- En çok onu mu sevdin? Ha Bade? Bu dünya da en çok onu mu sevdin? Acıyla gülümsedim. - En çok değil. Bu dünya da sadece onu sevdim. "Varla yok arasında. imkanla imkansızlığın kucağında. Tüm mümkünlerin kıyısında. En derinim de hatta. Bazı vakitler ise hayallerimin bile uzağında." Ben Bade. İstekleri dünyaya ağır gelen, hayal kuran, her hayali başına yıkılan Bade. Ben Bade hep sevdikleriyle sınanan, her defasında kaybeden Bade. Ben Bade. Yine kurduğu düşlerin ve dahi güvendiği dağların üzerine acımasızca yıkılışını seyreden Bade. Ben Bade Vuslat Sağlam. Doğduğu gün ölmek zorunda kalan hasret çekmek kaderinde olan.

"bana birdaha göz devirirsen senin o gözlerinin a-"

Dört yıllık üniversite eğitiminin ve bir yıllık stajyerliğinin sonuna gelen Lidya Arven, en yakın arkadaşının onu ektiği bir akşam, onun evine gitmeye karar verir. Ve o an, iki yıllık sevgilisini en güvendiği insanla birlikte yakalar. Bu ihanet, Lidya`nın yıkılmasına ve düştüğü yerden zor bir şekilde kalkmasına neden olur. Yaşadıklarını unutmak isteyen Lidya, bir clube gider ve kendini alkolün akışına bırakır. Gecenin ilerleyen saatlerinde iyice sarhoş olurken, kulaklarını en sevdiği şarkı doldurur. Dans etmek için yerinden kalktığı anda ise, hiç planlamadığı bir karşılaşma yaşanır. Bir adamla çarpışır. O an bilmediği tek şey, o adamın Lucas Raine Draven olduğudur. Aylar sonra öğreneceği bir gerçekle birlikte... Karnındaki bebeğin babası olduğu gerçeği...

Tür: Lise kurgusu / gençlik – duygusal drama Konu: Hikâye, aile içinde yaşadığı kırılmalar ve güven kaybı nedeniyle içine kapanmış olan Lina’nın yeni okulunda yeniden hayata tutunma sürecini anlatır. Annesiyle uzaktan ama güçlü bir bağ kurarken, aylar sonra yeniden ortaya çıkan babasının gölgesi Lina’nın iç dünyasını sarsar. Lise ortamında geçen hikâyede dostluk, güven, görülme ihtiyacı ve yavaş gelişen duygular ön plandadır. Elisa’nın enerjik ve koruyucu arkadaşlığı, Giray’ın dengeli yaklaşım ve Aras’la kurulan sessiz ama derin bağ, Lina’nın değişim yolculuğunu şekillendirir. Küçük anlar, günlük sahneler ve iç monologlarla ilerleyen hikâye; gençlik, aidiyet ve kalpten kurulan bağlar üzerine kuruludur. Lina, Almanya’dan Türkiye’ye gönderildiğinde bavuluna yalnızca eşyalarını değil, söylenmemiş cümlelerini, yarım kalan duygularını ve ait olamadığı bir hayatıda koydu. Yeni bir okul, yabancı bakışlar ve sessizliğiyle tanınan bir çocuk. Kitabım Wattpaddede yayınlanmaktadır!!

Ailesinin berdel uğruna kaderini mühürlemek istediği genç bir kadın, aşiret ağasıyla zorla evlendiği düğün gecesi onu vurup kaçarak hem kendi yazgısına hem de kanlı bir güce savaş açar.

## Bölüm 1 — Gece ve Motor Sesi Gece yollarını her zaman sevmişimdir. Gündüz kalabalık olan caddeler gece olunca bambaşka bir şeye dönüşür. Gürültü azalır, insanlar kaybolur, şehir sanki derin bir nefes alır. O zaman geriye sadece asfalt, rüzgâr ve motor sesi kalır. Benim için özgürlük tam olarak buydu. Motorumun üzerinde oturuyordum. Siyah renkli, güçlü bir makineydi. Gazı hafifçe çevirdiğimde bile motorun içinden gelen o titreşim tüm vücuduma yayılırdı. Bu his bağımlılık gibiydi. Kaskımın camından geceyi izliyordum. Saat gece yarısını geçmişti. Sokak lambalarının sarı ışıkları asfaltın üzerine uzun çizgiler bırakıyordu. Uzaktan birkaç araba geçiyor, sonra tekrar sessizlik oluyordu. Ben ise yolun kenarında durmuş, motorumun üzerinde oturuyordum. Bazen sadece durup düşünmek için bile buraya gelirdim. İnsanlar beni genelde sessiz biri olarak tanır. Çok konuşmam. Ama kafamın içinde sürekli bir şeyler döner. Planlar, düşünceler, ihtimaller... Varsayımlar. Belki de bu yüzden geceleri sürüş yapmak bana iyi geliyordu. Çünkü o hızda düşünceler de rüzgâr gibi dağılıyordu. Tam o sırada uzaktan bir motor sesi duydum. Başımı kaldırdım. Motor kullanan biriyseniz başka bir motorun sesini kilometrelerce öteden tanırsınız. Bu ses farklıydı. İnce ama güçlü. Birisi yaklaşıyordu. Far ışığı yavaş yavaş büyüdü. Motor yanımda durdu. Sürücü kaskını çıkardı. Bir kızdı. Kısa bir an şaşırdığımı itiraf etmeliyim. Çünkü bu saatlerde bu yolda genelde tek başıma olurum. Hele ki bir kızın tek başına motor sürmesi pek sık gördüğüm bir şey değildi. Saçları omuzlarına döküldü. Kumral ama siyaha yakın bir rengi vardı. Sokak lambasının ışığında saç telleri hafifçe parlıyordu. Gözleri kahverengiydi. Ama asıl dikkat çeken şey bakışlarıydı. Cesur. Korkusuz. Bana birkaç saniye baktı. Ben de ona baktım. Sonunda sessizliği ben bozdum. “Bu saatte bu yolda motor kullanan biri pek görülmez.” Sesim sakin çıkmıştı. Kız hafifçe gülümsedi. “Sen de buradasın.” Haklıydı. Cevap veremedim. Motorunun üzerine yaslandı. Rahat görünüyordu. Sanki burası onun da alışık olduğu bir yerdi. “Adın ne?” diye sordum. “Zümra.” Kısa bir cevap verdi. Sonra bana baktı. “Sen?” “Ege.” Başını hafifçe salladı. Rüzgâr saçlarını biraz dağıtıyordu. Gece serinlemişti ama o bundan rahatsız olmuş gibi görünmüyordu. Bir süre sessizlik oldu. Sonra gözleri motoruma kaydı. “Güzel makine.” Motoruma bakıp gururla gülümsedim. “Teşekkürler.” Sonra onun motoruna baktım. O da oldukça iyi görünüyordu. “Seninki de kötü değil.” Zümra hafifçe gülümsedi. Sonra bana döndü. “Yarışalım mı?” Bir an gerçekten bunu söylediğine inanamadım. Kaşımı kaldırdım. “Ciddi misin?” “Evet.” Ses tonu çok rahattı. Sanki sıradan bir şey söylüyormuş gibi. İçimden istemsizce gülümsedim. “Kaybedersen ne olacak?” Zümra omuz silkti. “Varsayım.” Bu kelimeyi söylerken gözlerimin içine baktı. “Varsayım mı?” dedim. Başını salladı. “Hayat zaten bir varsayım değil mi?” Bu söz beklediğim bir şey değildi. Bir süre düşündüm. Sonra motorumun anahtarını çevirdim. Motor kükredi. O titreşim yine vücuduma yayıldı. Zümra da motorunu çalıştırdı. İkimizin motoru da geceyi dolduran güçlü bir ses çıkarıyordu. Kaskımı taktım. Zümra da taktı. Yola baktım. Uzun, boş bir cadde. Tam gaz gitmek için mükemmel. Ona baktım. “Hazır mısın?” Kaskının içinden başını hafifçe salladı. Gazı biraz çevirdim. Motor homurdandı. Kalbim hızlandı. Yarış benim için yeni bir şey değildi. Ama nedense bu sefer farklı hissediyordum. Belki de karşımdaki kişinin gözlerindeki o tuhaf özgüvenden dolayıydı. Üçe kadar saydım. “Bir…” Motorların sesi yükseldi. “İki…” Zümra gazı biraz daha çevirdi. “Üç.” Aynı anda gaz verdik. Motorum ileri fırladı. Rüzgâr kaskıma çarpıyordu. Asfalt hızla altımdan akıyordu. Yanımda Zümra’nın motorunun farı ilerliyordu. Hız göstergesine baktım. 120. 121. 122. Ama Zümra hâlâ yanımdaydı. Hatta bir anda beni geçmeye başladı. Gözlerim büyüdü. “Vay canına…” diye mırıldandım. Gazı biraz daha açtım. Motorum kükredi. Ama o hâlâ öndeydi. Sanki bu yol onun eviymiş gibi sürüyordu. Viraj yaklaşıyordu. Ben biraz yavaşladım. Ama Zümra… Yavaşlamadı. Viraja inanılmaz bir açıyla girdi. O an içimden tek bir şey geçti. “Bu kız delirmiş.” Ama virajdan kusursuz çıktı. Ben de peşinden geçtim. Adrenalin damarlarımda dolaşıyordu. Gece artık sessiz değildi. Motor sesleri şehri dolduruyordu. O an fark ettim. Bu gece sıradan bir gece olmayacaktı. Ve Zümra… Kesinlikle sıradan biri değildir

Bu kitap gerçek dünyadan kaçmak için kitaplara sığınanlara gelsin . Bu kitap dışırıda gülen ama içlerinden ağlayan dostlarıma gelsin . Bu kitap hayatının en zor zamanlarında kitaplara sığınanlara , gerçek aşkı kitaplarda bulanlara gelsin ...

Gerçek ailem kurgusudur

Yaman, hovarda ve serseri bir tiptir, geçmişini geride bırakıp farklı bir hayat kurmak ister. Yeni kararlar alır ve yeni kişilerle tanışır... Tam her şeyi kontrol ettiğini sandığı anda karşısına bir kız çıkar. Ya eski Yaman olarak kalacak, ya da ilk kez sevdiği kızı korumak için gerçekten değişecek.

Ummadığında bir güneş parlar bazen. Demiş ünlü şarkıcı... Sanırım doğruyu söylemiş. Eskiden pek inanmazdım ama şuan emin oldum. Belkide kör olan bendim. Sonuçta geç oldu güç ol... Peki tamam biraz da güç oldu. Fakat sonuç olarak oldu yani. Eski halimden eser kalmadı. Bunu sevdiceğimi hiç düşünmemiştim. Fakat sanırım yeni beni sevdim...

"Zorla aşk var mıydı? Aşkı bilmem. Ama zorla her şey olurdu. Ben Talin. Bir erkeğin hatası yüzünden bedel ödemek zorunda kalan bir kızım. Bir erkek hata yaptı, bir kız bedel oldu." 🤍🖤

Açıklama işte kardeşim

Bir haber küpürü başlatmıştı hikayemi. Gerçekliğim parçalanırken, hayatta kalmaya çalışan bendim.

"İnsan karanlıkta hep ışık arayarak geçirir yıllarını. Karanlığa tutsak olduğunu anlayamadan yaşar hayatını.. Kimi zaman karanlıkta ışığı bulurda görmez, aç gözlerini artık karanlıkta değilsin." "Karanlığın ta kendisine aşık olmuş kanadı kırık bir insan olarak mantığını dinlemeden konuştuğunu varsayıyorum.." "Işığı görmemekte inatçı bir adamla ışık olmaktan vazgeçmeyen bir kadının inadı arasında kaybolup gidiyor Dünya.." "Ve her seferinde inatla yeniliyorken zaaflarına, Avuçlarının içinden kayıp gidiyor ömür.. "

Masum, kimsesiz, kendi ayakları üstünde duran bir kadın.. acımasız, güçlü, soğukkanlı, yeraltının en güçlü mafyası bir adam.. Kadının hayatına giren adamla her şey tepe taklak olur.. İkiside kendilerini başka bir dünyanın içinde bulurlar.

“Bana ihanet ettin.” Gözlerindeki beyazlık çoktan silinmişti, yerini öfkenin koyu kırmızısı almıştı ve o bakışın içinde beni hayatta tutacak tek bir ihtimal bile kalmamıştı. “Ha… hayır, Kartal—” “Kes sesini.” Göğsümden sertçe itti, geri sendelediğim de kolumdan yakalayıp kendine çekti. Nefesi yüzüme çarparken dişlerinin arasından çıkan ses, öfkesini kusuyordu. “Neden yaptın, Zühre… neden bana ihanet ettin?” Gözyaşlarım durmadan akıyordu, ayakta durmak bile ağır bir yüktü artık. Dudaklarım titreyerek aralandı. “Özür dilerim.” Sözüm biter bitmez duvara bir yumruk indirdi, ardından aynı öfkeyle bana döndü ve bu kez sesini yükseltmeden, daha da yakıcı bir tonla konuştu. “Ben seni sevmiştim lan… gerçekten sevmiştim.” O cümleyle dizlerimin bağı çözüldü, yere kapandım. Belindeki silahı tek hamlede çıkarıp namluyu bana çevirdi. “Al bunu. Ben yapamam ama sen yapacaksın. Sık kafana, beni de bu ateşten kurtar.” Silahı dizlerimin arasına fırlattı. Arkasını dönüp kapıya yürüdü, iki adım attıktan sonra durdu ve sırtı bana dönük halde, fısıldadı. “Ben ilk defa birinin beni çıkarsız sevebileceğine inanmıştım… yanılmışım.” Daha önce söylediği hiçbir söz bu kadar yakmamıştı canımı. Silahı yerden aldım, şarjörünü kontrol ettim. Namlu titreyen parmaklarımın arasında kalbimin üzerine yerleşti. “Ölürsem beni affedecek misin, Kartal?” diye bağırdım titreyen sesimle. Kapı aralandığında Uzay, Ensar ve Salih’i gördüm. Bakışları üzerimdeydi. Hiçbiri yoktu benim için, yalnızca Kartal’ın dönüp bana bakmasını istiyordum, kendi canımı onun tek kelimesine teslim edeceğim anda bile bunu istiyordum. Başını çok az çevirdi. “Belki.” Daha fazlasını beklemedim. Tetiği çektim. Bedenim öne doğru yığıldı, koyu kırmızı kan zeminle buluşurken sesler silindi, dünya karardı ve geriye yalnızca içimi yutan boşluk kaldı.

Bu bir “birbirini hemen seven kardeşler” hikâyesi değil. Bu, birbirine yabancı ama aynı kanı taşıyan insanların aynı evde yaşamaya zorlanmasının hikâyesi. Bir mezarlıkta başlayan bu yolculukta; saklanan gerçekler açığa çıkacak, nefret yerini suçluluğa bırakacak Bu kitap; terk edilmenin, suskunluğun ve mecbur kalınan bağların hikâyesidir. Bir annenin gidişiyle başlayan, bir babanın sessizce taşıdığı yükle devam eden ve çocukların omuzlarına bırakılan bir hayat… Bu sayfalarda kusursuz insanlar yok. Kırgın abiler, öfkeli ablalar, sevilmeyi hiç öğrenememiş çocuklar var. ve herkes, “aile” kelimesiyle yeniden yüzleşmek zorunda kalacak. Eğer bu kitabı okuyorsan, şunu bil: Burada sevgi yavaş doğar. Affetmek acıtır. Ve bazı bağlar, isteyerek değil zorunlu olarak kurulur. Gerçek aile... kan bağı mıdır, yoksa zorunluluk mu?"

Rakip kulüplerden doğup yükselen bir aşk hikayesi.

Kitapçıda karşılaştığım yakışıklı çocuğa yazdım en fazla ne olabilir ki? Erva Dümensiz Gökberk Özer Bu aşk hikayesinde bizimle misiniz?

Elinde ki mikrofonu bir kaç kez salladı ve konuşmaya başladı: "Kaç kişinin babası ölmüştür gözler önünde ve kaç kişi kalmıştır babasız şu Filistin sokaklarında... Fakat davayı taşımak daha ağır babasız kalmaktan. Yıllarca anneni aramak, sokak sokak, zindan zindan, `Şehadetsiz yapamıyorum` demek; Anneni bulamadan..." Ve bundan sonra bir kaç cümle ile bitirdi anlattıklarını Abdurrahman Özkaya, bir daha da bu olaydan hiç bahsetmedi insanlara...

Biri Fenerbahçe`nin kadın voleybol takımında biri ise Fenerbahçe`nin erkek basketbol takımında. Hira ve Emir Fenerbahçe`nin ödül töreninde ödül aldıkları için fotoğraf çekinmek zorunda kalırlar. Daha sonradan sosyal medya tarafından sahiplendikleri için durumlar birazcık karışır.

Sinan okulun asi ruhu. Kuralları hiçe sayan, kimseyle yakınlık kurmayan, kendi dünyasında kaybolmuş bir genç. Ve Çolpan , okulun onur listesinde adı yazılı olan birincisi. Dışarıdan kusursuz görünen ama içten içe bambaşka hayaller kuran bir kız. Aynı koridorda yolları kesiştiğinde, ikisinin de hayatı değişmeye başlar. Bir yanda düzen, disiplin ve beklentiler… Diğer yanda özgürlük, başkaldırı ve bilinmeyenler… Peki, kurallarla dolu bir dünyada hayallerine ne kadar tutunabilirsin? Ve bir kalp, görmezden gelmeye çalıştığı duygulara ne kadar karşı koyabilir?

Yaşımız küçük olsa da ruhumuzun her an çürümüş zihinlerle yaşlandırıldığına şahitlik ettiniz mi hiç? Baba ve anne kelimesinin kaçınız bedenen de var olduğuna şahit oldu? Onlara doyasıya sarılma hasretiyle yanarken siz de mi delice kendinize sarıldınız? Hangi biriniz aynadaki kadını sevebildi? Olduğunuz kimlikten çıkıp ait olmadığını hissettiği yerden uzaklaşabildi? Hanileri sizi takip etmeye devam etti? Şiddet, istismar, taciz, acı, gözyaşı, yıkılış... Hepsini de tanıyorsun öyle değil mi? Hiçbiri peşini bırakmadı! Sen uzaklaşmaya çalıştıkça onlar sana daha sıkı sarıldı. Sen de seni koruyabileceğini düşündüğün bir adama sarıldın. Aynı benim gibi... Bittiğini sandığın bir savaş başlattın. Tüm yaralarını sarar diye düşündüğün kim varsa bir yara daha açmalarına izin verdin... Ben Pare Yıldız! Hayatımın inişli çıkışlı yolları ruhları sıkışmış herkese umut olsun!

O odadan hızlı ama aceleci olmayan adımlarla çıkarken sayfanın en üstüne başlık attım: "Kalbin sessiz çığlıkları."

" Unutmak mı daha zor, yoksa hatırlamak mı?" CANHIRAŞ •DİLDAR• DEVAMI...❤️‍🔥