Kaybolmuş Çocuklukların Çığlıkları 1 - Yaralar ve Yaralayanlar! Çocuklukta açılan yaralar, geçmeyen yaralardı. Onların çocukluğuna yaralar açılmıştı, emareler bırakılmıştı ruhlarına. Onlarla yaşamaya çalıştılar. Güçlü olmaya çalıştılar. Canları çok yandı. Yaşayamadılar. Düştüler, tekrar ayağa kalktılar. Çocuklukları geçmişlerinden çığlık attı, onlar susturdular. Ta ki geçmiş karşılarına çıkana kadar. Bu güçlü insanların hayata tutunma hikayesi... Bu yaralarla savaşabilme sanatının hikayesi. Yeni bir hayat hiç bu kadar can yakıcı olmamıştı. Yalnızlık hiçbir zaman bu kadar keskin olmamıştı, yalnızlığa hiç sığınılmak zorunda kalınmamıştı. Ama... "Hiçbir şeyi ve hiç kimsesi olmayan bir kızı, hiçbir şey ve hiç kimse terk edemezdi."

Seher karanlıkta büyüdü; korkunun, suskunluğun ve saklanan sırların içinde. Turhan ise Azerbaycan ordusunda görev yapan bir askerdi… ama bu, onun görünen yüzüydü.O, aynı zamanda ülkenin en güçlü mafya ailelerinden birinin tek varisiydi. Üniformasıyla onur, soyadıyla suç ve kan taşıyordu.Seher’in hayatına girdiği an, aşk artık bir sığınak değil; kaçışı olmayan bir tehlikeye dönüştü.Çünkü bazı kalpler, birbirine çarptığında ya birlikte yanar ya da birlikte yok olur.

Maskelerin ardında kurulan güven, en çokta inandığın yerden çatlar; aldatılmışlık sessizce çöker kalbe. Sadakat bir söz değil, her gün yeniden seçilen bir duruştur. Aşk tutkuya karışınca göz gözü görmez. Hırs ateşi harladıkca gerçekler eğrilir, sevgi sınanır. Ve geriye doğru sandığın yalanlarla yüzleşmek kalır. (YETİŞKİN OKURLAR İÇİNDİR)

Sessiz sedasız çekip gitmişti yıllar önce şimdi ise tam karşımda duruyordu...

Manken, moda dergilerinin yüzü ve kendi parfüm şirketi olan bir kadına yıllardır takıntılı olan iş adamı, her işinden haberdar, yaşantısından ama asıl sorun kadının bu manyak adamı istememisi. Fakat bir gün araya uzunca zaman geçer adam bu takıntısından kurtulmak için tedavi olur hisleri söner ama hala alevlenmeye hazır, kadın ise adamdan yavaşça hoşlanmaya başlar ama bunu kendine itiraf edemez. Belki zaman onları bir gün bir araya getirir kim bilir.

Bazı hataların telafisi yoktur, bazı gecelerinde sabahı..

Felix arkadaşının çalıştığı iş yerindeki adama aşık olur…

Evet anlayabiliyorum, ama sanırım bunu kabul edemeyeceğim?

Geçmişe takılı kalıp geleceğe tutunan herkese...

Merhaba! Ben Umay aşk diye bir şeyin olduğuna inanmıyorum. Umay uğradığı ihanet sonucu aşkın olmadığına inanır, taki okul değiştirip Göktuğ ile tanışana kadar.

Bir kasaba ve sonsuz anı.

Lâl, sevilmeden büyüyen bir kalpti. Alp, karanlığın içinde yaşamayı öğrenmiş bir adam. Bazı aşklar yaşamak için değil, ölmek için yazılır. Lal, kalbinin her atışının bir sonu olduğunu biliyordu. Alp ise onu kurtaramayacağını bilerek sevdi. Çünkü bazı kalpler, en çok sevildiği anda durur.

Kanadı kırık kelebek uçabilir mi?

Herkesin sevdiği bir yüz: Efsun Soysal. Medyanın merkezindeki bir güç: Çağrı Demirhan. Bir yıllık evlilik. Planlı görüntüler. Duyurulmayan bir anlaşma. Aşk ihtimal dahilinde değildir. En azından başlangıçta...

Cenan Koral Özer, bir kazadan sonra hayatını tekerlekli sandalyede sürdüren, dünyayla arasına kalın duvarlar örmüş genç bir adamdır. Yürüyemediği günden beri yalnızca bedenini değil, hayallerini de hareketsiz bırakmıştır. Annesinin ısrarıyla kabul ettiği fizyoterapi ise onun için yalnızca katlanılması gereken bir zorunluluktur. Evrin Ela ise albino teni, mavi gözleri ve sakin duruşuyla girdiği her odaya sessiz bir ışık taşıyan genç bir fizyoterapisttir. Cenan’ın evine çalışmak için gittiğinde, karşısında tedavi edilmeyi reddeden bir beden değil; görülmek istemeyen bir ruh bulur. Cenan soğuk, mesafeli ve kırıcıdır. Evrin ise ısrarcı değil; sabırlıdır. Dokunmaz, zorlamaz. Sadece orada kalır. Seanslar ilerledikçe aralarındaki ilişki bir “hasta–terapist” çizgisinin dışına taşar. Evrin, Cenan’ın karanlığına alışır; Cenan ise ilk kez birinin gitmemesinin ne demek olduğunu öğrenir. İyileşme, bu hikâyede ayağa kalkmakla ilgili değildir. İyileşme, yeniden hissetmekle ilgilidir. Cenan yürümeyi öğrenmez belki… Ama gülmeyi, beklemeyi, sevilmeyi yeniden öğrenir. Ve Evrin, güneş gibi parladığı hâlde, en çok gecede işe yaradığını fark eder. “Bazı insanlar doğrudan hayatımıza doğmaz. Önce gecemize alışır, sonra içimize güneş bırakır.”

Nare, her şeyin yolunda gitmediğini fark ettiğinde yaz çoktan bitmek üzeredir. Mesajlar kısalmış, sessizlikler uzamıştır. Ama bazı sorular, sorulmadığında daha çok büyür. Bir yanda açıklanmayan uzaklıklar, diğer yanda anonim bir numaradan gelen mesajlar… Tanımadığı biri, onun fark etmediği duyguları kelimelere dökmeye başlar. Hazan Rüzgârı, susarak kaybedilenleri, söylenmeyenlerin nasıl iz bıraktığını ve bazen en derin bağların hiç beklemediğin yerden esebileceğini anlatan bir hikâye. Bazı rüzgârlar serinletmez. Sadece içini ürpertir.

Aşk ile kaybolan iki genç

Aşk, tanımlanamaz.

Belki bur gün olur.

Bazen aşk ayağına gelir ❣️

O yazın tanıştıkları ve aralarında iletişim koptuğu sonra tekrar bir araya geldikleri bir konu…

Asena,istanbul’un soylu ailelerinden birinin kızı olarak, sanat ve estetik içinde büyüdü. Konservatuarın en yetenekli viyolonsel sanatçılarından biriydi. Ancak babasının gizli kumar tutkusu ve yeraltı dünyasının karanlık tefecilerine olan borcu, Asenanın hayatını bir gecede paramparça etti. Borç ödenemeyince, karanlık bir "kapalı devre" müzayedede, babasının borcuna karşılık bir meta gibi satışa çıkarıldı. O gece sahneye çıktığında elinde viyolonseli değil, hayatının satılık olduğunu simgeleyen bir mühür vardı!!!

Sevgi, hak edilir.

bazen ailesizlik yormaz insanı herşey yorabilir bazen aile bazen hayat bazen çevre bazen ise en aşık olduğun adamın biriyle aldatması

Not: En büyük hayalim Fransa’ya gitmek. 20 yaşıma girince Eyfel kulesine karşı pasta mumlarını üfleyecek doğum günümü kutlayacaktım.