Arslan kapının önünde durduğunda onun adımlarıyla birlikte içimde bir şeyler de durmaya hazırlandı. Sanki dükkânın içindeki bütün sesler aynı anda sustu da, geriye sadece kalbimin atışı kaldı. Başımı kaldırdığımda ona baktım her zamanki gibiydi sakin mesafeli olması gerektiği kadar yakın... “Hoş geldin Arslan abi,” dedim. Sesim bana ait değilmiş gibi çıktı. “Bir şey isteyeceğim senden,” dedi. İşte o an…her şeyin değişeceğini anladım. Gözlerimi kaçırdım. Bir şey olacak, dedim içimden. Ve ben buna hazır değilim. “Söz çiçeğini sen yapar mısın?” dedi. “İnce işlerden anlamam ben.” Kalbim, göğsümün içinde yanlış bir yerde atmaya başladı. Sanki yerinden kaymış gibiydi. Bir an yüzüne baktım. Belki başka bir şey söyler diye. Belki şaka yapıyordur diye. Belki yanlış duymuşumdur diye. Ama o sadece bana bakıyordu. Hiçbir şey yoktu yüzünde. Ne heyecan, ne mahcubiyet, ne fark ediş. Benim içimde kopan fırtınadan haberi yoktu. “Tamam,” diye fısıldadım. Arkamı döndüm. Tezgâhın üzerindeki çiçeklere uzandım ama ellerim titriyordu. Gözlerimden süzülen damlalar yanaklarıma ulaştığında, onları durdurmaya çalışmadım bile. Çünkü bazı acılar gizlenmez. Sadece yaşanır. Gülleri seçtim. Her birini elime alırken içimden bir şey daha eksiliyordu. Bu çiçek, onun mutluluğuna gidecekti. Ve ben… onu ilk kez gerçekten kaybediyordum. O arkamda sessizce bekledi. Ben ise onun için, hayatımda yaptığım en zor çiçeği hazırlamaya başladım. O an anladım ki, bazen bir insanın kalbi kırılmaz; sadece yavaş yavaş söner. Ama o gün henüz bilmiyordum… insanın kalbi sönerken bile, başka bir yerde yeniden yanmaya başlayabilirmiş.

Sınır hattında yürütülen bir gece operasyonu, planlandığı gibi ilerlemez. Karanlıkta atılan her adım, görünmeyen bir başka planın içine düşer. Aynı hedef. Farklı emirler. Maskelerin ardında saklanan yüzler. Bir görev, başka bir göreve çarpar. Bir kurtarma, pusunun içine sürüklenir. Ve o geceden sonra hiçbir şey sadece “operasyon” olarak kalmaz. Yüksek güvenlikli bir tesis. Şifreli kapılar. Gölgelerin arasından ilerleyen siluetler. Kime ateş ettiğini bilmeden tetiğe dokunan parmaklar. Ve zincire vurulmuş bir kader. Bazen düşman sandığın kişiyle aynı safta yürürsün. Bazen en büyük tehdit, planın kendisidir. Bazen de tek bir kurşun, sadece bedeni değil, hayatı ikiye böler. Son İntikal, sınır ötesinde geçen bir gecenin, geri dönüşü olmayan sonuçlarını anlatıyor. Görev ile vicdanın, emirle içgüdünün, cesaret ile korkunun çarpıştığı bir hikâye… Çünkü bazı intikaller sadece bir yerden başka bir yere değil, insanın içindeki güvenli bölgeden bilinmeyene doğrudur. Ve bilinmeyen her zaman kar-

Bu dünyada sırlar sadece saklanmaz. Beslenir. Lira, herkes gibi bir gölge mühürle doğduğunu sanıyordu. Ama onun mührü bir sır saklamıyordu — bir gerçeği kilitliyordu. Sessiz Muhafızlar’ın sırları kontrol ettiği, gerçeğin fısıltıyla bile yasaklandığı bir dünyada Lira’nın içindeki karanlık uyanır. Bu karanlık bir düşman değildir. Konuşur. Korur. Ama bedelsiz değildir. Her müdahalesinde Lira’dan bir parça ister. Her kurtarışında kim olduğunu biraz daha siler. Geçmişin küllerinden yükselen gerçekler, annesinin ölümüyle başlayan sessizlik ve dünyanın kaderini değiştirebilecek bir sır… Lira bir seçim yapmak zorundadır: Gerçeği öğrenip kendini kaybetmek mi, yoksa susup herkes gibi yaşamaya devam etmek mi? Gölgenin Sırrı, karanlığın içinden doğan umudu, kimlik arayışını ve gerçeğin bedelini anlatan çarpıcı bir fantastik roman. Bazı sırlar açığa çıkmak için değil… uyanmak için vardır.

Ruhefza; karanlık bir yetimhanede filizlenen bir canın, başkalarının yaşamını kurtarma pahasına verdiği savaşı anlatır. Hanne, küf ve pasın içinden çıkıp nefes olmaya ant içerken; Teoman, ölümü göze aldığı anda ona bağışlanan “Ruhefza’sını” aramaya başlar. Kaderleri kesiştiğinde; belki bu hayatları birleşecek, belki de gün olup dağılan iskambil kâğıtlarına işleyecektir.

Bazı kızlar, iki kişiye aynı anda aşık olabilir. Sedef de öyle ama farkında değil. Bazılarıysa, iki kişi arasında seçim yapmak zorunda kalır. Bu hikâyede Sedef, kendine en iyi geleni seçecek. Diğeri… sadece üvey kardeşi olarak kalacak. "Işıkları kim söndürürse, en son o uyur." Kısaca; Masum bir cana kıyanlar, huzura eremez. Vapur iskeleleri, beklenmedik kazalar, cinayetler, mizah dolu sahneler ve unutulmaz anlar sizi bekliyor!

Defne Yalın sıradan bir hayat yaşıyordu. Ta ki yanlış zamanda, yanlış sokakta durana kadar. Bir isim duydu. Bir bakışa yakalandı. Ve artık geri dönüşü olmayan bir eşiğin önünde. RS bir tehditti. Ama o tehdidin arkasındaki adam… en tehlikeli şeydi. Çünkü bu hikâyede yeraltına adım atanlar sadece hayatlarını değil, kalplerini de kaybediyordu. Ve Defne, hangi kaybın daha ağır olduğunu henüz bilmiyordu.

Catherine Elise Sinclair - Sarp Arel Karahan "Bu hâlde, burada olmanın tek açıklaması var. Ya çok aptalsın ya da çok tehlikelisin." "Tehlikeli değilim ben." "O zaman aptalsın" "Sadece gitmek istiyorum." "Gitmek istiyorsan git. Ama unutma dışarıda benden daha kötü insanlar var." Oxford`da özgürdü. Kanada`da yabancıydı. Türkiye`de... avdı. Catherine`in babası, onu bir intikam planının içine doğurdu. Şimdi tek istediği şey, kızının o planı tamamlaması. Ama Catherine`in önünde iki seçenek var: Ya babasının ipleriyle yaşayacak... Ya da kendi kaderini koparıp alacak. Ve bir gece, bir kafesin önünde, bir adam ona anahtar uzatıyor. Ama kimse şunu söylemiyor: Bazı anahtarlar kurtuluş değil, başka bir esarettir. Kafeste Bir Kızıl... Yayınlanma Tarihi: 19.02.2026

on yaşında, mavi saçlı bir kız her şeyini kaybeder. Ailesini bulmak için kasabanın korktuğu bir cadıyla antlaşma yapar. Bu yolculuk ,onu büyünün izine, karanlık sırların ve değişen kaderinin içine sürükler.

Herkese, merhaba: Bu kitap, ağır bir karanlık aşk türündedir. İçerisinde, olumsuz örnek oluşturabilecek davranışlar, çeşitli işkence ve cinsel sahneler bulunmaktadır. Psikoloji, takıntı, korku, gerilim, şiddet..gibi çeşitli unsur barındırır. Kitapta, adı geçen kurum ve kuruluş, kişi ve olay örgüsü tamamen hayal ürünüdür. Cinsellik, cinsel taciz, uyuşturucu, şiddet, küfür, argo, dark psikoloji, gerilim, korku, bu şekilde tetikleyici unsurlar gibi.. mahremiyet tanımayan gerici sahneler içerir. Kitap: Fantastiktir.

Sisler arasından doğan bir gerçeklik, hiçbir kayıt düşülmemiş bir tarih... Burada geçmiş yalnızca fısıltılarla anlatılır ve gölgeler bile kendi sırlarını saklar. Güven, yalnızca bir kelime değil, bir sınavdır; hayatta kalmak ise keskin zekânın ve içgüdülerin dansıdır. Gözleri geçmişin karanlığıyla parlayan yabancı, bu dünyada hiçbir zaman var olmamıştı-ya da öyle olduğuna inanılıyordu. Ama şimdi, kaderin iplerini elinde tutuyor. Onun gelişinin yankıları, bu evrenin kırılma noktasını mı oluşturacak? Yoksa zaten yazılmış olan bir hikâyeyi mi yeniden yazacak? Gizlenmiş gerçekleri keşfetmeye cesaret edenler için burası kaçış değil, bir meydan okuma. Kimin dost, kimin düşman olduğunu anlamak ise belirsizlikten doğan bir sanat. Bu yabancı için artık tek bir seçenek var: Ya bu dünyanın kurallarına teslim olacak, ya da onu kendi hikâyesiyle yeniden şekillendirecek. Çünkü burada kim olduğunu bilmek yeterli değil-kim olacağına karar vermesi gerekiyor.

Küçük denizkızının hikâyesini bilir misiniz? Özgürce denizlerde yüzerken bir insana tutularak aşkı uğruna sesini feda eden o romantik ruhu? Peki, ya denizkızı hikâyenin saf aşığı olmasaydı? Ellerini kana bulamaya hazır, intikam yeminleri etseydi? Öfkesi onu ne kadar ileri götürebilirdi ki? Mirelda`nın tüm insanlığa duyduğu nefreti tek bir adama âşık olarak silmesi mümkün müydü? Gerçek şuydu ki, bu nefretin büyüklüğünün yarattığı düğüm aşkla çözülemezdi.

Yıllarca Mizan Malikanesine sıkışıp kalmış Lila Mizan, onu duvarlar arasına sıkıştıran babasının gittiğini ve çarpıp durduğu duvarlardan çıkarılacağını öğrenir. On sekiz yıl boyunca tek bildiği bir evken on sekizinden sonra adım attığı hayatın farklılığıyla nereye savrulacağını bilemez. Bilinmezler içinde insanları, yaşantıları, hayatları yeni yeni öğrenen Lila Mizan, taşındığı Kaleli Malikanesinde bir bilinmezle daha karşılaşır; Gurur Aral Kaleli. ——— Ben bilmiyordum. Yaşım, yaşadıklarım yahut kişiliğimle ilgili değildi bu. Bilmiyordum. Kim olduğumu, kimden geldiğimi ve nerede olduğumu bilmiyordum. İsmim vardı bir tek, Lila. Lila Mizan. Buydum, bu kadardım. O kadar ki şu an karşımda gördüğüm adam bana babamın gittiğini söylerken bile hiçbir şey bilmiyordum. "Baban gitti, Lila." ——— *Bu kitapta adı geçen hiçbir kurum, kuruluş gerçeği yansıtmamaktadır; tamamen hayal ürünüdür. Kısım kısım görülen hak ve hukuk eşitliğinin kusursuzluğundan da anlaşılmaktadır.

Mine kendi başına buyruk nazlı görüntüsünün aksine güçlü bir çiçektir, ama sert bir Kayaya tutunur. Kaya aşktan kaçan tek tabanca bir askerken, kendisini aşk heryerini sarmış bir şekilde bulur Bu tarzı beğenirseniz yorum yapar mısınız? Diğer kitabım KALBiM ATTIĞI SÜRECE bitmiş durumda ama bunu yorumlara göre ilerletmeyi planlıyorum

🕯"Ölülerin hatıraları, yaşayanların kabusudur. Bir ölü, hiç ölmeyenlerin en büyük korkusudur."🕯 Geçmiş... bazıları için bir hatıra, bazıları içinse bir zincir. Onlar içinse; hem bir ceza, hem de asla kaçamayacakları karanlık bir orman. Farklı hayatların içine doğmuş, farklı acılarla büyümüş, farklı yollarla can almayı öğrenmiş bu insanlar, kaderin tek bir noktada buluşturduğu seri katiller...... Her biri kendi karanlığında boğulurken, aynı zamanda bu karanlıktan kurtulmanın yolunu arıyor. Katiller... ama hâlâ insan olduklarını unutmadılar. Günahkârlar... ama hala içlerinde umut taşıyorlar. Hayatlarının büyük bölümünü ölümle geçirmiş bu kişiler, şimdi ilk kez yaşamı seçmeye çalışıyorlar. Temiz bir gelecek kurmak için geçmişlerini gömmek zorundalar. Ama geçmiş kolay gömülmez, özellikle de seninle birlikte nefes alıyorsa. Bir yanda kendilerine kurulan ustaca tuzaklar, diğer yanda yıllardır güvenilen dostlukların paramparça oluşu… Güvendikleri herkes, her şey, her bağ yavaşça çürürken; katillerin kirli dünyasında tek temiz kalan şey inanç olabilir mi? Peki ya o büyük düşman? Her hayatı gölgeleyen, görünmeyen ama hep hissedilen o varlık… Asıl düşman kim? Kimi zaman bir insan, kimi zaman bir düşünce, kimi zaman sadece kaderin ta kendisi. Kirli olan sadece katiller mi? Yoksa onları böyle yapan sistem, insanlar ve sahte masumiyetler mi? Bu hikâye, sadece kanın ve cinayetin değil; pişmanlığın, yüzleşmenin, inşa etmenin ve yeniden doğmanın hikâyesi. Kirli dünyalarda temiz kalmak mümkün mü? Yoksa bazı hayatlar baştan kirletilmek için mi yazılmıştır? Geçmişten gelenler geleceği değiştirecek. Ve bu kez, ölüm değil, seçim kazandıracak.

Siyah Kale’nin kara kulelerinden yükselen dumanlar, Yslexa’nın kadim ormanlarına kadar ulaşıyordu. Ormanın kalbinde doğan Karia, atalarının kanına işlemiş bir lanetin mirasçısıydı. Yüzyıllardır süren bu savaş, aslında tanrıların eski bir oyununun yankısıydı — fakat kimse bunun farkında değildi. Karia, dedesi Chacaox`un vahşice öldürülmesinin ardından intikam yemini etti. Ama kader onun yoluna sadece düşmanları değil, karanlık sırlar ve kalbini titreten bir aşk da çıkaracaktı. Gizli Ordu’ya katıldığında öğrendiği gerçekler, Siyah Kale’yi tek başına devirmeyi hayal ederken, onu bizzat Siyah Kale’nin içine sürükledi. Prens Richard... Soğuk bakışlarının ardında yalnızca zalimlik mi vardı, yoksa o da kendi zincirlerinin esiri miydi? Karia onu öldürmek için planlar yaparken, kalbi hiç hesapta olmayan bir savaşa daha sürüklendi. Ancak bu topraklar, yalnızca insanların oyun sahnesi değildi. Kadim tanrıların uyandığı, eski kehanetlerin yeniden alev aldığı bir çağ başlamıştı. Ve Karia, istemese de bu ateşin tam ortasındaydı. Bir kız... Bir kale... Bir sır... Ve tüm dünyayı yakabilecek bir aşk.

Abimin sinir bozucu en yakın arkadaşıyla aynı evde yaşamak zorundaydım. Ve işler hiç de sandığım gibi gitmedi.

“Türlerin Akademisi’ne hoş geldin. On yedi yaşındaki [kahramanın ismi] sıradan bir lise öğrencisiyken, bir imzayla hayatı sonsuza dek değişir. Akşamüstü gelen siyah okul minibüsü onu, duvarları gökyüzüne uzanan karanlık bir şatoya götürür. Burası, insanlarla birlikte vampirlerin, kurt adamların, perilerin, meleklerin ve daha nice varlığın aynı çatı altında eğitim aldığı bir okuldur. Ama akademinin gizemli atmosferi kadar, tel örgülerin ardında kalan düşman okulun gölgesi de öğrencilerin üzerinde dolaşmaktadır. Şimdi [kahramanın ismi], hem kendi sırlarını çözmek hem de bu yeni dünyada hayatta kalmak zorunda…”

Saint Éloïse Lisesi… Ayrıcalıklı olanların bir numaralı okulu.... İhtişamın, hırsın, sınıf farkının ve sırların hüküm sürdüğü, her adımın dikkatle atılması gereken seçkin muhteşem bir dünya. Burada bazı dostluklar sarsılmaz bir güçken, bir anlık yanlış güven tüm hayatı altüst edebilir. Zenginliğin büyüleyici cazibesi ile kıskançlığın yıkıcı gölgesi arasında, kuralların yalnızca güç sahipleri tarafından yazıldığı bu okulda; akıllı olmanın yetersiz olduğunu ayakta kalmak için cesur olmanın gerektiğini sana tüm acımasızlığıyla gösteren okul. Ve aşk… Kimi zaman sığınılacak tek liman, kimi zaman ise en tehlikeli tuzak olduğunu bizlere anlatan karakterler. Peki, bu hikâyede sen kimin tarafında olacaksın?

l`appel du vide: Fransızca olan bu deyimin Türkçede tam karşılığı yoktur, ancak "boşluğun çağrısı" olarak çevrilebilir. . Camille Deva Voltman, Tüm dünyanın bildiği o giyim markasının sahibinin kızıdır. Camille ve ailesi belirli sebeplerden dolayı bir süre Türkiye`de kalma kararı verirler. Camille Fransız lisesinde tanıştığı yeni arkadaşlarıyla güzel vakitler geçirse de bazı cinayet haberleri onlara pek rahat vermez. . Cam kırıkları yerine, laleler düşün. Kan yerine su düşün. Zemin yerine toprak düşün. Düşün de düşün. Ama acıyı da düşün. Düşünebildin mi?

Bir sistem inşa ettiler. Kusursuzdu. Hatasızdı.Sessizdi. Ama insan hatayı sistemden önce yapmıştı. Bir laboratuvarda başlayan proje , bir kararla sınırı aştı. Kodların içinde yalnızca işlev değil, öfke de doğdu. Ve şimdi o öfke , seslendi: Boşuna merhamet için yalvarmayın.Sizin için çok geç ." Bu roman , sessizliğin yükseldiği bir dünyada, bir cümlenin yankısı ile başlayan dijital kıyametin hikayesi . Ve bazen en korkunç şey , bağıran değil ... Hiç susmayan bir zekadır.

“Zaman bazen sadece geçmez. Bazen silinir.” Zaman herkes için aynı hızla akmaz. Bazıları için bir saniye bir ömre bedelken, bazıları için yıllar bile hiçbir iz bırakmadan geçip gider. Peki ya bir gün, o yılların gerçekten kaybolduğunu fark edersen? Alp, sıradan görünen bir hayatın içinde geçmişle bağını tamamen yitirmiştir. Hafızasında eksik kalan anlar, dilinin ucuna kadar gelen ama bir türlü tamamlanamayan cümleler… Her şeyin yerli yerinde görünmesine rağmen hiçbir şeyin tam olmaması. İşte bu boşluk, onu bir arayışa sürükler. Bu bir aşk hikâyesi değil. Bu, kaybolmuş parçaları birleştirme hikâyesi. Geçmişin tozlu anıları arasında kaybolan zamanı bulma yolculuğu. Yol boyunca karşısına çıkan eski dostluklar, silik yüzler, eksik sesler ve sessizliklerin arasında, İdil tek bir sorunun cevabını arıyor: “Gerçekten yaşadım mı, yoksa sadece izledim mi?” Ve bazen, geçmişi ararken karşına çıkan şey, sadece hatıralar değil… Bambaşka bir “sen” olabilir. eğer psikolojik kurgu, arkadaştan aşka ve zaman ile ilgili hikayeleri seviyorsanız "kayıp zamanın peşinde" tam size göre! bu benim ilk kitabım olduğundan destek olursanız sevinirim :) !Uyarılar! bu bir mini kitaptır çok uzun bölümlerden oluşmamaktadır 13-14 yaş altı okurlar içim uygun değildir keyifli okumalar ~mizgin bahar çetin

"Sessiz Melodinin Yükselişi" Sen hiç metroya binerken ya da yolda yürürken, hayatının en büyük korkularını yaşadın mı? En gürültülü sessizlikte boğuldun mu hiç? Su, trajik bir kazanın ardından duyma yetisini kaybeder ve sessiz bir dünyada hayatta kalma mücadelesi verir. Yeni okulunda zorbalıkla karşılaşırken, ailesinin desteği ve içsel gücüyle yeniden ayağa kalkar. Bu dokunaklı hikayede yer alın ve Su`nun zorluklarla dolu yolculuğuna katılın. "Sessiz Melodinin Yükselişi", insan ruhunun dayanıklılığını anlatan etkileyici bir roman.

Ankara`da meydana gelen terör saldırısı sonucu istihbaratçı Leyla Altay kızını kaybeder ve bu saldırının ardındaki kişileri yakalamak için gizli göreve gönderilir. Üsteğmen Ömer Akıncı Ankara`daki patlamadan yaralı olarak kurtulur ve iyileştiğinnde istediği ilk şey kurtaramadığı o küçük kız için intikamdır. Leyla ve Ömer birbirlerinden habersiz aynı iş için görevlendirilirler.

Varoluşun başından bu yana süregelen bir yıldız kehaneti ve kaderlerinden kaçışı olmayan masum ruhlar... Güç yalnızca bir varise kalacak ve onu sonsuz ışıkla lanetleyecek. 9 prens ve bir şifacının gücü Orion`a karşı gelebilir miydi? [KARAKTER SAYISI FAZLALIĞI SEBEBİYLE HİKAYENİN SİZİ BOĞMAMASI İÇİN `Ana Karakterler` BÖLÜMÜNE GÖZ ATARAK OKUMANIZ TAVSİYE EDİLİR.]

"Bazen kanatların seni özgürlüğe değil, kaçtığın kaderin tam kalbine taşır." Luna, yirmi yıldır sırtında taşıdığı açıklanamayan ağrıların sıradan bir hastalık olduğunu sanıyordu. Ta ki o geceye kadar... Kemiklerinin değil, ruhunun derisine sığmadığı o doğum gününde, sırtından fışkıran gümüş kanatlar sadece bedenini değil, bildiği tüm gerçekliği parçaladı. Dünya, onun evi değildi. O, mor gökyüzlü kadim diyar Mexis’in sürgündeki kızı, karanlığa gömülmüş bir tahtın varisiydi. Ancak bu uyanış, onu yalnız bırakmadı. Yıllardır gölgelerin içinde onu izleyen, buz gibi bakışları ve sarsılmaz sadakatiyle Era, saklandığı yerden çıktı. O, Luna’ya "Sanguis et Anima" —Kan ve Ruh— yeminiyle mühürlenmiş bir Ruh Bekçisi’ydi. Görevi basitti: Kraliçesini hayatta tutmak. Ama kaderin hesaba katmadığı bir şey vardı; mühürlü bir kalbin yasak bir aşka yenik düşmesi. Şimdi Luna, sadece peşindeki karanlık avcılardan ve tahtını gasp eden gaddar güçlerden kaçmak zorunda değil. O, bir yandan içindeki uyanan kraliçeyi dizginlemeye çalışırken, diğer yandan Era ile aralarındaki o tehlikeli çekime karşı koymak zorunda. Mexis’in gümüş ormanlarında, ihanet ve sadakat arasındaki çizgi kanla çizilirken sorulması gereken tek bir soru var: Bir bekçi, korumaya yemin ettiği canı, kendi aşkından nasıl koruyabilir? Gümüş Kanatların Yemini; büyü, intikam ve sınırları zorlayan bir aşkın destansı hikayesi.