Yalan bahımlılıgı

İnsan acı ile doğuyordu peki acı ile ölmek onun elindemiydi. Aşk her zaman acı mıydı? Yoksa acı içen de yaşayan bir insana umut muydu?

Aden bir askerin çocuğudur ve 12 yaşındadır yağmur ise düşmanın çocuğu ve 9 yaşındadır daha hicbirseyden haberi olmayan iki çocuk birdenbire kendilerini savaşın içinde bulur ve verilen söz yıllar sonra gerçek olur...

Aden bir askerin çocuğudur ve 12 yaşındadır yağmur ise düşmanın çocuğu ve 9 yaşındadır daha hicbirseyden haberi olmayan iki çocuk birdenbire kendilerini savaşın içinde bulur ve verilen söz yıllar sonra gerçek olur...

Aden bir askerin çocuğudur ve 12 yaşındadır yağmur ise düşmanın çocuğu ve 9 yaşındadır daha hicbirseyden haberi olmayan iki çocuk birdenbire kendilerini savaşın içinde bulur ve verilen söz yıllar sonra gerçek olur...

Umarım beğenirsiniz

Tek amacı mesleğini yapmaktı İremin . Hakkari’ye atandı ve umutla oraya gitti ama başına en başta ne geleceğini kestiremedi

Hayatım adımın tam tersiydi güneş gibi parlamam gerekirken asla hayatım öyle değildi...

Dizide görürsünüz tek bölün yapcam ayada 2 ama uzun olcak gençler

Arden,sesiz gücüyle ailesini koruyan,derin ve gizemli bir adamdı,Velena`nın neşesi onun dengesi,Lunara`nın varlığı ise hayatın en büyük mucizesiydi.

Gizemli bir kız olan Arya peşine düşen adamlarla baş ederken kendini bulması ve aşkı bulma hikayesini kurguladım umarım seversiniz.

Hayat, bazen tek bir kelimeyle altüst olur. Bazen bir dosya numarası, bazen bir anahtar, bazen de hiç tanımadığın bir yüz… Benim içinse her şey, bir mesajla başladı. Yıllarca düzenli, kontrollü, sıradan sandığım bir hayatın içinde uyuyormuşum. Uyanmak, ardı arkası kesilmeyen soruları, korkuları, karanlıkları da beraberinde getirdi. Ne geçmişimden, ne kendimden, ne de insanların gerçekte kim olduğundan emindim artık. Korktum. Savaştım. Pes etmek istedim. Ama öğrendim ki, bazen pes etmek de bir lüks. Ve bazen, hiç istemediğin bir savaşa sürüklendiğinde, hayatta kalmanın tek yolu savaşmaktır. Bu, hem kendimle hem karanlıkla hem de içimdeki o derin sessizlikle verdiğim mücadelenin hikayesi. Bir avukat olarak başladığım yolda, gerçeği ararken kendimi bulmamın… Ve belki de, kalbimi kaybetmemin hikayesi. Her sayfa, beni sana biraz daha anlatacak. Ama sakın unutma; Hiçbir şey göründüğü gibi değil.

Almira `nin babasının borcu olduğu için barda barmen olarak çalışmaya başlar acaba neler olucakk.. iyi okumalar.

Bu kitaba başlamadan önce diğer kitap, KİM DAVACI kitabımı okumanızı öneriyorum. Hikayede geçen erkek baş rol Pusat karakteri KİM DAVACI kitabımda geçmektedir. Hikaye kurgusu tamamen kendime aittir. Hikayede geçen tüm kişi ve kuruluşlar hayal ürünüdür

Bir kadın… Kaçtığını sandığı geçmişin gölgesiyle yaşar. Bir adam… Sustuğu gerçeklerin ağırlığında yol alır. Sırlar, kanla yazılmış bir tarihte yankılanır. Ve iki yabancının yolu, sessiz bir fırtınanın ortasında kesişir.

Dayima sana sığınırım...

"Geçmişin yaralarını sarmak mümkün mü, yoksa bazı hatalar gerçekten telafi edilemez mi?" Sorduğum bu soru Araf`ı duraksattı. Başını sağa eğip dikkatle bana baktı. "Bunu neden soruyorsun?" dedi dikkatle beni incelemeye devam ederek. "Hata yaptım Yiğit." dedim içli bir nefes alarak. "Kime karşı?" dedi ciddi bir tonda. O hataları affetmezdi. O böyle bir hatayı asla affetmezdi. Söylersem onu kaybederdim. Hem de bu kadar geç bulmuşken. "Gökçe?" dedi. Şimdi itiraf edersem gidebilirdi. Ama kalabilirdi de. Söylemezsem daha sonra muhakkak öğrenirdi ve beni asla affetmezdi. Ne yapmalıydım?

Küçüklükte aralarında masum bir bağ bulunan Güneş Akal ve Ayaz Altan`ın intikam,travma ve aşk ile birleşmiş hikayesi...

Ufuk Demirer, İstanbul`da Üniversite okuyan bir 3. sınıf öğrencisidir. Hayatı normal akışında ilerlerken ikinci dönemde, sınıfa yeni gelen, tanıdık bir sima ile kendini, geçmişini yaşarken bulur.

Yetimhanede büyüyen Aktan’ın tek bir çocukluk arkadaşı var lavina ama lavina 6 yıldır kayıp bu yıllarda lavina Aktan’la hiç iletişim kurmadı aktan uzun zaman ondan bir iz aradı ama bulamadı taki 31 aralık 2025e kadar

Görünmez bir kızın hikayesi.

Bazen kurtuluşun tek yolu, en çok sevdiğin kalbi kendi ellerinle ateşe vermektir. Barlas Tunca, ruhu Beşiktaş’ın isli sokaklarında dövülmüş, adaleti babasının paslı zippo çakmağının ateşinde arayan bir adam. Onun dünyasında renkler, Bahri Tunca’nın faili meçhul mezarı kadar karaydı. Ta ki Pera Şahsuvar, duru ve yaşanan her şeyden bir haber oluşunun getirdiği masumluğuyla bu zifiri karanlığın tam ortasına düşüp bir fırtına çıkaracağını bilmeden hayatına girene dek. Aralarındaki çekim, bir intihar pusulası kadar sapmasız ve bir o kadar ölümcüldü. Pera, Şahsuvar isminin mühürlü ağırlığından kaçıp Barlas’ın nasırlı ellerine sığınırken; Barlas, onun teninde otuz yıllık bir susuzluğu dindiriyordu. Ancak bu şehirde nefesi yasalar değil, Kadim Kanunlar verirdi. Ve Kadim Konsey, kendi kanından olanın bir "gölgeye" teslim olmasına asla izin vermezdi. Aşkları, inşa edilen bir yuva değil; bir imparatorluğun yıkıntıları arasında edilen kanlı bir yemindi. Barlas, yürüttüğü soruşturmanın ucunda Pera’nın babasının—o dokunulmaz Cihan Şahsuvar’ın—ellerindeki tütün lekesini gördüğünde, kalbiyle görevi arasındaki o dipsiz uçuruma kurban edilecekti. Adalet, Pera’nın dünyasını başına yıkmasını emrediyordu; aşk ise Pera’nın ruhunu bu pislikten korumak için koca bir yalanla onu kendinden söküp atmasını. Barlas, sevdiği kadını yaşatmak için onu kendi şefkatinden sürgün edip adaleti aşklarının üstüne bir mezar taşı gibi dikecek miydi? Yıllar sonra, toz bağlamış defterler yeniden açılıp yollar o tütün kokulu sokağa tekrar düştüğünde; Pera artık tanıdığı o masum kadın olmayacak, yaralarından zırh yapmış bir yabancı haline gelecekti. Barlas ise o yangından kalan tek külü savuracak olan bir cellat olacaktı... Şimdi İstanbul, otuz yılın sessizliğini bozacak o son nota için hazırlanıyor. Hakikat, onca yıl biriken nefreti eritecek kadar sıcak mıydı, yoksa bazı yalanlar sonsuza dek bir mezar taşı olarak mı kalmalıydı? Dans asıl şimdi başlıyordu. Ve bu vals, sadece karanlıkta son bulacaktı.

asla yapamam dediklerinizi bile sorgulayacaksın.

Deli aşık olmak lazım bazen.

"Aşkımıza kan bulaştırdın sen, masumiyetimizi yıktın, ya da hep masum değildi, sadece ben öyle zannediyordum "