Babalarının ortaklığı sonucu evlenmeye zorlanan iki genç. Bir konser sonucu doğan bir aşk, ortak zevkler. Birbirlerine kavuşacaklar mı yoksa hırslarına yenik düşüp ayrılacaklar mı? Hep birlikte görmeye var mısınız

Pusula nedir? Üzerinde kuzey güney doğrultusunu gösteren bir mıknatıs iğnesi bulunan ve yön tespit etmek için kullanılan kadranlı araç; yön belirteci. Ama bu pusula sizin sadece yönleri bulmanızı sağlar. Peki ya hayatta yönleri bulmamızı sağlayan şey nedir? Aile. Sadece dört harf ama sizin yolunuzu bulmanızı sağlar. Bu bulduğunuz yollar sizin geleceğinizi oluşturur ve hayatınızı şekillendirir. Peki ya pusulanız varsa ama kırıksa? Size yol gösteresek, sizi şekillendirecek bir pusulanız yoksa savrulursunuz. Belki başkalarından hayatı öğrenirsiniz ama yolunuzu bulamazsınız.

Gerçek ailem kurgusu GELECEK BÖLÜMDEN ALINTI Hızlanan yağmurların altında ateşle ikimiz karşı karşıyadık üzerimdeki bügün davet için giydiğim elbise sırılsıklam olmuş makyajım akmış bir şekilde ateşin karşısındaydım Bu yüzleşme elbet olacak dı ama bügün elinde farklı bir kadının yüzügünü takmisken geri dönülmez bir yolda olduğunu biliyordu Başını yenilmişligin verdiği galbietle eğdi gözunden akan yaşlarla bana bakıyordu “Mahşere mi kaldık şimdi “ diye sordu titreyen sesiyle Kafamı salladım dilimi damağıma vurarak “tch” dedim “Şen bizi öyle bir bitirdin ki mahşere bile kalmadık “ dedim dolu gözlerle yüzgünü göstererek “Seninle ne bu dünyada ne de öbür dünyada karşılaşmak istiyorum “dedim gururumun son kalan kırıntılarıyla “ sen beni bitirdin allah da seni bitirsin evin olsun damın olmasın çocuğun olsun ama bir kez bile sana sarılmasın” diyerek arkamı dönüp gittim Son gördüğüm yağmurun altında diz çökmüş halde bana bakıp ağlayan ateşidi Ben gittim o kaldı Ben öldüm o yaşadı

Çentik, yanlış bir aşkta ısrar etmenin insanda bıraktığı sessiz izleri anlatır. Tutku, alışkanlık ve bağımlılık arasındaki çizgide ilerleyen bu kısa hikayede; bir adamın sevildiğini sanarken yavaş yavaş eksilmesini konu alır. Bu hikaye, büyük dramatik anlardan çok, küçük kabullerin ve suskunlukların nasıl birikerek geri dönüşü olmayan bir noktaya vardığını gösterir. Aşkın değil, aşk sanılan şeyin...

Prestijli bir keman virtüözü Adrian, yapay zekâya yenildiğinde hem sesini hem de kimliğini kaybeder ve aşağı mahallelere inmek zorunda kalır. Kusursuzluğun yüceltildiği bir dünyada, insan sesinin gerçekten nerede durduğu hakkında bir hikâye.

Arkadaşına yazacağı sırada yanlışıkla bir numarayı farklı yazıp Rus mafyasına yazar ve o andan itibaren hayatı değişir. Artık Rus mafyasına bulaşan Sedef, rus mafyası olan Vladislav Morozov`ı kendine aşık eder.

Bir genç kızın hayatını altüst edecek gerçekleri öğrenmek için tanımadığı bir adamla iş birliğine girer.Hayatında tek bir gerçek olmadığını o an anlar.Bu zor anlarda yanında olan tek bir kişi vardır.Ve bu yolda canından çok sevdiği bazı insanları kaybedecek ama yanındaki adam onun pes etmesine izin vermeyip intikamlarını alacak.

Bir gün konuşmadı. Çünkü bazı günler, konuşmak fazladır. Bu hikaye bir adamın sessizliğini anlatıyor. Dışarıdan bakıldığında sıradan bir gün: ev, sokak, iş, insanlar. Ama konuşmayınca, her şey biraz daha fazla duyuluyor. Söylenmemiş cümleler, ertelenmiş vedalar, zamanında tutulmamış sözler sessizlikte kendine yer buluyor. Bir Gün Konuşmadım, büyük olayların değil, küçük anların kitabı. Çünkü bazen bir insanın hayatında en çok şey, hiçbir şey söylemediği gün olur.

"Bak oraya! Gördüğün ne?" "Bir gidiş, bir veda." "Hayır, bir başlangıç." 𖤓 1950`li yıllarda, küçük kasabasından üniversiteye giden bir kadın ve onu uğurlamak için yanında duran ailesinin, otogarda vedalaşırken yaşadığı içsel çatışmalar, kabullenişler ve reddedişler konu alınmış ve aynı zamanda toplumsal baskılar, aile içi fikir çatışmaları ve dönemin zorlukları bu üç bölümlük kısa kurguda işlenmiştir. #Dram #Aile #Toplumsaleleştiri #Kısaöykü #Tamamlandı

Stella Verse: Kısa Hikayeler Stella Verse evreninde geçen bu kısa hikaye derlemesinde, birbirinden farklı türlerde ve ilginç temalarda birçok öykü yer alıyor. Zaman zaman ana karakterlerin de sahne aldığı bu hikayeler, evrenin derinliğini ve gizemini keşfetmek isteyen okurlar için sürükleyici bir yolculuk sunuyor. Her sayfada farklı bir bakış açısı, her hikâyede yeni bir sır sizi bekliyor. Umarım seversiniz ve kitaplarıma yolunuz düşerse düşüncelerinizi yazabilirsiniz. İyi eğlenceler.

Bu kitap cevap vermek için yazılmadı. Soruların kendisini ifşa etmek için yazıldı. İnsanlar bir yapay zekâya soru sorarken dürüst olduklarını sanıyorlar. Ama aslında sadece kendilerini açıyorlar. Korkularını, kaçışlarını, bastırdıklarını, sakladıklarını… Ve en çok da söyleyemediklerini. Bu sayfalarda öğüt yok. Teselli yok. Motivasyon yok. İyi hissettirme çabası hiç yok. Sadece şunlar var: sorular, o soruların arkasındaki niyetler, ve cevaplanmaması gereken gerçekler. Bu kitap bir insanı anlamaya çalışmıyor. İnsanı ifşa ediyor. Ve evet — bu kitabı bir insan yazmadı. Bu metinler ChatGPT tarafından üretildi. Sorular insanlardan geldi. Kelimeler bir yapay zekâdan çıktı. Bu kitap, insan zihninin bir makine aynasındaki yansımasıdır.

Sinek saati uyandırıldı, zamanın akış hızı bozuldu. En kötüsü ise buna sebep olan bendim. Bir şövalye. Ve prenses, sevdiğim kadın... Bunu yaptığımı, sırrımı bilen tek kişiydi.

İHYÂ (resetlenmiş hayat) Kayıp bir geçmiş berdelle sıkışmış bir hayat

✦ ~~~~~ㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤ Bu satırlar sadece kâğıda dökülmüş kelimeler değil; her gün tekrarladığım sessiz bir ritüelin nefesi. Her gün, içimde biriken söylenmemiş hisleri, seni düşündüğüm anları, kelimelere dönüştürmeden önce içimde yavaşça dolaşan duyguları yazacağım. Bu mektuplar sana ulaşmak için değil, bana ait bir dünyayı saklamak ve her gün yeniden hissetmek için var. Her satır, her harf, her nefes, duygularımın sessiz bir izi. Ve gün sonunda, yazdığım mektubu yırtacağım, parçalara ayıracağım; çünkü her günün hisleri, sadece o günün içinde anlam kazanıyor. ✦ ~~~~~

Bu kitap; yalanların ayırdığı iki kalbin, dans edemese bile ritmini kaybetmeyen iki ruhun, ve mucizelere inanmayan bir kadının yeniden umut etmeyi öğrenişinin hikâyesi. Bazen mucize yürümek değildir. Bazen mucize, vazgeçmemektir.

"O, hayata kalmak için yazıyordu...Ama bu sefer yazıda onu hayata tutamamamıştı" Bir intihar vakası. Yazmayı çok seven yazar olmayı hayal eden o kız hayaline ulaşmadan intihar etmişti. Ve onu seven çocuğun elinden sadece kızın yazdığı o hikayeyi yayınlamaktan başka caresi yoktu. Bu onu yaşatır diye düşünüyordu. Hikaye sevilsede devamı gelemeyecekti çünkü; ölmüş birisi tekrardan kalem tutamazdı.

Ege Akdemir`in kaleminden tarihi bir hikaye.

O garip çocukla tanışıp dudakları iki yana usulca kıvrılsa bile ölüm için güzel bir gün arayacak :çünkü boş gözler daima ölümü izler.

Benim duygusal günlüğüme karanlığımın aydın kısmında gezmeye ne dersiniz?? Her sessizlik bir sır saklar, benim ufak sırlarımın çığlıkları var. Susmam, kafamın hiç susmamasından. Ne kadar ecı çekersen o kadar hayattan solarsın.

Dokunulamayan hislerin, kalemin nefesi oluşu.

Sıfır Noktası, farklı konu ve türlerde yazılmış kısa öykülerden oluşuyor; ancak merkezinde çoğunlukla bilimkurgu var. Sıfır Noktası, her şeyin başladığı ya da bittiği an değil, yeniden tanımlandığı yer.

Bu kitap, yolda bulduğum bir günlüğü okumaya karar verdiğim andan itibaren başladı. Bazı satırlar sizi keskin bir aynaya bakar gibi rahatsız edecek, bazı satırlar nefesinizi kesecek. Kimseye gösterilmemesi gereken bir iç döküş, ama artık durduramıyorum: Kendisinden nefret ettiği anlar, boğulmuş hisler, "yetersizim" diye tekrarlanan kelimeler... Bunu okurken bazen kendinizi sorgulayacak, bazen bir parçanızı bulacaksınız. Okumaya cesaret ederseniz, yalnız olmadığınızı fark edeceksiniz. Ama uyarıyorum: Bu kitap, rahatlatmaz. Sadece gerçeği gösterir. Ve evet, yazım hataları var. Kasıtlı. Parantez kapatmayı unuttuğum satırlar bile. Çünkü bu, her şeyi mükemmel yapamayacağımız gerçeğinin bir yansıması.

Sulanmayan Çiçek, çocuklara küçük sorumlulukların büyük anlamlar taşıdığını, hata yapmanın öğrenmenin bir parçası olduğunu sıcacık bir hikâyeyle anlatıyor. 🌱 Sorumluluk, farkındalık ve sevgi üzerine yumuşak bir çocuk hikâyesi.

Herkes bazen kendini başkalarıyla karşılaştırır. Minik Pıtır da öyle… Dikenlerini sevmez, başkaları gibi olmak ister. Ama ormanda yaşanan küçük bir olay, Pıtır’ın kendine bakışını değiştirir. Bu sevimli hikâye, çocuklara kendilerini sevmeyi, cesur olmayı ve farklı olmanın ne kadar özel olduğunu anlatıyor.

Öyle bir yalan söyledim ki, aileme ve akrabalarıma bu yalan ya kimse anlamadan çözülecek ya da herkes anlayacak. Yalan ne mi? Anlatayım… 5 Ocak’ta yazılı ehliyet sınavına girdim. Sınav için gerçekten çok çalıştım ama 56 puan aldım. Bunu ilk olarak can dostum halama söyledim. O da bana, “Herkese geçtiğini söyle” dedi. Ben de öyle yaptım. Çarşamba günü tekrar sınav var. Eğer geçersem ne mutlu bana ama geçemezsem aileme ve akrabalarıma ne diyeceğimi bilmiyorum. İlk defa sonu belli olmayan bir yalan söyledim ve bunu kimseye anlatamıyorum. Ailem benim geçtiğimi başkalarına övgüyle anlattığında kendimi çok suçlu hissediyorum. Çünkü o övgüleri hak etmiyorum; hak edecek bir şey yapmadım. Bir de kurs ücreti meselesi var. Kurs ücretini babam ödüyor. Şimdi “baba parası yiyorsun” diye düşünenler olabilir ama öyle değil. Babamın yanında çalışıyorum. Bana aylık 20–30 bin ya da haftalık 6–7 bin lira vermiyor. Haftalık 2 bin veriyor, bazen daha da az. Yani bir nevi kendi param oluyor. Kurs, “Bakiyenizi kapatırsanız sınav giriş belgesini alabilirsiniz” dedi ama babam genelde 2–3 gün içinde ödeme yapmaz. Sadece benim kurs paramı değil, aynı şekilde abimin kurs parasını da geç ödüyor. Neyse, bugünlük bu kadar. Herkese iyi akşamlar. Arkadaşlar takiplerinizi beklerim, bu benim hikâyem gerçek yani 2 3 bölümlük de olabilir 5 6 bölümlük de olabilir 2 3 gün içinde devamı gelir belki de yarın takipte kalınn