Eserde yazmış olduğum şiirler ve öyküler bulunmaktadır.

Bazı sözler insanın içinde uzun süre sessizce bekler, ne tam bir cümleye dönüşebilirler ne de tamamen susabilirler, bazen bir düşünce gibi gelip geçerler, bazen kalbin içinde yer ederler. Ve insan, kimi zaman bu sözlerin ne olduğunu bile tam olarak bilmez; sadece hisseder. Bir doluluk gibi, bir eksiklik gibi, bir arayış gibi… meselâ. Bu kitapta, o bekleyen sözlerden doğdu. Kimi zaman bir sesleniş gibi, kimi zaman bir iç konuşma, kimi zaman sadece duyguların bizde yarattığı etkilerin ortaya çıkışı... Bu metinler, evrene, doğaya, insana, sevgiye, varlığa, dokunmaya ve çıplaklığa dair de bir şeyler söylüyordu, bu yüzden yalnızca bir "şiir" değil, aynı zamanda bir varlığın bütününü teşkil eden de bir anlatım. Burada karışılacağınız metinler tek bir yere ait değil... Aynı zaman da bütün ve her şeye ait. Çünkü insanın kurduğu bağlar ayrı değil, aynı varlığın katmanlarıdır, hepsi aynı kaynaktan doğar, çoğalır ve yeniden o kaynağa döner. "Kozmik Dişil" yalnızca kadınlığı anlatan bir kavram değildir. O, yaşamın içinde var olan yaratıcı, dönüştürücü, sezgisel ve hisseden gücün ismidir. İnsanlık boyunca farklı kültürlerde, mitolojilerde ve spiritüel öğretilerde farklı isimlerle anılmıştır; kimi zaman bir tanrıça, kimi zaman doğa ana, kimi zaman ay, su, gece ya da bereket olarak görülmüştür... bazı spiritüel geleneklerde bu enerji; ayla, geceyle, suyla ve tanrıça figürleriyle ilişkilendirilirken ,bazı okült öğretilerde ise kozmik dişil, yaratımın kaynağı, dönüşümün kapısı ve insan ruhunun içsel bilgeliği olarak görülür, bu aynı zamanda insanın kendini bölmeden var olabilmesidir. Özü hep aynı yere dayanır: yaşamı taşıyan, dönüştüren ve birbirine bağlayan enerjiye. Bazı şiirler daha sade ve kısa olurken, bazıları ise daha uzun ve derin akışlar halinde yer alıyor, her duygu aynı uzunlukta konuşmaz, bazıları bir cümlede söylenirken, bazıları ise uzun bir yolculukta kendini aşikâr eder. Bu satırları yazarken kusursuzluk aramadım, çünkü insanın içinden geçen şeyler kusursuz değildir... Bazen eksik kalır, bazen tekrar eder, bazen de tam anlatılamaz, yine de her şey gerçektir, hissedilir ve tanınabilir. İlhamını yer yer kadim öğretilerden, yer yer sevgiden, yer yer de insanın kendi iç dünyasından alan şiirler, tek bir anlamda sınırlı değildir, okuyan herkes, kendi kalbine ve düşüncesine göre başka bir anlam bulabilir. Belki bir ezgi gibi okunur, belki bir aşk gibi hissedilir, belki de sadece bir düşünce olarak kalır. Eğer bu satırlar, bir anlığına da olsa seni durdurursa, kendi içindeki bir sesi hatırlatırsa, ya da sana ait bir duyguyu sana yeniden gösterirse… o zaman yerini bulmuş demektir. Bu kitabı eline alan herkesin, burada kendinden küçük de olsa bir parça bulabilmesi dileğiyle.

Gönlümden akan dizeler

Göğüsümde yaşlanmış bir akşam var

Üzgur bir dağ uzgur bir yaşam

İçimden… Geldiği….. Gibi…

Bu kitap, dünyayı ve duyguları kendi penceremden anlatan kısa ama derin parçaların bir araya gelmiş hâlidir. Bazen bir kırgınlık, bazen içe atılmış bir cümle, bazen de anlatılamayan bir his… hepsi burada kelimelere dönüşüyor. Her şiir, yaşanmış ya da hissedilmiş bir anın izini taşır. Kimi zaman karmaşayı, kimi zaman aşkı, kimi zaman da sessizce büyüyen yalnızlığı anlatır. Ama en çok da insanın kendi iç sesiyle yüzleşmesini… Bu kitap, büyük hikâyeler anlatmak için değil; küçük duyguların ne kadar büyük olabileceğini göstermek için yazıldı. Okudukça belki sen de kendi “gözünden” dünyaya bakmaya başlarsın. 🌙📖✨

Yazdığım ilk şiirim... "Fall in love again and again..."

Lisedeki karakterimin yazdığı şiirler (yazan kişi benn)

İçim dağınık bir kitap

Geçmişin tozlu hırkasından sıyrılıp parlak rugan ayakkabıların içine sıkışanlar, hırsla gökyüzünü daraltanlar ve balıklara şemsiye açacak kadar kibirle dolup taşanlar... ​ Bu kitap; sınırları insan eliyle çizilmiş daracık kafeslerin içinde, kendi okyanusunun ağırlığıyla ezilen ruhların sesi oluyor. İçindeki iyiliği usulca kaybedenlerin, zamansızca çürüyenlerin ve kendi kanından izler kovalayanların dürüst bir vesikası. ​ Sığamadığımız her gökyüzüne ve sığdırılamadığımız her kafese dair...

hüzünlü aşk şiirleri duygularım

Daima seninledir. Sana darılmaz, kızmaz ve gücenmez. Seni dost bilip dinler, dertleşir, itiraz edip canını sıkmaz. İkiyüzlülük yapıp da seni çıkarları için kullanmaz. Yalnızlığına yoldaştır. Helede şu günümüz insanının dünyasında bir şey anlatamazken nazımlarım, sana anlattım, yazdım. Hayatımda şahit olduğum, yaşadığım ve bana yaşatılanların yansımaları sonucu sesim, kalbimden dökülenlerdir.

Kendi yazdığım şiirleri buraya yazacağım. Çoğu kendi hayatımdan esinlenilmiş olacak. Ve eski türkçe, osmanlı kelimeleri kullanmayı severim bu yüzden çoğunda böyle kelimeler olacak. İyi okumalar...

İçimdekileri zor sığdırsamda taştım ben... Boş bir kağıdı şaheseri çevirdin. Ben değil sen. Ey yar. Bari bırak ben seveyim. Olduğun gibi. Seninle olan seni. Ama unutma ki. Ben sana değil. Hayallerime aşıktım. Gerçek olamayacak kadar nadir hayallerime. Onun içindede sen varsın ama. Sen farklısın. Herşeyden, herkesden, Okadar güzelsin ki.. Ne şiirler tükeniyor sana. Nede aşkım. Ne zaman. Nede müptelalığım.

Bazı duygular vardır, anlatılmaz… sadece yazılır. Bazı geceler vardır, unutulmaz… sadece içe gömülür. Bu defter, kırılmış düşüncelerin, susarak büyüyen acıların ve gökyüzüne bakarken edilen sessiz duaların toplamıdır. Her sayfa bir yıldız gibi düştü, her satır biraz daha karardı. Bu yüzden bu kitap, gülümseyen ama içi sessiz olanlara ait.

Şiiri açıklamaya hangi tarif yeter? Biter mi insanların içinde taşıdığı keder? Bazen duyguların acı reçetesi bazen de güzel günlerin neşesi... İnsana etkisi güçlü bir doğa olayı misali, bundan kaçabilmek güç ister!

Sessiz Umut; Bazen insanın içinde kimsenin duymadığı duygular vardır. Söylenmemiş cümleler, yarım kalmış hayaller ve geceleri sessizce kalbe çöken düşünceler… “Sessiz Umut”, tam da o duyguların içinden doğan bir şiir yolculuğu. Bu sayfalarda yalnızlık var, kırılmış kalpler var, geçmişe takılı kalan hatıralar var. Ama hepsinin içinde küçük bir şey daha var: vazgeçmeyen bir umut. Her şiir, insanın kendi iç dünyasında yaptığı yolculuğu anlatıyor. Bazen kaybettiğimiz şeyleri, bazen de yeniden ayağa kalkma gücünü… Belki bu satırlarda kendinden bir parça bulacaksın. Belki bir hatıranı, belki de kalbinde sakladığın bir duyguyu… Çünkü bazı umutlar bağırmaz. Sessizce büyür. Ve bazen insanı ayakta tutan şey… o sessiz umut olur. “En karanlık gecede bile, insanın içinde sönmeyen küçük bir umut vardır.” — Mert İçli 📖✨

her gün bir şiir

Bu kitap, kırık bir kalbin yeryüzüne bıraktığı şiirsel fosillerden oluşuyor. Her dize, zamanın içinden süzülerek gelen bir hatıra, bir sızı, bir iz... Aşkın geçip gittiği, sevdanın küllenip kaldığı o yerden — tam da oradan yazıldı bu satırlar. Her şiir bir parçalanış, Her kıta bir suskunluk… Ve her kelime, yüreğin iç duvarlarına kazınmış bir çığlık gibi. “Fosil’den Şiirler” bir hatırlayış değil, bir unutuşun içinden doğan kabulleniştir. Hayatın sana ne verdiyse onu alırsın — bazen bir gülüş, bazen bir vedanın yorgun soluğu… Ve işte o an, dizelere dönüşür acı; Taşa kazınır gibi, kalbe işlenir. Bu kitap, geçmişin sarı sayfalarında kalmış bir aşkın değil, hâlâ içimizde yaşayan eksikliklerin şiirsel kaydıdır. Eğer sen de yüreğinde iz bırakanlara bir isim veremediysen, Belki bu sayfalarda kendinden bir kırık bulursun.

Çeşitli konular üstüne yazdığım, çoğunluğu hece ölçülü şiirler

Ne demektir şiir? Bir dörtlük yazabilmek ne demektir?

İçimde bir parça belki sizdedir de...💜

Karanlık sadece bir renk değil, ruhun en derin bağlamıdır.

"Bilinen bir diyardan bilinmeyedir. Tüm bu şiirlerim ve mektuplarım" Kahve eşliğinde şiir okumaya var mısınız? Öyleyse☕📕🥰