Lavinia nereden bilebilirdi ki eğlence için yanlatına gittiği motorcuların hayatını değiştireceğini.

Adımlarını izlerken, zihninin derinliklerinden yükselen o yabancı sesin kendi düşüncelerine karıştığını hissedebiliyordum. Bilincinin yansımalarını duyumsuyor, iç sesinin ona dokunmasıyla kaslarının istemsizce gerildiğini görebiliyordum. Omuzlarına çöken görünmez ağırlık, her adımını biraz daha yavaşlatıyordu. Birazdan söyleyeceği o "evet"in yalnızca bana değil, Efsun`la arasında sessizce örülmüş bağa da son vereceğini o da biliyordu. Attığı her adım, geri dönmek isteyen bir adamın sessiz direnişiydi. Gömleğinin düğmelerini açmaya çalıştı. Parmakları öylesine titriyordu ki düğmeler, birbirine yabancılaşmış iki düşman gibi inatla direniyordu. Boynuna geldiğinde içlerinden biri koptu; küçücük bir ses çıkararak yere düştü. Naci istemsizce Efsun`a baktı. O bakışı gördüm. Gözlerinde ne bir yardım çağrısı ne de bir pişmanlık vardı; yalnızca Efsun`un tanıdık dinginliğine duyduğu kör ihtiyaç okunuyordu. Elim, kopan düğmeyi dikmek için uzanmışken havada asılı kaldı. Naci`nin gözleri, sanki odada yokmuşum gibi, Efsun`un üzerinde durdu. Efsun`un her zaman övündüğü, ince ve uzun, soğuk pencere korkuluğunu andıran parmakları, Naci`nin boynuna sanki orası zaten ona aitmiş gibi yerleşti. Nilüfer olarak oradaydım. O ana ilk müdahale edecek kişi ben olmalıydım. Ama Naci, Efsun`a bakarken benim varlığımı gölgede bırakmıştı. Efsun, Naci`ye öylesine sahiplenici, tenine öylesine hâkim dokunuyordu ki Naci`nin omuzlarındaki ağırlık sanki tek bir dokunuşla hafifledi. Naci, Efsun`un her hareketinde biraz daha gevşiyor, ruhu benden değil ondan besleniyordu. Gözleri dikilen gömleğe değil, Efsun`un yüzüne kilitlenmişti. Efsun`la göz göze geldik. Zaman durdu. Gözlerinde, yıllardır içinde büyüttüğü sessiz fedakârlığın son kırıntısını gördüm. Zehir gibi fısıldadığım sözler bile onu yerinden oynatamıyordu. "Ver onu." Sesim bile bana yabancı geldi. Sertliği odanın sessizliğini yardı. Parmakları bir an tereddüt etti. Elimi uzatıp iğneyi usulca ama kararlı bir hareketle elinden aldım. Tam o sırada Naci`nin sesi duyuldu. "Bırakma onu... Sakın bırakma." Hangi "onu" kastettiğini bilmiyordum. İğneyi mi, düğmeyi mi, yoksa aralarında sakladıkları o görünmez bağı mı... Bilmiyordum. Tek bildiğim, artık düğmeleri benim dikmem gerektiğiydi. Kopan düğmeyi yerine yerleştirdim. Efsun`un diktiği düğmeleri söktüm. Her ilmekte elim biraz daha sertleşiyor, yalnızca kumaşı değil, içimde biriken öfkeyi de Naci`nin üzerine işliyordum. Gözyaşlarım görüşümü bulandırıyor, iğne parmağıma batıp kanatıyordu. Akan kan damlaları gelinliğime düşüyor, parlayan taşlar kırmızıya dönüyordu. Dudaklarımın arasından dökülen kısık melodi, odanın duvarlarında dolaşan bir ağıda dönüşüyordu. Efsun olduğu yerde kalmıştı. Kıpırdamıyor, konuşmuyor; yalnızca o günün altını çizer gibi, donuk, şaşkın ve insanın içini ürperten bakışlarıyla beni izliyordu. DÜĞME III Son düğmeyi de diktikten sonra ellerim durdu. Efsun`un diktiği düğmeleri avucuma koydum. Düğmeler, üzerlerindeki kan lekeleriyle birlikte kırmızı beyaz bir desene dönüşmüş; camdan yansıyan havai fişeklerin ışığında ürkütücü bir şekilde parlıyordu. Odaya çöken sessizlik, biraz önce yaşanan her şeyden daha ağırdı. Müzik hâlâ çalıyordu; fakat ritmi artık eğlenceyi değil, sonu çoktan yazılmış bir hikâyenin yasını taşıyordu. Sabahın ilk ışıkları, camın puslu yüzeyinden süzülerek yatağın üzerine kıvrılmış Naci`nin çıplak sırtına, bir celladın soğuk nefesi gibi düştü. Kocamın sırtındaki o derin boşluğu seyrederken, uykusuzluktan kan çanağına dönmüş gözlerimin son feriyle avucumda tuttuğum yasaklı takip programına uzandım. Ekranın solgun ışığı yüzümü aydınlatırken, parmak uçlarım titreyerek harflerin üzerinde gezindi. Harfler gözlerimin önünde yavaş yavaş silinmeye başladı. Sanki hiç var olmamışlardı. Sanki bu kâbus hiç yaşanmamıştı.

Sikeyim yaraları, ne olmuş hayatta biraz zorlandıysan? Sadece içinde kalıp sana işkence etmesin yeter. Burası küçük bir kızın günlüğü, içine attıkları..

Şimdiden söyleyeyim çok profesyonel değilim. Ama kötü de yapmıyorum yani. Çok renkli şeylerde yapamıyorum.

Babama... Çocukluğumdan beri kalbimde siyah bir leke gibi taşıdığım, damarlarımdaki kana karışmış bir nefret vardı. Sevgisizlik, ruhumun zırhını delip iliklerime kadar işledi. Zehirli bir çiçek gibi büyüdüm, baba. Erkek bedenindeki bütün erkekleri senin yerine koydum. İçimde taşıdığım zehri onlara da bulaştırdım. Ta ki senin beni aslında ne kadar sevdiğini anlayana kadar...

Bir öğretmenden fazlası.....

James Penka tarafından hazırlanan bu seride anlatılan bilgileri meraklısı için yazdım

Bu kitap zorkuklsra başa cikan ama genede vaşaramayan insanlar içindir ama siz genede herşeye rağmen başarin kitabımı beğenirsiniz umarimm💕

Kalabalığın içinde yalnız kalmanın ve görülmemenin hikayesi

Bu kitap, sevgisiz büyüyen ama umudunu kaybetmeyen bir insanın gerçek yaşam hikâyesidir. Çocukluğumdan bugüne yaşadığım acıları, yeniden ayağa kalkmayı ve umudu anlatıyorum. Eğer bu satırlar bir insanın yalnız olmadığını hissettirirse, amacına ulaşmış olacaktır.

Bu satırlar, kimsenin duymadığı bir yerden seslenir. Belki sana. Belki senden önce sana benzeyen birine.

TÜM HAKLARI ŞAHSIMA AİTTİR! Birinci bölümde kitabın açıklama kısmı mevcut! Karadeniz severler toplansın! Berk ve Ceylan`ın hikayesine sizleri bekliyoruz :)

Slm canımlar bugün çok boş yapasım geldi. Kitap yazmıyorum btw. Asıl hesabım @kediyiyenhayalet. İstediğiniz türden konuşcaz. Şimdi boş yapcam bb.

Canlarımm kitap kapağı tasarlamaya karar verdim,çünkü neden olmasın dimi? Dm den nasıl birşey istediğinizi detaylıca yazabilirsinizi.yapabildiğimin en iyisini yaparım.Sizi seviyorumm💋🤍 Ama detaylı bilgi verin nasıl birşey istediğinizi iyice anlatın. Seviyom sizi💋🤍

Hiç beklemediğiniz bir kitap ile karşınızdayım canlarım.Umarım kitabım hoşunuza gider.Sizi seviyorumm💋🤍

Berdelle yapılan evliliğin aşka dönüşmesi

Burada şarkı ve kitap alıntılarının ve günlük hayatta sevdiklerinize hediye edebileceğiniz yazışmalar var. Bu güzel cümlelere karşı "Ben düşmem" diyorsanız, okumaya ne dersiniz? ;) Tubmlr`da @yıldızlarınenparlagı adı ile Yıldız, saplantılı şekilde âşık olduğu 5 yıllık sevgilisini, ona şiddet göstermeyi, küfür ve hakaretler etmeyi, taciz ve tecavüz etmeyi alışkanlık edindiğinde acımasızca öldürdüğünden beri geceler ona küsmüştü. Ama sevgilisinin Tumblr hesabından kendisine hâlâ mesajlar gelmeye devam ediyordu. Bunun nedenini, sevgilisinin aslında ölmediğini, ruhunun ona yazdığını düşünen hastalıklı Yıldız`ın, ölü sevgilisiyle olan mesajlarına bir süre sonra sınırlandırma getirilir. Yıldız, her şeye rağmen sevgilisine yazıyor, mesaj bekliyor, bazen onu bulma amacıyla dışarı çıkıp deli görünümü ile sevgilisini arıyordu. Eğer çok sevilirse roman versiyonu gelecek. :))

“Bir İhanetin Kış Masalı” ​Gerçekler bıçak gibi keskindi; kimi zaman bir pişmanlığın nişanesi, kimi zaman can yakan bir kor ateş... ​Anadolu’nun sert ayazında, yayla yollarında yankılanan sessiz çığlıkların hikâyesi bu. Bir yanda bir inat uğruna sevdası yarım kalan Hasan, diğer yanda bir intikam oyununda adı namussuza çıkarılan Fadime... Ve tüm bu fırtınanın ortasında, sevda nedir bilmeden yirmi yedi yaşına basan, babası varken yetim, kocası varken yarım kalan Nazlı. ​Hasan ve Nazlı, sığındıkları yıkık dökük bir samanlığı yuvaya dönüştürmeye çalışırken; hırsın, cehaletin ve kardeş ihanetinin en karanlık yüzüyle karşılaşıyorlar. Mustafa’nın dinmeyen öfkesi ve Ürükğe’nin sinsi planları, masumların bahçesine kara bir kış gibi çöküyor. ​Duaların arkasına saklanan beddualar, şifa niyetine boyunlara asılan muskalar ve bir ailenin üzerine karabasan gibi çöken ağır veballer... Hiçbir ahın yerde kalmadığı, geçmişin geleceği bir gölge gibi takip ettiği bu topraklarda; mutluluk bir lütuf mu yoksa erişilmez bir hayal mi? ​“Kundağa düşen her ah, gün gelir sahibinin boynuna dolanır.” ​İhanetin ayazında savrulanların, yeniden çiçek açma mücadelesine tanık olun. ​İlk Bölümden Tanıtım Kesiti (Teaser) ​"Gerçekler vardı, can yakan türden... Hasan sevdi, bir inat uğruna sevdası yarım kaldı. Nazlı kimseyi sevemedi. Sevda nedir bilmeden gelmişti yirmi yedi yaşlarına. Kocası varken yarım kalan kadınlardandı; babası varken yetim kaldığı gibi. Şimdi kanatları kırılmış, sabaha kadar ağlamıştı. Hasan öfkesine yenik düşüp yaylaya gitmişti. İki kardeş birbirine düşecekti. Asıl bundan sonrası önemli olandı. Bundan sonra onları ne beklediğini kimse bilmiyordu..." ​Yazar: Merve Altuntaş Tür: Dram / Aile / Anadolu Gerçekliği

Kendi çektiğim fotoğrafları, yazdığım yazıları, düşünceleri, bakış açımı ve anılarımı biriktirdiğim kareleri içinde barındıran, anlık paylaşımlarımın nahif ve özgün muhtevâsıdır. . 🌿 Azıcık dünyadan uzaklaşıp hayata Zarif Hanım`ın penceresinden bakmaya ne dersiniz? Bu kitap size iyi gelecek. 😇

Kapakları, beni takip ettiğiniz sürece alabilirsiniz. ☄️ BAŞKA İSTEK ALMIYORUM, YENİ İSTEKLERİ KABUL ETMEYECEĞİM. BURAYA GÖRE YAZ!

Mit; Toplumların inançlarını, evrenin ve insanlığın yaratılışını açıklayan, tanrıları, doğaüstü varlıkları ve kahramanlıkları konu alan geleneksel, kutsal ve sembolik hikayelere verilen addır. Bu kurguda; bazı batıl inançlar, uğur ve uğursuzluk getirdiğine inanılan varlıklar hakkında konuşacağım. Bazen hikayeler, bazen sorgular ve bazen açıklamalarla size açıklayacağım. İnanın demiyorum, öğretiyorum. İnanmanızı istemiyorum zaten. Öğretmeye çalışıyorum, çünkü dünya sandığımızdan çok daha fazla yönlü.

İki liseli teknoloji grubunun projelerini hayata geçirmek için çıktıkları bu yolda başlarına gelmeyen kalmadı! Sponsor ararken yaşanan komik kazalar, hurdalıkta parça arama maceraları ve daha nicesi

Merhaba ben Marşl bazı kişiler daha doğrusu ailem dışında herkes beni insan olarak görmüyo.Bende sizlere kendimi anlatacağım bir kitap yazmaya karar verdim

Ana karekterimiz akın çocukluktan beri futbol meraklısı biridir küçüklüğünde almanyada altyapılarda oynamış ama babasının işi yüzünden Türkiye`ye gitmiş orda hiçbir altyapıya katılamamış taki o güne kadar

Küçük umutlardan büyük yıldızlığa işte Kenan yıldızın hayat hikayesi