Hayattaki tek korkusu aşık olmak olanlanlara

Dedesi öldükten sonra Lavin`e tüm miras kalır. Bu durum, ailesiyle arasında büyük bir çatışmaya neden olur. Ailesi, Lavin`e hem kin duyar hem de mirası kontrol edebilmek için onu zengin biriyle zorla evlendirmeye çalışır. Lavin, bu baskıların içinde yalnız kalır. Bu sırada, abisinin yakın arkadaşı Savaş`ı daha yakından tanımaya başlar ve ona karşı bir hoşlantı hisseder.

Bu benim ilk kitabım umarım beğenirsiniz şimdiden teşekkürler:)

Elıf ve mertın hıkayesı🙃

Bazen güleceğimiz Bazen ağlayacağımız bir kitap . Sevmenin Karadeniz hali . Küfür içermektedir .

Eskiden okula ilk geldiğim günden itibaren çok yakın arkadaşım olan berfu beni (sena)bir şekilden okuldan attırıyor. Başka bi okula giderim ve orada eski okulumda olduğu gibi voleybol takımına girerim. Maçlar başların başlamasına 3 gün kala yağmurda çok ıslanırım ve bir markete girerim yağmur dindikten sonra dışarı tekrar cikarim beni birinin takip ettiğini görürüm o sırada bir kapıya tıklarım ve...

*Bir Kelebeği Sevmek* — Asena’nın hayatı, gizemli bir rüyanın ardından tamamen değişir. Okulda ve kickboks kursunda karşılaştığı Ateş, zorlu ve karmaşık bir oyunun içinde onu beklemektedir. Düşmanlık, sırlar ve bilinmezliklerle dolu bu yolculukta, Asena kendini ve çevresindekileri yeniden keşfedecektir. Her adımda gerilim artarken, kelebeklerin kanat çırpışı kadar hassas ve kırılgan bir dünyada hayatta kalmak kolay olmayacak.

"Sana rastladım... En güzel yerinde hayatın." Lina… Sessizliğin içinde büyüyen bir kadın. Yaralarını konuşarak değil, yaşayarak sardı. Ne yaşadıysa içine attı, gülümsedi. Ama gözleri hep ağlıyordu. Aras… Hayatın ağır sınavlarına maruz kalmış bir adam. Yalnız kalmaya alışmış, güven duygusunu yitirmişti. Ta ki Lina’ya rastlayana kadar. Hayatın en karanlık köşesinde, iki yalnız ruh… Biri geçmişin yükünden, diğeri geleceğin belirsizliğinden yorulmuşken… Sessizliğin içinden, birbirlerine doğru yürüdüler. Belki aşk her yarayı saramaz. Ama birlikteyken, acılar bile anlamını yitirir. Onlar birbirlerinin suskunluğuna ses oldular.

Ne yani yaşadıklarımın hepsi yalan mıydı peki bu kadar acıyı niye çektim?

Gitmem dedi ama o gitti beni bırakıp gitti

Mahallede her şey aynıydı... Ta ki Baran Abi geri dönene kadar. Zeynep’in enerjik dünyasıyla, Baran’ın sessiz geçmişi çarpışınca, Aytürk Mahallesi artık eskisi gibi olmayacak. Bu bir aşkın değil, bir dönüşümün hikayesi.

“Nova, normal bir okul günü okula gelmiştir kursuna gitmiştir ama o gün onu beklenmeyen şeyler vardı.. okumaya cesaretin var mı? O zaman başla”

Motoruyla kaza yapan Ravza ve ona yardım eden motorcu Günay`ın hikayesi

... İşte o an. Kader omzuma dokundu sanki ve bir ses duydum. Karşı binaya kaydı gözlerim iki adam binanın önünde konuşuyodu biri... Evet, O yüz cüzdandaki fotoğrafta gördüğüm adam ordaydı. İçimde tereddüt olmadı. Belki de kader bazı anları bizim yerimize seçiyordu. Adımlarım beni ona götürdü. Sanki ben değilmişim gibi. Sanki hayat, tam da orda bir düğüm atmak istiyomuş gibi.... "Merhaba" dedim hafifç "sanırım bu sizin. " Ve gözgöze geldik. Ben o an kaderin bazen bir gül kadar nayif, bir cüzdan kadar sıradan olduğunu öğrendim... 🌹

> “Asena Soykan, ülkesinin ihtiyacı olan devrime inanıyor. Kalbinde hem geçmişin acıları hem de geleceğin umutları var. Göktuğ Çevik ile yolları kesiştiğinde, aşk ve mücadele iç içe geçer. Bu hikaye; sevginin, direnişin ve değişimin ateşini taşıyor. Çünkü gerçek devrim, kalpten başlar.”

Güzel kızımız Ilgın birgün okulunun itiraf sayfasında gezerken bir yazı dikkatini çeker. Anonim: En yakın arkadaşım 12/F sınıfındaki Ilgın`dan hoşlanıyor. Ilgın bu yazıyı gördüğü günden beri içi içine adeta sığmıyordur. Hadi sizde Ilgın`ın hayatına dahil olun.

Selam ben tong yao

Bazı çiçekler toprağın altında büyür. Güneşi hiç görmeden, rüzgarı hissetmeden… Bazı çiçeklerse yangının içinden çıkar. Küllerin arasından doğrulur, suskun ama dimdik durur. Tıpkı Almira Lal gibi. Onun içindeki lal, kıpkırmızıydı. Ne zaman ki konuşmak istese, kelimeler boğazında kesilirdi. Çünkü bazı acılar kelime kabul etmez. Bazı yangınlar, sadece evi değil, insanın sesini de yakar. Altı yaşında sustu Almira. O gece sadece bir ev değil, bir hayat da yandı. Alevler annesini aldı, babasını, küçücük kardeşini… Ve konuşabilme ihtimalini. Ama ne tuhaftır… İnsan sustukça içindeki ses büyür. Zaman geçtikçe sessizliği anlamaya başlarsın. Almira’nın sessizliği, çığlık gibiydi. Kırmızı bir lal gibi, kıvrılıp kalmıştı kalbinin tam ortasında. Bu hikâye bir kız çocuğunun konuşamayan sesiyle, anlatamadığı geçmişiyle ve hiç solmayan bir çiçeğin direnişiyle başlar. İsmi Almira. Soyadı Lal. Ve o, sessizliğin en gür sesini içinde taşır.

Sadece internette dolaşıyordum. Başıma ne gelebilirdi ki? Selam. Ben polen. Aşka inanmayan tek kızım. En azından kendi çevrem arasında. Peki sonra ne oldu biliyor musun? E oku o zaman. Çünkü ben aşka bir kere daha tövbe ettim.

anne özlemi çok güzel bir şey

Beş küçük çocuk beşininde hayatı gece kararmış ama gecelerle dostlat

Ekibe yeni katılan ve geçmiş travmaları olan neşeli, alaycı ajan kız... Ajan ama aynı zamanda Hacker olan soğuk bir erkek... Bu kitap hayata, `savaş mı var? rujumu sürüp geliyorum. `tarzında bakan herkese ithaf edilmiştir.

Ailesini. Bulmak. İçin. Savcl. Olan. Güneş

Kıyametin ardında tek başımayım diye korkarken, bu da aslında benim kıyametimse? Cehennem kapıları bunu fark etmem ile daha yeni açılıyorsa bedenime? Aslında ben de ölmüşsem ama kıyametim ölmemiş gibi zannetmemse? Ne yapmam lazımdı? Herkes gibi öldüğüm için sevinmeli miydim? Yoksa karşımda olan cehennemden korkmalı mıydım? ... UYARI: Bu kitap küfür, argo, kötü örnek olabilecek uygunsuz davranışlar, fiziksel ve psikolojik şiddet, taciz, intihar gibi durumlar bulundurur. Bu durumların güzellemesi, özendirilmesi yapılmamıştır. Kitaba lütfen bunları içerdiğini bilerek başlayınız. Kurguda geçen kişi ve olayların herhangi bir gerçek kişi, kurum ya da kuruluşla ilgisi bulunmamaktadır. Hepsi hayal ürünüdür. İyi okumalar.

Mert öldü sanılıyordu. Sena geçmişten çıkmamıştı. Ece sessizliğine gömülmüştü. Ve ben... Boran... sadece birini sevdim. Ama bazen sevmek yetmiyor. Bu hikâyede herkes birini kaybetti. Belki de en çok kendimizi...