2016 Wattpad Yaz Tatili Kitaplarına duyduğum özlemle yazdığım çerezlik bir kitap. Absürt, komik, hızlı olay akışı, karmaşık ilişkilerle dolu. Eğer şans vermek isterseniz iyi okumalar dilerim.

0505***: Ela gözlü küçük hanım ayrılamam ben senden…

"Vesvâs: Son Yok" adlı kitabımdaki Zühre karakterinin hikayesidir. (Kan gömleğine yapışmıştı. Titreyen parmaklarımla kumaşın düğmelerini yırtarken, bir anlığına gözlerini açtı. Bakışı, ölümün bile geri çekileceği türdendi. “Dokunma!” dedi, sesi boğuk ama kesin. Sanki her hece bıçak sırtındaydı. “Yaran kötü.” dedim. “Eğer—” “Elini çek!” Bir an bile tereddüt etmeden söyledi. Ama ben çektim mi? Hayır. Diğer eliyle beni itti. Geriye doğru sendeledim düşmemek adına... Tam o anda gözüm, yırtılan gömleğin altından görünen tenine kaydı.Dövmeyle kaplı gövdesinden sanki nereye bakacağımı biliyormuşum gibi göğsündeki dövmeye takıldı gözlerim... Karanlık tenine kazınmış bir yılan… Ve o yılanın dişlerinin hemen altına kazınmış, kanla yazılmış gibi duran bir kelime: MÂRAN.) Herşey köyde, tek odalı bir evde o zamanlar bir çok yaşıtımın hayalini bile kurmaktan çekindiği üniversite hayatına atılımım ile başlamıştı... Fakat işler hiçte istediğim gibi gitmemişti. Okumak uğruna bir çok zorluktan geçtiğim, yıllardır hayalini kurduğum ve nihayetinde okumak için gittiğim o büyük şehirde, insan tacirlerinin eline düşeceğimi bilemezdim? Bu da yetmezmiş gibi dünyanın bir diğer tarafında, koca bir şehri esir almış eli kanlı çete üyelerinin bir taht uğruna yaptıkları güç yarışlarının içine düşeceğimi de bilemezdim? Brezilya... ` Çıkış Yok ` denilen labirenti andıran bu sokaklardan çıkmanın tek bir yolu vardı. En güçlüyü bulmak ve onu yönetmek... Söylendiği kadar kolay olmayacaktı. Bulduğum gizemli kitap ve beraberinde yaptığım büyü ile ödemem gereken bir bedel olduğunu geç farketmiştim. Başıma iyi şeyler gelmemişti. Bana hiç acımamışlardı. Kimseye acımamıştım... Öldürdüğüm insanlar ve uğruma öldürülenler... Ben Zühre... O kadının deyişiyle ansızın gökyüzünde belirip tüm dengeleri alt üst edecek; Kanlı Yıldız.

İstanbul`a tutkuyla bağlı Savcı Ceren Yılmaz, mafya lideri Pamir Tan`ın suçlarını örtbas etmeyi reddedince kendini bir anda İstanbul`dan binlerce kilometre uzakta, Hakkari`de bulur. Özel eğitimli asker abileri Eren ve Eray`ın yanında geçireceği yeni hayat, Ceren`i tüm prensiplerini sorgulatacak olaylarla karşı karşıya bırakır. Ancak kader, yoluna Gölge Timi`nin en başarılı askerlerinden biri olan Çınar Üstün`ü çıkaracaktır.

Yazgı ve Ece, bu yazı unutulmaz kılacaklarına söz vermişlerdi. Planları basitti: Yaz festivalinde çalışmak, bol bol eğlenmek ve yazın tadını çıkarmak. Fakat yan villaya taşınan altı kişilik arkadaş grubu, bütün planlarını beklenmedik şekilde değiştirdi. Bir anda kalabalıklaşan masalar, gece yarısı sahil yürüyüşleri, bitmeyen grup sohbetleri, festival telaşı ve her gün bir yenisi eklenen anılar... Bazı insanlar hayatına büyük olaylarla girmez. Bazen bir bakışla, bazen bir şakayla, bazen de kendini hiç beklemediğin bir grubun içinde bulduğun bir yaz günü ile hayatının parçası olurlar. Bu; dostluğun, kahkahaların, ilk heyecanların ve güneşin hiç batmayacakmış gibi hissettirdiği günlerin hikâyesi. Çünkü bazı yazlar sadece güzel geçmez. Bazı yazlar, yıllar sonra bile özlenir. HİKAYE YARI/TEXTİNG BİR HİKAYEDİR

Bana sadece bir soyadı söylemişlerdi. Ben de o soyadını taşıyan yanlış kişiye mesaj attım. Amacım arkadaşımı üzen çocuğa haddini bildirmekti. O ise bana sadece tek bir cümle yazdı. "Beni biriyle karıştırıyorsun." İnanmadım. Çünkü okulda hakkında duyduklarım, bana mesaj atan çocuğun söylediklerinden daha inandırıcı gelmişti. Keşke ilk yanıldığım şey numara olsaydı. Leyla sadece arkadaşını üzen çocuğa haddini bildirmek istiyordu nereden bilebilirdiki yazdığı numara aynı okulda olduğu ve hakkında hiçte iyi şeyler duymadığı o çocuğa ait olucağını .

Aile bağlarını, arkadaşlığı, aşkı ve geleceğin bilinmezliğini anlatan kitapları seviyorsanız, bu kitap tam size göre.

Duyguları olduğu için gezegeninden Dünya`ya sürgün edilen Numara 396`nın elinde yaşamak için son bir şans vardır. 396`nın yolu intihar etmeye karar veren Özgür`le kesişir.

Hayat, benim için istediğim gibi yaşayamayacaksam neden yaşıyorum? diyeceğim bir yerdi. Hiç bir zaman kafamı yere eğip, özür dileyen yada pısrık kalan bir kız değildim. ve böyle gideceğinden emindim. ama hayat bana inat yaparcasına karşıma çıkmaması gereken birini çıkarmıştı. Kim olduğunu bilmiyordum. Ama isminin önüne gelen tehlikeli, ve mafya kelimeleri beni ondan kaçmam için yeterliydi. Kaçtım. Başım dik bir şekilde onu her gördüğümde ağzının payı verdim ama bizi birleştiren kaderdi. bu yüzden kaçmayı bıraktım. Artık ona hayatı cehennem edecektim...

Tüm hakları fikir ve sınai mülkiyet kanunları kapsamında saklıdır ve şahsıma aittir. Yaş otuz beş. Yolun yarısı eder, der Cahit Sıtkı Tarancı. Sonra devam eder. Dante gibi ortasındayız ömrün. Delikanlı çağımızdaki cevher, Yalvarmak, yakarmak nafile bugün, Gözünün yaşına bakmadan gider. Şimdi yaş daha on yedi. Yolun yarısı bile değil tamamı eder. Delikanlı çağımdaki cevher, Şimdi hepten gider.

Arya’nın istediği tek şey futbol oynamaktı. Hatta bunun için ünlü bir takıma girmeyi bile başarmıştı. Ama annesinin evlenmesiyle birlikte bütün hayatı değişti. Yeni bir ev. Yeni bir aile. Yeni bir baba. Ve hiç tanımadığı üç abi. Babasının bıraktığı yaralar hâlâ kapanmamışken, yeni bir aileye alışması bekleniyordu. Fakat Arya ne kolay alışan ne de kolay boyun eğen biriydi. İnatçıydı. Hırçındı. Ve bu evde kimsenin onu istemediğini düşündüğü kadar, o da burada olmayı istemiyordu. Ama bazen hayat, en büyük savaşları aynı çatının altında başlatır. Peki ya bazen en büyük kavgalar, en güçlü bağların başlangıcıysa?

"Sence ne yapıyorum?" Sesi boğuklaşmış topraklarının rengi koyulaşmıştı. Kafasını bana daha çok eğdiğinde artık gidecek yerim yoktu ve burunlarımız birbirine değiyordu. "Sevgilimi öpüyorum.." Dudaklarımız arasında santimler kala durup tekrar konuştu. "Sevgilimi seviyorum.." Ardından dudaklarını dudaklarıma doğru sürttü. "Sevgilime dokunuyorum.." Bu sefer dudaklarını tam olarak dudaklarıma bastırdığında gözlerim kendiliğinden kapanmıştı. Sanki şuan dünyadaki tek ses hızla çarpan kalplerimizin sesiydi. O an dünyada sanki sadece ikimiz vardık. Soluduğum oksijen yetmiyordu. Dudakları her dudaklarımın üzerinde hareket ettiğinde aldığım yaralar iyileşiyor gibiydi. O öptükçe kalbimde açılan her yara kabuk bağlayıp kaybolmuştu o an.

Ayakları ayaklarımı hapis aldı ve bana daha çok yaslandı. Şimdi aramızda hiçbir mesafe yoktu. Bedenlerimiz birbirine temas ediyordu. "Böyle mi?" Pekala Kayacık, madem laftan anlamıyorsun o halde senin kurallarına göre oynayalım. Yan tarafa doğru çevirdiğim yüzümü tekrar ona döndürdüm. "Hayır, böyle." Dudaklarımızın arasında neredeyse boşluk kalmayacak kadar yaklaştım. Sıcak solukları bu sefer de dudaklarıma çarpıyordu. "Benimle oynama yanan sen olursun Kayacık." Burnunu burnuma dokundurdu. "Deneyelim istersen Mavi Kafa."

Eylül, bir gün parkta tanışıp arkadaş olmaya karar verdikleri çocuğun numarasını alır. O günün akşamında arkadaş olmaya karar verdikleri çocuğa değil, yanlış numarayı tuşladığı için başka birisine yazar. Ve hikaye böylelikle başlar...

Telefonuma baktım; saat neredeyse ikiye geliyordu. Babamdan hâlâ ne bir arama ne de bir mesaj vardı. Tam o an, sessizliği yırtarcasına telefon çalmaya başladı. Ekranda "Babam" yazıyordu. Hiç düşünmeden açtım. ​"Alo? Baba, neredesin? Seni çok merak ettim... Baba?" ​Ama karşıdan gelen ses babama ait değildi. Soğukkanlı, ama belli belirsiz aceleci bir adam sesiydi: ​"Alo, merhabalar. Mara Hanım`la mı görüşüyorum?" ​Bir an nefesim titredi. Bu kadın da kimdi? "Evet, benim. Siz kimsiniz?" ​Kadın derin bir nefes alıp sakin bir tonla konuştu: "Öncelikle sakin olun... Ben babanızın doktoruyum." ​Sözleri beynimde bir anda çarpıştı. "Ne? Ne doktoru? Babama ne oldu? Neredesiniz?" ​"Mara Hanım, lütfen biraz sakin olmaya çalış-" ​"Ne sakinliği? Ne oldu babama, söyleyin!" ​Kadın sesi biraz daha netleşti: "Ben Doktor Serkan. Babanız bir trafik kazası geçirdi. Şu anda hastanedeyiz. Durumu... iyi. Endişelenmeyin, size haber vermem gerekiyordu." ​O an dünya ayaklarımın altından çekildi. "Durumu iyi" demişti ama ya iyi değilse? Ya bir şey olursa? Babam... benim her şeyimdi. Onu kaybetme ihtimalini düşünmek bile içimi paramparça ediyordu. ​Telefondan tekrar ses geldi: "Mara Hanım, orada mısınız?" ​Sesim titredi, boğazım düğümlendi: "E-evet... buradayım. Geliyorum. Hemen geliyorum." ​Telefonu kapattım. Ellerim titriyordu, nefesim düzensizdi. Bir anlığına dünyam kararmış gibi hissettim... ama tek bildiğim, babama ulaşmam gerektiğiydi.

Siz: simdi benim canım helva cekse Siz: benim icin ölür müsün Siz: yoksa yok mu Baran: Ne anlatıyosun bilader Siz: cevap ver Siz: ölür müsün Siz: yoksa yok mu wattpadde yayımlıyorum orada daha özenli halde yazılar olsun görseller olsun 600k olduk wattyde sizde gelin watty: sevvalzade_

En yakın arkadaşına âşık olan okulun zorba çocuğu, peşini bırakmayan gizemli tehdit mesajları ve lise hayatının karmaşası…

İlayda’nın arkadaşlarından ayrıldığına üzülmesi fakat İzmir’de daha güzel şeylerle karşılaşması.

Babasını küçücük yaşta toprağa verdikten sonra Kardelen, yaşamayı hiçbir zaman gerçekten öğrenemez. Hayata tutunmaya çalışırken yolu, her gün gazetelerde ve ekranlarda adını gördüğü Lale Cinayet Grubu ile kesişti. O andan sonra hiçbir şey eskisi gibi olmadı. Çünkü bazı insanlar tesadüfen karşına çıkmaz, seni ya kurtarmak ya da geri dönüşü olmayan bir karanlığa sürüklemek için gelir. Kimi yaralar zamanla kabuk bağlar, kimileri ise her gün yeniden kanar. Peki ya aşk? Aşk insanı gerçekten hayata döndürebilir mi, yoksa en derin mezarı kendi elleriyle mi kazdırır? Her cevabın yeni bir sır doğurduğu bu hikâyede güven, sevgi ve ölüm aynı çizgide yürür. Ve bazen en güzel çiçekler, en karanlık mezarlarda açar.

Bilindik lise aşklarını unutun, bu çok farklı bir evren 🎀 ⋆ ִֶָ ๋𓂃⋆ Siz: Demet sana bişey demem gerek Çiçek Demetim: soyle yavrum Siz: ben senin kardeşinden fena halde hoşlanıyorum Çiçek Demetim: ananı skm Siz: oha Demet sen küfür eder miydin ya Siz: LAN Siz: Demet asla küfür etmez ananı avradini Siz: kimsin lan sen Çiçek Demetim: Demet in kardeşi ;) ⋆ ִֶָ ๋𓂃⋆ Kendinden bir yaş küçük erkeğe ya da kendinden bir yaş büyük kıza aşık olan herkese ithaf edilmiştir 💔

Okul bitince ailesi ile Antalya`daki yazlığa gelen Alara karşı komşularının kızı, Deniz ile arkadaş olurlar. Fakat,Deniz ona numarasını verdiğin de İzmirden yeni gelen Deniz`in abisine yazacağını bir haberdir.

Aynı apartman. Aynı çatı. İki yabancı... Gündüzleri birbirlerine tahammül edemeyen iki komşu, geceleri ise kim olduklarını bilmeden birbirlerine en çok güvenen iki yabancı. Bazı tesadüfler, insanın bütün hayatını değiştirebilir.

Geriye dönüp bakmanın hiçbir şeyi değiştiremediği o yerde, geçmişin tüm yükünü arkamızda bıraktık; çünkü olanlar oldu, şimdi sadece sen ve ben varız.

Artık benide alkışlıyorlardı tek fark sadece biraz kırıktı...

Masallara inanır mısınız? Bu hikayede eşlik edeceğiniz kız, tüm varlığıyla masallara inanıyor. Psikolog olarak hayatına devam eden Hayat; arkadaşlarıyla, ailesiyle birlikte kendi dünyasında oldukça mutludur. Deli dolu ama kırılgan, çabuk parlayan ama tatlı bir kız olan Hayat yaşadığı hayatı oldukça seviyordur. Ama her mutluluğun ardında elbet karanlık bir hikaye yatar. Siyah Martı Yetiştirme Yurdu. Onun en karanlık günleri, geleceğinin en mutlu anlarının temeli. Hayat daha altı yaşında bir çocukken sadece yedi gün kaldığı bu yetiştirme yurduna sık sık uğramakta ve oradaki çocukları ziyaret etmektedir. O yurtta sadece yedi gün yan yana geldiği çocukla tekrar karşılaşacağından ve aşkı tadacağındansa habersizdir. Birbirlerine emanet ettikleri takılar, onları tekrar ve belki de bu sefer ebediyen birleştirecektir. "Yarım kalmış hikayeler, bir gün mutlaka tamamlanır." HAYATIN MASALI "Benim masalımın başrolü sensin."