Birbirlerinden nefret eden Chan ve seungmin aynı çatı altında kilitli kalmak zorundadır. (Rahatsız olacak okumasın)

Aynı tenis kursuna ve okula giden, zengin ailelere sahip iki genç

"Beni her gün unuttuğum için mi sevdin, yoksa her gün kandırması daha kolay olduğu için mi?"

​Minho: "Hoş bulduk. Üstümü başımı mahvettin yalnız. Bavulumu bagaja koyalım, buranın sıcağı çekilmiyor." Jisung: "Oy, kıyamam ben senin o narin tenine... Geç arkaya hele, ben seni serinletmesini bilirim. Hadi bakam, atla römorka!" MİNSUNGLA KÖY AŞKINA HAZIR OLUN🐔😁

"Eğer öldüysen beni okyanusun dibinden kim kurtaracak?" Karanlık bir geçmişi olan popüler çocuk Minho ve hayata dair tüm umudunu kaybeden saf çocuk Jisung... Aynı YİNYANG gibi. Bu sonsuz aşkın tanımı. Bu gerçek aşkın hikayesi.

Malfoyların asi kızı ve Kızıl Bela

4 varis Kimliği belirsiz bir suikastçi. Aşk. Gizem. Bozulması gereken planlar. Bir hain. Bir satranç tahtası, Mat ve şah. Ve onların etrafında dönen piyonlar. 𝘾𝙖𝙡𝙡𝙞𝙨𝙖 𝙖𝙢𝙖𝙧𝙞𝙨 𝙠𝙤𝙧𝙤𝙡𝙚𝙫𝙖. 𝘙𝘢𝘷𝘦𝘯𝘤𝘭𝘢𝘸`ı𝘯 𝘻𝘦𝘬𝘪 𝘷𝘢𝘳𝘪𝘴𝘪. 𝘼𝙣𝙨𝙚𝙡 𝙣𝙞𝙠𝙖 𝙚𝙡𝙞𝙤𝙣. 𝘏𝘶𝘧𝘧𝘭𝘦𝘱𝘶𝘧𝘧`ı𝘯 𝘮𝘢𝘴𝘶𝘮 𝘷𝘦 𝘺𝘢𝘳𝘥ı𝘮 𝘴𝘦𝘷𝘦𝘳 𝘷𝘢𝘳𝘪𝘴𝘪. 𝘾𝙖𝙨𝙨𝙞𝙖𝙣 𝙖𝙡𝙖𝙧𝙞𝙘 𝙛𝙚𝙣𝙢𝙤𝙧. 𝘎𝘳𝘺𝘧𝘧𝘪𝘯𝘥𝘰𝘳`𝘶𝘯 𝘤𝘦𝘴𝘶𝘳 𝘷𝘦 𝘺𝘢𝘬ışıklı 𝘷𝘢𝘳𝘪𝘴𝘪. 𝙏𝙤𝙢 𝙢𝙖𝙧𝙫𝙤𝙡𝙤 𝙍𝙞𝙙𝙙𝙡𝙚. 𝘚𝘭𝘺𝘵𝘩𝘦𝘳𝘪𝘯`𝘪𝘯 hırslı 𝘷𝘦 𝘨𝘪𝘻𝘦𝘮𝘭𝘪 𝘷𝘢𝘳𝘪𝘴𝘪.

Lord Voldemort yaşlı ve güçsüz olduğunun farkındadır. Hogwarts savaşını böyle kazanamayacağını anlar . Geçmişe gider ve 17 yaşındaki daha yeni yeni kötücül düşüncelerle boyanmış kendisini çağırır. Fakat 17 yaşındaki Tom gelecekte böyle olmak isteyecek midir? Ya da onu kötülükten arındıracak bir kıza aşık olursa… -Tom Riddle fanfic-

“Sana borcu hatırlatmak zorunda kalmak hoşuma gitmiyor, Bay Han,” dedi. “Benim işlerim genelde... sessiz ilerler. Bu kafenin hâlâ ayakta olması da sessizliğin bir ödülüydü. Ama bu sabrın bir sonu var.” Smu t var ona göre gelin

Geçmişlerini bilmeden büyüyen birkaç genç, Hogwarts`ta saklanan karanlık bir geçmişin parçası olduklarını öğrenir. Kayıp aileler, hiç bilinmeyen kardeşler ve gölgelerde saklanan sırlar birer birer ortaya çıkarken, kalplerini en yanlış kişilere kaptırırlar. Çünkü bazen en tehlikeli düşman, aşık olduğun kişidir... Ve Karanlık Taraf çoktan hedefini seçmiştir.

Jeon jungkook platonik aşkı Kim taehyungla romantik bir tiyatro oyununda karşı karşıya gelir ve bu durum jungkook`un tüm ezberlerini bozmasına neden olur. Taehyung gerçek aşkla senaryoyu ayırt edebilecek mi yoksa jungkook`un aşkı yalnızca bir oyunda saklı mı kalacak? ~jiminie

Felix, Kore`nin en güçlü mafya çetesini durdurmak için çalışan bir şirketin ajanıdır. Karamsar, ciddi ve sinirli bir insan olan Felix, hayatı boyunca kimseye aşık olmamıştır. Ama, o gelince herşey değişir..

🧭нαѕιя ѕ̧αρкαℓαяιη уєηι̇ ϋуєѕι̇ σℓмαуα нαzιя мιѕιη? кυяσѕαωα яσѕι̇тα, кαя∂єѕ̧ι̇ηι̇ вι̇я кιℓι¢̧ℓα ραя¢̧αℓαяα αуιяαη кα∂ιηιη яυнυηυ тαѕ̧ιуαη вι̇я кσℓуєуℓє уαѕ̧αмαк zσяυη∂α, ¢̧ϋηкϋ ¢̧ιкαяιяѕα σ ∂α σ̈ℓмєує мαнкυм.⏳ ☀ƒαкαт уσℓυ нαѕιя ѕ̧αρкαℓαяℓα кєѕι̇ѕ̧ι̇η¢є ι̇ѕ̧ℓєя ∂єğι̇ѕ̧мєує вαѕ̧ℓαя... gяαη∂ ℓι̇ηє`∂α нєм мα¢єяα, нєм αѕ̧к, нєм ∂є gι̇zємℓι̇ вι̇я уσℓ¢υℓυğα нαzιя σℓυη! 🌧 вι̇я ƒαη ƒι̇¢тι̇ση`∂αη ∂αнα ƒαzℓαѕι☠️

Sadece kısa süreli bir anlaşma ancak daha fazlası olabilir mi? … -Draco Malfoy Fanfic-

Bu fic threesome (üçlü ilişki) içerir❗ Uygunsuz içerikler vardir Hyunholix Hyunho Minlix Hyunlix Fanfic

Yaş farkı,tesadüfler veya s☆ks`ten sonra yakılan bir sigara. "Ateşle oynuyoruz," "O zaman hadi kül olalım..." Tch, Sigaranın ucu çoktan alev aldı. Değilmi?

Jimin, Taehyung ve Jungkook arasında bitmek bilmeyen kavga sonunda pahalıya patlar. Artık aralarındaki sorunu çözene kadar rehber öğretmenle, Min Yoongi ile, görüşmek zorundadırlar. yoonmin/taekook

"Minho, gözlerin her zaman gökyüzünün en güzel yıldızlarını saklıyor gibiler, hep parıldıyorlar." "gözlerimde kendini görüyorsun sevgilim. seni izlerken gözlerimde gökyüzündeki tüm yıldızların yansıması beliriyor sanki. bu gözlerin parıltısının hiçbir zaman sönmeyeceğine yemin et, Ji." "neden ben ediyormuşum?" "sebep sensin de ondan, yemin et."

Küçüklüğünden beri sesiyle herkesi büyüleyen Han Jisung, yıllar sonra ilk sahnesine çıkmak için hazırdır. Ancak onu bekleyen birden fazla sürpriz vardır.

Bangchan, beni tam arka bahçeye açılan sürgülü kapıya getirmişti ki odamın kapısının ardından şiddetli sesler gelmeye başladı. Kapıyı zorluyorlardı. Önündeki eşyalar ise hiçbir işe yaramıyordu. Kapı öne geldikçe ağır eşyalar bile oynuyordu resmen. Bu sefer dehşet içerisinde kendi kendime fısıldayarak: "Hayır," dedim. Hyunjin için deli gibi korkuyordum. Onun için delicesine endişeleniyordum. O benim bu dünyada hiç sahip olmadığım tek kardeşimdi. O benim ailemin en güzel parçalarından biriydi. Biz durunca Hyunjin de sesleri duyduğu yöne döndü. Sonra yeniden bize doğru dönüp endişe içerisinde bağırdı. "Gidin artık! Arka bahçeye de her an girebilirler! Onları bizim çıktığımız, gizli geçidimizden çıkar Bangchan! Acele edin! Durmayın! Yalvarırım durmayın." Yalvarırım durmayın, derken dudakları titremişti. O da bizim için çok korkuyordu. Gözleri dolmuş ve anında kızarmıştı. Bangchan, Hyunjin`i başıyla onaylayıp beni kuvvetli bir şekilde kolumdan çekiştirmeye devam etti. Bir ses duydum. Çok... ama çok yakından yükselen bir silah sesi. Bangchan da duymuş olmalı ki beni çekiştirmeyi bıraktı. Hemen arkasına dönüp baktı. Ama ben... bakmaya cesaret edemedim. Tahmin ettiğim şeyin gerçekleşmiş olmasından delicesine korktum. Kalbimde... çok derin bir sızı hissetmeye başladım. Nefes alamadığımı hissettim. Boğuluyor gibiydim. Boğazındaki yumru daha çok sertleşmişti ve daha çok canımı yakıyordu. Gözlerimden boncuk boncuk gözyaşlarım süzülmeye devam ederken ağır ağır arkama döndüm. Hyunjin... dizlerinin üzerine çökmüştü. O... Ona bir şey olmuştu! Kapı... Kapıda delik vardı! Kurşun deliği! Hayır! Hayır olamaz hayır! Hyunjin`in de gözlerinden boncuk boncuk gözyaşları bir bir süzülmeye başladı. Ağzı aralıktı. Zor... çok zor nefes alıyor gibiydi. Aralık olan ağzından yavaşça kırmızı bir sıvı süzülmeye başladı. Ka-ka-kan mıydı bu?! "Hyunjiiiin!" Dayanamadı. Öne doğru düşecekken ellerini yere koydu. Yerden destek alırken başını kaldırıp bize baktı. O kanlı, dolu dolu gözleriyle gözlerimin içine derin derin baktı. Son kez yüksek sesle bağırdı. "Gidin buradaaaaaann! Gidiiiin! Daha fazla oyalanmayın! Gidiiiin! Lanet olsun, gidin!" Son kelimelerini söylerken hıçkırdı. Hyunjin... Ağlamaya başladı. Sesli sesli ağlıyor, arada acısından olmalı inliyordu. Yine de hâlâ kapıyı zorlayanlara karşılık verebilmek için yerde ellerinden ve dizlerinden destek alarak süründü. Yatağımın arkasına geçti. Yüzünü acıyla buruştururken sesli sesli ağlamaya devam edip tabancasını sıkıca kavradı. Namlusunun ucunu kapıya yöneltti. Bangchan da ağlıyordu. Hyunjin`in bu hâli onun da yüreğini parçalıyordu ama ondan aldığı emri yerine getirmek zorundaydı. Bu sebeple beni çok daha kuvvetli bir şekilde çekti. Bahçeye çıktık. Belki bir işe yarar diye yalvarmayı sürdürdüm. "Yapma! Yapma lütfen yapma Bangchan! Ben giderim. Onu yalnız bırakma lütfen! Ona bir şey olursa dayanamam. Bangchan! Bangchan yalvarıyorum sana lütfen! Lütfen onu yalnız bırakma!" Beni hiç tınlamadı bile. O sessiz sessiz gözyaşı döküp ilerlerken ben de içli içli, yüksek sesle ağlamamı sürdürüyor ve devamlı arkama, Hyunjin`e bakıyordum. "Hyunjiiiin! Hwang Hyunjiiiin!" Bağırışımı duydu. Sadece gözleri değil, yüzü de kıpkırmızı olmuştu. Onun da ağlayışını hâlâ işitebiliyordum. Bana baktı. Buruk bir tebessüm etti. "Seni çok seviyorum Mina! Hem de çooook!" diye bağırdı. Ona karşılık bir cevap dahi veremedim. Gözlerim belki anlatmıştır ne hissettiğimi. Belki gözlerim konuşmuştur. Son anda Bangchan beni hiç bilmediğim bir yere çekti. Bahçemizi çevreleyen çalılardan biri meğersem kapıymış. O kapıyı açarak çıktık. Yeniden kapandı. Görünürde tamamen yeşil yapraklı çalıların bir parçasıymış gibi duruyordu. Bangchan, bir an olsun kolumu bırakmadı. Aklım da, kalbim de şu an sadece ailem dediğim insanlardaydı. İçimdeki yangını bu sesli ağlayışlarım ve görünüşteki yıkık hâlim dahi anlatamazdı. TB4680MN

"Hadi,git! Git ve yüzleş artık. Kız her şeyi anladı!" Bangchan`ın sesini duymuştu duymasına ama daha bir adım bile atamadan yine durdu. Çünkü Ha Ra son sürat kendilerine doğru geliyordu. "Omo! Geliyor! Ben kaçıyorum,bak başının çaresine!"diyen Bangchan âdeta koşarcasına adım atarak uzaklaşmaya başladı. "Dur-"deyip devamını getiremeyen Lee Know, Bangchan`ın da kaçmasıyla olduğu yerde `mıh` gibi çakılıp kalmıştı. Saçlarını arkasına savuran rüzgârın verdiği ayrı bir çekicilik ile birlikte Ha Ra, Lee Know`un önüne gelerek 1 adımlık mesafesinde durdu. Lee Know gözlerini onun gözlerine dikmiş hiçbir tepki vermiyor, sadece izliyordu. Genç kız konuşmak için ağzını açtı ama açtığı gibi hızla geri kapattı. Sonra gözlerini sıkıca yumdu ve sinirlerine hâkim olmak istercesine birkaç saniye boyunca kapalı tutup geri açtı. Daha sonra arkasına, çardak tarafında Soobin`i döven ve hâlâ bu tarafa bakan yabancıya bakıp önündeki adama geri döndü. Bakışları yine onun gözlerini bulduğunda: "Kimsin sen?"diye hiç beklenmedik bir sakinlikle sordu. Lee Know da buna bayağı bir şaşırmıştı açıkçası. Hırçın güzelinin burada İsrafil`in görevini devr alıp sûra üflemesini ve kıyameti koparmasını bekliyordu ama yine de bu sakinliğe karşın cevap veremedi. Sonra birden dengesiz bir şekilde tebessüm etmeye başladı. Bu âlemi gücü ile 9.0 büyüklüğünde sallamaya gücü yeten Lee Minho bir kızın karşısında çivilenip kalmış, konuşmayı bırak neredeyse kekeleyecekti. Genç adamın dudağı yukarı doğru kıvrılmış onu aslında daha da çekici göstermekteydi. "Gülme be adam! Cevap ver bana! Kimsin sen?! Arkadaşımdan ne istedin? O adamı neden üzerimize saldın?!" diye bağırdı bir anda çardaktaki Felix`i göstererek. Lee Know hâlâ gülüyordu. Sinirleri daha da gerilen Ha Ra, bir kere daha gözlerini sıkıca yumdu ve içinden saymaya başladı. Ona kadar büyük bir sabırla saymayı başardığında gözlerini yeniden açtı ve hâlâ sırıtan adamın yüzüne baktı. "Sana- kimsin- dedim?" Her bir kelimeyi tek tek, üzerine bastıran bastıra söylerken aynı zamanda işaret parmağı ile Lee Know`un göğsüne vuruyordu. Bu hareket ile Lee Know`un biçimli kaşları çatılsa da sevdiği kızın bu hâllerini izlemek ona gerçekten büyük bir zevk veriyordu. Ama bu sefer susmadı. Hırçın güzelini daha fazla hırçınlaştırmamalıydı. Tamamen gerçekleri söyleyecekti. E canım az da mafyalık gururu ile hareket etsindi değil mi? "Sana yıllar öncesinden kafayı takmış, attığın her adımı takip eden manyak biriyim." 🗡 "Hangi devirde yaşıyorsun sen dangalak! Ben sana ait falan değilim! Ben-kimseye-ait-değilim! Olmaya da meraklı değilim!" diye bağırdıktan sonra yine devam etmek için ağzını açtı. "Defol buradan,defol! Yoksa avazım çıktığı kadar bağırır ve tüm siteyi ayağa kaldırırım!" İşte Lee Know`un ondan beklediği hareket tam olarak buydu! Kendisinin bile söylerken tiksindiği laflara karşılık hırçın güzelinin asla suskun kalmayacağını çok iyi biliyordu. "Ahhh,"diyerek derin bir nefes verdi Lee Know. Yüzüne büyük bir gülümseme yerleştirdi. "Biraz klişe mafya havasına gireyim dedim ama ben de beğenmedim bunu. İnsan bir mal değildir. Dolayısıyla, elbette kimse kimseye ait değildir. Benim seni sevdiğim doğru ama sen istemediğin müddetçe ne sana yaklaşır ne de zarar veririm. Takıntılı bir pislik değilim. Karşılıklı olsa daha güzel olurdu ancak senden karşılık beklemiyorum. Beklesem bile bu asla zoraki olmaz. Başkasını seversen eğer ve onun da seni sevdiğini anlarsam bir daha karşına çıkmam. Merak etme." Lee Know, teslim oluyormuşcasına iki elini havaya kaldırdı ve sırıtarak geri geri adım atmaya başladı. "Bu yüzden teslim oluyorum, Ha Ra hanım." İsmini bile biliyordu bu yakışıklı serseri. Neyse ki gidiyordu. Ha Ra, sırtının değdiği ağaca yaslanırken o dengesiz adamın bir daha gelmemesini umdu. Ardından sırıta sırıta aracına binişini izledi. GA4681KL

🎤 Güney Kore`ye uçakla düşen bir Türk kızı. 🎶 Uçağı bulan,onu kurtaran bir K-pop grubu: Enhypen. 🎵 Uçağın düşüşündeki gizem ve bir türlü çözülemeyen sırlarla dolu hayatlar. 🎧 Türk kızının geçmişinde olan Stray Kids. 🎸Her şey kızımızın uçaktan düşmesiyle beraber hafızasını kaybetmiş olmasıyla başlıyor ve gizem asla peşimizi bırakmıyor. Kurgumuza hepiniz hoş geldiniz.🫶🏻

Eğlenmek için gittiğiniz alışveriş merkezinde rehin edilseydiniz ne yapardınız? RK9801BD

Annesini takip eden yavru bir ördek gibi o nereye giderse ben de arkasından oraya gidiyordum. Aynı zamanda çenem de boş durmuyor, sürekli ismini üst üste söyleyip duruyordum. O ise beni hiç tınlamıyor, yoluna devam ediyordu. "Minho?" "Minho?" "Minho?" Artık bezsin de arkasına dönsün, yüzüme baksın diye bu gıcıklığı yapıyordum ama ne kadar kırgınsa artık yüzüme bile bakmıyordu. Sanki ben yoktum. "Minho?" "Minho?" "Minho?" Artık bu yaptığıma ben bile daha fazla dayanamadım. "Ahh, yeter ama!" diye bağırarak onu takip etmeye devam ettim. "Hangi tür insan böyle bir işkenceye dayanabilir ki? Nasıl tepkisiz kalabiliyorsun? Ben olsaydım şeytanı dinler, çakardım ağzının ortasına cidden!" -Der demez durdu. Onun durması üzerine başımı sırtına tosladım. "Ah!" dedikten sonra anında geri çekildim. Bu sefer bana döndü. Evet, döndü! Ama nasıl bakıyordu biliyor musunuz? Tek kaşını havaya kaldırmış bana az önceki söylediklerime nispeten, "Şeytan öyle mi dermiş?"der gibisinden bakıyordu. Sadece bakışlarından bile bana bunu sorduğu belli oluyordu. Anlayınca hemen sırıttım. "Aaaa... Şey... Şeytanı dinlememek lazım. Evet evet, kesinlikle şeytanı dinlememeliyiz! Ne öyle ağzına çakmak falan? Onun yerine sakin kalıp, sabredip duymamazlıktan gelmek en iyi- " Ne diyorum ben ya? Resmen şu an kendi ağzımla kendime kapak yaptım. Sustum ama geciktim tabii ki. Başını bir sağa bir sola sallayan Minho derin bir nefes alıp verdi. Bu zamana kadar hiç konuşmamıştı ama nefes verdikten hemen sonra: "Baş belası." dedi. Gıcık işte, ne olacak?! O kadar konuşmaya çalıştım ama tek kelime dahi etmedi. Şimdi ağzından çıkan bu iki kelime de neyin nesiydi böyle? Gözlerimi devirdim ve klasik esprilerden birini yaptım. "Memnun oldum. Ben de Alya." "Ciddi olamaz mısın?" "Olamam ciddi falan. " "Çocuk gibisin." Yeter ama artık bu kadar. Benim de sabrımın bir sınırı var ve bu sınırı aşınca her insan gibi ben de sinirleniyorum. Dayanamadım. Biraz sesimi yükselttim ve karşımda dikilen Minho`ya bakarak konuşmaya başladım. "Ben miyim çocuk gibi olan? Seninle insan gibi oturup sadece 2 dakika konuşmak istedim! Seninle konuşup yanlış anlaşılmaları düzeltebilmek için Amerika`dan, babamdan kaçtım! Ama sen... Beni takmıyorsun bile! Sadece 2 dakika ya, 2 dakika! 2 dakika konuşacak kadar dahi hiç mi hatırım yok üzerinde?! Asıl çocuk gibi davranan sensin!" "Sence de... Sana böyle davranmaya hakkım yok mu Alya? Geçmişimizi, bizi sen mahvettin. Hem de bir hiç uğruna! Yıllar sonra çıkıp geliyorsun ve benimle konuşmak istiyorsun. Neden? Ünlü oldum diye mi?! Ne değişti ha? Söyle!" "Saçmalama! Ünlü olman beni neden ilgilendirsin?! Babamdan dolayı yeterince şana, şöhrete, paraya sahibim zaten!" "O zaman neden?!" Sustum. Gözlerimden aşağı süzülen gözyaşlarını hisseder hissetmez hızla sildim ve Minho`ya arkamı döndüm. Bu soruya cevap vermek kadar zor bir şey yoktu şu an hayatımda. Evet, her şeye sahiptim. Ama tek bir şey hariç. Ölüyorum Minho... Ölüyorum... Son defa seni görmek için geldim. Belki aramızdaki yanlış anlaşılmayı da düzeltebilirim diye geldim. Ama... Ama yapamıyorum. Bunu sana nasıl söyleyeceğimi bilemiyorum. ..

"Yine mi sen?!" Gözlerimi devirerek odanın kapısını kapattım ve muayene yatağına oturmuş Park Jimin`in yanına doğru ilerledim. Elimdeki kahve bardağını masamın üzerine bıraktıktan sonra kollarımı bağlayarak karşısına geçtim. "Yine neyin var?" diye sordum bezgin bir ses tonuyla. Çünkü bezmiştim artık. Bu neydi canım?! Her gün, her saat insan hasta mı olurdu?! "Dün karnın ağrıyordu. Önceki gün başın. Ondan önceki gün sözde dizini incitmiştin. Ondan önceki gün de, kolun muydu? Evet, evet sanırım kolumu kırdım diye gelmiştin. Ama hepsinde de gayet sağlıklıydın. Bu sefer neyin var?" Sordum sormasına lâkin o beni tınlamayarak gözlerime anlamlandıramadığım bir şekilde bakmaya devam etti. "Yah! Sana sordum. Neyin var senin? Yoksa gerçekten bu sefer hasta mısın?" Şaşkınlıkla gözlerimi irileştirdim ve gerçekten hasta olduğu düşüncesiyle elimi onun alnına koydum. Ancak tam da bu esnada o, alnındaki elimi tutarak beni hızla kendisine doğru çekti. Bu hareketini hiç beklemiyordum. Oldukça da hazırlıksız yakalanmıştım. Yüzlerimiz çok yakındı. Alıp verdiği nefesi dahi hissedebiliyordum. Bir an olsun gözlerini gözlerimden çekmedi ve ciddi bir ifadeye büründü. İlk defa onu bu kadar ciddi görüyordum. Yavaşça yutkundum ve kendimi geri çekmeye çalıştım. Ancak bu hareketimle beni kendisine daha çok çekti. Ne yapmaya çalışıyor bu çocuk Allah aşkına?! Kalbim... Neden bu kadar hızlı atıyorsun şimdi ya?! Bu esnada Park Jimin tuttuğu elimi yavaşça kendi kalbinin üzerine koydu. Ardından ağzını açarak konuşmaya başladı. "Kalbimin ritmi seni her gördüğünde değişiyor Doktor Hanım. Yerinden fırlayacakmış gibi atmaya başlıyor. Bazen... Bazen de yırtılacakmış gibi oluyor. Çok canımı yakıyor. Sanırım bu hastalığın adını biliyorum. Her insanın yakalandığı bir hastalıkmış. Adına da `aşk` diyorlarmış. Sevdiğin kişiye kavuşunca tedavini oluyor ve acısından kurtuluyormuşsun. Peki ya ben? Ben ne yapmalıyım? Benim... Benim tek tedavi yöntemim sensin, beni tedavi eder misin? Ya da... Benim tedavim olur musun?" KA5684OP