"Babam" hıçkırdım. "Bende gelsem olmaz mı?" daha çok ağlamaya başladım. Elimi yavaşça mermerden çekim kalbimin üstüne koy "Yuvadan pençeye son durum nedir" Elindeki telsizi ağzına yaklaştırıp konuştu pençe "kızı aldılar komutanım, tahmin edildiği gibi örgüt harekete geçmeye başladı." "Anlaşıldı pençe harekete geçme emriyle kızı alın" Pençe hafif sırıtarak "Anlaşıldı komutanım." Dedi. Telsizden bir ses daha yükseldi. "Pençe" " Komutanım " dedi. "Kızı sağlam getir asker, piç kurularını yapabildiğini kadar sağlam getir asker onlara ihtiyacımız var." Pençe yavaşça " anlaşıldı komutanım" diğerek telsizi kapattı.

bu ilk yazma deneyimim o yüzden kötü olabilir şimdiden kusura bakmasın okuyan olursa💜

Aşk? Ne garip bir duyguydu. Aşk onlardı, sevda ise hisleri...

Bursa`da yaşayan bir kızın alt üst olup goz dolduran hayatı...

Hayat size bazen altın tepsilerle sunulmaz ve ben de bunu uzun zaman önce öğrenmiştim daha çok küçükken acı bir şekil de öğrenmiştim

"Ben hep böyleydim. Hep camın arkasındaydım. İçeride bir hayat akarken, ben dışarıdan izliyordum. Dahil olmaya çalışıyor ama bir türlü içeri alınmıyordum. Aile dedikleri şeyin kapısı bana hep kapalıydı." *** Yazgı, on sekiz yaşına bastığı günün hemen ertesi, nefret ettiği bir adamla; Özgür Soykan`la zorla nişanlandırılacağını öğrenir. Ardından da, istemediği bir evliliğe sürükleneceğini. Kaçmaktan başka çaresi kalmadığında soluğu, yıllardır uzağında kaldığı gerçek annesinin yanında alır. Ancak onu orada bir kurtuluş değil, yeni bir hayal kırıklığı karşılar. Adını bile bilmediği babasını bulmak için çıktığı yolculuk sonuçsuz kalır. Çünkü o adamın bir hayatı, bir ailesi ve zaten çocukları vardır. Ve Yazgı, o hayatın içinde yalnızca fazlalıktır. Düğün günüyse kafasına sıkmayı çoktan planlamıştır. Ama herkesin ona sırtını döndüğü, umudun tamamen tükendiği o nişan gecesinde beklenmedik bir mucize olur: "Ben Kürşat Zevher. Zorla nişanlandırmak istediğiniz bu kızın gerçek babasıyım!" Bir cümleyle Yazgı`nın hayatı bir gecede altüst olur. Ankara`dan İstanbul`a uzanan bu yeni yolculukta annesinin geçmişte yaptıkları, ailesinin dağılmasından onu sorumlu tutan kardeşleri ve peşini bırakmayan Özgür Soykan, genç kızın kaderine örülmüş sancılı ağın yalnızca başlangıcıdır. Yazgı henüz başına geleceklerden habersizdir.

~KADERİN SANCILI AĞI~ Yazgı, on sekiz yaşına bastığı günün hemen ertesi, nefret ettiği bir adamla; Özgür Soykan`la zorla nişanlandırılacağını öğrenir. Ardından da, istemediği bir evliliğe sürükleneceğini... Kaçmaktan başka çaresi kalmadığında soluğu, yıllardır uzağında kaldığı gerçek annesinin yanında alır. Ancak onu orada da bekleyen tek şey hayal kırıklığıdır. Adını bile bilmediği babasını bulmak için çıktığı yolculuk sonuçsuz kalır. Babasının annesine aldırmasını söylediği bebeğin aslında doğduğundan, yani kendisinden habersizdir. Zaten babasının sevdiği kadından olan çocukları vardır ve kendi varlığını sadece fazlalık olarak görür. Düğün günüyse kafasına sıkmayı çoktan planlamıştır. Ama herkesin sırtını döndüğü, umudun tamamen tükendiği o nişan gecesinde beklenmedik bir mucize olur: "Ben Kürşat Zevher. Zorla nişanlandırmak istediğiniz bu kızın gerçek babasıyım." Bir cümle... Ve Yazgı`nın hayatı bir gecede altüst olur. Ankara`dan İstanbul`a uzanan bu yeni yolculukta; annesinin geçmişte yaptıkları, ailesinin dağılmasından onu sorumlu tutan kardeşleri, ve peşini bırakmayan Özgür Soykan, genç kızın kaderine örülmüş sancılı ağın yalnızca başlangıcıdır... Yazgı, henüz başına geleceklerden habersizdir.

Bir yetim olan Hayat`ın, yetimhanedeki zorabası ile arasında geçen aşk üçgeni ve Hayat`ın geçmişte yaşadığı üzücü olaylar

koşan bir zihinin durakları

Başardım.Öğretmen oldum

Bir an bir daha arkadaşlarını göremeyeceğini düşünüyordu taki doğum gününe kadar

O gece arkamda dağ gibi duran her zaman yanımda olup beni kötülüklerden koruyan babam... O sıcacık yüreğiyle beni sarıp sarmalayan iyi kalbiyle beni tüm masumiyetiyle seven annem ... O gece o adam benim ailemi gözlerimin önünde canice katleden adam beni suskunluğa iten kimsesiz bırakan o katil. 🦋 O günden sonra asla eskisi gibi olmayan bir hayata tutunmaya çalışıyorum yeni bir aile asla eski güveni vermeyen... Ve asla eski anne sevgisini vermeyen bir aile ... Kendi sessizliğimle boğuluyorum içime attığım her kelime beni içten içe kemiriyo ama nolursa olsun asla yıkılmicam ve gücümü herkeze göstericem... Aynen o buzun üstünde durup kaydığım ve tüm dünyanın beni tanıdığı gibi ... Kimse beni yıkamaz, sessizliğimden kimse faydalanamaz çünkü ben Lâl Mina IŞIK`ım ... 🦋 "Sessiz olamam beni deli ediyor LÂLİM...Bağır çaığr ama susma konuş konuş ki sana yardım ediyim...KONUŞ SUSMA! ...DAYANAMIYORUM ARTİK LÂL!" Gözlerimden yaşlar akıyodu çok şey söylemek istiyorum ama olmuyo bağırmak haykırmak istiyorum olmuyor yapamıyorum affet beni ELA GÖZLÜM 🦋

Milanın hayatındaki kaos ve dramla karışık aynı anda gerçekleşen romantizmin olduğu karışık bir hikaye

“Allah belanı versin Doğanay!” “Seninle vermiş zaten en iyisini daha ne verecek manyak kadın!”

Annesinin ölümünün ardındaki gerçeği arayan Vera Saygın, kendisini babasının düşmanı, soğukkanlı mafya Ayaz Atalay`ın karanlık dünyasında bulur. Ayaz`ın her cinayetin ardından bıraktığı siyah ip, ölümün imzasıdır. Vera ve Ayaz arasındaki tehlikeli çekim, sırlar ve ihanetlerle içinden çıkılmaz bir aşka dönüşür. Bir yanda intikam, bir yanda aşk ve aralarında saklanan gerçekler vardır.

17 yaşındaki Mira, mahallenin sırlarla dolu sokaklarında sessizce bir aşkı saklamaktadır. Abisi Emir’in en yakın arkadaşı Kaan’a karşı hissettiklerini kimse bilmez… Peki ya kalpler sessiz kalabilir mi? Pencere Kenarı; aşk, dostluk ve mahalle kaosunun bir arada olduğu hikaye…

Wjskakskwmdmmwmdmwmrmwmemwmemmwkekwkekwkekwkekwkekwkekwkeekee

Bende ki şansın nanasına

"Ne saçmalıyorsun lan sen? Ne saçmalıyorsun?!" Egemen`in aniden patlayan sesi, odadaki tüm havayı bir anda tüketti. Öfkeyle karışık şok dalgası üzerime doğru gelirken, yavaş bir adımla geriye kaçtım. Kalbimin göğüs kafesimi döven sesini duyabiliyordum. Nefesimi tuttum, gözlerimi kırpmaktan bile korkarak sadece onu izledim. Sesim boğazıma batan cam kırıkları arasından sıyrılır gibi çaresiz çıktı. "Egemen, ciddiyim. Lütfen bana inan... Yoksa gerçekten iyi şeyler yaşanmayacak." Söylediklerim bir çekiç gibi zihnine inmiş olmalıydı. Egemen delirmenin eşiğindeymiş gibi ellerini saçlarının arasına geçirdi, köklerini koparmak istercesine sıktı. Sabır dilenir gibi başını gökyüzüne kaldırdığında, boynundaki damarların gerildiğini gördüm. Yeniden bana döndüğünde, o her zaman yıkılmaz duran gözlerinde ilk kez bariz bir korku gördüm. "Yani sen..." diye mırıldandı. Sesi titriyordu. Boğazındaki düğümü yutkunarak çözmeye çalıştı ve o derin yeşil gözlerini,  mavi gözlerime dikti. "Bizim... senin okuduğun bir kitaptaki karakterler olduğumuzu mu söylüyorsun?" Gözlerimden akan bir damla yaşla birlikte, başımı yavaşça aşağı yukarı salladım. Dudaklarımı birbirine bastırdım, konuşursam hıçkırıklara boğulmaktan korkuyordum. Egemen inanmak istemezcesine devam etti. "Ve sen... gerçek hayatında öldün, sonra da bizim dünyamızda mı doğdun?" Ufaktan bir öfke patlaması ya da beni tamamen delirmekle suçlamasından korka korka, başımı yine onaylar anlamda salladım. Kaybolmuş gibi çaresizce gözlerimin içine baktı. Dudaklarından dökülen cümle, bana inamaktan başka çaresinin olmadığını gösteren bir veryansındı.. *** Takvimler 2027 yılının Eylül ayını gösterirken Efsun, hayallerini süsleyen üniversiteye doğru annesiyle birlikte heyecanlı bir yolculuğa çıkmıştı. Ancak o feci araba kazası, hayatın tüm neşesini bir saniyede kopardı ve Efsun kendi dünyasında gözlerini sonsuza dek yumdu. Ölüm onun için bir son olabilirdi ama akılalmaz bir başlangıca dönüştü. Efsun bambaşka bir evrende, hiç bilmediği bir bedende yeniden nefes almaya başladı. İşin en ürkütücü yanı ise uyandığı hayatın yabancısı olmamasıydı. Burası, kazadan hemen önce arabada okuduğu ve annesine dalga geçerek anlattığı, 2017 yılından kalma klişe bir Wattpad kitabının tam ortasıydı. Üstelik Efsun bu hikayenin masum kızı değil, herkesin nefret ettiği o acımasız baş kötü karakterdi. Zihnini zorlayan bu doğaüstü gerçeği idrak etmek ne kadar imkansız gelse de Efsun artık acı gerçeği biliyordu. O, okuduğu kitaba reenkarne olmuştu. Fakat ortada çözülmesi gereken devasa bir kördüğüm vardı. Efsun bu hikayeyi sadece belli bir yere kadar okumuştu ve geleceğin satırlarında ne yazdığını bilmiyordu. İçindeki vicdan orijinal Çisem’in o bencil rolünü oynamasına izin vermeyince, attığı her farklı adımla kitabın yazılı kaderini altüst etmeye başladı. Sayfalar yırtılıyor, cümleler baştan yazılıyor ve bildiği o klişe kurgu adım adım yıkılıyordu. Bu hikayedeki kötü kız artık sadece can yakan bir düşman değil, tüm evrenin dengesini elinde tutan bir anahtardı. Bu kitap Çisem ile başlayıp Efsun ile bitecekti. Kaderin sayfaları yeniden açılırken, kuralları artık sadece Efsun koyacaktı.

Ben yıldız kayınca dilek dileyen insanlara inanmazdım ama meğerse insan çaresizken her şeyi deniyormuş.

İki genç birbirlerine sevdalanırlar ama unuttukları tek şey düşman oldukları.Her şeye rağmen birlikte olurlar bir yanlış anlaşılma olmasaydı

Yıllar önce birbirlerini seven aşıklar yanlış anlaşılmayla bir içlerinden ayrıldılar zaten düşmanlardı bu ayrılık düşmanlıklarını pekiştirdi

Kızın ablası sayesinde tanıştığı biriyle olan aşkı

Adım Eda bir gün yanlış numaraya yazmamla hayatımdaki bela azmış gibi dahada berbet oldu zaten babamdan hiç bahsetmiyorum beni zorla evlendirmeye çalışıyordu zorla evleneceğim adama yazacakken yanlışlıkla bir mafyaya yazmıştım Ne kadar klişe dimi ama gerçekten başıma gelmişti +0542... Babamın teklifini lütfen kabul etme lütfen +0533...ne teklifinden bahsediyorsun küçük Hah salak adam benimle dalga geçiyordu delireceğim bende 15 yaş büyük insanla evlenmek zorundaydım Buda benim hikayem

aşk ne onla ne onsuz olurdu bizimki imkansızları imkan dahiline getirmekti