"Sizin o asil kanınız, benim tek bir gözyaşıma bile değmezmiş..." Bir tarafta Mardin’in töresiyle büyümüş, sözü emir sayılan bir baba; diğer tarafta Karadeniz’in hırçın dalgaları gibi mutfağından fırtınalar estiren bir anne. Ve bu iki sert kayanın arasında ezilmek yerine parlayan, beş tane "mükemmel" abinin yanındaki o tek "pürüz": Dizdar. Dizdar için hayat; abilerinin soğuk bakışları, kuzeni Pelin’in sinsi oyunları ve her gün yediği o "terbiye" sınırındaki fırçalarla geçiyordu. O, bu ailenin ne neşesi ne de prensesiydi; o sadece bir "sorun"du. Ta ki o tozlu tavan arasında, hayatını paramparça edecek o sararmış kağıdı bulana kadar... Meğer Dizdar, o çok övündükleri Karahanlı kanından gelmiyordu. O, beş abinin yanındaki kız kardeş değil, hastanede unutulmuş bir yabancıydı. Şimdi Dizdar için hesap sorma vakti. Yanında sadece "terbiyesiz" ama yürekli arkadaş grubu, cebinde ise gerçek ailesinin izi var. Bir genç kızın, kendine yabancı bir evde verdiği varoluş savaşı başlıyor. "Ben sizin o kusursuz tablonuzdaki lekeydim. Şimdi o tabloyu yakmaya geliyorum!

İkimiz de konuşmadık eğer ona sarılmış olmasaydım gittiğini düşünürdüm o kadar sessizdiki baykuş gibiydi. Başımı kaldırıp arkama baktım kahverengi enerjiye sahip evi göremeyince endişe ile iyice sarıldım "Ayağın yere değiyor mu ya boğulursak evler uzakta kalmış olmalı ben...." göremiyorum diyemedim çünkü biliyordum birçok kişiden daha iyi görebiliyordum sustum o ise boşta kalan diğer elini yavaşça saçıma değdirip "Sakin ol küçük köstebek her şey yolunda" demişti. Halbuki hiçbir şey yolunda değildi, kalbim göğsümü delecek gibi atıyordu ve ben onu durduramıyordum.

Yörük kızı Lal ile Şehir çocuğu Yankı`nın düşmandan aşka olan uzun serüveni ...

Edebiyat fakültesinden Kara Harp Okulu`na uzanan bir aşkın hikayesi; Etrafını ateş gibi yakan fakat Lavinia`sının, Mona Rosa`sının, Rüveyda`sının yanında miran olanlara ithafen...

Belinay deli dolu bir kız, bir sonraki hamlesini asla bilemezsiniz. Bir günü İstanbul`un en sinirli ve ağır başlı yer altı adamı Demiralp ona yazar ve aşk başlar ama bir problem vardır Belinay ve inadı.... Demiralp ile Belinay`ın inat, aşk ikilisini yenme savaşı hem bizi aşka hüzne ama bir yanda da kahkahalara doyuracak Şimdiden iyi okumalarrr

"Zeynep`in hayatı bir gecede altüst olur. Babasının kumar borçları yüzünden Metehan Yaman`ın malikanesine hapsolurlar. Kaçış denemeleri, kilitli odalar, tehditler... Ama en tehlikeli olan, Metehan`ın gözlerindeki o bakış. Karanlıkta doğan bir çekim, nefretle başlayan bir bağ... Zeynep direnir, ama kalbi ipek gibi narin ve kırılgandır. Acaba kurtuluş mümkün mü? Yoksa karanlığın içinde kaybolacak mı? Yorumlarınızı çok merak ediyorum 💙

Üniversitenin ilk yılı güçlü arkadaşlıklar kuran demet en yakınını olan aslının çocukluk arkadaşını tanimasiyla olaylar başlar zorunluluk ile yakınlaşan ikilinin üniversite aşkı

“Geçmişte tahsil edemediğin duygularının ihtiyaçlarını, gelecekte başka yollar ile hesap kapatmaya çalışmak işe yaramaz. ZARAR verir, ZİYAN getirir.”

"Ahhh.....!" Zaman geçmek bilmiyor. Bu lanet olası yerde hapis kaldım. Dört tarafım duvar, dışarıyı görmeyeli neredeyse 1 hafta oldu... ya da daha fazla. Zaman algımı yitirmiş durumdayım, buraya getirileli ne kadar zaman oldu hatırlamıyorum bile... Ellerim ve ayaklarım duvarlara zincirli kelepçelere hapis, odada ışığa dair yalnızca tavanda canımı sıkan kırmızı bir ışık var. Burda yalnız değilim yanımda bir kız daha benimle aynı durumda. Onu tanımıyorum fakat, geldiğimden beri benimle neredeyse aynı şeyleri yaşadığı malum. Hergün acı, işkence ve lanet olası ilaçlar. Ya onlarda sorulan soruların cevaplarını bilmiyorlardı, ya da sır için canını ortaya koyanlardandı... Peki ya ben hangisindendim? Koruyan mı, yoksa masum olan mı? AGAH BALAMİR (ARAF) & MARA

"Bazı Yalanlar Kalbi, Bazı Gerçekler İnsanlığı Yakar..." Bir asker... Babasının tabutuna el basarken yemin etti: İntikamımı alacağım. Kanın yerde kalmayacak. Bir masum... bir operasyonun kilit noktası Kız, ilk kez birine gerçekten inandı. Ama o gece bir yüzükle ortada kaldığında her şey bitti. Vazgeçişler, pişmanlıklar.. Yıllar geçti. Ülkeler, kimlikler, yüzler değişti. Ama gözlerde kalan o bir bakış, asla silinmedi. Şimdi o asker, yıllar önce terk ettiği o kadının karşısında yeniden duruyor. Kadın eskisi gibi değil. Ama bu kez bir görev değildi bu. Bu kez gerçek olan sadece acı. ---

Arkamızdan sesler gelirken göz ucuyla bakmaya çalıştım. Daha bir şey görememişken "önüne odaklan, düşeceğiz şimdi." Dedi adam. Tekrar fiti fiti koşmama odaklanırken olabildiğince hızlı koşmaya çalışıyordum. Daha fazla bacaklarım bu acıya dayanmazken "beni bırak, sen devam et." Dedim. "Olmaz, zaten geldik." Dedi. Kaşlarım çatılırken "nereye geldik?" Diye sordum. "Evlendirme dairesine! Umarım bekarsındır." Dedi. Şaka yapıyordu değil mi? Şaka. Kameralar neredeydi? Haha, güldük eğlendik, nereye el sallıyorduk? "Alt tarafı seni dövülmekten kurtardım diye beni nikahına alacak halin yok ya!" Dedim. ------- "Hangi baharı yaşıyorsun bilmem Demir ama dediğim gibi burada bitirelim." Dedim. "Sonbahar Şura, Sonbahar." Diyip derin bir nefes verdi. Arkamı dönüp yoluma devam edecekken kolumdan tutup beni kendine çekti. Vücudum vücuduna yaslanırken nefeslerimiz birbirine karıştı. İrademi korumaya çalışırken "ne yaptığını sanıyorsun?" Dedim. "Eğer bana bir şans daha vermezsen seni burada öperim." Dedi. Gözleri gözlerimin içinde dolaşıyordu. "Deneme bile. Seni mahvederim Demir." Yüzünde gülümseme oluşurken "beni mahvetmeni sabırsızlıkla bekliyor olacağım." Dedi. ------- "Bundan sonra öpebileceğin tek kadın annen olur inşallah." Dedim. "Kızımızı unutmamak gerek tabii." Dedi. "Sen delisin bence." "Delirten sensin." "Hah, daha yarım saat öncesine kadar ev arkadaşı arayan adam bir anda bana aşk pozları kesiyor." Dedim. ------- "Bu minik barlara akmak istiyor." Dedim üzgünce. "Otur evinde yemeğini, temizliğini, bakımını yap yoksa abine söylerim." "Bir idol bunları nasıl söyler, hih!" Dedim. "Bu şekilde söyler, belanın ta kendisi." Dedi eğlenerek. "Tatlı bela ama değil mi?" Dedim yeterince sevimli olamaya çalışarak. "Hem de nasıl, şerbet misin bal mı?" Dedi kahkaha atarken. "Ya abi! Zaten ihanete uğramış bir kızım." "Hadi güzelim hadi, sen ona da bela olursun zaten."

Kader`in hayatı sınıfına yeni gelen rus çocukla değişime uğrar. Yürüme engeli olduğundan kimsenin onu sevemeyeceğinden emin olan Kader, yeni gelen rus çocuğun onun kaderi olduğundan habersizdir. Ve o çocuğun ona oldukça yakın yaşayacağından... Her anlamda. "İmkansızlar daima imkansız mı kalırdı yoksa her zaman başka bir yolu var mıydı ?" TÜM HAKLARI SAKLIDIR!!!

Her hikâye bir suskunluktan doğar; söylenmeyen, saklanan ya da ertelenen şeylerden… Benim hikâyem de işte orada başladı: küçük bir kızın kalbinde, dile gelmeyen kelimelerin gölgesinde. Bazen bir bakış ömür boyu hatırlanır, bazen de bir kayıtsızlık… Benim payıma düşen, hiç fark edilmeyen bakışlar ve sessizce atıp duran kalp çarpıntılarıydı. O, başkasının hayatına koşarken ben sustum. Sustukça içimde büyüyen yangını kimse bilmedi. Ve ben, o yangınla büyüdüm.”

On altı yıl boyunca aile sevgisinden yoksun, vatanına ihanet edilmesi için yetiştirilmiş bir kız. Tam kurtuldum derken kendini başka bir cehennemde bulur ve orada bazı gerçeklerle yüzleşir, ya da gerçek sanılan yalanlarla. Fakat daha sonrasında yaşadığı veya yaşamak zorunda bırakıldığı hayat ona başka bir kapı açar. Öz ailesini...

Bir gün saraya yapılan korsan saldırısında Prenses Della kaybolur.Herkes prensesin öldüğünü düşünür ancak Prenses denizlerin lordu olarak bilinen Reacher Armstrong`un elinde esirdir,Kaptan Reacher Armstrong`un istediği tek şey ise intikamdır. "Bizim hikayemiz kanla yazıldı Prenses,benim sana seni seviyorum dememi bekleyemezsin ben sana karşı hep ambivalansım."

Geçmişte daha bebekken terk edilen Maral yetiştirme yurtlarında büyümüştür. Artık Üniversite 5. sınıf Tıp öğrencisidir . Geçmişten gelen sırlar ve onu bekleyen bambaşka bir hayat ....

Okulda ve sosyal hayatında insanların biriciği minik prensesi Alara, geceleri ringin en büyük kabusu oluyor. -*-*-*-*-*-*-*-*-* Babasının borcunu ödemek için hayatındaan vazgeçen ama bunu kimseye çaktımadan yapan minik alara okul sonrası farklı farklı işlerde çalışıp geceleri evden kaçıp hayalleri olan yeraltı kafes dövüşlerinde dövüşüp hayatına devam ediyor. Ama doğduğu gün aslında başka bir kızla karıştığını ve bunca yıl yaşadığı lanet olası ailesinin aslında gerçek ailesi olmadığını öğrenen Alara yeni ailesine ve onların yaşantısına alılabilecek mi?

Bazı insanlar sessizce terk edilir. Gürültü kopmaz, kapılar çarpılmaz… Sadece bir gün fark edersin ki artık kimsen yoktur. Ama asıl mesele bu değildir. Asıl mesele, o andan sonra ne yaptığındır. Düşmeyi öğrenirsin. Kalkmayı da. Kimsenin seni tutmadığı yerde, kendi dengen olmayı öğrenirsin. Valeria Cruz’un hikayesi, kusursuz görünmenin değil… kırıldıktan sonra bile devam edebilmenin hikayesi. Ve unutma: Müzik her zaman çalmaz. Ama gerçekten güçlüysen… sessizlikte de kaymaya devam edersin.

Lara ve Aras`ın anlaşmadan aşka dönüşen hikayesi...

" Fazlalıksın sen. " " Yeter artık! Kapa çeneni! " " Bizden gibi gözükmek için sinirli taklidi yapma. Sen fazlalıksın. İsmindeki harf sayısı bile fazlalık baksana. P-e-r-i. 4 harflisin sen kızım. Sevilmiyorsun. Üvey gibi bir şeysin sen. Gitsene bu evden. " " Kaşınma daha fazla Ada! " " Kaşınsam ne olacak! Annem seni sevmiyor ki! Babamın kızı bile değilsin sen! " " Ada yeter! " dediğimde elim havaya kalkmıştı. " Peri sakin ol! " diye Atlas`ın sesiyle durmuş ve anında sakinleşmiştim. Ada`nın ise hayal kırıklığıyla omuzları çökmüştü.

Ailesinin katledildiği geceden sonra Seray İlga Demirkıran öldü ve yeraltı dünyasının en tehlikeli liderlerinden biri olan Nulla doğdu. İstanbul’un yeraltı hatlarını yöneten iki büyük örgüt arasındaki savaş yıllardır sürerken, Nulla kaderin acı bir oyunu sonucu en büyük düşmanın oğlu Ashfall ile yeniden aynı dosyada karşılaşmak zorunda kalır. Aralarındaki nefret geçmişi kanlı sırlarından beslenirken, Ashfall’ın ve Nulla’nın ortak geçmiş zamanları, gizlenen sırlar susulan durumlar. Nulla nefretini dile getirse bile içindeki duygular aksini haykırıyordu, Ashfall`ı kendinden uzak tutmaya çalıştıkça bir şekilde kaderin cilvesi yan yana getiriyordu. Kaybettiği 22 canın intikam ateşi için doğru zamanı beklerken, kader asıl oyununu o an devreye koymuştu. `Ev dönüştü Kül`e, Kül dönüştü Hiçliğe.`

İNTİKAMDAN DOĞAN BİR AŞK MASALI ... Genç kadının gözlerinde derin bir yenilgi vardı. Yorgunluk ve bitkinlik bedenini esir almış, bakışları küçük ellerinin ortasında kızıla boyanmış lekeye takılmıştı. Yarın, hiç tanımadığı, hiç sevmediği bir adamın karısı olacaktı. Abisi için… Ne yaşadıysa, neye mecbur bırakıldıysa, hepsi abisi içindi. O ve  onun bebeği için… Korkuyordu. O adamın gözlerinin kahverengisi öylesine delice bakıyordu ki, sanki canının yanacağını bağırır gibiydi her göz süzüşü. Kardeşinin intikamını alacaktı elbet o kadın vesilesiyle. O ve onun ailesi düşmandı adama. Ve adam düşman sevmezdi... Berzan BORAN. Canını yakacaktı… Ciğerini nasıl söktüyseler öyle solduracaktı  o ailenin en kıymetli çiçeğini. Kabus olacaktı bir kere. Kardeşini ondan koparmanın bedelini ödetmek için yakacak, yanacak, kül olacaktı. Ama bir şey vardı… Kalbi… Kalbi o çiçeği soldurmak istiyor muydu? Bunu billmiyordu işte  Kadının gözlerinde ürkek ceylanlar saklıydı; hem korkusuz, hem de kaçmak ister gibiydi. Bakışları pusluydu; bir yanı bangır bangır adama nefretini haykırırken diğer yanı sanki hak veriyordu. Biliyordu ki sanki canı yanıyor. O kadın değeri bir mücevher gibiydi… Ama adam farkında bile değildi elindeki servetin. Bir yanı delice kadından kaçmak isterken, diğer yanı da  adını koyamadığı bir hisle yanıp kavruluyordu. Neydi bu yoğun duygunun adı? Kıskançlık… Bariz kıskançlıktı... “Hazır ol Civan Bey,” dedi genç adam. “Yarın gelip alacağım cevabını. Seçim senin; ya kardeşim, ya kardeşin.” Sözleri ağırdı. Ortama çaresizlik sinmişti. Kadının ürkek parıltılarla şekillenen harelerinden gözlerini alamıyordu. Onlar, büyük bir intikamın kurbanıydı. Kadın, yanaklarından süzülen damlalarla teslim olmuştu adama. Peki ya adam? Oysa o  çoktan kendinin saymıştı kadını… Geliyor… Büyük bir intikamın gölgesinde yeşerecek mucizevi bir destan. Ya intikam bitecek, aşk kazanacaktı… Ya da intikam kazanacak, aşk hiç var olmayacaktı. Onlar, ancak birbirlerinin gölgelerinde nefes alabilecekti. BERZAN ❤ GÜL BORAN

Kabusumsu bir hayatta yaşayan ve YKS çağında olan bir kızın ve ona yks koçluğu yapan eski arkadaşı.

İnsan bazen özünden düşermiş Bir cümleye kaç acı sığdırdım Ailem beni hiç sevmedi mi? Oysaki beni sevsinler diye nelerimi vermezdim? İthaf Geçek dünyadan kaçmak için kitaplar ve müziğe sığınan herkese

Bazı kayıplar insanı yıkmaz. Uyandırır. Öykü bir kez daha her şeyi ardında bırakıyor. Şehri, geçmişi, yarım kalmış cümleleri. Ama bu gidiş bir kaçış değil. Bu bir dönüş hazırlığı. Bir zamanlar “Ceza” olarak korku salan kız geri dönüyor. Fakat bu kez yalnız değil. Bu kez içinde sakladığı başka bir kimlikle geliyor: Ateş. Ceza aklı temsil ederdi. Ateş ise yakmayı. Kalbinin içindeki çığlık artık bastırılmayacak. Maskenin altındaki gerçek ortaya çıkacak. Onu karanlığa iten, hayatını bir kurşunla değiştiren kişi hâlâ özgür. Ve Öykü özgürlükle pek iyi anlaşamaz. Şehir yeniden nefes almaya çalışırken, o gölgelerin arasından yükseliyor. Adaletin yerini bulmadığı yerde, bedel kesmeye hazır. Ama bu sefer yalnız intikam yok. Bu sefer hesaplaşma var. Geçmişle. Kendisiyle. Ve kalbiyle. Çünkü ne kadar kaçarsa kaçsın, bazı isimler insanın ruhuna kazınır. Mert. İhanetle kırılan bir sevgi, küllerinden doğabilir mi? Yoksa bazı yaralar sonsuza kadar açık mı kalır? Öykü bu kez iki kimlikle savaşıyor. Ceza olmak kolay. Ateş olmak tehlikeli. İnsan kalmak ise en zoru. Maskenin altında bir çığlık var. Ve o çığlık artık susmayacak. Adalet mi? İntikam mı? Yoksa aşk mı kazanacak? Bu şehir bir efsanenin geri dönüşüne hazır değil. Ama o zaten izin istemiyor.