Kitap çocukluk aşkı düşmanlık aile içi piskolojik şiddet mafya konusu içerir

Kendi uçurumlarında hayatına son verecek olan iki farklı hayatın; birleşip, hayata yeniden başlaması... Aaron Ram ve Aarin Wilson`un hikayesine hazır mısınız?

Barış içinde yaşayan iki köy ve 1 düşman

Okulun ilk günü. Ve kimsenin anlam veremediği tek bir mesaj: “Çember çok yakında.” Mesajın ne anlama geldiği bilinmez. Kim tarafından gönderildiği de. Ama okulda bir şeylerin ters gittiği bellidir. Garip tesadüfler, açıklanamayan olaylar ve herkesi huzursuz eden bir his… Buse Yalçın ve Anıl Karaca, bu mesajın bir uyarı mı yoksa bir oyun mu olduğunu anlamaya çalışırken, kendilerini istemeden olayların merkezinde bulur. Her adım yeni bir şüphe, her cevap yeni bir soru doğurur. Bu okulda kimse göründüğü gibi değildir. Ve bazı sınırlar vardır ki, geçildiğinde geri dönüş yoktur. Yasak Çember, bir mesajla başlayan ve sessizce büyüyen bir gerilimin hikâyesi. ———- Merhaba ben Gece Varisi bu kitabı yazmak baya süremi aldı.Seri 3 kitaplık ve Yasak Çember 1/10 bölüm Yasak Çember 2/5 bölüm Yasak Çember 3/3 bölüm Okuduğunuz için teşekkür ederim🤭

O gece herşeyden habersiz dışarı çıkmıştım ama nerden bilebilirdim ki hayatımı tamamen değiştirecek olan o adamla tanışacağımı... Mafya+ Aşk+ dram+ acı+= Hepsi bir arada:)

Cedric Diggory ile Emily Diana Grindewald adlı Slytherin karakterinin hayatlarından bahsedeceğim.

🖤 Cam Parçaları — Arka Kapak Yazısı Bazı aşklar iyileştirir. Bazıları ise insanı parçalara ayırır. Elara Vitale, hayatı boyunca sevilmemiş bir kadındı. Yetim büyüdü, yalnız güçlendi, sessizce hayatta kalmayı öğrendi. Sevgi onun için bir hayalden ibaretti — ta ki Alessandro Moretti ile karşılaşana kadar. Alessandro içinse Elara bir tesadüf değildi. O, çocukluğundan beri taşıdığı tek duyguydu. Tek zayıflığı. Tek yarası. Tek korkusu. Bir mafya lideri ile bir şirket yöneticisinin yolları kesiştiğinde, bu bir aşk değil… bir felaketin başlangıcıydı. Elara kaçırıldığında dünya sessizleşti. Zaman durdu. Ve Alessandro, onu bulmak için insanlığını kaybetti. Bir ada. Bir esaret. Bir kadın. Ve bir adamın deliliğe dönüşen sevgisi. Elara hayatta kalmak için direnmek zorundaydı. Alessandro ise yaşamak için onu bulmak zorundaydı. Ama bazı aşklar kurtarmaz… bazı aşklar yakar. Bazı kavuşmalar mutlu sonla bitmez… bazıları sadece daha büyük bir yıkım getirir. Çünkü herkes camdan yapılmıştır. Ve kırıldığında, artık asla eskisi gibi olmaz. Cam Parçaları, sevginin kurtuluş mu yoksa yıkım mı olduğunu sorgulatan, karanlık, tutkulu, travmatik ve unutulmaz bir hikâye.

"Sevmenin en acı hâli, imkânsız olduğunu bile bile sevmektir."

Bazı insanlar duygularını saklar.
Bazıları bastırır.
Bazıları da inkâr ederdi. Ama hepsi onları teninde taşırdı. Elara, insanların derisinde beliren kelimeleri okuyabildiğini ilk fark ettiğinde bunun bir armağan mı yoksa bir lanet mi olduğuna karar verememişti. Korku, arzu, suçluluk, pişmanlık… Her kelime bir sırdı. Ve her sır, sahibinden daha ağırdı. Bazı kelimeler fısıldardı.
Bazıları bağırırdı.
Bazılarıysa yalnızca doğru kişi baktığında ortaya çıkardı. Riven ise kelimesizdi.
En azından öyle görünüyordu. Onun sessizliği, başkalarının çığlığından daha ürkütücüydü. Çünkü kelime yokluğu, ya mutlak bir kontroldü… ya da henüz yazılmamış bir kader. Bu hikâye, iki insanın birbirine dokunmadan önce nasıl yandığını anlatıyor.
Bakışların, suskunlukların, kaçınılan temasların yarattığı o ince gerilimi.
Bir kelimenin, bir bedeni nasıl esir alabileceğini.
Ve bağların, akılla değil, tenle kurulduğunu. Çünkü herkes kelimeleri taşır.
Ama herkes onları yaşayamaz. Ve bazı kelimeler…
Sadece doğru tene yazılır.

— "Allah`ım... Ailesini öldürdüğüm bir kıza nasıl bu kadar sırılsıklam aşık olabilirim?" — "Patron, belli ki kaderinde bu yazılıymış." — "Peki, bu kaderin gerçekleri gün yüzüne çıktığında Pınar da beni kabul edecek mi? Ailesinin katili olan bir adamı bağrına basacak mı?"

Ben Luna Bozdoğan, Hayatımın ortasına bomba gibi düşen bir komşu ile her şey bambaşka bir serüvene dönüştü. Sıkıcı sandığım hayatımı hiç bu kadar özleyeceğimi düşünmezdim. Ben kim miyim? Konuya direkt daldığım için bilmiyorsunuz tabi ki. Size kendimi tanıtayım. Hazır mısınız? İstanbul’un günümüze inat, Türk sinemalarında görmeye alışkın olduğunuz, o samimi sıcak mahalle ruhunu hala korumayı başarabilmiş, mahallelerinden birinde, ailemle yaşıyorum. Biz iki kardeşiz. Abim Karan, Ankara’da yaşıyor ve doktorluğunun ilk senesi. Ondan uzak kalmaya hala alışamadım ve onu çok özlüyorum. Çocukluğum bu mahallede geçti ve o günlerden kalma iki dostum var. Efsun ve Fatih. Onları çok seviyorum ve aramızdaki bağı size hiçbir kelimeyle anlatamam. Efsun ve ben 24 yaşındayız. Efsun, kızıl kıvırcık saçlı, ela gözlü ve pozitif enerji yüklü canım arkadaşım. Ben hemşirelik o ise kamu yönetimi okudu. İkimiz de KPSS sınavına girdik ve atanmayı bekliyoruz. Bu sırada da mahallemizde yeni açılmış olan Kitap Deryası adlı kitapçıda çalışıyoruz. Efsun, kitapçının sahibi Atilla beye kör kütük aşık. Yine de Atilla beyden adım gelmediği için beklemede kalmak zorunda. Fatih ise benim karanlığımın ışığı, iyi günlerimin mutluluğu, kötü günlerimin güvenli limanı. Bizden 3 yaş büyük. Babasının mimarlık ofisinde iç mimar olarak çalışıyor. İki senedir bana karşı hisleri değişti. Eskiden kardeş, dost hisleri beslerken, şimdi bana aşkla bakıyor. Onun hislerine karşılık vermeyi çok denesem de çocukluktan beri onu kardeş gibi görmüş olmam buna engel oluyor. Ona hiç o gözle bakamadım. Onun bu hisleri ise benim vicdanıma bir ok gibi saplanıyor. Karşılık veremiyor olmak ise daha da canımı acıtıyor. Bir de benim kopamadığım tutkularım var. Birinci sırada kitaplar geliyor. Her tür romanı çok sevsem de polisiye ve gizem kategorisinin yeri bende apayrıdır. Kitabı okurken, kurgunun içine dalmak, kelimelerle hayali bir yolculuğa çıkmak, olağanüstü bir mucize. İkinci sırada ise, şarkı sözü yazmak ve evdeki emektar gitarımla bu şarkıya ses olmak benim tutkularımdan. Sesim çok güzel olmasına rağmen, bestelediğim şarkıları dostlarım dışında kimsenin yanında söyleyemiyorum. Çünkü ben kalabalık önünde konuşamayan, sesi titreyen, tüm gözler üzerindeyken panik olan biriyim. Evet maalesef ki yıllarca uğraşmama rağmen bunu yenmeyi başaramadım. Neyse ki Fatih var da o benim şarkılarıma ses oluyor. Mahallemizin daha hareketli olan kesiminde yer alan Gökyüzü kafede, pazar günleri canlı müzik Fatih’in sesinden kulaklarımızın pasını siliyor. Umarım bir gün bende kendi şarkılarımı herkesin karşısında söyleyebilirim. İşte benim hikayem, sıcak, samimi ve sıradan. Herkesin hikayesi gibiydi. Ta ki üst katıma yeni biri taşınana kadar. Ukala, öküz, hödük ve Allah’ın cezası biri. Onunla diyaloglarımız hep benim sinir harbimle sonuçlandı. Düşman başına dediğim, evlerden ırak olması gereken cinsten biri. Kumral, uzun boylu, yeşil gözlü (tonuna hala karar veremedim) bir adam. (Maalesef ki yakışıklı) Birde dudağının kenarıyla sırıtıp, eline cebine atıp poz kesmesi yok mu. Iyy nasıl gıcık oluyorum. Asla tipim değil. Bilmezdim. Bilemezdim. Aşka küsen bana, tekrar aşkı öğretecek birinin olabileceğini. Hele ki bunun üst kat komşum olduğunu söyleseler güler geçerdim. Rüyamda görsem “totom açıkta kalmış” derdim. Ama öyle olmuyormuş. Büyük konuşmamak lazımmış. Yaşayarak öğrendim. Onun gelişiyle tüm hayatım değişti. Tıpkı kalbimin atışının değişmesi gibi. İşte benim hikayem. Başlayalım mı?

Bazen en olmadık zamanda kalkışa geçen bir krallığı yıkarlar bazen en olmadık zamanda girer hayatına acımasızlık ama en çok da yalnızlık iki farklı lider farklı arzular birleşimi olmayacak köprüde külleri birleştirmeye çalışıyorlar. sevda hep imkansıza mi aşıktı?

25 yaşında Defne Yenal bir sorun yüzünden istanbuldan memleketi olan Orduya gelir ve karşısına hiç tanımadığı beklenmedik bir adam çıkar. Çağıl Borahan. Babasının düşmanının ta kendisi. Fakat Çağıl Borahan Defne Yenal’in babasının düşmanının kızı olduğunu bilirken Defne Yenal bunu bilmiyordu. Aralarındaki şey farkına varılmadan zoraki bir evliliğe dönüşmek zorunda kalır.

"Sadece sevmiştim oysa ki. Hem de bütün iyi niyetimle. Bir dönme dolapta sadece ikimiz vardık ve inişli çıkışlı hayatımız. Bulutlara yukseldim sanarken, en tepeden yere çakıldım. Ve şimdi gökyüzünü bile göremiyorum. Her yer zifiri karanlık. "

Dilan istenmeyen bir evlilikten kaçarken karşısına çıkan adamla yaşadıkları...

Soğuk kalplerin savaşı

Umay adlı bir kızın küçük yaşta evlendirilmesini konu alan bir kitaptır.

Rojin her gece kocası tarafından dayak yedi kimse rojinin ağlayışlarını duymadı Afran ` o benim kardeşimin karısı ` diyip sevdasını kalbine gömmüştü Harun öldüğünde Afran rojin ile evlenmek zorunda kaldı Afran rojinin vucudundaki morlukları görünce ağlamamak için kendini zor tutmuştu "Yaralarına merhem olucam " diye söz verdi rojine

Aile baskısı gören gecenin bir insan ile tanışmasıyla birlikte bir grubun oluşması

Aşk ile ihanet arasında sıkışan, Geçmiş zaman ile ileri zaman arasında sıkışmış. Gecmişi peşini bırakmayan, intikam için çabalayan arel hic tanımadığı aşk duygusu ile karşı karşıya kalır.

Herkesin iki tarafı vardır.Bir tarafı saflığı ve masumluğu temsil eden aydınlık tarafı,diğer taraf ise çoğunlukla kini ve öfkeyi temsil eden karanlık tarafıdır.Sen hangi tarafsın diye soracağım,ama bana benim iki tarafımda eşit deme,çünkü bi insanda iki taraf`da eşit olmaz.Ya aydınlık tarafı ağırlıklıdır yada karanlık tarafı.Tekrardan soruyorum.Senin tarafın hangisi

Her şeyin sınırı olmalı ,kıskançlığın da çünkü fazlası korkunç olabilir.

Umay, babasının yaptıklarının sonucunda ani kararlar verecekti. Ama bu karar Umay ın dönüm noktası olacaktı. Sadece kardeşi Defne ile tatile çıkacaktı Ama tatilin son bir haftası biraz hareketli geçecekti. Herşey deyişecekti..

Karşı komşum Kenan, erotik romanlar yazıyordu. Ben sadece ona pasta götürmeye gitmiştim... Ama kendimi bir romanın başrolü olarak buldum. Ta ki başka biri o hikâyeyi yeniden yazmak isteyene kadar.

Sert avucu bileğimi kavradığında beni kendine doğru çekti. Kendisine doğrulttuğum namlu kalbinin hemen altınayken gözlerime baktı. "Sen benim en başından beri, tek düşmanımsın." İhtiras dolu bakışlarına tezat, kanlı dudaklarından sızan sözleri, tıpkı zehirli bir yılan gibiydi. Elimde sıkı sıkıya tuttuğum soğuk silahın namlusunu, mide boşluğuna daha da bastırdım. "Hadi ama..." dedim sessizce, buna inanmak istemiyor gibi. "Bunun bir yalan olduğunu söyle." Alnını alnıma yasladığında belki de ilk kez ölmek istedim. Dudakları üzerindeki kanı diliyle temizledi. "Bu kaosun dişli mücevheri sensin, Tomris." Buna inanmak istemiyordum. Tetiğe yavaşça dokunurken yanaklarım tekrar ıslandı. Titreyen dudaklarımdan birkaç hıçkırık peyda olurken, kirli ve terli yüzüm, yüzünün çok yakınındaydı. "Hemen, bana bunun kocaman bir yalan olduğunu söyle Pars" Yaşlı gözlerim belki de ilk kez birine yalvarıyordu. "Lütfen..." Sessizdi. Uzun zaman sonra ilk kez bu kadar sessizdi. İntikam bir tutku gibiydi. Bağımlı hâle geldiğim tek tutkumdu. Ancak o an, içimdeki intikam arzusunu onunla tatmin etmemek için ne çok sebebim vardı... Peki ya şimdi, hangimiz ölecekti?