daha yazmadım o yüzden bekleyin

Her insanın bir kaybolmuş benliği vardır

Kumsal Sare Karsu Hayatı mafya masasında geçen ve annesini bu masada kaybeden Kumsal, babasının borçları yüzünden kendini yeraltının en tehlikeli mafyası olan Kırmızı Gölge`nin yanında bulur. Kumsal`ın hayatını mahveden bu olaylar onu hem psikolojik hem de ruhsal olarak zorlar. Ya kendini korumalı ya da zorluklarla savaşmalıdır. ~Bir Kumar Masası Dokuz Sandalye Ve En Büyük Kumar; Hayatım~ (Yazdığım kitabın düzenlenmeye başlanmış halidir. Düzenlenme sonucunda kitap tamamlanacaktır...)

Okumak güzeldir

"Bazı yaralar suyun altında açılır; ne kanar ne görünür, sadece nefesini keser." İki yıl önce, Ege`nin serin sularında bir kızın çocukluğu ve güveni boğuldu. Rüya için deniz, artık maviliğin değil; kaçamadığı karanlık bir geçmişin simgesiydi. Hayatını o gecenin gölgesinde, inşa ettiği yüksek duvarların arkasında sürdürmeye kararlıydı. Ta ki o yaz, unuttuğunu sandığı o tanıdık gözler kasabanın dar sokaklarında yeniden karşısına çıkana kadar. Şimdi geçmiş, köpüren dalgalarla değil; tek bir kelime etmeden karanlıkta beliren derin bakışlarla geri dönüyordu. Rüya, kalbindeki nefrete tutunup gururunu mu koruyacaktı, yoksa en büyük korkusunun kollarında yeniden nefes almayı mı öğrenecekti? Korkunla yüzleştiğin an mı daha tehlikelidir, yoksa o korkunun sahibine çekildiğin an mı?

"Biliyorum beni sevmediğini,bile bile seviyorum seni... neden sevmiyorsun beni?" gözlerimde görülen acı kalbimdeki kadar değildi lakin anlasın istedim onu gerçekten bırakmak istemediğimi... ama görmedi. hiç bir zaman hemde. başını salladı iki yana hızlıca gözlerinde sevginin yok oluş kırıntıları vardı. nefret tohumları yetişiyordu artık gözlerinde sevgi değil. yinede kandırsın şstedim yalandanda olsa beni sevdiğini söylesin istedim. belkide kalbim gerçeğine ulaşamayacağını bildiğinden umutsuzluğa kapılmıştı,neden sahte bir sevgi istiyordum ki? bende bilmiyorum... elini kenetlemişti onun eline bakmamak için direniyordum acıyla. beni terk edişinin adımlarını gözlerimin önünde birşey yapamadan izlemek ölümden daha çok acıtıyordu hislerimi. onun duyacağım sesi ise yok ediyordu beni. "istemiyorum işte anla artık! uzak dur... seviyorsan beni,yaklaşmazsın bana. seni değil başkasını seviyorum ben! girme hayatıma çık işte!" demişti haykırırcasına göz yaşlarım yanaklarımdan süzülürken tek hissettiğim saf acıydı. seni sevmiyorum demek bu kadar kolaydı demek... öyle olsun, çıkarım bende usulca hayatından...

“Bazı karşılaşmalar tesadüf gibi görünür, bazı isimlerse insanın kalbine sessizce yazılır…” Melike Cevher Güneş, hayallerini dualarıyla büyüten, kalbini inancıyla koruyan genç bir kızdı. Ailesinin sevgisiyle çevrili dünyasında, geleceğe dair umutlar biriktiriyor; hayatın kendisine hazırladığı sürprizlerden habersiz, kendi yolunda yürüyordu. Ahmet Selim Arslan ise dışarıdan bakıldığında soğuk, mesafeli ve anlaşılması güç bir adamdı. Duygularını belli etmeyen duruşunun ardında nasıl bir kalp taşıdığını kim bilebilirdi? Belki de insanın en çok sakladığı şey, en derininde hissettiğiydi. İki yabancı… Birbirinden farklı hayatlar… Ve hiç beklenmedik bir karşılaşma… Yağmurlu bir günde yaşanan küçük bir hadise ve geride kalan bir şemsiye… Melike için sıradan olması gereken o an, zihninde cevapsız sorular bırakacaktı. Peki, yeniden karşılaştıklarında her şey aynı kalabilecek miydi?