Dışlanmalar vardı, mutsuzluk vardı, hayaller vardı, ölümler vardı. Dışlanmışların olduğu bir okulda dışlanmalar olabilir miydi? Oldu. Bazıları kendilerini kabul ettirmek isterken diğerleri onlardan geçmişte yaşadıklarının intikamını almak istedi. Geçmişinden habersiz bir kız, çocukluğunu yaşayamamış bir genç ve birbirlerine ancak sonsuzlukta kavuşacak iki sevdalı. Peki hikayenin sonunda hayatta kalabilecek misin? Ya da şöyle mi sormalıydım, hikayenin sonunda yaşamak isteyecek misin?

kurşun ve aşk bir arada olur mu?

Önsöz İki düşman, bir kan davası… Hayatı ikinci kez elinden alınan Azel ve onu her şeyiyle kabullenip, kimseye söylemeden seven; acımasızlığıyla nam salmış Polat Ağa… Yolları nasıl kesişecek?

“Patronun kesin emri var, 1 haftaya bitmesi gerek buranın.” dediğinde sinirle gözlerimi yumdum. “O patronuna söyle, adamın asabını bozmasın!” dediğimde sırıttı. “Olur, söylerim.”

"Bu evde kurallar, itibar içindir. Senin duyguların, bizim yatırımımızdır, Ateş." Lüks banyo. Ateş sıkı topuzunu düzeltiyor. Yüzü ifadesiz, bir maske takıyor gibi. Buz gibi yemek masası. Ateş kaskatı oturuyor. Cam kırılması. Ardından tok bir kemer şaklaması. Ateş`in gözleri dolu ama donuk. Yutkunma sesi duyulur. Gözyaşı gelmez. Bu, gözyaşını yutma eyleminin odak noktasıdır. Cem`in, seramik heykeli ezerkenki sinsi gülümsemesi. "Onlar bana `Gamze` dediler. Oysa içimdeki tek kanun, ağlamamaktı." Arabanın loşluğunda Ateş, bordo rujunu sürüyor. Simsiyah saçlarını topuzdan çözerek beline inmesine izin veriyor. Terk edilmiş atölye kapısı açılıyor. "Babam Hukuk istedi. Oysa benim kanunum, yıkımdan doğdu." CEM (Fısıltı, tehditkâr): "Bu uçurum, ailenin itibarını yerle bir edecek." Ateş`in atölyede agresif modern dansı. Cem, pencereden Ateş`i izliyor. Yüzündeki ifade, Ateş`in tamamen "yoldan çıktığına" dair dehşet. RÜZGAR "Sana güvenmelisin, Ateş." Gece kütüphanesi. Rüzgar, Ateş`in gergin boyun kaslarına dokunuyor. Ateş`in gözlerinden ilk kez süzülen yaş. ATEŞ "Benim yutulan gözyaşlarımın kanunu bu..." SON KARŞILAŞMA ORHAN BEY (Gürler, öfkeli): "Benden izinsiz HİÇBİR YERE GİDEMEZSİN!" Ateş`in mezuniyet kıyafetinden, siyah, asi kimliğiyle babasının yüzüne doğru yürüyor. Babası şok ve öfke arasında. ATEŞ "Borcum bitti. O kemerin izini sırtımda taşıyorum..." 0 "Ben senin dayattığın yutulmuş gözyaşlarının kanununu çiğnedim." Ateş`in evden çıkıp, Rüzgar`a doğru yürümesi.

Bir rakam… sadece bir rakam hatası. Ama o yanlışlık, bir kadının parmak uçlarından dökülen numaralarla, hiç tanımadığı bir erkeğin dünyasına açılan kapı oldu. Başlangıçta basit bir tesadüf gibi görünse de, sözcükler ateşe dönüştü, her cümlenin ardında gizlenen arzular giderek açığa çıkmaya başladı. Kim olduklarını bilmeden, yalnızca kelimelerle birbirlerinin derisine dokundular; her mesajda biraz daha soyundular, bedenlerinden önce ruhlarını çıplak bıraktılar. “Teni Tenimde”, bir yanlış numaranın karanlıkta filizlenen tutkusunu anlatıyor. Bazen en büyük ihtiraslar, en beklenmedik anlarda ve en yanlış sandığımız insanlarla başlar. Ve o an geldiğinde, geriye sadece tek bir soru kalır: Yanlışlık mıydı, yoksa kaderin en tehlikeli oyunu mu?

Askeri yazdığım kitabın mafya ve farklı cinsiyet versiyonu. Hikayede farklı. Karakterleri kullandım

💞Sevgili okur beğendiysen bu bölümü beyen ve yorum yap ama beyen mesihin yer varsa yorumlarda belirt düzeltiyim görüşmek üzere sizi seviyorum💗

duman konserine gidelim...

Efnan & Yaman Mahalle kurgusu. İlk kez gördüğüm arabaya umursamadan kendimi yavaşca bırakırken arabanın kapısının açılması ve içinden çıkan adamla burun buruna gelmem bir olmuştu. Belime dolanan kolu yere değmeyen ayaklarım ve burnuma dolan parfüm naneyi yediğimin habercisiydi. Gözlerime değen mavilere baktım. "Aaa," dedim yutkunarak "Yaman abi." "Napıyorsun kızım burada?" Arkasından gelen ağabeyime baktım. "Aa abi," dedim şirin bir şekilde.

Aşkın, ihanetin ve mücadelenin bir arada olduğu heyecan ve nefret dolu bir macera

"Sen kanlı bir gülsün Karina, etrafındaki herkesi kana bulayan bir lanetsin" Kendi şirketini yöneten aynı zamanda orada modellik yapan yarı İtalyan Karina Karayel Martinelli moda dünyasının parlayan yıldızlarından, iş dünyasının en ünlü simalarından biridir. Birgün hiç beklemediği bir anda yolları Arel Kandemir ile kesişir. İkisi de karanlık sırlarla doludur ve geçmişlerinin gölgeleri peşlerini bırakmaz. Karina’nın bilmediği bir gerçek vardır: Arel, kendi ateşiyle yanmaktadır. Ya hiçbir şey göründüğü gibi değilse? Peki, bu ikili önlerine çıkan ateşle dans edebilecekler mi?

Aşk her zaman bir ateş kadar derin ve parlak olabilir mi? Bakalım bu aşk onları nasıl sınacak ve nasıl olacak

🌻 Yarı Texting + Gerçek Ailem 🌻 Not: Bu kurguda DNA testi klişesi yok, karışan diğer kız yüzünden abilerinin ana karaktere or*spu iması yapıyor olması klişesi yok, kızın gerçek ailesinin karşısına çıkıp tişörtünü üstünden çıkarıp sporcu atleti ile karşılarında durup yaralarını göstermesi klişesi de yok, ana karakterin ailesinin düşmanlarından biri tarafından kaçırılmış olması klişesi de yok, gerçek aile ile büyüyen pick me karıştırılan diğer kız da yok. İşler normal gerçek ailem kurgularından bir tık farklı ilerliyor diyebiliriz. Annesi tarafından ailesinin geri kalanı ile görüştürülmeyen Çisem, babasının ona ulaşmak istemesi ile gerçek ailesiyle tanışma fırsatı yakalar. Çisem annesi ve üvey ailesi ile yaşarken fiziksel ve psikolojik olmak üzere birsürü yara almıştır. Peki bu acılar gerçek ailesi ile kalmaya başladığında da devam edecek midir? Bu zorlu sürecinde kardeşi olarak gördüğü en yakın arkadaşları dışında, tanımadığı bir kişi de ona yardımcı çıkmıştır. Peki bu kişi kimdir? Hem bir gerçek ailem hem de yarı texting hikayesidir. Ama asıl soru ise şu: Kan Bağı gerçekten önemli midir?

Elleri bornozun kuşağına giderken bütün uzuvları titriyordu. Hala gözleri kapalıydı. Kuşağı çözdü bir omuz hareketiyle bornoz bedeninden kayarak ayakları dibine düştü. Her dokunuş ruhunda sarsılmalara neden oluyor, parmak uçları göğüs çevresinde daireler çizerek gezinmeye başladıkça yüreğine inceden inceye bir sızı düşüyordu

Bazen birine sinir olurken, aynı anda ondan hoşlanabileceğini hiç fark etmezsin ya... Benim hikayem tam olarak öyle başladı. Ortaokulun başında sınıf degiştirdim, her şey gayet normaldi. Ta ki Rüzgar`la tanışana kadar. Herkes onu severdi, ben hariç. Çünkü o, her zaman benden bir adım öndeydi - ya da ben öyle sanıyordum. Dört yıl boyunca yarıştık. Sınavlarda, projelerde, hatta göz göze gelmemeye çalışırken bile bir rekabet vardı aramızda. Sonra bir gün... tiyatro da, nişanlı rolünü oynayana kadar. Evet, nişanlı! Oyun bitti ama o an asla bitmedi. Kafamın bir köşesinde, hep o sahnede kaldım. Yıllar geçti. Yeni okul, yeni insanlar, yeni hayat... derken bir gün, tam da onu düşünürken karşımda belirdi. Aynı Rüzgar`dı. Sadece biraz daha uzun, biraz daha sessiz... ve biraz daha tehlikeli... Bu defa sahne yoktu. Ama tiyatroyu gönüllerimiz yazıyordu. Herkese merhaba bu benim yeni kurgum ve gerçek hikayeden kurgulanmıştır!

Yeni bir liseye başladım ama işler hiç istediğim bir şeyler yaşandı... Hayatımın ilk aşkını bu lisede buldum. Ben eskiden sevgiye bile aşk diyormuşum onu öğrendim. Bu lisenin benim hayatımın dönüm noktası olacağını kim bilebilirdi...

Tanı; Aşk “Bazı yaralar sadece neşterle değil, kalple de iyileşir.” Baran Demir... 28 yaşında bir genel cerrahi uzmanı. Disiplinli, kusursuz, duygudan arınmış bir zihin. İmkânsız bir ameliyatla adını ülkeye ezberletmiş ama kimse onun içindeki yıkımı bilmiyor. Asla asistan yetiştirmiyor. Çünkü kimseye güvenmiyor. Geçmiş, onun ellerini olduğu kadar kalbini de kapatmış. Ama artık bu yalnızlık sona ermek zorunda. Yağmur Ünal... Genç bir genel cerrahi asistanı adayı. Hayatının en kırılgan yaşlarında babasını, sonra da sağlığını kaybetti. Diyabetle yaşarken bile vazgeçmedi hayallerinden. O sadece cerrah olmak istemiyor; kendine, bedenine, geleceğine hükmetmek istiyor. Ve bir sabah adı, hiç istemediği bir dosyada yazıyor: “Asistan atamanız Uz. Dr. Baran Demir’e yapılmıştır.” Neşterlerin gölgesinde, gece nöbetlerinde, kan ve sevgi arasında bir yolculuk başlıyor. İki yabancı. İki yaralı. Bir ameliyat masası kadar keskin bir çizgide, birbirinin hayatına tanı koyacak.

Işılay, Ilgaz ve Ilgın... 17 yıl önce anneleri tarafından üçüzler ayrılmıştı. Işılay ve Ilgaz`ı yetimhaneye bırakan anneleri Ilgın ile Şanlıurfa`dan kaçıp İstanbul`a yerleşmişti. Işılay ve Ilgaz birbirine aile olurken Ilgın tek başına , annesinden sevgi göremeden büyümüştü. Kader üçüzleri 17 yıl sonra bir araya getirdi. Bundan sonra ne olacaktı ? Üçüzler birbirine alışacak mı? Kardeşleri, abileri ve babası ile mutlu olacaklar mı ? Yıllardır yalnız olan üçüzler bir anda kendilerini kocaman bir ailede bulurlar. Üçüzlerin yeni hayatına davetlisiniz.

Aden hayatta yalnız yürümeye alışmış, hukuk fakültesini bitirmeye çalışan genç bir kadın. Ama bir gece… takip edildiği o karanlık yolda kader tüm planları altüst eder.

Genç yaşlardaki Valari en yakın arkadaşının abisi ile tanışır ve en büyük duası belki değişir.

Bir iş için gittiği şirkette patronunun ona aşık olduğunu öğrenen Rüya nın hikayesi Lütfen hikayeme bi şans ver

Herkes hayatında sınırlar çizer… Kimi kendi benliğini hatırlamak için, kimi ise mecbur olduğu için. Ben, Araf… Benim sınırlarım da mecburiyetle başladı aslında. 17 yaşındaydım; hayatı daha güzel bir yer yapmak istediğim masum zamanlarımda. Ve işte o zaman, sınırlarımı mecbur çizsem de dilimde bir kelime vardı; hayatı tanımak, onu hissetmek ve kendi dünyamı keşfetmek için başladığım kelime: ‘Asla.’

Açelya, liseden yeni mezun olmuş, hayalleri ve hedefleri olan zeki ve dirençli bir genç kızdır. Mezuniyet kutlaması sonrası arkadaşlarıyla gittiği bar dönüşü evlerinin önünde onu bekleyen karanlık bir araç, hayatını sonsuza dek değiştirecektir. Babasının yıllar önce aldığı ve geri ödemediği büyük bir borç yüzünden, mafya lideri Baran onu zorla alıkoyar. Açelya, borcun bedelini ödemekle tehdit edilirken, bu adamın dünyasına zorla sürüklenir. Fakat Açelya sıradan biri değildir; teslim olmak gibi bir niyeti yoktur.

Ya geçmişin küllerini sessizce toprağa gömecektim. Ya da ateşe çıplak ellerimle dokunup gerçeği bulacaktım. Bazılarına hayat çiçek sunarken, bazılarına ise diken. Ve ben dikenlerle doğmuştum. Kimi gidişlere boyun eğersin, kimi kalışlara inat edersin. Ama eninde sonunda öğrenirsin: Kurşun her zaman hedefini bulmaz. Bazen en masumunu delip geçer.