fikirlerimiz uyuşmuyordu hatta hemfikir olduğumuz konular pek azdı. sürekli didişir, birbirimize meydan okurduk ama farklılıklarımıza karşın, tek bir ortak noktamız vardı. birbirimiz için deli olurduk. yarı texting kaktüs ve lavinia

Başlarda bambaşka bir hayata adım attığını sanan fakat bir sürü sır ve gerçeklerle karşılaşan yıkılan bir kadın bir anda değişen karmakarışık bir hayat

İki gencin hikayesi

İpek Yaman`ın hayatı, doğum gününde yaşadığı bir kazayla tamamen değişir. O kazada ailesinin tamamını kaybeder. Üstelik kaza, İpek`ten sadece ailesini değil, sesini de alır. Bu acıyla yaşadığı evde kalamayacağını düşünür ve başka bir mahalleye taşınır. Yeni hayatında tanıştığı Emre, onun ilk ve en yakın arkadaşı olur. Zamanla İpek, Emre`nin abisi Cihan Kara`ya karşı içinde anlam veremediği duygular hissetmeye başlar. Konuşamadığı için, hislerini ve düşüncelerini bir günlüğe yazar. Ancak bir gün, o günlük Cihan`ın eline geçer. Ve İpek`in sakladığı hisler ortaya çıkar.

Annesinin bir adamla tanışmasıyla başladı herşey. Üvey abisine karşı birşeyler hissetmeye başlayacağını Esila`da bilmiyordu. Küfür, argo vb. içerir. Aşk konulu çerezlik bir hikayedir.

İki düşman ailenin senelerce olan düşmanlığı yüzünden birbirinden ayrılan iki insan…

"Bu evliliğin senin için de benim için de cehennem olacağını biliyordum başkalarına cehennem olma diye kabul ettim."

Avukat olan selinden istenilen görev üzerine mafyayı takip etmeye başlar ama aslında mafyanın başından beri herşeyi bildiğini bilmiyordur

Birileri vardır hep kaybeder birileri ise kaybedenlerden priv kasarak hayatını yaşar. Ben kaybedenlerin tarafındaydım. Neye göre kime göre bilinmez. Koca 20 yıl kızının acısını çeken bir aile ve kendi ayakları üzerinde durmasını bilen Derin.. Kader onları bir şekilde bir araya getirmişti. Sırada birbirlerine verecek şans kalmıştı.

İşte geleceğin karanlığı belli hayatın onlara sunacağı seçenekte Ve sonra... Adam gider .. Kadın sonsuza dek tek kalır...

ogretmen olan tarik ve öğrencisi yusranin arasinda gececek olan olay orgusu...

Hoşlandığı kişiye yazan bir kızımız var bakalım devamı ne olacak

Mihri, babasının hataları yüzünden tüm ailesini kaybeder ve hayatta yalnızca küçük kardeşiyle kalır. Onu ayakta tutan tek şey, kardeşine bakabilme sorumluluğudur. Bir yıl önce annesinin mezarı başında Emir’le tanışır; Emir o günden sonra Mihri’ye âşık olur. Ancak Mihri, yaşadığı acılar nedeniyle ondan uzak durur. Bir yıl sonra Emir’in ailesinden gelen bir iş teklifi, ikisini yeniden bir araya getirir. Geçmişte yarım kalan duygular, bu kez kaçamayacakları bir şekilde karşılarına çıkar.

Lara`nın özgürlüğünün ve ailesinin hayatının bedeli: Karan`ın mülkü olmak. Ne karısı, ne sevgilisi. Sadece onun hükümlüsü. Karan, Lara`yı nefretle kontrol ederken, bu tehlikeli yakınlık, her ikisinin de ruhunu yakan yakıcı bir arzuya dönüşmeye başlar. "Unutma, Lara. Benim sözüm kanundur. Ve benim hapishanemden kaçış yok."

Tenime değen iğneler bir bir verdiğim sözleri göğsüme kazırken, içimde tarifsiz bir burukluk vardı. Aklımdan hiç çıkmayan sorular zihnimin içinde bir zehir gibi yayılıyordu.Uzun kirpiklerin, gül dudakların.. Dudaklarının hemen sol üstüne yerleşmiş küçük ben, Ölmek istediğim mezarlık, nabzının attığı yer. Saçlarının arasına karışmış deniz dalgaları.. İki gözüm, göğsüme kazıdım seni. Yaşanmamışları unutmamak için çizdim bütün zerreni. Yasla başını göğsüme, saç tellerin dağılsın kalbimin üzerine. Nabzın nabzıma değsin.

..... "Yalan hiçte bile kıskanmadım ben seni" dedim sinirden nefes nefese kalmıştım. -Belki de onun yakınlığından kalbin yerinden çıkacak gibi attığı içindir.- Sus ne alakası var, sinirlendiğim için öyle oldu!!! "Hımm bu değini duysa sana katılmayacak çok kız var kızıl" dedi benim aksime büyük bir sakinlikle "Beni başkalarıyla karıştırma, o kızlar gibi seni her gördüğünde heyecandan tuhaf şeyler yapmıyorum en azından ben" dedim bir çırpıda ama bu dediğime ben bile tam olarak inanamadım. "Yani ben seni heyecanlandırmıyo muyum?" dedi kaşlarını tam tersini ima edercesine kaldırırken benimle alay ettiğini belli eden sinir bozucu bir sırıtış belirdi yüzünde. Beni mahveden gamzeleri olmasa belki yüzüne bir yumruk indirip içimdeki ateşi söndürebilirdim. Ama ordalardı işte. .....

Lise öğrencisi hayal ve arkadaşlarının bilinmeyen numraya yazması

Ada 30`lu yaşlarına yaklaşan ancak hayatının tadını hala anlayamayan tarih öğrencisi genç bir kadındır. En yakın arkadaşı Leyla`nın kaybolması hayatının çöküşünün başlangıcı olur. Evine gelen bir kasetçalar ile zaman yolculuğu yapar ve hayatı sonsuza dek değişir. Ancak bilmediği çok şey vardır. Özellikle de yaşanmışlıklar konusunda.

Bir mahalle. İki kadın. Ve yavaş yavaş içeri sızan yepyeni bir hayat... Hüma ve Miray, geride bıraktıkları onca karmaşadan sonra küçük bir mahalleye taşınırlar. Yenimahalle; sokaklarında çocuk kahkahaları, balkonlarında çiçekler, pencerelerinden umutlar süzülen bir yerdir. Burada, tozlu raflardan silinmiş bir hayalin peşindedirler: Bir pastane. Küçük bir dükkan, büyük bir başlangıç. Ama bazen hayat, tam da en sessiz anlarda başlar. Fırın kokularının arasına anılar karışır, mahalleye sinmiş sesler kalbin içine işler. Camdan içeri yalnızca güneş sızmaz; geçmişin gölgeleri, geleceğin ihtimalleri ve belki... bir çift göz de o camın ardında bekler. Bu, acele etmeden anlatılan bir hikâye. Yavaş yavaş. Tıpkı mutluluk gibi...

Taşacak bun denizde en sevdiğim çift isfad olduğu için bende kurgu yazmaya karar verdiimm umarım beğenilir aslında öylesine yazıyodum ama enemies to lovers olunca dayanamadım kitap olarakda kalsın istedim...

Ve bazen insan ne yapacağını şaşırır, ne diyeceğini, nasıl davranacağını kestiremez. Bu gibi durumlarda insan ne yapar? Bana kalınca soluğu bir kulaklık, bir de soğuk karyolada bulabiliyordum. Ne bir ana kucağı ne de bir baba koruması olmuştu hayatımda. Hayatım en kötü şekliyle ilerlerken yapabileceğim tek şey kendime sarılmaktı. Burda herkesin dostları vardı. Benim de olabilirdi belki ama ben onlara kıyasla gariptim, ben ötekiydim. Kimse gelip de Kayra nasıl demedi. Hiç kimseye de kötü yanımı açmadım. Hep sessiz ve sakindim. Belki hapların, belki yaşadıklarımın etkisiydi. Okulda, yurtta, her yerde yüzüm mahkeme duvarını andırırdı. Kimse yanıma yaklaşmaz, benden tedirgin olurlardı. Yurttakiler - özellikle benim yaşıtım olanlar- benim büyürken çektiklerimi gördükleri için beni ayrıca yadırgarlardı. Çünkü ben onlar gibi değildim. Ayakta durmam için birkaç kutu depresan ve kendim hariç kimseye tutunamazdım.

Babam yeni biriyle evlenmişti olayları kavrayamıyordum aileme yeni kişiler eklenmişti ben alışık değildim ki bu kadar kalabalığa benim her ne kadar Baş Savcı olsamda düşmanlarım vardı ya onlar bu yeni ve kaşabalıklaşan aile zarar verirse ozaman napacaktım TABİKİ EBESİNİ BELİYECEKTİM

Sen gel o kadar şey yaşa hemşirenin biri seni doğumdan sonra karıştırsın. Sıçarım böyle işeee

Güneş kolejinde, iki gurup vardı bunlar okulun en havalı guruplarıydılar ama en önemli özellikleri de birbirlerinden nefret etmeleriydi, bu iki gurup liderlik için savaşıyorlardı ama ortada kazanan hiç olmuyordu çünkü bu iki gurup birbirlerine ustaca saka yapıyorlardı, bir gün herşey değişmişti birbirlerine yaptıkları şakalar artık zekaya yada itibara vurmuyordu tam tersi duygulara vurmaya başlamıştı tek bir sorun vardı her iki gurup aşktan nefret ediyordu. Pekiya sizce ne olmuş olabilir.

Mira sınıfta otururken sınıfa yeni bir öğrenci gelir bu Arastır