Bittiği yerde başlayanlara... Çünkü her şeye rağmen, `Her şeyin bir başlangıcı vardır.` Kendi küllerinden doğan tüm kadınlara ithafen. Bir masanın üzerine bırakılan küçük bir not, bir hayatın tüm narsist karanlığını dağıtabilir mi? Verda, kendi tan vaktine yürürken arkasında sadece gül kokulu sessizlikler bırakıyordu.

"Gerçek Ailem: Mardin Gelen Çağrı" kitabımızın ana konusunu tam olarak bu kurduğumuz yapı üzerine özetleyelim. Kitabın arka kapağında ya da tanıtımında okuyucuyu yakalayacak o ana konu şöyle şekilleniyor Kitap Konu İstanbul’da cerrah olarak hayatını sürdüren Can, geçmişine dair hiçbir şey hatırlamayan, köklerinden tamamen koparılmış 30 yaşında bir adamdır. Hayatı, Mardin’den gelen gizemli bir zarf ve telefonla tamamen altüst olur. Arayan, yıllardır görmediği ve adını bile bilmediği ablası Selin’dir. Selin`in verdiği sarsıcı haberle Can, 28 yıl önce Mardin’deki eski bir hastanede kaderinin değiştirildiğini öğrenir. Konağın başındaki "diğer Can", kendi koltuğunu ve varlığını korumak için gerçek Can’ın kimliğini çalmış; bu büyük yalanı ayakta tutmak için de aileyi paramparça etmiştir. Anne ve babasının şüpheli ölümünden abisi Baran’ın hapiste çürümesine, diğer abisi Mirza`nın yatalak kalmasından konağın üzerindeki o karanlık tiranlığa kadar her şey, bu kimlik hırsızlığının birer bedelidir. İstanbul’daki steril hayatını ve beyaz önlüğünü geride bırakan Can, gerçeğin izini sürmek için Mardin’e, o doğumhaneye ve nihayetinde Karel Konağı`na doğru dönüş yollarına düşer. Artık o sadece hayat kurtaran bir doktor değil; çalınan hayatını, ailesini ve aşiretin gerçek mülkünü geri almaya yemin etmiş Aşiretin Yeni Ağası`dır.

Yanlış zamanda hatta, doğru zamanda aşk

Bu benim hikayem. Bir kurgu de?il. Yazar?n yani benim i� daralmalar?mda i�imi d�kt�?�m bir g�nl�k gibi.

Okur musunuz? ondan daha �nce beni g�r�r m�s�n�z bilmem. Ama bende var?m bu d�nyada.

Yazarlar kitaplar?n? akl?ndakileri yazar bazen sevdiklerini, bazen nefret ettiklerini kaleme al?r. Peki bu yazarlar?n ne ya?ad???n? kimse bilmiyor mu?

Bu kitap kendi hayat?ndan bahseden bir yazar? anlat?yor. Bu yaz?lara kitap banada yazar denmez zaten ama bu sat?rlar? okuyorsan te?ekk�rler.:)

bu squid game tarzında hafifletilmiş ölüm oyunudur 12 yaşın altındaysanız okumanız tavsiye edilmez tellif yok okurken eğenceler

Baz? insanlar hayat?m?za bir �m�r kalmak i�in girmez.

Bazen sadece bizi de?i?tirmek i�in gelirler.

Ben onunla tan??t???mda, iki y?l sonra hayat?m?n en b�y�k yaralar?ndan biri olaca??n? bilmiyordum. Onu severken ba??ma gelecekleri de?il, onunla ya?ayaca??m g�zel g�nleri d�?�n�yordum. ?nsan sevdi?i ki?inin kendisine zarar verebilece?ini d�?�nm�yor. ��nk� sevgi, insana bazen en b�y�k yan?lg?s?n? ya?at?yor: �Bana bunu yapmaz.�

?ki y?l boyunca onunla sadece bir ili?ki ya?amad?m. Hayaller kurdum, al??t?m, ba?land?m, affettim, sustum. Bazen kendimi hakl? �?karmak i�in onun yanl??lar?n? bile g�rmezden geldim.

Sonra bir g�n, ondan ald???m o darbe geldi.

Ve ben o g�n sadece ona k?r?lmad?m.

Kendime de k?r?ld?m.

��nk� baz? ac?lar, kar??ndaki insan?n yapt???ndan �ok, senin ona ra?men h�l� seviyor olmandan can?n? yak?yor.

Bu kitap onun hik�yesi de?il.

Bu, onun y�z�nden de?i?en benim hik�yem.

Ve belki de iki y?l?n sonunda �?rendi?im en a??r ?ey ?uydu:

Bir insan? �ok sevmek, onun seni hak etti?i anlam?na gelmiyormu?.

Kendimce yazıyorum...

Heyecanlanmak, özgüvenli olmak herzaman guzel bir duygu gibi görünsede herkes için masum olmuyor ne yazıkki biraz psikolojik bir kitap sizlerle keyifli okumalar

Hayattaki anlara ... Düşüncelerin dışa vurumudur.

Kalabalığın içinde yalnız kalmanın ve görülmemenin hikayesi

Kalpten Gelen Nidalar

Benim hayatımda herkesin bir yeri vardı. Ama senin yerin…İşte onu bilmiyorum uykucu güzelim… Belki bir gün; Kalabalıkta çarpışma dileğiyle…

Bazı insanlar yaralarını saklamayı çok küçük yaşta öğrenir. O da onlardan biriydi. Çocukluğu boyunca korkuyla büyüdü. İnsanların dışarıdan saygı duyduğu bir adamın yanında… Herkes onun iyi biri olduğuna inanıyordu. Çünkü o, çocukların haklarını savunan bir savcıydı. Ama kimse kapılar kapandığında değişen yüzünü görmüyordu. Sessizleşen bir kız vardı. Kendini ifade etmeyi unutacak kadar kırılmış bir kız… Yıllarca her şey normal sandılar. Ta ki bir gün gelen o telefon her şeyi değiştirene kadar. Hastane yıllar önce büyük bir hata yapıldığını söylüyordu. Çocuklar karışmıştı. O andan sonra hiçbir şey eskisi gibi olmadı. Saklanan gerçekler, değişen hayatlar ve birbirine yabancı insanlar… Hepsi bir anda aynı hikâyenin içinde kaldı. Ama bazen gerçekler insana huzur vermez. Çünkü insan, en çok alıştığı acıyı bırakmakta zorlanır. “Baba Nefreti”, korkuların içinde büyüyen bir kızın; geçmişiyle, ailesiyle ve kendisiyle verdiği savaşın hikâyesi. “Bu sefer doğru insanlar onlardı… Yanlış kişi bendim.”

“Bir İhanetin Kış Masalı” ​Gerçekler bıçak gibi keskindi; kimi zaman bir pişmanlığın nişanesi, kimi zaman can yakan bir kor ateş... ​Anadolu’nun sert ayazında, yayla yollarında yankılanan sessiz çığlıkların hikâyesi bu. Bir yanda bir inat uğruna sevdası yarım kalan Hasan, diğer yanda bir intikam oyununda adı namussuza çıkarılan Fadime... Ve tüm bu fırtınanın ortasında, sevda nedir bilmeden yirmi yedi yaşına basan, babası varken yetim, kocası varken yarım kalan Nazlı. ​Hasan ve Nazlı, sığındıkları yıkık dökük bir samanlığı yuvaya dönüştürmeye çalışırken; hırsın, cehaletin ve kardeş ihanetinin en karanlık yüzüyle karşılaşıyorlar. Mustafa’nın dinmeyen öfkesi ve Ürükğe’nin sinsi planları, masumların bahçesine kara bir kış gibi çöküyor. ​Duaların arkasına saklanan beddualar, şifa niyetine boyunlara asılan muskalar ve bir ailenin üzerine karabasan gibi çöken ağır veballer... Hiçbir ahın yerde kalmadığı, geçmişin geleceği bir gölge gibi takip ettiği bu topraklarda; mutluluk bir lütuf mu yoksa erişilmez bir hayal mi? ​“Kundağa düşen her ah, gün gelir sahibinin boynuna dolanır.” ​İhanetin ayazında savrulanların, yeniden çiçek açma mücadelesine tanık olun. ​İlk Bölümden Tanıtım Kesiti (Teaser) ​"Gerçekler vardı, can yakan türden... Hasan sevdi, bir inat uğruna sevdası yarım kaldı. Nazlı kimseyi sevemedi. Sevda nedir bilmeden gelmişti yirmi yedi yaşlarına. Kocası varken yarım kalan kadınlardandı; babası varken yetim kaldığı gibi. Şimdi kanatları kırılmış, sabaha kadar ağlamıştı. Hasan öfkesine yenik düşüp yaylaya gitmişti. İki kardeş birbirine düşecekti. Asıl bundan sonrası önemli olandı. Bundan sonra onları ne beklediğini kimse bilmiyordu..." ​Yazar: Merve Altuntaş Tür: Dram / Aile / Anadolu Gerçekliği

Lavinia nereden bilebilirdi ki abisinin arkadşının gönlüne gireceğini...

Sadece başlangıç yapmak ve birşeyleri iyileşirme çabası için hergün bi kaç cümle Kendimcee...

Mit; Toplumların inançlarını, evrenin ve insanlığın yaratılışını açıklayan, tanrıları, doğaüstü varlıkları ve kahramanlıkları konu alan geleneksel, kutsal ve sembolik hikayelere verilen addır. Bu kurguda; bazı batıl inançlar, uğur ve uğursuzluk getirdiğine inanılan varlıklar hakkında konuşacağım. Bazen hikayeler, bazen sorgular ve bazen açıklamalarla size açıklayacağım. İnanın demiyorum, öğretiyorum. İnanmanızı istemiyorum zaten. Öğretmeye çalışıyorum, çünkü dünya sandığımızdan çok daha fazla yönlü.

Sikeyim yaraları, ne olmuş hayatta biraz zorlandıysan? Sadece içinde kalıp sana işkence etmesin yeter. Burası küçük bir kızın günlüğü, içine attıkları..

Konak gençlik ve spor kulübü

Bazı insanlar hayatımıza girmek için yıllarca bekler. Bazıları ise yalnızca birkaç saniyede bütün hayatımızı değiştirir. Bu hikâye bir aşk hikâyesi değil... Bu hikâye, cesaret edemeyen bir gencin yıllar boyunca omuzlarında taşıdığı "keşke" yükünün hikâyesidir.

Kitap bir okul saldırısını Anlatıyor Olaydan kısaca bahsetmek gerekirse tarihler 3 mayıs 2023 gösterdiği gün Sırbistan`nın başkenti belgradda bir facia yaşanıyor.14 yaşında olan Kosta kecmanovic vladislav ribnikar ilkokul öğretim okuluna bir saldırsı düzenliyor ve 10 kişinin hayatına son veriyor

Bir köre renkleri nasıl anlatabilirsin ki!?

Adımlarını izlerken, zihninin derinliklerinden yükselen o yabancı sesin kendi düşüncelerine karıştığını hissedebiliyordum. Bilincinin yansımalarını duyumsuyor, iç sesinin ona dokunmasıyla kaslarının istemsizce gerildiğini görebiliyordum. Omuzlarına çöken görünmez ağırlık, her adımını biraz daha yavaşlatıyordu. Birazdan söyleyeceği o "evet"in yalnızca bana değil, Efsun`la arasında sessizce örülmüş bağa da son vereceğini o da biliyordu. Attığı her adım, geri dönmek isteyen bir adamın sessiz direnişiydi. Gömleğinin düğmelerini açmaya çalıştı. Parmakları öylesine titriyordu ki düğmeler, birbirine yabancılaşmış iki düşman gibi inatla direniyordu. Boynuna geldiğinde içlerinden biri koptu; küçücük bir ses çıkararak yere düştü. Naci istemsizce Efsun`a baktı. O bakışı gördüm. Gözlerinde ne bir yardım çağrısı ne de bir pişmanlık vardı; yalnızca Efsun`un tanıdık dinginliğine duyduğu kör ihtiyaç okunuyordu. Elim, kopan düğmeyi dikmek için uzanmışken havada asılı kaldı. Naci`nin gözleri, sanki odada yokmuşum gibi, Efsun`un üzerinde durdu. Efsun`un her zaman övündüğü, ince ve uzun, soğuk pencere korkuluğunu andıran parmakları, Naci`nin boynuna sanki orası zaten ona aitmiş gibi yerleşti. Nilüfer olarak oradaydım. O ana ilk müdahale edecek kişi ben olmalıydım. Ama Naci, Efsun`a bakarken benim varlığımı gölgede bırakmıştı. Efsun, Naci`ye öylesine sahiplenici, tenine öylesine hâkim dokunuyordu ki Naci`nin omuzlarındaki ağırlık sanki tek bir dokunuşla hafifledi. Naci, Efsun`un her hareketinde biraz daha gevşiyor, ruhu benden değil ondan besleniyordu. Gözleri dikilen gömleğe değil, Efsun`un yüzüne kilitlenmişti. Efsun`la göz göze geldik. Zaman durdu. Gözlerinde, yıllardır içinde büyüttüğü sessiz fedakârlığın son kırıntısını gördüm. Zehir gibi fısıldadığım sözler bile onu yerinden oynatamıyordu. "Ver onu." Sesim bile bana yabancı geldi. Sertliği odanın sessizliğini yardı. Parmakları bir an tereddüt etti. Elimi uzatıp iğneyi usulca ama kararlı bir hareketle elinden aldım. Tam o sırada Naci`nin sesi duyuldu. "Bırakma onu... Sakın bırakma." Hangi "onu" kastettiğini bilmiyordum. İğneyi mi, düğmeyi mi, yoksa aralarında sakladıkları o görünmez bağı mı... Bilmiyordum. Tek bildiğim, artık düğmeleri benim dikmem gerektiğiydi. Kopan düğmeyi yerine yerleştirdim. Efsun`un diktiği düğmeleri söktüm. Her ilmekte elim biraz daha sertleşiyor, yalnızca kumaşı değil, içimde biriken öfkeyi de Naci`nin üzerine işliyordum. Gözyaşlarım görüşümü bulandırıyor, iğne parmağıma batıp kanatıyordu. Akan kan damlaları gelinliğime düşüyor, parlayan taşlar kırmızıya dönüyordu. Dudaklarımın arasından dökülen kısık melodi, odanın duvarlarında dolaşan bir ağıda dönüşüyordu. Efsun olduğu yerde kalmıştı. Kıpırdamıyor, konuşmuyor; yalnızca o günün altını çizer gibi, donuk, şaşkın ve insanın içini ürperten bakışlarıyla beni izliyordu. DÜĞME III Son düğmeyi de diktikten sonra ellerim durdu. Efsun`un diktiği düğmeleri avucuma koydum. Düğmeler, üzerlerindeki kan lekeleriyle birlikte kırmızı beyaz bir desene dönüşmüş; camdan yansıyan havai fişeklerin ışığında ürkütücü bir şekilde parlıyordu. Odaya çöken sessizlik, biraz önce yaşanan her şeyden daha ağırdı. Müzik hâlâ çalıyordu; fakat ritmi artık eğlenceyi değil, sonu çoktan yazılmış bir hikâyenin yasını taşıyordu. Sabahın ilk ışıkları, camın puslu yüzeyinden süzülerek yatağın üzerine kıvrılmış Naci`nin çıplak sırtına, bir celladın soğuk nefesi gibi düştü. Kocamın sırtındaki o derin boşluğu seyrederken, uykusuzluktan kan çanağına dönmüş gözlerimin son feriyle avucumda tuttuğum yasaklı takip programına uzandım. Ekranın solgun ışığı yüzümü aydınlatırken, parmak uçlarım titreyerek harflerin üzerinde gezindi. Harfler gözlerimin önünde yavaş yavaş silinmeye başladı. Sanki hiç var olmamışlardı. Sanki bu kâbus hiç yaşanmamıştı.

Bir öğretmenden fazlası.....

Bu kitap zorkuklsra başa cikan ama genede vaşaramayan insanlar içindir ama siz genede herşeye rağmen başarin kitabımı beğenirsiniz umarimm💕