Her şey ödevini yetiştirmek isteyen Şebnem`in yanlış numaraya mesaj atmasıyla başlamıştı.

Bazı insanlar hayatına büyük olaylarla girmez. Sessizce gelirler. Ege için okul hayatı sadece üniversite sınavı ve arkadaşlarıyla beraber yaptığı gırgır şamatadan ibaretti. Uzun koridorlar, bitmeyen denemeler ve herkesin birbirine yabancı olduğu kalabalık sınıflar… Ta ki Doğa’yı görene kadar. Doğa ise kimseye bağlanmamaya çalışan biriydi. Çünkü bazen insanlar gittikten sonra geriye sadece eksiklik ve kalp kırıklıkları kalıyordu. Birbirlerine çok yakınlardı, bir o kadar da uzak. Aynı bakışları, aynı sessizlikleri paylaştılar. Birbirlerini anlamaya çalışırken kendi içlerinde kayboldular. Netler inip çıkarken bazı şeyler dağılıyordu. Ve bazı hikâyeler mutlu sonla değil, geride bıraktığı hisle hatırlanıyordu. Bazıları da mutlu sonla.

lisede sevgili olan çiftimiz Lina Mavi Yalçın ve Alp Demirhan. bazı sebeplerden dolayı ayrılmak zorunda kalırlar. ayrıldıktan 8 yıl sonra Alp Demirhan`ın bir oğlu olur fakat karası ile boşanırlar. 6 aylık olan bebeğine bir bakıcı bulmak ister Alp Demirhan. ve ona gelen bir mesajla bakıcılığı asistanına kabul ettirir. ve 8 yıl sonra yeniden karşılaşacak olan çiftimizin biri`nin oğlu vardı fakat diğeri sadece sevdiği adamı beklemişdi. Kader onlara ne bekletiyordu. birbirlerine bir şans daha verecekler miydi? yoksa sadece bakıcı ve patron ilişkisi mi geçecekler aralarında?

Güzel giden evliliğinde eşinin baskılarına dayanamayan ve boşanmaya karar veren Asya, boşandıktan iki hafta sonra onu çok mutlu edecek ama bir yandan da çıkmaza sürükleyecek bir sürpriz ile burun buruna gelir. Bu dönüm noktasında Asya herşeyi bir kenara atmak istese de pek başarılı olamaz. Hadi gelin hep beraber Asya`nın hikayesini okuyalım🌸 ⭐hikaye tamamen şahsıma aittir hiçbir yerde kullanamaz. ⭐ hikayede kadına/hayvana şiddet olayları kesinlikle barınmıyordur!

Aileniz için ne kadar büyük fedakarlıklar yaptınız? Ben evlendim. Hemde hiç tanımadığım bir adamla. Şimdi ise önümde iki seçenek var. Ya çok mutlu olacağım ya da bu dünyaya geldiğime lanet edeceğim. Ben Ala Defne Demir. Bu benim hikayem.

"Bana niye öyle bakıyorsun,Asaf" dedim fısıltıyla. Derin bir nefes aldı ve konuştu "Karşımdaki bu güzel ve eşsiz manzaraya doyamıyorum" beni belimden kavrayıp kucağına oturttu. " Bu manzaraya daha yakından bakmak ve tatmak istiyorum"

Uyarı ve içerik bilgilendirme metni: Misak kitabının yan kurgusudur. Misak kitabından önemli ve geleceğe dair bilgiler içerdiği için spoiler niteliğindedir. Bu kitabın içinde Misak kitabındaki uyarıların daha yoğun betimlemeleri olduğundan bilinçli okunması gerekmektedir. Hassas okurlar ve ruhsal sağlık konusunda geçmişinde sıkıntı yaşamış insanlar için uygun değildir. Bunları dikkate almanız ruh sağlığınız için önemli. İyi okumalar dilerim. “Üç yıl önce kaçtığını sanmıştı. Özgür olduğunu… Ama bazı zincirler görünmez olur. Ve bazı hikâyeler, bitmiş gibi yapıp yeniden başlar.”

Ellerim titriyor. Ama silah titremiyor. Namlu, tam göğsünün ortasında. Sadece birkaç saniye uzaktayım onu bitirmeye. Peki neden yapmıyorum? Birkan sırtını duvara yaslamış. Kaçmıyor bile. Sanki ölmek onun için bir kurtuluş gibi. Sanki bu geceyi yıllardır bekliyormuş gibi bakıyor. Ve ben… nefret etmek isterken, ona bakmaktan kendimi alamıyorum. "Söyle. Neden?" Sesim çatallı. Ağlayacak gibi hissediyorum ama ağlamayacağım. Onun karşısında ağlamayacağım. Asla. "Neden beni kurtardın? Neden evlendin benimle? Neden geceleri odamın kapısında nöbet tutuyorsun?" Silahı biraz daha sıkıyorum. Parmaklarım bembeyaz oldu. "Düşman mıyım, esir miyim, neyim ben sana?" Sustu. O sustukça içimdeki fırtına büyüyor. Sonra duvardan ayrıldı. Bir adım attı. Sonra bir adım daha. Namlu göğsüne değdiğinde nefesim kesildi. "Geri dur." "Hayır." "Vururum." "Vur." Gözlerim doldu. İstemiyorum. Ama ellerim kilitlendi. Tetikte bekleyen parmağım… kımıldamıyor. Birkan durdu. Artık aramızda birkaç santim var. Alnını namluya dayadı. Ve bana baktı. Karanlıkta bile gözlerini görebiliyorum. İçinde kaybolduğum o lanet olası gözleri. "Düşman olarak girdin hayatıma." Sesi alçak. Yumuşak. Ama içinde yılların ağırlığı var. "Silahı bana doğrultan yegâne kadınsın." Parmağını uzattı. Namluyu okşar gibi gezdirdi. İtmedi. Çekmedi. Sadece dokundu. Ve ben o dokunuşla yanıyorum. "Ve hâlâ…" Sesi düğümlendi. O adam. O acımasız, soğuk, taş kalpli adam… sustu. Ve ben o an anladım ki, içindeki her şey çığlık atıyor. "Vazgeçemiyorum." Dudağımı ısırdım. O kadar sert ısırdım ki kan tadı geldi. Ona vuramam. Biliyorum. O gece çamura battığımda beni yerden kaldıran elleri. Sabaha kadar başımda bekleyen gölgeyi. Hiç sormadığı halde her şeyi yapan adamı… Ellerim düştü. Silahı yere atmadım. Ama doğrultamıyorum artık. "Öldüremiyorum seni." Sesim kırıldı. İçimde bir şey kırıldı. O kadar uzun süre sıktığım bir duvar vardı ya… işte o çatladı. "Lanet olsun." Gözümden bir damla düştü. İnanmıyorum. Ağlıyorum. Onun karşısında ağlıyorum. "Lanet olsun sana, Birkan." Silahı elimden aldı. Parmaklarıma dokundu. Bir öpücük kadar hafif. Sonra eğildi. Alnını alnıma dayadı. O kadar yakındı ki nefesini hissediyorum. "İyi edersin." Hıçkırdım. Küfretmek istiyorum. Bağırmak istiyorum. İtmek istiyorum. Ama ellerim onun boynunda. Kollarım sarmış onu. Ve ben… bırakamıyorum. "Öldüremezsin beni, Ferah." Sesi fısıltı. "Çünkü ben senin içinde yaşıyorum." O gece tetiği çekmedim. Çekemezdim. Çünkü onu öldürmek, kendimi öldürmekti. Ve ben… daha ölmek istemiyorum. Onun yanında yaşamak istiyorum. Lanet olsun. --- "Ellerim titriyor. Ama silah titremiyor. Peki neden çekemiyorum tetiği?" "O sustukça içimdeki fırtına büyüyor." "O acımasız, soğuk, taş kalpli adam… sustu. Ve ben o an anladım ki, içindeki her şey çığlık atıyor." "Dudağımı ısırdım. O kadar sert ısırdım ki kan tadı geldi." "Öldüremiyorum seni. Lanet olsun sana, Birkan." "Ama ellerim onun boynunda. Kollarım sarmış onu. Ve ben… bırakamıyorum." "Onu öldürmek, kendimi öldürmekti. Ve ben… daha ölmek istemiyorum. Onun yanında yaşamak istiyorum. Lanet olsun." ---

Liseden başlayıp mezara kadar sürecek bir dostluğun içinde yaşanan karmaşalar,oyunlar,komiklikler,felaketler.Bakalım sonumuz nereye gidecek...

Kimse masum değil…

Suçun gölgesinde kurulan dostluklar, ihanetle sınanan aşklar ve kül olmuş hayatlardan yükselen birer taç… Alper “Çakal”, Bora “Çelik” ve Vural “Gölge”... Yasadışı ticaretin içinde var olmayı seçmiş, kendi adaletlerini kendi kurallarıyla yazan üç adam. Ama geçmişleri ve sırları, sadece düşmanlarını değil, kalplerini de hedef alıyor. Alara ve Bora’nın tutkulu ama yıkıcı aşkı, bir fotoğrafla darmadağın olurken; sahnede görünmeyen oyuncular yeni planlarını devreye sokuyor. Karanlık sokaklar, kirli eller ve suskun intikamların hüküm sürdüğü bu dünyada, herkesin canı yanacak. Taç giymek isteyen, önce kül olmayı göze almalı...

Ölümcül hastalıkları olan Lavin ve Uras iki gencin hastanede karşılaşmaları sonucunda . Lavinin ölmeden önce yapılması gereken 100 maddeyi gerçekleştirmeye çalışırlar. O sırada ikisi de birbirlerine karşılıklu duygular hissederler

Lavin, sahnede Nova olarak parlayan, güçlü ama kırılmış bir ruha sahip genç bir kadındır. Erkeklere olan güvenini, hayatının en mutlu gününde aldığı ihanetle tamamen kaybetmiştir. Müzik onun için sadece bir tutku değil, aynı zamanda kaçış yoludur. Selim ise geçmişinin yükünü omuzlarında taşıyan, hırslı ve sert bir adamdır. Sahnedeki adıyla Kuzgun, karanlık ve mesafeli duruşunun ardında ailesini kaybetmiş bir çocuğun izlerini saklar. Hayat ona duygularını bastırmayı öğretmiştir. Yolları kesiştiğinde aralarında bir çekim doğar ama bu, kolay bir hikâye değildir. İkisi de güvenmeyi unutmuştur. Üstelik geçmişten gelen gölgeler, eski aşklar ve sırlar onları sürekli sınar. Sahne ışıkları altında yükselen bu iki ruh, müziğin içinde birbirlerine yaklaşırken; gerçek hayatta kırılmamak için savaşırlar. Bazı aşklar bağırmaz… Sadece son bir akor gibi kalpte yankılanır.

Bir Kaza,Acı ,Yanlış seçimler ve kin yüzünden hayatı mahfolan onca insan bu insanlardan en çok zararı gören ise nisan bakalım gerçek ailesini bulunca ne olacak

​"Herkesin duyduğu o gürültülü dünyada, o sadece çiçeklerin fısıltısını ve renklerin melodisini duyuyordu." ​Herkes için sıradan olan bir gün, onun için aşılması gereken devasa bir labirentti. Kelimeler dudaklarından dökülmeyi reddediyor, zihni ise binbir çeşit renkle dans ediyordu. İnsanlar ona "eksik" dedi, oysa o sadece "farklı" bir frekansta yaşıyordu. Mavi güllerin arasında kendine kurduğu o sessiz krallık, bir gün hiç beklenmedik bir ışık huzmesiyle sarsılacaktı. Ruhunun kapılarını aralamaya cesaret eden biri, oradaki aydınlığı görebilecek miydi? /// Tüm telif hakları saklıdır. Kurgunun tamamı bana aittir,en ufak çalıntı da yasal işlemler başlatılacaktır.

"Sana dedim, gerçek bir ilişkimiz yok; senin hayatın beni ilgilendirmez benim-" sözümü kesen şey, bana bir adım daha atarak alanıma dahil olmasıydı. "Seninki beni ilgilendirir." Bir adım daha attığında nefes alabildiğimden emin değilim; "Yatağıma, odama aldığım" bir küçük adım daha attı, "Öptüğüm, kadının hayatı beni ilgilendirir." 𓇢𓆸 Yeğeninin velayetinini almak için, öğrencisinin babası ile bir yıl evli kalmak için anlaşmalı evlilik yapar Ahu. ᝰ.ᐟ

Gerçek ailem kurgusudur. Küfür ve argo içerir!

Zamanın yıktığı çoğu şey düzelmez. Sadece geçmişte kalır, izleri insanlarla büyür. Yalanlar ve ihanetlerin arasından kimse sağ çıkamaz.

Hiç tanımadığınız bir insanla fake hesaptan konuşursanız en fazla ne olabilir ki?

Aynı evde büyüdüler. Aynı sofrada oturdular. Ama aynı hayatı hiç yaşamadılar. O, hep “diğeri”ydi. Karşılaştırılan, eksik bulunan, sessiz kalmayı öğrenen… Sevilmek istedi, ama çoğu zaman yeterli hissetmedi. Görülmek istedi, ama hep biraz geride kaldı. Yanlış insanlara tutundu. Kendini kanıtlamaya çalıştıkça daha da kayboldu. Ve içindeki ses, her hayal kırıklığında biraz daha sustu. Ama bazı insanlar kırıldıklarında yok olmaz. Sadece şekil değiştirir. Bu, gölgede büyüyen bir kızın kendi ışığını bulma hikâyesi. Ve ilk kez… başkalarıyla yarışmadan, sadece kendisi olarak var olmayı öğrenmesinin hikâyesi.

"Her insan yere düşer ama, Her insanı biri kaldırmaz, her insan diğerleri kadar kolay kalkmaz." Kısa bir anlıntı: "Sen bana küfür mü ettin?" Genç adam hiç düşünmeden "Evet" Kadın ise derin bir nefes aldı "Eğilsene biraz" "Ne? "Eğil biraz eğil" Adam yüzlerinin arasında bir karış kalmayana kadar eğildi "Al sana küfür gerizekalı" Adam suratına inen darbeye şaşıramadan vücuduna inen tekme tokatlar karşısında hiç bir şey yapmadı şayet karşısındaki minyon kadın şuan onu tekme tokat dövüyordu (Acemi diliyle yazılmıştır, kopyalanması haliyle adli işlemler başlatılacaktır) 14/02/2026

herkesin bir patlama noktadı olur ya, insan erteler, görmezden gelir, hayır bu gerçek değil der ama olur. Talia hiçbir zaman bunu kabullenmemezlik yapmadı aksine çevresindeki herkes ona destek olmak isterdi ama o içindeki her seyi kendi dünyasındaki kör noktada yasardı. Bu kör nokta bir gece yarısı yerle bir oldu her zaman duygularını içinde yasayan Talia’nın hayatının yalan olduğu ve sırlarla dolu bir dünyanın kapısı aralandı. Bir gece yarısı Talia’yı öldürebilir miydi? Talia o gece bin kere öldü ama dirilemedi..

Bir sır vardı. Baran,doruk,neva ve lal`in sırrı. O gece yaşananlardan sonra üniversitede karşılaşıp birbirlerinin herşeyi olacaklarını kimse bilmiyordu...

"Seni o ışığa kaptırmayacağım Gece," diye fısıldadı içinden. "Seni benden başka kimse gerçekten göremez." O akşam Gece yatağına uzandığında telefonuna bir bildirim düştü. Tanımadığı bir numaraydı. "Güneş parladığında gözlerin kamaşır Gece, dikkat et. Yanarsın. Ama gölgeler seni her zaman serin tutar. Ben hep oradayım." Gece’nin kalbi korkuyla karışık bir ritimle çarpmaya başladı. Penceresinden dışarı baktığında, sokağın karşısındaki elektrik direğinin altında duran o karaltıyı seçer gibi oldu. Fırtına başlıyordu.

"Yollar düğüm olmuş, adımlar ağır... Belki en son şafak bu duraktır." ​34 numarayla başlayan ve arkasında kırık kalpler bırakan mecburi bir yolculuk... ​Ekin için hayat; sekiz şehrin yorgunluğundan ibaretti. On okul değiştirmiş bir "yeni kız" olarak, şimdi elindeki yedi test kitabı ağırlığındaki kağıt tomarıyla son durağındaydı: Bursa. ​Kafasında çalan Karayip Korsanları müziğiyle okulun merdivenlerini tırmanırken, hayatının rotasını altüst edecek o sert rüzgârla, yani Atlas ile karşılaşmak üzereydi.