Babasından şiddet gören Lâl yıllar sonra tesadüfen çocukluk arkadaşı Batın`la anlaşmalı evlilik yapar.

acılarla dolu hayatımda kendimi bu yaşıma getirmiştim peki ya bu acıları boşa çektiysem...

‎Kardelen, adını taşıdığı çiçek gibi, yaşadıklarını toprağın altında saklayan ama soğuğa rağmen hayatı sevmeyi bilen biri. ‎ ‎Kütüphanede karışan iki kitap kısa sürede sahiplerine ulaşır... Ama Kardelen`in karşısına kitabından fazlasını getiren biri çıkmış, istemeden hayatına sızmıştır. ‎ ‎O kitapla birlikte yalnızca notlar değil ‎sığınacak bir cümle, beklenmedik bir anlayış, insanın kendine bile söyleyemediği şeyleri sessizce fark eden bir göz teması getirir. ‎Akay’ın gelişi de böyleydi. ‎ ‎Aralarında adını koyamadıkları bir mesafe vardı; yaklaşmakla kaçınmak arasında kalan o ince çizgi. ‎ ‎Yanlış bir kitap, doğru bir anda karşılaşan iki insan… ‎Ve birbirlerine zarar vermemek için dikkatle yürüdükleri, her adımda biraz daha derinleşen bir çizgi... ‎

Gerçek hayat hikayesinden alınmıştır. For my sister🫶🏻

Susturulup bastırılacaksın. Huyum böyle diyeceksin. Kafana vura vura öğretecekler. Ben alıştım diyeceksin. Yıllara yaslanmış yakın arkadaşımla aramda bir şeylerin yaşanması kendi ellerimle işlediğim hataydı. Yaşananların videoya alınması ise bana yapılan bir hataydı. Bedelini, benim ödediğim bir hata. Yakın arkadaşımla zorla evlenerek ödetmişlerdi. Peki ya her şey değişirse?

Adım rüzgar. Okulumu değiştirdim, bir olaydan ötürü. 10. Sınıfım ve sessizim. Dikkat çeken ama çekmeyenim. Görünürken kaybolanım. Merhabaa ben hayal. 10. Sınıfım. Çoğu kişi tarafından tanınırım. Neyse görüşmek üzere. Liseye hoşgeldiniz. Davet vardır. Beklemeyin hadii.

İyi okumalarrr Karanlık ve bir o kadar aydınlık gözlerinden öpseydim çok ağlatırlar mıydı? Ne düşünüyordum bilmiyordum ama bu ben değildim. Ben erkeklerden nefret ederdim ki.. Bana ne oluyordu? Derdi Sil Yeter adıyla yazılmış ilk kurgudur. Tüm hakları saklıdır.

Önceki ailesinde sadece abisini seven ve onunla anlaşabilen Asi, acaba yeni ailesinde neler yaşayacak? Hemde 5 tane abisi, kardeşi ve üçüzleriyle. --- Başlangıç: 22/10/24 @tinyminybook

Femonen Serisi 2 "Sen benim çocukluğumsun Esilla," dediğinde sesi kargın çıkmıştı. "Şimdi karşıma geçip o çocukluğu hiçe sayamazsın."

Bu kitap genç kurgusudur.şiddet yada olumsuz örnek içerebilir bunun bilincinde olarak okuyunuz

sekiz gencin çocukluktan gelen ve asla bozulmayan arkadaşlıkları ve biten bir aşkın ilişkinin yenide doğması

Ablasının eğlenceli ama çıkmazlarla dolu hayatı, ölümle noktalandığında, genç bir kız için geriye tek şey kaldı:  İntikam. Mafyanın karanlık dünyasına adım atacak, sevgilisi,arkadaşları mafyanın ağında olacak. kuryelik ile intikamını almaya çalışacaktı. ihanetle güveni, dostlukla ihaneti sınayacak. Sevgilisi bir mafya lideri olmak yolunda  Bu yolda hem aşkı hem de ihaneti tadacak, dost gördüklerinin aslında ne kadar düşman olabileceğini öğrenecek. Katili onun çok güvendiğiydi arabasında ki bileklik katil olduğunun kanıtıydı...                                 Tüm hakları bana aittir!

Cennette 7 Dakika...

"Şehrin sahibiydi. Aren Sergei Markov." "Onun eli, benim cehennemim." Lina Aslan, Tuna ile ilişkisinde giderek daha kötü sorunlarla karşılaşır. Sevgilisi Tuna, uyuşturucunun kontrolsüz bataklığına saplandıkça öfkesini kaybeder. Lina, bir gün Tuna`yı uyarmak ve konuşmak için yemeğe davet eder. Yemekte Tuna yeniden kriz geçirir, öfkesine yenik düşerek Lina`ya tokat atar. Tam o anda, Yeraltı dünyasının en güçlü ve korkulan figürlerinden biri, şehrin gerçek sahibi Aren Sergei Markov içeri girer. Tuna`nın elinden Lina`yı kurtarır, gözünü kırpmadan Tuna`yı vurur. Lina, ilk kez gerçek bir güven duygusunu hissederken, bu güven kısa sürer. Lina, eski yaşamını geride bırakmak zorunda kalır; artık kendini, tehlike ve ihanetin iç içe geçtiği bir dünyanın tam ortasında bulmuştur. Hayatını korumak için tek çaresi, şehrin hakimi ve acımasız patronu Aren`in yanına sığınmaktır. Artık her adımı, her nefesi tehlikeyle dolu bir oyun sahnesinde atılacaktır.

Komiser Güneş Akyel yeni atandığı Karakolda yıllar sonra eski kocasıyla karşılaşır. O sırada aralarındaki büyük bir sırlardan haberi olmayan Demir Bozdağ. Acaba bolca aşk, macera, aksiyon, dostluk bulunan bu hikayede neler olacak ? Güneş Akyel & Demir Bozdağ

Bir kaza gecesi bedeni buggünde kalırken ruhu asırlar öncesine savruldu Uyandığında Osmanlıdaydı ve burada ona yabancı gözüyle bakılmıyordu Çünkü bu zaman onun kalbinin zaten ait olduğu yerdi Zamanın Emaneti Âit olmadığı bir dünyadan âit olduğu zamana çağrılan bir kızın hikayesi Bazı uykular vardır Asırlık uyanışlara gebe olan

İki farklı spor dalıyla ilgilenen iki gencin bir rekabet sonucu yakınlaşmasını okuyacağız bu kitapta kitap da yeni başladığı için çok bir bilgi vermek istemiyorum ma okumanızı tavsiye ediyorum

Arkadaşlarımla birlikte okulda çıkarken birden telefonuma gelen bildirimle hayatım baştan aşağıya değişti....

Delibalın fazlası zehir... Delibal zehir.

Açıklama yok http

Onunla ilgili ilk fark ettiğim şey elleriydi. Uzun parmaklı, kemikli, her zaman sakin görünen eller… İnsan o ellerin bir gün boğazına dolanacağını düşünmez. Ben hiç düşünmemiştim. Adım Lina. Yirmi iki yaşındayım. Omuzlarıma dökülen koyu kahverengi saçlarım var, çoğu zaman dağınık bırakırım. Gözlerim ela ama ışığa göre rengi değişir; annem “kararsız gözler” derdi. Zayıf sayılırım, kemiklerim biraz fazla belli olur. Güçlü görünmem ama içimde hep güçlü kalmaya çalışan bir yan vardı. O yanım, Aras sayesinde ayakta duruyordu. Aras uzun boyluydu; yüzü sert hatlı ama gülünce bütün keskinliği eriyen cinsten. Siyah saçlarını hep geriye doğru tarardı, çenesi hafif köşeliydi. En çok da gözleri… Soğuk bir gri. İnsan baktığında kendini güvende hissederdi, çünkü o bakışlar “arkandayım” derdi. Ya da ben öyle sanmıştım. O gece her şey normal başladı. Hatta fazla normaldi. Mutfakta oturmuş, çay içiyorduk. Camdan sızan sokak lambası yüzünü yarı aydınlatıyordu. Telefonu masadaydı. Sessiz. İlk defa değildi ama içime bir huzursuzluk çöktü. “Bir garipsin,” dedim. Başını kaldırmadan gülümsedi. “Yorgunum.” İnsan sevdiği birine inanmak ister. En saçma yalana bile. Ben de inandım. Sonra kapı çaldı. Beklemiyorduk kimseyi. Kapıyı ben açtım. Karşımda takım elbiseli, sert bakışlı bir adam duruyordu. Kırklı yaşlarının başında, yüzünde resmi bir ifade. Elinde bir dosya vardı. “Lina?” dedi. “Evet…” “Ben Kemal. Konuşmamız gerekiyor. İçeri girebilir miyim?” Aras arkamda belirdiği an, adamın bakışları değişti. Keskinleşti. O an içimde bir şey koptu ama henüz nedenini bilmiyordum. Oturduk. Kemal dosyayı açtı. Masaya birkaç kağıt koydu. Fotoğraflar… Belgeler… İmzalar… “Bunları tanıyor musun?” diye bana sordu. Fotoğraflardan biri benimdi. Evimizin önü. Ben. Saatler. Tarihler. Yanında Aras’ın imzası vardı. Kalbim deli gibi atmaya başladı. “Bu ne?” dedim, sesim titreyerek. Kemal derin bir nefes aldı. “Aras, son altı aydır seninle ilgili her bilgiyi karşı tarafa aktarıyor.” Güldüm. İstemeden. Sinirden. “Ne demek istiyorsunuz siz? Ben sıradan biriyim.” Kemal başını iki yana salladı. “Değilsin. Ve o… senin sevgilin değil sadece.” Başımı Aras’a çevirdim. İlk defa bana bakmıyordu. Gözleri masadaydı. O gri gözler kaçıyordu. “Aras?” dedim. “Ne diyor bu adam?” Sessizlik. O an içimdeki umut, camdan atılmış gibi paramparça oldu. “Konuşsana!” diye bağırdım. Sesim bana bile yabancıydı. Sonunda başını kaldırdı. Yüzünde pişmanlık yoktu. Sadece yorgunluk. “Bilmen gerekiyordu,” dedi sakin bir sesle. “Ama böyle değil.” Kalktım. Sandalye yere devrildi. “Beni mi sattın?” dedim. “Beni mi kullandın?” “Bu bir satış değildi,” dedi. “Bu bir görevdi.” Görev. Ağzımdan tek kelime çıkmadı. Görev kelimesi kulaklarımda çınladı. Meğer sarıldığım kollar, beni korumak için değil; izlemek içindi. Meğer gece ağladığımda sırtımı sıvazlayan el, rapor tutan bir elmiş. “Benimle ilgili ne verdin?” diye fısıldadım. “Her şeyi,” dedi. O an içimde bir şey öldü. Aşk değil sadece. İnanç. Güven. Kendim. “Beni hiç sevdin mi?” dedim. Bu soru ağzımdan kendiliğinden çıktı. En aptal soru ama en gerekli olanı. Gözleri bir an doldu. Sadece bir an. “Sevmemem gerekiyordu,” dedi. “Ama sevdim.” İşte asıl ihanet oydu. Beni satması değil. Sevmiş gibi yapması değil. Sevmesine rağmen vazgeçmemesi. Elimi göğsüme bastırdım. Nefes alamıyordum. “Defol,” dedim. “İkiniz de.” Kemal kalktı. Aras yerinden kıpırdamadı. “Lina…” dedi. “Adımı ağzına alma,” dedim. “O hak bitti.” Kapıyı açtım. Kemal çıktı. Aras hâlâ duruyordu. Son bir kez baktım ona. O gri gözlere. Artık soğuktu. Yabancıydı. “Beni en iyi sen tanıyordun,” dedim. “Ve en derin yerimden vurdun.” Kapıyı yüzüne kapattım. O gece anladım: İhanet her zaman başka bir bedende olmaz. Bazen, en güvendiğin kalbin içinden çıkar. Ve insan, buna asla hazır olmaz.

O gün anladım ki beni en çok yaralayan şey, sevilmemek değil; kendimden vazgeçmiş olmamdı. Kapıyı kapattım ve arkamda kalan her şeyi geçmişte bıraktım. İlk defa kendim için yürümeye başladım. Ben Eslem. On sekiz yaşındayım. Okuyup avukat olmak en büyük hayalim. Ama ailem bu hayali hiçbir zaman desteklemedi. Onlara göre bir kız çocuğu en fazla ilkokulu bitirmeli, sonra evde oturup ev işleri yapmalıydı. On sekizine geldi mi de evlenmeliydi. Ne kadar tuhaf, değil mi? Hangi devirdeyiz? Bizim buralarda çoğu kişi kız çocuklarını on sekiz yaşında evlendirir. Hepsi de eski kafalıdır. Ben okumak için neler çektim… Yemediğim dayak kalmadı. Günlerce odamda kapalı kaldım, aç ve susuz bırakıldım. Ama yine de aileme rağmen okudum. Bir gün annem odama geldi. Yüzü her zamankinden daha soğuktu. “Yarın seni istemeye geliyorlar,” dedi. Ne demek istemeye geliyorlar? “Bu yıl üniversiteye gideceğim,” dedim. “Asla olmaz. Evlenmeyeceğim.” Bunu dememle yüzümde bir sıcaklık hissettim. Annem tokadı yapıştırmıştı bile. Bağırıyor, çağırıyordu. O sırada babam geldi. O da bir tokat attı. “İster iste ister isteme,” dedi. “Biz istedikten sonra senin isteyip istememen pek de önemli değil. Yarın gelecekler, seni isteyecekler. Ben de vereceğim.” Sonra arkasını dönüp çıktı. İşte o an… Bardağı taşıran son damlaydı. Artık aklımdan geçen şeyi yapacaktım. Bu evden gidecektim. İstanbul’a kaçacaktım. Gece saat bire geliyordu. Bizimkiler genelde on bir, on iki gibi uyurdu. Hemen bir valiz hazırladım. Çekmecemden altın takılarımı aldım. Cüzdanımda bin lira nakit vardı. Sessiz ve yavaş adımlarla evden çıkıyordum ki… Arkamdan biri bana dokundu. Arkamı döndüm. Arkadaşlar ilk defa yazıyorum hatalarım varsa söyleyin lütfen takip ve yorumlarınızı bekliyorum

Lavinya, anlamı ölüm çiçeği olan. Altuğ, anlamı güçlü lider olan. Lavinya, çocukluğunun bir kısmına kadar mutlu yaşayan bir kız çocuğuydu. Fakat 7 yaşından sonra esareti başlamıştı. Bu esaret altında içindeki çiçeği soldurmadan büyütmeyi denemişti. Altuğ ise, doğduğundan beri bir savaşçı olarak büyütülen, bir lider olması için büyütülen bir çocuktu. Masumdu, her çocuk gibi masumdu. Fakat bu kanlı savaşın ortasında masumluğunu ne kadar koruyabilirdi? Karahanlar ve kuzgunlar, iki dost aileydiler. Bir şirketi beraber yönetiyordular. Ta ki kuzgunlar kendi çıkarları için şirketin bilgilerini sızdırana kadar. O zaman iki aile içinde yol görünmüş, düşmanlık ve nefret bir sarmaşık gibi hanelerini sarmıştı. Lavinya ve Altuğ ise bu düşmanlığın tam ortasında büyüyen iki çocuktu. Fakat artık büyümüşlerdi. Lavinya babasının ölümünden sonra aileleri konusunda söz sahibi olmuştu. Ama kaderin onlar için çizecekleri yolu henüz bilmiyorlardı.

Bilge, sevgiyle değil korkuyla büyüdü. Bir evin içinde yaşadı ama o evde hiç çocuk olmadı. Şiddetin susturduğu, itaate zorlanan bir hayatın içinde, kim olduğunu unutmaması bile başlı başına bir direnişti. On yedi yaşında, kendisi için başkalarının verdiği bir kararla karşı karşıya bırakıldı. Bilge boyun eğmedi. Sessiz kalmadı. Ve kendi yolunu seçti. O gün yaşanan bir kaza, hayatını altüst etmekle kalmadı, saklanan bir gerçeği de gün yüzüne çıkardı. Bilge, geçmişinin izini sürerken; yanlış sonuçlar, değiştirilen gerçekler ve konuşmayan belgelerle karşılaşır. Ama o, vazgeçen biri değildir. Asi, güçlü ve ayakta kalmayı öğrenmiş bir kızdır. “Bilge, Karanlığın İçindeki Küçük Işık”, şiddetin içinden geçen, gerçeği aramaktan korkmayan ve kimliğini kendi elleriyle yeniden yazan bir kızın hikâyesi. Bazı gerçekler saklanır. Ama asla sonsuza kadar kaybolmaz.

Vuslat Serisi 2. Kitap "Vuslatın ardından geriye, sadece kırık bir kalp kaldı." Hayattaki en büyük korkusuyla bir kez daha yüzleşmek zorunda kalan Erva, Kerem`in kaybıyla yeniden sarsılmıştı. Onun yokluğunda geçirdiği aylar, ömründen yıllar çalmış gibiydi. Sözleri yarım kalmış, duası yarım kalmış, kalbi ise sessizce paramparça olmuştu. "Kaderin sustuğu yerde, sabır konuşur," derlermiş. Erva, acının içinde yeniden nefes almayı, yarım kalmış duaların ardında bir anlam bulmayı öğrenirken, kalbinde hâlâ sönmemiş bir ışık vardı. Acılarına eklenen kötü rüyalar, onu sürekli bir karanlığa sürüklerken o her seferinde minik de olsa bir umuda tutunuyordu. Ne kadar derin bir kayıp yaşarsa yaşasın, bir yerlerde onun için atan bir kalbin varlığını hissediyordu. Gün yeniden doğarken başkalarına umut olsa da onlar için tehlike artıyordu. Silahlar patlamaya, geçmişin acısı bir bir ortaya çıkmaya devam ediyordu. Belki de vuslat, her zaman kavuşmak demek değildir. Bazen vuslat, bir kalbin diğerine ulaşabilmesi için sessizce sabretmesidir. Erva’nın yolu, kayıplarla, sırlarla ve yeniden doğan umutlarla örülmüş bir yoldu. Ve bu yolun sonunda bir ihtimal, kalbinin gerçek sahibine yeniden kavuşacaktı. ... Kitabımın tüm hakları bana aittir. (Ç)alınması veya kopyalanması durumunda hukuken gerekli işlemler yapılacaktır. Başlangıç: 03.11.2025