Bazı insanlar hayatına bir anda girer… Ve sen daha ne olduğunu anlamadan bütün düzenini değiştirir. Duygu, geçmişinin yükünü sırtında taşırken yalnızca okuluna ve hayallerine tutunmaya çalışan genç bir kızdı. Ama Emir’le yollarının kesişmesi, onun kurduğu tüm duvarları yavaş yavaş yıkacaktı. Bir tarafta kalbini susturmaya çalışan Duygu… Diğer tarafta onu her bakışıyla yeniden hissettiren Emir… Peki ya aşk, insanın en çok kaçtığı yerde karşısına çıkarsa? Ve bazı hisler ne kadar inkâr edilirse edilsin, gözlerden okunuyorsa… Kırgınlıkların, kıskançlıkların, arkadaşlıkların ve kalbi titreten bakışların arasında; Duygu kendini hiç beklemediği bir hikâyenin içinde bulacak.

Asya ailesiyle anlaşamayan ama abisini çok seven bir kız ama onu bekleyen şeylerden haberi yoktur bakalım Asya`yı ne bekliyor...

Ben Eylül gitar çalmayı seven futbol kapatın rüzgar aşığım ve ihanetler en büyük ihanetleri yedim ne olucak peki

"Ben hatalıydım" derken sesi yükselmişti. İçine sığdıramadığı suçluluk duygusundan mıydı isyanı, aşkından mı? "Bu mu duymak istediğin? Tamam, kabul ediyorum." "Senden bir şey istemiyorum." Sadece karşıma çıkma artık. Aklımı meşgul etme. Kalbimi rahat bırak. Saçlarını kavradı sıkıca. "O zaman neden baktığım her yerdesin?" Alayla güldüm, boğazıma oturan yumruyla zorlukla yutkundum. "Sen geri geldin." Gözlerimin dolduğunu gizleme ihtiyacıyla başımı yan çevirdim. Bakmaya doyamadığım yüzüne gözlerimi değdiremiyordum artık. "Hayatına devam etmek de senin kararındı, bıraktığın yere dönmek de." Ondan ne diye kaçıp saklanacaktım? Ki hiç hakkı olmadığı halde denemiştim. Onun için değil, kendi kalbim için. Bir kez parçalamakla yetinmeyip tekrar darmadağın ettiği kalbim için. "Senin git gellerinle ben uğraşamam Alp." Başını iki yana sallarken dudakları yukarı kıvrılmıştı, acı dolu bir gülümsemeydi bu. "Sen gitmiyorsun ki. Ben gitsem de hep bendesin. Nil seni içimden atamıyorum. Ölsem yine atamayacakmışım gibi, öyle bir yayılmışsın ki içime ben bunu aşamıyorum."

Işıltılı davetler, kusursuz gülüşler ve asla hata yapmayan insanlar… Serena bu dünyanın içinde büyümedi. Ama biri onu özellikle bu dünya için yarattı. Yıllardır zihnine işlenen bir geçmişe, bir intikam hikayesine ve tek bir adama güveniyordu: Lucien. Fakat bastırılmış anılar yavaşça geri dönmeye başladığında Serena, hayatındaki her şeyin planlanmış olabileceğini fark eder. Çünkü bazen bir insanı öldürmeden yok etmenin yolu, ona sahte bir kimlik vermektir.

beleş karekter isteyen varmı Buradaaa okudum kitaplara kendim karakter bulucan Yıldızlı bölümlerde direk karakter fotosu koycam alabilirsiniz Bende bı oyunuz alırım dimi ?? -ortaasya *portiiii

Alena, ailesi tarafından istemediği bir yaz kampına gönderilir. Orman içinde, telefon az çok çeken bu yerde tek planı günleri saymaktır. Ama kamp en yakın arkadaşı Sıla ile birlikte daha çok katlanılabilir hale gelir. Eski çocukluk aşkının da orada olması ile her şey karışır, ve bu yaz kampı düşündüğü gibi geçmez.

Mafya dünyasında kimse masum değildir. Hele aşk hiç değil… Oy verip takip etmeyi unutmayın.🖤

“Bir telefon konuşması, insanın hayatını tek cümlede paramparça edebilir.” Telefonun ucunda annem vardı. Sesinde bir acele yoktu. Sadece… bir vedaya benzeyen bir durgunluk. O an anladım. Ama henüz neyi kaybettiğimi bilmiyordum. Bazı anlar vardır; insan tam ortasındayken bile kendini dışarıdan izler. O anlardan birindeydim. Elim telefondaydı, kalbim olması gerekenden daha sakindi. Çünkü insan, başına gelecek olanı sezdiğinde önce hissizleşir. Annem konuşuyordu. Cümleleri uzatmıyordu. Sanki kelimeler değil de, yıllardır söyleyemedikleri aramızdan geçiyordu. “İyi misin?” dedi. Bu soru, o güne kadar duyduğum bütün sorulardan daha ağırdı. Çünkü cevabımı değil, vedamı bekliyordu. O an fark ettim: Bazı ayrılıklar bağırarak gelmez. Bazıları, insanın içine yerleşir ve oradan ilerler. O sessizlik, konuşmanın bittiğini değil, her şeyin başladığını söyledi. Ben Bade Sancar. O gün, hayatım ikiye ayrıldı. Öncesini artık hatırlamak zor. Sonrasıysa, hâlâ tam olarak başlamadı. Bildiğim tek şey şu: Bazı oyunlar, oyuncusuna sorulmadan başlar. Ve insan, en çok bilmediği bir oyunda kaybolur. Kartlar çoktan dağıtılmıştı. Ben masaya oturduğumda, kimin ne oynadığını bilmiyordum. Oyun, ben olmadan başlamıştı.

Ada’nın tek istediği şey arkadaşlarıyla düzgün bir yaz tatili yapmaktı. Ama Muğla’daki bir villada geçirilecek 64 gün; bitmeyen grup kavgaları, asla sakin kalamayan arkadaşlar ve birbirini delirtmek için yaşayan insanlarla doluydu. Üstelik Ada ve arkadaşları, hiç tanımadıkları başka bir grupla aynı villada 64 gün boyunca birlikte kalmak zorundaydı. Bazıları tatile eğlenmek için giderdi. Bazılarıysa evdeki sorunlardan kaçmak için. Ada hangisiydi? Kendisi bile daha tam bilmiyordu.

Doğduğu gece öldü sanıldı. En azından herkes buna inandı. Karadağlar ailesinin yıllardır aradığı kız çocuğu, aslında düşmanları tarafından çalınmıştı. Küçücük bir bebekken karanlık bir odaya kapatıldı. Ne güneşi gördü ne gökyüzünü. Ona bir isim bile vermediler. Bu yüzden kendi adını kendi koydu: Dilruba. Düşman aile ve gerçek ailem kurgusudur(!) On sekiz yıl boyunca bir parça ekmek, sessizlik ve korkuyla büyüdü. Ama karanlıkta büyüyen her şey bir gün canavara dönüşürdü. Ve o kapı açıldığında… Artık kimse eskisi gibi olmayacaktı. Çünkü bazı gerçekler ortaya çıktığında sadece hayatları değil, aileleri de yakardı.

Hayatımda Kalan tek Kadına -Mihri`me

Bu hikaye umulmadık bir anda yaşanan karşılaşma hikayesini, yani yeniden doğma hikayesi. Beklenmedik karşılaşmanın ardından geçmişindeki geleceği ile yüzleşmek . Umulmadık yeniliklere sizi kendine çeken bir yaşam... Umarım sizin umadık anınız Bu kadar zorlu geçmez...

*YAZILAN HER ŞEY HAYAL ÜRÜNÜDÜR* Bazı yangınlar bir evi değil, bir insanın bütün hayatını küle çevirir. Cemre, küçücük bir köyde büyürken sessizliğe alışmıştı. Susmaya, korkmaya, içine atmaya... Ama bir gece çıkan yangın, ondan sadece ailesini değil; çocukluğunu, geçmişini ve ait olduğu her şeyi de aldı. Geride yalnızca küller, yarım kalmış anılar ve avuçlarının arasında sıkıca tuttuğu eski bir fotoğraf kaldı. Şimdi ise önünde başka bir yol var: İstanbul. Yeni bir hayat. Ve yeniden yaşamayı öğrenmek zorunda kalan kırık bir kalp. Acının, dostluğun ve yeniden ayağa kalkmanın hikâyesi... Bazı insanlar kaybettikleriyle yıkılır. Bazılarıysa tam orada, küllerinin içinde yeniden doğar.

“Bazı insanlar hayatına huzur getirmek için girer. Bazılarıysa her şeyi yakıp kül etmek için…” Anka, geçmişinden kaçmaya çalışırken kendini hız, öfke ve tehlikeyle dolu bir dünyanın içinde buldu. Kuralların olmadığı sokaklarda herkesin bir maskesi vardı… ama Atmaca’nın gözleri yalan söylemiyordu. Ondan nefret etmeliydi. Çünkü Atmaca dokunduğu her şeyi mahvediyordu. Ama bazı insanlar felaket gibi gelir… Ve insan en çok felaketine aşık olur. Bu bir aşk hikâyesi değil. Bu; geceleri motor sesleriyle başlayan, yumruklarla devam eden ve iki yaralı insanın birbirini mahvederken aşık olduğu bir hikâye. Anka’nın tek kuralı kimseye güvenmemekti. Ta ki karşısına Atmaca çıkana kadar. Şimdi önünde iki seçenek vardı: Ya ondan uzak duracaktı… Ya da hayatını sonsuza kadar değiştirecek o yangının içine yürüyecekti.

Okuyun okuyun okuyun okuyun

Ahsen G�ksu okula sonradan gelir ve Sava? Karada?'?n d�nyas?n? alt �st eder. Ba?ta birbirlerinden nefret eden ikili, beklenmedik tehlikeler ve zorlay?c? olaylar kar??s?nda birlikte hareket etmek zorunda kal?r.

Kim g�venecek, kim ihanete u?rayacak? Hangi s?rlar a�??a �?kacak ve hangi dostluklar s?nanacak?

Bize Dair, �nyarg?lar, d�?manl?k ve dostlu?un kesi?ti?i bir hikaye. Her sayfa, sizi karakterlerin i� d�nyas?na �ekerken, ger�ek duygular ve gizemli olaylar?n g�lgesinde bir yolculu?a �?kar?yor.

Yağmur Dönmez (Karya) bir gün, hastaneden aldığı bir haberle 17 yıl boyunca bir yalana inandığını öğrenir. Ailesi sandığı insanlar aslında gerçek ailesi değildir. Yağmur`un hikayesine, eğlenceli ve bir o kadar da maceralı hayatına hoş geldiniz

B12 eksikliği olan Gece... Okula yeni gelen Mert... İlk karşılaşma...

​"Dünyanın en ağır yükü, karnındaki can değil, kalbindeki ölüydü."

Erkek versiyon gerçek ailem kurgusu.

Yetimhanede büyüyen bir kız

Bazı insanlar gelir ve gider Bazıları gelir ve geride enkaz bırakır Gece geri döndüğünde, herkesin düzeni bozuldu. Özellikle de Ege’nin Çünkü sen geldikten sonra, hiçbir şey eskisi gibi olmadı

Birce 3 yaşında yetimhaneye bırakılmıştır. Kendi engelinden dolayı ailesinin onu yetimhaneye bıraktıklarını düşünüyordur. Aslında olanlar çok farklıdır. Öztürk ailesi çocuklarının öldüğünü düşünerek acılarını kalplerine gömmüştür.

"Cildin altındaki morluğu saklamak için kaç maske takman gerekir?" Berat, herkesin gıpta ile baktığı bir vitrindi; başarılı, sosyal ve her zaman gülen o sarışın çocuk. Ama o vitrinin arkasında, babasının gölgesinde sakladığı derin kırıkları vardı. Baran ise o vitrini tek bir hamlede tuzla buz eden, 19 yaşındaki yaralı bir gençti. İndireceği son yumruk, Berat`ın morluğuna takıldığında, Baran geçmişindeki en büyük acıyla, koruyamadığı kardeşinin ruhuyla yüzleşti. Göz göze geldikleri o daracık mesafede, nefesleri birbirine karışırken ikisi de biliyordu: Bazı yaralar saklanmak için değil, kendisi gibi yaralı bir ruh tarafından bulunmak için sızlardı. Vitrin kırıldı, oyun bitti. Şimdi ruhların konuşma vakti.