Bu bir beta hikayesidir. "Bazı yaralar merhemle değil, sadece vahşi bir sadakatle iyileşirdi." Ailesinden kalan tek miras, karla kaplı bu ıssız dağdaki sessizliğiydi. Ta ki o fırtınalı geceye kadar... Kapısının eşiğinde, karların üzerinde bir leke gibi yatan o devasa, kanlar içindeki siyah kurdu gördüğünde sadece bir canı kurtardığını sanmıştı. Oysa o gece, karların üzerindeki o kanlı izler, kaderini gümüşün zehri ve bir canavarın mühürlü yeminiyle birleştirdi. Şimdi bir karar vermesi gerekiyordu: Hayatını kurtardığı bu vahşi karanlık, onun koruyucusu mu olacaktı yoksa sonu mu?

Melisa hemşirelik okuyan bir öğrencidir evleri ormanın içinde olduğu için ailesinin ona yasakladığı ormana girer ve bir kurtla tanışır

Alfayı istemediğim için sürüden atıldım. En fazla ne olabilir ki?

Kehanet. Her zaman benimle olacaktı. O benim bir parçamdı. Benden annemi alandı, benden hayatımı çalandı, benden kalbimi alandı. "Ruhum gökte süzüldü ve onu buldu. Hiç var olmamış gibi göçüp gittik bu dünyadan. Kehanet beni seçmişti, bu kötü dünyayı korumak için benim ruhumu almıştı benden.

Eşim. Tek kelime bütün duyuları kör etti. Çürümüş bir kalbi bile attırabilen bir bağ. İki kalbi yanyana getirebilecek miydi? Onca acıyı ve tranvayı unuttura bilecek miydi? Bu kurgu kurt kralığının varislerinden Kıran ve insan olan Arca arasında geçmektedir.

KURTLAR DÜNYASINA HOŞ GELDİNİZ LEYDİLERİM…

Ormanda hızlıca koşuyordum.Ağaçların dalları elbisemi yırtıyordu,saçımdaki toka çoktan çıkmıştı arkadan ise üvey ailemin sesleri geliyordu.Koşabildiğim kadar hızlı koşuyordum artık ailemin sesleri gelmiyordu.Bir anda karşıma benden uzun gri renkte olan bir kurt çıktı.

"Her şey o dolunay gecesinde başlamıştı. Birbirinden tamamen farklı iki ırk, o gece bilmeden kaderlerini birleştirdi. Aralarındaki en büyük engel ise bu iki ırkın yüzyıllardır süregelen ölümüne düşmanlığıydı. Bakalım bu yasak bağ, onları nasıl bir karanlığa sürükleyecek

Sadece akşam arkadaşlarımla buluşmaya gittim en fazla ne olabilir ki .....

Beyaz tilkilerin huzurlu köyü bir gecede yok edildiğinde, geriye sadece tek kuyruklu genç bir tilki ve küllerle dolu bir geçmiş kaldı. Aynı gece, kurt hanedanlığında doğan bir çocuk ise kaderin en karanlık işaretiyle damgalandı: Kara kurt. Kendi annesi tarafından reddedilen bu çocuk, gücünün lanetiyle yalnızlığa mahkûm edildi. Biri her şeyini kaybetti, diğeri hiç sahip olamadı. Yıllar sonra yolları kesiştiğinde, düşman olmaları gereken bu iki ruh arasında beklenmedik bir bağ doğar. Ancak bu bağ sadece kalplerini değil, iki ırkın kaderini de değiştirecek kadar tehlikelidir.

Wattpad` te 140 K okunan kitabım yakında Kitappad`te...

Üvey ailesi tarafından bir gecede evden kovulan Bloom Krynn, dolunay ışığında sokaklarda yalnız yürürken beklenmedik bir trafik kazası geçirir. Gözlerini açtığında, bildiği dünyadan çok uzak, ait olması gereken bir yerde olduğunu fark eder. Artık kaderi, sırlarla dolu yeni bir dünyada başlamıştır.

Ailesi avcılar tarafından katledilen Ayıra nin kendini yanlız kurt sanmasiyla başlar...

Uyandığımda evde değilde bir ormanda uyandım. Karşımda yarı kurt yarı insan olan bir varlık vardı.

İki düşman güç bir taraf da kurlar diyer tarafta doğa üstü güçler zorunlu bir süre aynı okulda...

Sadece bir ısırık genç bir liselinin hayatını ne kadar değiştirebilir?

Bir kadeh uzatılır. Parmaklar birbirine değdiği anda, zaman durmuştu. Bir sıcaklık, bir kıvılcım, ufak bir sızı, bir yerden tanıdıklık... Ne Omega, nede karşısındaki ikiz Deltalar böyle bir şeyin olacağını düşünmüştü. Ama herşey o an değişmişti...

Bazı kadınlar sevilmek için susar. Bazıları susmak zorunda kaldığı için sevilmez. Sırtında tek bir kelime taşıyordu: NEDEN? Bu bir dövme değildi. Bu, hayatına kazınmış bir soruydu. O, bir randevuevinde çalışıyordu. Bunu sevdiği adam bilmesin diye terk etti onu. Çünkü bazı gerçekler açıklanınca aşk kirlenmez… Ama insanlar kirletir. Adam, terk edildiğini sandı. Kadının gidişini anlamlandıramadı. Sorular sordu, cevap bulamadı. Ve yıllar sonra, bir gece… yanlış bir kapıyı çaldı. O kapının ardında geçmiş vardı. Utanç, sevgi, sessizlik ve yarım kalmış bir aşk. Bu hikaye; toplumun görmezden geldiği hayatların, ayıp diye etiketlenen mesleklerin, ve en çok da sevdiğini korumak için kendinden vazgeçen kadınların hikâyesi. Bu bir tesadüf hikayesi değil. Bu, gecikmiş bir yüzleşmenin hikayesi. Okurken kendine şu soruyu soracaksın: Gerçek mi daha ağırdır, yoksa bilmeden sevmek mi? Cevap yok. Sadece iz kalır.

İkinci şansa inanır mısın? Bu kitap iki kurdun birbirinin ikinci şansı olmasını konu ediyor peki onlar kabul edecek mi??

Merhaba umarım beğenirsiniz iyi okumalar

Kimdi bu insan avcıları?

Ormanın içindeyim heryer sisli tam önümde yavru bir kurt duruyor yanına avcılardan biri yaklaşıyor kurt sonra tüm saldırganlığıyla avcıya saldırıyor Çığlık attım Gördüklerim beni dehşete düşürmüştür o.. O.. O kurt az önce Bi.. Bi.. Bir avcıyı öldürmüştü ve attığım çığlıkla bana dönüp hırlamaya başladı bende ger geri gitmeye başladım "cici kurt" elime dal alıp kurta gösterdim "bak bu sopa ben dalı uzağa atıcam sende onu yakalayıp bana hiç getirmiyceksin Kurt daha çok hırladı " tamam tamam getirirsin yeterki hırlama " Elimi kalbime koydum " bak kalbim hizlı atıyor ben kriz geçirmeden sen bir yaylana yaylana gitsen" sonra daha çok üstüme gelmeye başladı ama bu sefer hırlamıyordu beni korkutnak istemiyor gibi usul usul geliyordu Acaba benmi yanlış anlattım diye düşündüm "bak kurtcum bu yol" Ona düz orman yolunu gösterdim İleriye doğru ellerimi salladım "buda gitmek"....

Lidia ve zayn nın hikayesi

Darkon ve riananın efsanevi aşkı

Gökyüzü, yıldızların bile kaybolduğu zifiri bir karanlığa bürünmüştü. Sessizlik öylesine ağırdı ki, rüzgâr bile esmekten çekiniyordu. Elara, antik taşların üzerinde ilerlerken kalbinin derinlerinde bir şeyin uyandığını hissetti. Bir gölge çatlaklardan sızarak yükseldi. Önce ince bir duman gibiydi, ardından şekillendi. Uzun, kemiksi eller… siyah alevlerle kaplanmış gözler… ve sesi, bin yankının birleşimi gibi uğursuzdu: “Solen’in kızı…” diye fısıldadı varlık. “Sen ışığı taşırken bile, içindeki karanlık bana ait.” Elara geri adım atmadı. Bir elinde parlayan güneşin alevi, diğerinde kıvrılan ayın gölgeleri toplandı. Yüreği korku yerine kararlılıkla çarpıyordu. “Ben dengeyi koruyacağım,” dedi, sesi geceyi yaran bir yankı gibi. “Ve sen, karanlığın zinciri, burada biteceksin.” Yerin altından patlayan gölgeler Elara’ya saldırdı, ama o ışığıyla kalkan ördü. Aynı anda karanlığını bıçağa dönüştürerek ileri atıldı. Gece ve gündüzün savaşı, ilk kez aynı bedende yankılandı. Ve kaderin düellosu başladı.