordu. Düzenli, mesafeli ve hesaplı bir hayat. Geçmişten uzak durmayı başarmış, sorular sormamayı öğrenmiş, cevapların her zaman tehlikeli olduğunu bilen bir zihin. Her şey olması gerektiği gibiydi. Ta ki o sabaha kadar. Telefon ekranında beliren tek bir harf, onun bütün kurduğu düzeni paramparça etti: “Ç.” Ne bir açıklama vardı, ne bir devamı. Ama bazı mesajlar… tek bir harfle başlar. Ve bir hayatı bitirir. O harften sonra hiçbir şey aynı kalmadı. Unutulduğu sanılan dosyalar açıldı. Sessiz kalmış isimler tekrar konuşmaya başladı. Ve Feryal, kendini hiç ait olmadığı bir dünyanın içinde buldu. Bu dünya; kanla yazılmış anlaşmaların, ihanetin sıradan olduğu ilişkilerin ve gücün tek geçerli kural olduğu bir yerdi. Bu dünyanın merkezinde ise tek bir isim vardı: Çelik Demir Karahan. Onu tanıyanlar az konuşur. Onu tanımayanlar… konuşamaz. Çünkü Çelik, sadece bir adam değildir. Bir sistemdir. Bir düzenin ta kendisidir. Ve o düzen… merhamet tanımaz. Geçmişini gömmüş, duygularını susturmuş, kendi adaletini kendi yazmış bir adam. Ama bazı şeyler… gömülü kalmaz. Özellikle de yanlış kişiye dokunduğunda. Çelik için bu sadece bir dosyaydı. Bir isim. Bir çözülmesi gereken denklem. Ta ki o isim… Feryal Karza olana kadar. İki hayat. İki farklı geçmiş. İki ayrı karanlık. Ve tek bir kesişim noktası: Sırlar. Feryal, kendi isminin anlamını bildiğini sanıyordu. Işık. Parlaklık. Saflık. Ama bazı isimler… sadece görünen anlamı taşımaz. Bazıları içinde sakladığı gerçeği bekler. Ve o gerçek ortaya çıktığında, her şey yanar. Çünkü bu hikayede: Işık kurtarmaz. Karanlık saklamaz. Her şey ortaya çıkar. Sadakatler kırılır. Güven yerle bir olur. Ve en tehlikelisi… düşmanlık, en güçlü bağa dönüşür. Feryal, kendini bir oyunun içinde bulduğunu düşündü. Ama bu bir oyun değildi. Bu, yıllar önce yazılmış bir hikâyenin yeniden başlamasıydı. Ve bu hikâyede: Kimse masum değil. Kimse tamamen suçlu değil. Ama herkes… bir şey saklıyor. Bir mesajla başlayan bu yol, geri dönüşü olmayan bir yere çıkacak. Bir isim, bir dosya, ve bir adam… Her şeyi değiştirecek. “İsminin anlamını biliyor musun?” Evet, biliyordu. Ama asıl mesele bu değildi. Çünkü bazı isimler… anlamını tersinden taşır. Ve o anlam… fırtınadır.

"Biz altı kişiydik. Aynı bahçede dizlerimizi kanattık, aynı sofrada doyduk, aynı gökyüzünün altında büyüdük. Mavi ve Giray aşkın en saf halini yaşarken, Lidya ve Yankı bitmek bilmeyen fırtınalarıyla birbirlerini hırpalıyordu. Ben mi? Ben ise çocukluğumun en büyük sırrını, Uraz’ın gözlerinde saklıyordum. Ailelerimizin kurduğu bu kusursuz tabloda, her birimiz birer mısraydık. Ama benim mısram, henüz yazılmamış olandı."

İNSTAGRAM: albinom.offical EDİT YAPIP BURDAN BENİ ETİKETLEYEBİLİRSİNİZ🫶🏻 Gençken üstüne birçok sorumluluk ve ağırlık binen Doktor Açelya arkadaşı Zehra`nın yanına Şırnak`a gidince karıştığı tim ve hiç yaşamadığı olayları anlatıyor... Açelya albino hastası bir kız ve ailesi zengin olduğu için hem hastalığı hem de zenginliği göze batan bir kızdı Bu zorluklar arasında aşık olabilecek mi! Herşey bir OYUN muydu?! Tanıştığı yüzbaşı onu herşeyin içinden çekip çıkaracak mıydı

Karadeniz’in hırçın dalgaları bazen bir gemiyi, bazen bir hayatı yutar. Ama o gün… bir adamın kalbini yuttu. Kudret Akbörü. Adı gibi güçlü, adı gibi sert bir adam. Bu şehirde onun bulamadığını kimse bulamaz derlerdi. Ta ki bir gün… Mavi kaybolana kadar. Bir hafta boyunca Karadeniz’in kıyıları, dağları ve sokakları tek bir isimle çınladı. Mavi. Ama Mavi sadece kaybolmamıştı. Arkasında cevapsız sorular, yarım kalmış bir aşk ve Kudret’in kalbinde dinmeyen bir fırtına bırakmıştı. Yıllar sonra Trabzon’a gelen genç bir tiyatro öğrencisi, herkesin fısıltıyla anlattığı o efsaneyi duyar: Kudret’e müptela Mavi. Bir aşk… Bir sır… Ve Karadeniz’in dalgaları kadar tehlikeli bir kader. Çünkü bazı hikâyeler mutlu sonla bitmez. Bazıları efsaneye dönüşür.

Texting… Abisinin arkadaşından hoşlanan Cemre, karşılık alacak mı? Yoksa aşkını içinde yaşamaya devam mı edecek?

Aşk hepimizin içinde olan bir dosttu. Öfke aşkla gelirdi. Kırgınlık sevdiğin kişiye karşı olurdu. Özlem onun sesini her dakika duymak isterdi. Acı hep içindeki organdı. Eflatun hayalleri için savaşan genç bir kızken ilk aşkına duyduğu sevgi hiç bitmiyordu. Pamir onu görmezden gelen sadece arkadaş olarak gören bir kişi iken gerçekleri ilk kim söyleyecekti. Arkadaşlar ve aşk ... Bu ad ile yazılan ilk kitap. Fikir çalması lütfen yapmayınız.

Umay adlı bir kızın küçük yaşta evlendirilmesini konu alan bir kitaptır.

Aslanın avladığı canlardan yaptığı taht, bir gün o canların ateşiyle kül olmaya mahkûmdur..Çünkü gerçek adalet; kürsüde değil, Neron`un o tahtı yaktığı meşalede saklıdır. 🖤⚖️⏳🪷

Bir yüzbaşının gittiği gizli bir defile görevinde en fazla ne olabilir? Konuyu başka bir yerde görmedim. (Model kız - Asker oğlan ilişkisi) Lütfen kopyalamayın.

Gülanım ailesini trafik kazasında kaybetmiş aynı anda elinde ne varsa alınmış çaresiz bir kız. Hayata tutunmak için tek sebebi mavi gözlü çocuk.

Üniversite öğrencisi olan Duygu bir gece arkadaşları ile yaşadığı kazadan sonra hayata dair gerçek şeyleri öğreniyor

Bazı sırlar, gölgeler arasında saklanır. Bazı yalanlar, kalplerin en derininde iz bırakır. Ve bazen zamanın ve Kaderin ördüğü Yollar ,birbirine yaklaşan iki ruhu yeniden bir araya getirir.

Yazlık bir kurgu lazımdı cıvıl cıvıl yazlık kurgu yazdım🐚🌼

"Güneş battığında, günahın maskesi düşer." Güzce Soykan, soyadının ağırlığını omuzlarında taşıyan, buzdan bir kraliçeydi. Hayatı, Yavuz Sancaktar`ı yok etmek üzerine kurulu bir intikam senaryosuydu. Gündüzün parlak ışıkları altında, plazaların soğuk koridorlarında birbirlerine nefret kusan iki düşmandılar. Ancak güneş ufkun altına çekildiğinde ve şehrin üzerine o tekinsiz Vesper saati çöktüğünde, kurallar değişiyordu. Vesper; sadece en karanlık arzuların kabul edildiği, kimliklerin maskeler ardına gizlendiği o yasak kulüptü. Güzce, oraya her gittiğinde kim olduğunu unutmak istiyordu. Yavuz ise orada, avını bekleyen bir yırtıcı gibi karanlığın tam kalbindeydi. Birbirlerinin kim olduğunu bilmeden, tenin tene çarptığı o ilk gecede; nefret, yerini kontrol edilemeyen bir yangına bıraktı. Bir yanda sarsılmaz bir intikam yemini, diğer yanda Vesper`ın karanlığında mühürlenmiş bir arzu. Güzce, gündüz nefret ettiği adamın gece diz çöktüğü tanrısı olduğunu öğrendiğinde; ya kendi sonunu hazırlayacak ya da bu karanlık tutkuya teslim olacaktı. Çünkü Vesper`da şafak asla sökmezdi.

Dünyada herkesin bildiği yasalar vardır. Bir de kimsenin adını anmadığı kurallar. 1778`den beri ayakta duran The Sovereign HOTEL, dışarıdan bakıldığında dünyanın en dokunulmaz lüks yapılarından biridir. Krallar, devlet başkanları ve teknoloji devleri burada konaklar. Ancak otelin gerçek gücü, sunduğu konforda değil, zamanı kontrol eden sisteminde saklıdır. Bu otelde insanlar öldürülmez. Saatleri dolar. The Sovereign, tarihin en eski ve en kusursuz kiralık infaz organizasyonuna ev sahipliği yapar. İçerideki hiyerarşinin zirvesinde ise "The Twelve Hours" vardır. Her biri günün bir saatini temsil eden, efsaneleşmiş on iki suikastçı... Ve onların en tepesinde, kusursuzluğu bir lanet haline gelmiş bir isim: Saat 1. O, Baba`nın en büyük eseri. Her silahı kullanabilen, her senaryoya tek başına cevap verebilen bir ölüm makinesi. Ama bu dünyada kusursuz olmak, her zaman en güvenli yer değildir. Çünkü zaman ilerler. Saatler döner. Ve bir gün, herkesin saati gelir. Bu hikâye kahramanları anlatmaz. Bu hikâye adaleti anlatmaz. Bu hikâye; gücü, kaderi, ihaneti ve zamanı kullananların, eninde sonunda zaman tarafından nasıl yutulduğunu anlatır. Zaman karar verir.

kuzenimle şaka gibi aşık oluyorum hemde sevgilim var ken kuzenim ünlümüş bu nasıl olur amerikadan gelen kuzenimle aşk

Maria Romanov, teröristlerin elinde aylarca esir kaldıktan sonra, üzerine yapılan deneyler ve patlayan bir isyan sonucu ölümüne terk edilir. Miran Alpkan Bozkurt, Parla`yı ölü sanarak yıllarca onun kaybıyla yaşamaktadır. Fakat, yıllar sonra Parla, Maria adıyla karşısına çıkar. Eski kimliğini unutmuş ve yeni bir hayat kurmuş olan Maria, eski terör örgütü başının tehdidiyle karşılaşır. Miran, vatanına olan sarsılmaz bağlılığı ve Maria`ya duyduğu koruyucu sevgiyle, örgütü yok etmek için görevlendirilir. İki zıt dünyadan gelen bu iki insan, geçmişin sırları ve aşkın gücüyle örülü bir mücadeleye girişir. "Künye" geçmişin sırlarını, kahramanlık, kayıplar ve aşkın gücünü keşfeden iki karakterin hikayesidir.

Biliyordum… ölmediğini biliyordum.

"O gün kapıya bırakılan şey sadece bir sipariş değil, küçük bir mucizeydi." Bir hastalık, bir pastil ve başlayan bir aşk. Sizce tesadüf kimin oyunudur? Aşk bu oyunu bozar mı? Hayatımızdan bir sürü insan geçer, birileri geçer gider birileri ile bir bakışında kendine derin kuyular kazar. Vera`da bir bakışıyla o derin kuyuyu kazdı. Tahmin ettiğiniz gibi, kalbime. Bense ona giden yolu yürüdüğümü takılıp düştüğümde fark ettim. Hadi ama, aşık olan kim yerlerde yuvarlanmaz ki? "Eğer hemen buraya gelmezsen kaskına kaşındırıcı toz atarım Eymen! Beni delirtme! O elbisemi geri getir!" Şey, işte o ses. Benim hayatım. Sadece içinde harika göründüğü elbisesini alıp motor yağımın kapağını sıktım. Bana kıyamazdı değil mi? Eğer kıyarsa helvam fıstıklı olsun, teşekkürler.

Sözlerimiz susuyor, bakışlarımız savaşıyor; en büyük düşmanım yanı başımda duruyor. Okulda öğretmenim, oturduğum binada komşum, abimin yanında ise abimin en yakın arkadaşı. Baş başa kaldığımızda ise birbirimizin düşmanı

Zeynep ve Ecrin, 11 yıllık sarsılmaz dostluklarının belki de en zor gününü yaşıyorlardı: Zeynep yurttan ayrılıyor, tek başına yaşam mücadelesi vereceği annesinin yanına taşınıyordu. Zeynep`in maddi zorluklar nedeniyle aldığı bu karar, Ecrin`i derinden üzerken, Zeynep de en yakın arkadaşından ayrılmanın acısını kalbinde hissediyordu. Üstelik bu ayrılık, Zeynep`in gizlice hayran olduğu ve her gördüğünde kalbinin hızlandığı o meçhul yurt erkeği Arda`dan da uzaklaşması anlamına geliyordu. Ancak, bavulunun fermuarını çekerken söylediği yalanın yükü, Zeynep`i daha fazla sıkıştırmaya başladı. Hayatındaki bu büyük değişimi Ecrin`e tüm detaylarıyla anlatırken, gerçekte annesiyle birlikte yaşayacağı zorlu koşulları gizlemişti. Zeynep, çaresizliğini itiraf etmek için döndüğünde, Ecrin`in sınırsız fedakarlığı ve beklenmedik desteğiyle sarsılır. Tam her şey yoluna girmiş gibi görünürken, Zeynep`in ani rahatsızlığı ve bayılması, yurdun koridorlarında büyük bir paniğe yol açar. Gözler kararırken duyduğu son ses, Ecrin`in çaresiz çığlığı olur. İşte o anda, kalabalığın arasından adeta beyaz atlı prensi gibi, beklenmedik biri yardıma koşar: 𝘼𝙧𝙙𝙖 Kendini bir anda hastane odasında, baygın arkadaşının başında bulan Ecrin, Arda`ya Zeynep`in en büyük sırrını açıklar: Zeynep, Arda`ya sırılsıklam aşıktır. Bu itirafın Arda`da yarattığı şok ve ardından gelen şaşırtıcı fısıltı, ikili arasındaki duygusal bağı tamamen farklı bir boyuta taşır... Zeynep`in baygınlığının ardındaki sır neydi? Arda`nın beklenmedik kurtarıcı tavrı, onun Zeynep`e olan gerçek hislerinin bir yansıması mıydı? Ve 11 yıllık dostluğun en büyük sınavı olan bu ayrılık, iki genç kızı daha da yakınlaştıracak mıydı?

Her gün balkonda şarkı söyleyen Tanem Ezgi, herkesten uzaklaştığını düşünse de, Barış Kıraç çoktan onun ezgilerinde kaybolmuştur. ↯↯↯ "Sessiz hayatıma ses olduğun için teşekkürler ederim. Bir Tanem..." ↯↯↯ Kitap kapağı-Ben Bütün hakları saklıdır!

"Eslem” dedi, sesi biraz titreyerek. “Seninle büyüdüm, her anı paylaştık. Ama bu son zamanlarda, hislerim değişti. Sadece senin yanında olmak istiyorum; seni daha derin bir şekilde seviyorum." " Kalbimdeki bu duygular, çocukluğumuzun dostluğunun çok ötesine geçti. Her gün seni düşündüğümde, senin gülüşün içimi ısıtıyor. Seninle geçirdiğim her an, benim için çok özel. Ama en önemlisi, seni düşündüğümde içimde bir boşluk hissediyorum; sanki başka bir parçam eksik.” Bu sözler, beni derinden etkiledi. Kalbim birden ağırlaştı; hissettiğim karmaşık duygular karşısında ne yapacağımı bilemedim. Onun içindeki boşluğu hissettiği gibi, ben de onu düşündüğümde içimde bir şeylerin eksik olduğunu biliyordum. Ama Demir’in söylediği her kelime, benim için çok kıymetliydi. Her gün seni düşündüğümde, senin gülüşün içimi ısıtıyor sözü kafamda yankılanıyordu. İçimdeki duygular, adeta bir fırtına gibi coşuyordu. Demir “bir şey söylemeyecek misin” dedi. Gözlerinde bir şey söylememi isteyen bakışları vardı. Ama aramızda hala büyük bir engel vardı: Abim Çınar. Onunla olan sorunlarımız, Demir ile aramda bir belirsizlik yaratıyordu. “Demir,” dedim, sesim titrek bir şekilde döküldü. “Seninle ilgili hislerim de çok karmaşık. Ama abimle olan ilişkim beni durduruyor. Onunla barışmadan, bu duygularımı tam anlamıyla yaşayamayacağımı biliyorum.” Düş çemberi serisi #1

Her şehrin bir kalbi vardır. Bazen o kalp, atmaz... Kodlanır. Gece çöktüğünde şehir susmaz; bir çığlıkla, bir kartla, bir izle konuşur. Ve bir gün, o izlerin ortasında, bir kız uyanır Lotus. İnsan olmayı unutan bir dünyada, duygularını susturarak yaşamayı seçmiş biri. Ama geçmişin sesi, susturulamaz. Okulda başlayan cinayetler, sokaklarda yankılanan tarot kartları, ve her adımı izleyen bir gölge... Lotus`un içindeki sır çözüldükçe, kan, aşk ve kod birbirine karışır.