-"Kupa Kızı," -"Hımm?" -"Öpsene beni, en çok yaramdan öp, senin dokunduğun her yer ilaç gelir yaralarıma, en çok yaramdan öp." Parmak ucumda yükseldim ve elimi ensesinde birleştirdim ve onu kendime çektim. Bana doğru eğildi ve aramızdaki boşluk kapandı...

0542*: Nasıl yani, yönetici siz değil misiniz? Kemal Bey: Hayır. 0542*: Kemal Bey`de değilsiniz? Kemal Bey: Hayır. 0542*:kusura bakmazsanız, siz kimsiniz? Kemal Bey: 21. Kattaki o meşhur HİPODROMUN sahibiyim Kemal Bey: Ayrıca maalesef imza toplasanızda attıramazsınız. Kemal Bey: Bu EV benim. Kemal Bey: Ve şunu söylemeden de geçemeyeceğim, Kemal Bey: Eğer yöneticiliğe adaylığınızı koyarsanız oyum size (görüldü) siktir

Zeyna Demir için judo sadece bir spor değil. Babasını öldüren Kargı ailesinden intikam almanın tek yolu. Siyah kemerini sıkıp matta güçleniyor. Tek hedefi var: Adar Kargı’nın hayatını cehenneme çevirmek. Adar Kargı ise babasının gölgesinde boğulan bir mafia oğlu. Emir alır, savaşır, susar. Ta ki matta karşısına Zeyna çıkana kadar. O kız judogi yakasını tuttuğu anda ilk kuralı bozuyor: Düşmana bakma. İlk görüşte judo dediler. İlk tutuşta nefret dediler. Ama kimse matta başlayan şeyin kalpte biteceğini söylememişti. Biri intikam için dövüşüyor. Diğeri emir için. Ortada tek bir kemer var ve düğüm atılmıyor. Matta başlayan her şey... matta biter. Peki ya kalp?

Herkesin hayran olduğu o kral maskesinin altında sadece kocaman bir ego vardı. Bir yabancı olarak geldim, Ateş Kara`nın sahte krallığına bir savaş başlattım. O beni avı ilan ederken, gölgedeki Rüzgar bana kuralları fısıldadı. Bu sadece bir nefret savaşı değildi; bu, kimin yanacağına karar vereceğimiz oyundu.

İlk kitabım olucak o yüzden yazım hataları varsa kusura bakmayın

22.17 "Bazen bir insanı tanımak için yüzünü görmek gerekmez." Saat tam 22.17`de telefonuma bir mesaj geldi. Tanımadığım bir numara... Tanımadığım biri... Ama zamanla herkesten daha iyi tanıdığım bir yabancı. Kim olduğunu bilmiyordum. Neden beni seçtiğini bilmiyordum. Ama her gece mesajını bekliyordum. Sonra bir gün kayboldu. Tam onu aramaktan vazgeçmeye çalışırken hayatıma okulun basketbol takımının kaptanı girdi. Her şey olması gerektiği gibiydi. Ya da ben öyle sanıyordum. Ta ki kardeşimi kaybedene kadar... O günden sonra gördüğüm şeylerin gerçek mi, yoksa zihnimin bana oynadığı oyunlar mı olduğunu ayırt edemez oldum. Ve tam herkes benden uzaklaşırken, uzun zamandır sessiz olan o hesap yeniden mesaj attı. Ama bu kez farklıydı. Çünkü bazı sırlar ortaya çıktığında kalpleri kırar. Bazı gerçekler öğrenilmemelidir. Ve bazen seni en çok seven kişi, kim olduğunu asla tahmin edemeyeceğin kişidir. Bir mesajla başlayan bu hikâyede hiçbir şey göründüğü gibi değil. Özellikle de saat 22.17 olduğunda...

Kimse için hiç bir şeyin hiç bir zaman yeteri kadar iyi olmayacak. Annen için bile. Kendi yarattığı dünyada en büyük canavarı annesi bellemiş olan İnci, son sınıf bir lise öğrencisidir. Okulunun müzik grubundaki gitarcının hastalanması sebebiyle, gitar çaldığı için sahneye çıkmak için seçilir. Müzik grubunun lideri olan Giray`la birlikte sahne için hazırlanırken hiç beklemediği anlarda, kalbinin yelkenlerinin indiğini görür. Ve yıllardır görmediği gerçek, canavarlarla dolu dünyasına bir ışık hüzmesi olarak girer. ❝ İstiridyenin kalbinde bir inci büyür, benim kalbimde ise sen. ❞

Karanlığa alışmak nedir,bilir misiniz?Ben iyi bilirim. Küçücük,karanlık bir odada yıllarca hapsolunca, beyniniz de karanlığa sürüklenir. Ve o karanlık,sizi kendi karanlığını yaratan birine dönüştürür.

Odada beklerken içeride birbirini yiyen kalabalığın sesini duyuyordum. Herkes kan görmek için kendisini paralıyordu. Karşımdaki adamlar genç oğlanı iki yandan tutup sürükleyerek önümden geçirdiler. Nihayetinde onunla yalnız kaldık. Şimdi düşünüyordum da belki de buraya geldiğimi Yabancıya söylemeliydim. Çakallar sofrasına düşmüştüm ve arkamda duracak birine ihtiyacım vardı. Bunu neden yaptığımı kendime hatırlatıp söze girdim. "Benim de bir şartım var." Ucuz purosunu dudaklarından uzaklaştırıp leş sırıtmasıyla bana baktı. "Nedir?" derken sesi keyifli geliyordu, beni gördüğüne memnun olmuştu. "Son maçta karşımda Barutu istiyorum." Duyduklarıyla katıla katıla gülmeye başladı. Durumun trajikomikliğinden zevk alıyor gibiydi. Kumar oynuyordum ama kartların benden yana olması için ne gerekirse yapacaktım. Purosundan derin bir nefes çektikten sonra konuşmaya başladı. "Öyleyse kıvılcımı buldum demektir." ... Ne olup bittiğini bile anlamadan bir çukura düşmüştüm. Çukurdan çıkmak için halat sarkıtan Yabancıya güvenmekten başka şansım yoktu. İpi tuttum. 🥀 "İğneyle yüreğime işlendin gül oyası, artık istesende gidemem senden." 🥀

" Hafıza ne kadar önemli bir şey değil mi, bazıları içinse bir kabus. İnsan hatırlarsa ölür, insan hatırlarsa acı çeker. Bu dünyada kimse kimseye güvenmemeli miydi? Yoksa geçmişindeki izleri silip mahkum mu olmalı.. ruhu daha ne kadar yasaklıydı.." Küçükken travmalar üstüne travmalar çekip oradan oraya savrulan ,herkesin tek suçlusu olmuş, hayata dair her şeyini kaybeden Yuri... Yoksa geçmişindeki Güneş miydi, her şeyin tersini yaşamış insan psikolojisi. Alev mi? Oysa başından beri geçmişin bir etkisi. Bir insanın ne kadar karakteri olabilirdi ki? Hiçbiri hayatta kalmamış mıydı, kalmaya mı uğraşmamıştı? Çoklu karakter, çoklu meslekler.. Bir tarih uğruna ödenen bedeller. Bir seri katilin ağzından yazılan Zincir Vaka`sına hoşgeldiniz. Katliama sebep sunmak için gelen seyircilerimsiniz. Sahne sırası size geçtiğinde güvenli bir sığınak olamayabilirsiniz.~

Lara gecenin bir yarısı gelen mesajla hayatının altüst olacağını bilmiyordu... Bazı mesajlar sadece başlangıçtır

"𝓑𝓲𝓵𝓶𝓮𝓶 𝓫𝓾 𝓷𝓮𝔂𝓲𝓷 𝓷𝓮𝓼𝓲" Biz sadece 24 saat sevgili kalabilmiştik. Sadece bir gün... Sonra o gitti. Arkasında hiçbir açıklama bırakmadan, beni o en çok sevdiğimiz şarkıyla baş başa bırakıp gitti. `Neyin nesi" diyordu şarkıda. Tam bir yıl boyunca bu sorunun cevabını aradım. Şimdi ise o geri döndü. Karşımda düşmanım olarak duruyor. Aras Kaya... Sen benim neyimsin? Geçmişim mi, düşmanım mı, yoksa hala kalbimin en derinindeki o imkansız sızım mısın?

Ama içimdeki yılların verdiği hayal kırıklığı ve ezilmişlik duygusu beni durdurdu. Usulca kafamı çevirip anneme baktım. "Bir söz var bilir misin?" Ne dediğimi anlamak istercesine baktı "Bir şeyden ne zaman vazgeçersen, o şey vazgeçtiğin gün sana gelir, derler." İstemedende olsa kırgın şekilde baktım. "Senin, beni sevebilme ihtimalinden yıllar önce vazgeçtim. Ama senin sevgin bana hiç gelmedi," gözlerinde anlandıramadığım bir duygu belirdi. Boğazımda yanma hissi oluştu "Anne." Benden hiç bir zaman duymadığı `Anne` kelimesini duyduğunda afalladı. Bana bakan gözlerinde ilk defa iğrenmeden farklı bir duyguyla, şaşkınlıkla baktı.

Bazı aşklar imkansız değildir

Bir kızın babası yüzünden hayatının mahvolmasi ve ileriki zamanlarda kendi hayatını sevmesi(genç bir kızın hikayesi)

Bazen bir okul sırası, bazen bir restorant, yada en akla gelmeyecek yerde birşey çalar kapını. Sevgi. İçinde pıt pıt atan kalbin bir bakmışsın bir başkası için gümbür gümbür atıyor.

İNSANLAR ÇOĞU ZAMAN GÜÇLÜ GÖRÜNMEK İSTER AMA GÜÇLÜ DEĞİLLERDİR! Aileleri tarafından sevilmemiş,itilip,kakılmış ve en sonunda yetimhaneye bırakılan 4 güçlü kız ama bi tarafta da şımartılmış ve okul sahip leri olan 4 zorba erkek PEKİ SİZCE BU 8 ÇOÇUK GÜÇLÜ MÜ YOKSA DEĞİL Mİ (OKUL ZORBALARI KİTABINDAN İLHAM ALINMIŞTIR FAKAT AYNI ŞEYLER OLMAYACAK SADECE KONU)

On yedi yıl önce bir hastane odasında "öldü" denilerek ailesinden koparılan Zeynep Soylu`nun, gerçek ailesi olan Karaaslanlar ile kesişen kaderini ve sırlarla dolu geçmişini anlatan sürükleyici bir dram. Bir yanda onu koruyup kollayan yoksul üvey abileri, diğer yanda ona kavuşmak için her şeyi yapacak olan güçlü biyolojik abileri arasında sıkışan bir kızın hikayesi.

Töre ile başlayan bir aşk hikayesi. GECE KRALİÇESİ KİTABIMIN SERİSİDİR. “Bunu yapamazlar sana,” dedi ve beni kollarının arasına aldı. “Biliyordum… Abim hayatımı mahvetti,” dedim, gözyaşlarımla boynuna sıkıca sarılarak. Ben şimdi ne yapacaktım? Bütün yük bana ve Demir’e kalmıştı. İçeriden gelen sesle Açela yengemden ayrıldım. Daha iyi dinlemek için yeniden kulağımı kapıya dayadım ama tüm vücudum tir tir titriyordu. “Baba, ne dersin sen? O kız çok küçük. Ben böyle bir şeyi kabul etmiyorum,” diye bağırdı Demir. “Olmaz, Ahmet Ağa. Zelal’im daha küçük, okuyacak o. Onun hayalleri var. Hayallerini yıkan ben olmak istemiyorum. Kızım benim kıymetlim. Bu dediğin olmaz. Ben senin kızını gelir isterim. Açela kızımdan sonra o da benim kızım olur,” diyen babamdı. Bir kez daha babamla gurur duydum. Desteğini hiçbir zaman benden esirgemediği gibi yine dimdik arkamda durmuştu. Babam benim bu hayattaki tek servetimdi. Onun bir yokluğu aklıma gelince bile delirecek gibi hissediyordum. “Allah’ım, benim ömrümden alıp babama ver,” dedim fısıltıyla. “Hüseyin Ağa haklısın, bir şey diyemem. Lakin kan aksın istemem. Kızını yine okuturum, çalışmak isterse çalışmasına izin veririm. Ne derse kabulüm,” dedi Ahmet Ağa. O an kararımı ne yazık ki babam ve abilerim için vermiştim. Onların tırnağına zarar gelse ölürdüm. Bu bedel asla Jehat abim için değildi; babam, Siyam abim ve Robar abimin hayatı içindi. Bir saniye bile düşünmeden kapı kolunu indirip odaya daldım. Tüm bakışlar kapıdaki kişiye, yani bana döndü. Kan çanağına dönen gözlerimi gören babam ve abim, bu hâlimi görünce önce yutkundular. Siyam abim ayağa kalkarak birkaç adımda yanıma geldi. “Zelal kızım…” diyen babamın sesini duyduğumda ise çoktan güvenli limanım olan Siyam abimin kollarındaydım. “Güzelim, nasıl kıydın sen zeytin gözlerine?” dediğinde daha çok sokuldum göğsüne. Gözyaşlarım sinesini ıslattı. Bir süre kollarında soluklandım. Başıma bir öpücük kondurdu ve kollarından ayrıldım. Gözlerimin benzeri olan abime baktım. “İstemediğin hiçbir şey olmayacak,” dedi, güven verircesine. Biliyordum; ben istemiyorum dediğim hiçbir şeye beni zorlamazdı. Sadece başımı salladım. Sonra babamın yanına gittim. “Kusura bakma baba, destursuz girdim odaya,” dediğimde, “Gel buraya,” diyerek beni göğsüne çekti, sıkıca sarıldı. Babam saçlarımı okşayıp başıma bir öpücük kondururken kollarından ayrılmadan yönümü karşımda duran Ahmet Ağa ve Demir’e çevirdim. Demir’in bakışları, ağlamaktan kızarmış gözlerime değdi. Yüzümün her bir yerine dikkatlice baktıktan sonra yutkunduğunu gördüm. Uzun siyah saçlarıma, kavruk tenime baktıkça gözlerinde anlamlandıramadığım bir duygu beliriyordu. Bakışları yeniden gözlerimde bir süre oyalandı. Az önce konuştuklarını duyduğumu anladığı anda gözlerini kısıp “yapma” der gibi baktı. Kendimi toparladım ve bakışlarımı ondan çektim. Babama döndüm. Kararımı vermiştim ve bunu herkesin duymasını istiyordum. “Ben bu evliliği kabul ediyorum,” dediğimde bütün gözlerin şaşkınlıkla bana döndüğünü biliyordum. Ama benim bakışlarım sadece babamdaydı. Açela yengemin “Nee?” dediğini duydum. Abimin sesi ise daha sert ve keskindi. “Ne saçmalıyorsun, Zelal?” Siyam abime bakmadım. “Baba, Ahmet Ağa… Ben bu evliliği kabul ediyorum. Yalnız şartlarım var,” dediğimde son cümlem Ahmet Ağa ve Demir’eydi.

Yirmi beş yıl boyunca hayat ona hep en zor yolları seçti. Küçük yaşta öğrendiği tek şey , kimseye güvenmemek ve her yarasını kendine saklamaktı kırıldı sustu kaybetti ama hiçbir zaman tamamen vazgeçmedi. 25. yaş gününde Geçmişin gölgesinden kaçmaya çalışırken hayat ona beklemediği bir kapı araladı Bu kapının ardında yalnızca Yeni bir başlangıç değil aynı zamanda yıllardır saklanan sırlar, yüzleşmeler ve kalbini hiç tatmadığı duygular vardı. Bazı insanlar hayatımıza Bizi kurtarmak için girmez ne kadar güçlü olduğumuzu hatırlatmak için gelir.

+90:Lan Efe oğlum sen insan olmayacak mısın Siz:Pardon ben Efe değilim …

Bir sabah annesinin onu uyandırmasıyla bakkala ekmek almaya giden miraç hayatının hatasını yaptığını fark ediyor fakat bu hata çok uzun sürmüyor.

Bu dünyada her söz bir duadır; yanlış bir fısıltı bile felaket getirebilir. Ama herkesin susturduğu dilsiz kız, sessizliğin en ölümcül güç olduğunu dünyaya gösterecektir.

Düğünde sevdiği adamla kaçarken onu satacağını annesinin gönderdiği mektupla öğrenip evleneceğim kocasinin kurtarması ile başlayan bir aşk hikayesi

Bir içsel yolculuk hikayesi.