"Bazı yaralar suyun altında açılır; ne kanar ne görünür, sadece nefesini keser." İki yıl önce, Ege`nin serin sularında bir kızın çocukluğu ve güveni boğuldu. Rüya için deniz, artık maviliğin değil; kaçamadığı karanlık bir geçmişin simgesiydi. Hayatını o gecenin gölgesinde, inşa ettiği yüksek duvarların arkasında sürdürmeye kararlıydı. Ta ki o yaz, unuttuğunu sandığı o tanıdık gözler kasabanın dar sokaklarında yeniden karşısına çıkana kadar. Şimdi geçmiş, köpüren dalgalarla değil; tek bir kelime etmeden karanlıkta beliren derin bakışlarla geri dönüyordu. Rüya, kalbindeki nefrete tutunup gururunu mu koruyacaktı, yoksa en büyük korkusunun kollarında yeniden nefes almayı mı öğrenecekti? Korkunla yüzleştiğin an mı daha tehlikelidir, yoksa o korkunun sahibine çekildiğin an mı?