Sen bana iyi gelmedin. Sen, iyi olabileceğime yeniden inandırdın

“Zehir, kana karışan ölümcül bir madde değil. yavaşça kulaktan içeri sızan ve ruhu en baştan yanlış notaya basmaya zorlayan bir melodidir" Büyük bir ses yarışması. Milyonların izlediği ekranlar, parlayan sahne ışıkları ve kusursuz görünen bir hayal... Her şey o hazırlık odasına adım atana kadar muazzam bir masaldı. Oysa kapılar bir kez üzerimize kapandığında, bu parlak stüdyonun aslında insanları birer piyon gibi kullanan sadist bir kapan olduğunu anladık. On yedi yarışmacı. Hayatta kalmak için birbirini harcamak zorunda kalan on yedi ruh. Ve bu ölümcül akordun tam ortasında, Destina`nın karşısında duran o çocuk: Ares. Kameraların sevgilisi, herkesin tanıdığı o ünlü yüz... Ama bu duvarların arkasında gözlerindeki o tehlikeli karanlığı saklayamayan biri. Birimiz yaşayacak, on altımız öleceğiz. Peki ya birbirimizden nefret ederken aynı nefese muhtaç olmak bu oyunun en zehirli kuralıysa? Perde kapanıyor. Hangi nota susacak?

"Aklı başında ama içi kıpır kıpır bir çocukla, etrafa neşe saçan ama ağırbaşlı ve zeki bir kızın, sessiz kıskançlık ve edepli bir sevdayla tamamlanan yapboz hikayesi."

“Bir krallığı kurtarmak için savaşmıştık. Ölümle, ihanetle ve karanlıkla yüzleşmiştik. Sonunda kendi dünyama dönmeyi başarmıştım.

Her şeyin bittiğini sanıyordum.

Ta ki bir sabah, yanımda uyuyan adama bakıp onun bir zamanlar gölgelerin içinden çıktığını hatırlayana kadar…

Eryx artık bir prens değildi. Ben bir kraliçe değildim. Önümüzde savaşmamız gereken bir ordu, kurtarmamız gereken bir krallık yoktu.

Yalnızca biz vardık.

Ve belki de hayatın en zor savaşı, bütün savaşlar bittikten sonra başlıyordu.

Çünkü fantastik bir dünyada birbirimizi bulmuştuk. Şimdi gerçek dünyada birbirimizi kaybetmeden yaşamayı öğrenmeliydik.”

her şey olağan akışında ilerliyordu Beyza için ta ki o güne kadar...

Malatya da i aşk hikayesi

bilmeyenler seni ne anlasın

Firuze Sen hayal üstü bir kadınsın

Bir çocuk kaybolduğunda sadece bir ev sessizliğe gömülmez; bir evlilik, bir kadın, bir adam ve geride kalan bütün ihtimaller de o kaybın içinde parçalanır. Saye Karakuş, altı yıl önce Ankara`nın Çubuk ilçesindeki bir mesire alanında bir yaşındaki kızı Hazal`ı kaybetti. O günden sonra hayatı, kapanmayan bir dosyaya, cevaplanmayan sorulara ve aynı evin içinde yavaş yavaş yabancılaştığı kocası Dağhan Karakuş`a dönüştü. Dağhan, yeraltı dünyasında adı fısıltıyla anılan, gücüyle korkutan, sevgisiyle yaralayan bir adamdır. Saye`yi hâlâ sevdiğini söyler; ama yıllar boyunca onu korumakla hapsetmek arasındaki çizgiyi çoktan kaybetmiştir. Çekişmeli bir boşanma davasının ardından aynı eve döndükleri gece, şiddetli bir kavganın ortasında cama atılan bir taş her şeyi değiştirir. Taşa sarılı kâğıdın içinden çıkan fotoğrafta, Hazal`ın bugünkü hâline benzeyen küçük bir kız vardır. Ve arkasında tek bir cümle: "Kızınız yaşıyor. Polise giderseniz onu bir daha göremezsiniz." Artık Saye için tek bir gerçek vardır: Kızı hayatta olabilir. Ama bu umut, en az kayıp kadar tehlikelidir. Geçmişin suskunlukları, Dağhan`ın karanlık sırları ve yıllardır gömülü kalan ihanetler bir bir açığa çıkarken Saye, hem kızını bulmak hem de kendini Dağhan`ın gölgesinden kurtarmak zorundadır. Çünkü bazı aşklar insanı hayatta tutar. Bazılarıysa yavaş yavaş yok eder. Kapak için atesemiliter `in ellerine sağlık💓💓

yeni gelen hocayla aslında her şey normal gidiyordu, yani umarım öyleydi...

" Hocam... yapmayın yanarız" dedim hafif flörtöz hafif korkuyla, o ise eliyle elimi tuttu ve duvara bastırdı. "beraber yanar mıyız bilmiyorum ama şu an yanan sensin."

Mavi grinin uyumu sadece bir çift gözdeydi.. Sıradan olmayan bir gerçek ailem kurgusu istiyorsanız buyurun gelin •Abimin arkadaşı •Gerçek aile •yaş farkı var

22 yaşındaki genç bir kız: Aden. Canından çok sevdiği sevgilisi tarafından hamile kalır ama erkek arkadaşı bunu öğrendiğinde arkasına bile bakmadan gider. Ailesi ise kızı reddeder ve evden kovar. Bunun üzerine Aden kendi ayakları üzerinde durmaya çalışır. Kendi parasıyla tatlı bir mahallede kendisine bir ev tutar. Mahallenin abisi olarak bilinen Sarp ile tanışır. Kızın derdini dinleyen Sarp, ona bir omuz olmaya karar verir. Aden her şeyin güzel olacağını sanarken bir gün kapısına tanımadığı insanlar dayanır. Kimse içinde bulunduğu durumu hâlâ kavrayamamıştır. Bu insanlar Aden’e biyolojik ailesi olduklarını söylüyordur. Her şey güzel olacak derken işler daha da karışır. Ailesi Aden’i ve bebeğini isteyecek miydi? • gerçek aile • abimin arkadaşı • mahalle 🤍 İyi okumalar dilerim..

Okul okumak için herşeyi yapan ailesine hep baş eğen kız ve onu okutmamak için ellerinden geleni yapan fakir ailesi...

Lise yıllarında dört arkadaşın kurduğu sanal dosluk ,yıllar içinde gerçek hayata karışmadan devam eder Sare ve Aras sevgili Yağız Aras`ın en yakın arkadaşı Hilye ise hep oradadır .sessizce uzaktan kimseyle aynı ekranda görünmeyen Kimse hilye ve yağızın neden hiç denk gelmediğini bilmez Takı hilye doktor olarak Mardin`e görev yapmaya gidene kadar

asi'yi canlandıran ünlü: ÜLKÜ HİLAL ÇİFTÇİ

alaz'ı canlandıran ünlü: ULVİ KAHYAOĞLU

Tıp öğrencisi Alçin kaldığı yurttan çıkıp Bursanın Sancak mahallesinde küçük bir daire tutar. Karşı komşularının iki kardeş olduğunu ve içlerinden komiser olan Selim`in sevgilisi, onun kardeşi Sude`nin ise en yakın arkadaşı olacağından henüz haberi yoktur. ... Ben önüme dönmüş ve düşüncelerimle boğuşurken omzumda hissettim az önce elinde tuttuğu ceketi. Yavaşça omuzlarımın üzerine bırakmıştı. Hareketiyle ona döndüm, o zaten bana bakıyordu. "Üşüyor gibiydin. " dedi. "Biliyorsun, komşu ko- " Gülerek böldüm onu, lafını devam ettirdim. "Komşu komşunun ceketine muhtaçmış. " Sözünü tamamlamamla gözlerinde parıltılar oluştu sanki ya da bana öyle geliyordu. Ama sırıttığı kesindi. Cekete sarıldım iyice. "Üşüyordum, evet. " dedim. "Sen gelmeden önce... " Güldü, bu lafım hoşuna gitmişti. Ceketin altında kalan saçlarıma uzandı eli. Yaklaştı bana doğru ve altta kalan saçlarımı ceketin üzerine çıkardı. "Üşüyordun. Ben gelmeden önce... " diye tekrarladı beni elini çekerken.

Mihri 17 yaşında sıradan bir aileye sahipti. Üniversite sınavında istediği bölümü kazanan Mihri ailesi ile bunu kutlamak için gittiği restoranda, dönüşte bir kaza geçirir. Beyninin frontol bölümü hasar alır. Tuğan ailesine bir gece gelen telefonla ölen kızlarının aslında ölmediğini öğrenirler. Bir hastalık, bazılarının umudu oldu.

27 yaslarında bir adam arabanın icinde bekliyordu onu. Uzun bi adamdı. Yakışıklı bi adamdı.Ona layık bir adamdı.. Kollarını açtı. Leyla koşarak girdi oraya. Sanki tüm dünyası orasıymış gibi. Sanki evi orasıymış gibi. Sardı adam incecik belini saçlarını kokladı öptü.

Arabaya bindirdi,kapısını kapattı. Adam kafasını kaldırıp bana baktı. Kaşlarını çatarak baş selamı verdi bana. Aynı şekilde selam verdim. Gittiler.

Leyla geldi. Bir rüya gibi. Sonra da gitti.

Birce, uzun yıllar sessizce sevdiği Egeden vazgeçmek üzeredir. Nişanlanır ve önüne bakar. İşte o anda, Ege onun günlüğüne ulaşır ve bu saf sevginin peşine düşer. Amacı Birce`yi nişanlısından ayırmak ve kendine saklamaktır. Ama bu öyle kolay değildir

“in’e giren şeytan sensin yani.” tam olarak öyleydi.

“evet, in’ine girdiğim yılanda sen oluyorsun.” şaşırmamıştı, zaten biliyordu.

yeni ailemi o zaman bu maceraya birlikte atılmaya ne dersiniz bol komedinin aksiyonun hafif de bir dramanın olduğu bu yeni grubunda hepinize merhaba o zaman asena'nın hayatı sizinle birlikte

♥️♥️♥️♥️♥️♥️♥️♥️♥️♥️♥️♥️♥️♥️♥️♥️♥️

Çünkü tamamlanmamış her hikaye bir gün yeniden yazılır.

küçük bir köyde yaşayan kızdan yardım isteyen bir askerle yaptığı hata ile başlayan bir aşk hikayesi..

Unutmak istemediğim anları tek bir çatı altına toplamak istedim. Okunacağını hiç sanmıyorum, okunmaması işime dahi gelir. Kimse kendini sevmeyen bir kızın belirsizliklerini okumak istemez. Okuyanlara da hoşgeldiniz karmaşık zihnime demek düşer.

Odanın köşesindeki eski gaz lambasının cılız ışığı, duvarda devasa gölgeler büyütüyordu. Taş konağın kalın duvarları, dışarıdaki buz gibi doğu rüzgarını kesmeye yetse de, içerideki o ağır sessizliği eritmeye yetmiyordu.

Sevda, odanın ortasındaki alçak sedirde oturmuş, ellerini dizlerinin üzerinde kenetlemişti. Karşısında, ocağın hemen yanında oturan ve aile bağlarının, geleneğin, her şeyden önemlisi bu evdeki her kaderin mutlak hakimi olan o "en yakın" figür duruyordu. Aralarındaki o derin kırgınlık ve sıkıntı, odadaki havayı solunmaz hale getirecek kadar yoğundu.

"Bu ailede kararlar bir kez verilir, Sevda," dedi o sarsılmaz ses. Sesi ne çok yüksek ne çok alçaktı ama taş duvardan seken her kelime Sevda'nın omuzlarına birer kurşun gibi iniyordu. "Senin mücadelen, sadece bizimle değil. Sen bu köklü geçmişe, bu adın ağırlığına karşı geliyorsun."

Sevda başını kaldırdı. Gözlerinde korkudan ziyade, yılların biriktirdiği, o karanlığın içinden süzülüp gelen bir kararlılık vardı. En yakını dediği, canından kanından olan bu insan, şimdi onun özgürlüğünün önündeki en büyük zindana dönüşmüştü.

"Gelenekleriniz bana hayat vermiyor," diye fısıldadı Sevda. "Beni yavaş yavaş öldürüyor. Eğer bu ailede kalmak kendi ruhumu kaybetmek demekse, ben bu savaşı sonuna kadar sürdüreceğim."Sevda’nın içindeki o birikmiş öfke ve kırgınlık, nihayet dudaklarından dökülen tek bir cümleyle taş konağın duvarlarında yankılanır. Bu söz, sadece karşısındaki otoriteye değil, onu büyüten, bu katı geleneklerin içine fırlatan tüm o düzene karşı bir başkaldırıdır.

Hikayemize bu sarsıcı repliği ekleyerek 1. Bölüm'ün devamını yazalım:

"Gelenekleriniz bana hayat vermiyor," diye fısıldadı Sevda. "Beni yavaş yavaş öldürüyor."

Karşısındaki figürün yüzü, bu sözlerle birlikte daha da sertleşti. Odadaki sessizlik adeta dondu. Yıllardır kimsenin sesini yükseltmeye cesaret edemediği bu odada, Sevda’nın cılız ama kararlı sesi taş duvarları çatlatmıştı.

Otoriter adımlarla ona doğru yaklaştı, gölgesi Sevda'nın üzerine düştü. "Haddini aşma, Sevda! Seni bu yaşa getiren, bu ocağın ekmeğini veren, seni doğuran, büyüten bu aileye karşı mı geliyorsun? Biz ne diyorsak senin iyiliğin içindir."

Sevda yavaşça ayağa kalktı. Karşısındaki devasa gölgeye dik dik baktı. Gözlerinden akan yaşlar yanaklarını yakıyordu ama sesinde en ufak bir titreme bile kalmamıştı. İçindeki o derin, karanlık fısıltı bir anda çığlığa dönüştü ve odanın ortasına bir bomba gibi düştü:

"Seni doğuran alem bana yalan söylemiş!"

Karşısındaki adam donakaldı. Sevda nefes nefese devam etti:

"Bana aile dediler, sığınak dediler, korurlar dediler... Oysa siz beni sadece bu konağın duvarları arasında bir mahkum gibi büyütmüşsünüz. Beni koruduğunuz yalan! Siz sadece kendi adınızı, kendi itibarınızı ve bu çürümüş düzeninizi koruyorsunuz. Eğer beni doğuran bu alem, bu topraklar bana sevgiyi ve şefkati böyle anlattıysa; hepsi yalan söylemiş!"

Arkasını döndü, odanın ağır ahşap kapısına doğru yürüdü. Hayatındaki en yakın insanla, canından kanından olan o kişiyle arasındaki tüm köprüleri bu tek cümleyle yakmıştı. Kapının kulpunu tuttuğunda, arkasından gelen o buz gibi ses son tehdidini savurdu:

"Bu kapıdan çıkarsan, bir daha bu ailede adın anılmaz, Sevda. Silinirsin."

Sevda arkasına bile bakmadan kapıyı açtı. "Ben zaten sizin dünyanızda hiç var olmamışım," dedi ve karanlık koridora doğru ilk adımını attı.Sevda, kapının kulpunu sıkan elini yavaşça gevşetti. Gitmek kolaydı; karlı doğu gecesinde arkasına bakmadan kaçabilirdi. Ama biliyordu ki o kapıdan çıktığı an, bu köklü aile tüm gücüyle onu avlamaya çalışacaktı. Hakkı olanı, elinden alınan geleceğini ve geçmişin sırlarını bu taş duvarların arasında bırakıp gitmeyecekti.

Yavaşça arkasını döndü. Gözlerindeki o öfkeli yangını söndürmüş, yerine buzdan bir maske takmıştı.

"Haklısın," dedi sesi bu defa adeta bir yılan gibi pürüzsüz ve sakindi. "Bu kapıdan çıkarsan silinirsin dedin. Ben silinmek istemiyorum."

Karşısındaki aile büyüğü, Sevda’nın bu ani geri adımından tatmin olmuş bir kibirle gülümsedi. Onun pes ettiğini, geleneğin diz çöktürdüğünü sandı. "Güzel," dedi yerine otururken. "Aklın başına erken geldi."

Oysa yanılıyordu. Sevda başını öne eğerken içinden, "Beni doğuran alem bana yalan söylemiş olabilir, ama ben size gerçeği kendi ellerimle öğreteceğim," diyordu.

Ertesi sabahtan itibaren konakta hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı, ama bunu Sevda'dan başka kimse bilmeyecekti. O artık konağın sessiz kızıydı; sofrayı kuruyor, kahveleri taşıyor, odalara girip çıkıyordu. Ancak gözleri her zamankinden daha keskin, kulakları her fısıltıya daha açıktı.

İlk hedefi, amcasının çalışma odasındaki o kilitli ahşap çekmeceydi. Ailenin tüm kirli ilişkilerini, köylüyü nasıl borçlandırdıklarını ve belki de babasının ölümünün ardındaki o şüpheli sis perdesini aydınlatacak belgelerin orada olduğunu biliyordu. Çekmecenin anahtarı ise amcasının kuşağının arasında, canı gibi koruduğu yerdeydi.

Her gece konak derin bir uykuya daldığında, koridorlardaki taş zeminlerin soğuğu ayaklarını sızlatırken, Sevda adeta bir hayalet gibi yürüyordu. Adım adım, her gün yeni bir sırrı biriktiriyordu. Amcasının en güvendiği adamlarla yaptığı gizli konuşmaları merdiven boşluğundan dinliyor, konağa gece yarısı girip çıkan gizemli misafirlerin yüzlerini hafızasına kazıyordu.

Bu, açık bir savaştan çok daha tehlikeliydi. Eğer yakalanırsa, bu defa sadece silinmekle kalmayacak, bu konağın bodrum katındaki karanlık odalardan birinde ömür boyu susmaya mahkum edilecekti. Sevda, her gün zehirli bir sarmaşığın dalları arasında, kendi ilmeğini ilmek ilmek örüyordu.

Sevda, konağın içinde bir casus gibi ilk büyük kozunu oynamak üzere.

O, karanlığın hüküm sürdüğü bir dünyanın kralıydı. Kız ise hayatta kalmaya çalışan, kimsenin fark etmediği bir yabancıydı. Bir gece yolları kesiştiğinde adam onu kurtardı. Ancak genç kadın çok geçmeden kurtarıldığı kişinin, kendisinden kaçamayacağı adam olduğunu anlayacaktı.