Karanlık Romantizm | Psikolojik Gerilim

dark romance. Meksikalı bir çete liderinin onu kurtaran kıza âşık olması ve kızla tekrar karşılaşması. Testiyi kenara koyduktan sonra etrafı son kez kolaçan edip soyundum ama iç çamaşırlarımı çıkarmamıştım. Suyun içine girdim, dere şelaleye bağlıydı ve çok güzel bir görseli vardı. Yüzerek yıkanırken ilerideki ağacın arkasından ses geldi. Suyun içine iyice girip sakladım bedenimi. "Kimse var mı orada?" diye sordum. Korktum biraz. Eğer ki benden bedeni olarak yapılı biri gelse boku yerdim. Aferin bana! Ailem öldükten sonra ormanda tek yaşamak da ayrı delilikti. Tekrar bir ses gelince çıktım dikkatlice sudan. Hızlıca üzerime uzun fistanımı giydim. "Kimse var mı?" diye tekrar sordum. Metal tabaklarımdan birini alıp ilerledim. Ağacın arkasına bir hışımla dönüp baktıktan sonra karşılaştığım manzara pek de iç açıcı değildi. "Aa?" diye istemsiz ve şaşkın bir nida döküldü dudaklarımdan. Karşımda yaralı gözüken esmer ve uzun bir adam vardı. İşte şimdi sıçtım. MEKSİKALI-ANTEPLİ ERKEK~ MUĞLALI KIZ insanlardan uzak bir ormanda tek yaşayan, Lara dereye çıktığı vakit gözüne çarpan detayla birden kendini yaralı bir adama bakarken bulur. Enzo Erim Rojas, Lara`ya aşık olur. ama oradan ayrılmak zorunda kalır. 1 sene sonra tekrar asla olmadık bir yerde karşılaşırlar. Enzo`nun liderliğini yaptığı Cartel Del Fuego`da. polisin bile girmeye korktuğu yere düşen Lara`nın oradan kurtulma çabaları Enzo`nun onu fark etmesiyle son bulur. TAKINTILI BİR ERKEK KARAKTER VARDIR ONA GORE OKUYUN. NEFRETTEN ASKA

Gülce ile hayatına yeni girdiğini zannettiği Poyraz`ın hikayesidir. Hayat bazen en olmadık yerlerde karşımıza hayatımız olacak o kişiyi çıkarır. Tesadüf sandığımız karşılaşmalar belki de tesadüf değildir. Başlangıç tarihi: 31.03.2026

​Belimdeki kollarını biraz daha sıkınca kalbim göğsümü parçalayacak gibi atmaya başladı. ​“Şaka yapıyorsun değil mi?” diye fısıldadım. ​Gölge hafifçe kıkırdadı. ​“Hatun... gece yarısı senin odana camdan girip yatağına gelen biri sence şaka mı yapıyordur?” Boğazım kurudu. ​“Sen... manyak mısın?” ​Başını omzuma yaklaştırdı. Nefesini boynumda hissedebiliyordum. ​“Yok. Sadece meraklıyım.” ​Kendimi kurtarmaya çalıştım ama kolları gerçekten çok güçlüydü. ​“Beni bırak.” ​“Birazdan.” Kitabımın tüm telif hakları bana ait kopyalanması yada izinsiz paylaşılması durumunda dava açacağım

Geçmisinden sıyrıldığını sanan bir kız... Kurduğunu sandığı hayatının zamansız bir haber ile altüst olması ile geçmişinin peşini bırakmadığını ve barakmayacağını anlar. Artık yapılacak şey kaçmak değil kartların tekrardan dağıtıldığı oyunda kuralları kendi lehine çevirmektir...

Siz: BABANNE SEN NE ARA BASKETBOLCU OLDUN? Babannem: YA KIZIM BEN SANA DEDİM BABANNEN FALAN DEĞİLİM DİYE Babannem: BEN BERK Babannem: BASKETBOL TAKIM KAPTANI OLAN BERK 🏀 Mahalle takımında oyuncu kalmadığı için tek kız olarak takıma girdim. Ama bir sorun var. Babannem basketbol takımı için kurulan mesajlaşma grubunda gözüküyor! 🏀 Kitabımın tüm hakları bana aittir. Çalıntı vb. durumlarda yasal işlem başlatılacaktır.

🌧️ Yağmur durmuyordu Sanki gökyüzü, içinde biriken her şeyi o gece kusmaya karar vermişti. Sokaklar boştu. Işıklar titriyordu.

"Nilüferleri bilir misin? Hiçbir yere kök salamazlar." Ahu eşinden boşanıp çocuğuyla birlikte mahallesine döndüğünde geçmişinde bıraktığı kişiler ve duyguları yeniden karşısına çıkar. Zorunlu yaşanan ayrılıkların sebebi ortaya çıkmaya başlar yavaş yavaş. Avukatlık mesleğinin getirdiklerini yaparken bir yandan da onun kurallarıyla ve yasaklarıyla yaşamayı beceremediği savcı Arhan`la sürekli bir gel git içindedir. İlişkileri karmakarışık ve zordur. Bu yolun sonunda mahallesindeki ilk aşkıyla yaşayabilecek miydi? Onun kurallarına rağmen yanında kalmayı başarabilecek miydi?

Edebiyat fakültesinden Kara Harp Okulu`na uzanan bir aşkın hikayesi; Etrafını ateş gibi yakan fakat Lavinia`sının, Mona Rosa`sının, Rüveyda`sının yanında miran olanlara ithafen...

Adımlarımı hızlandırdım. Dar bir sokağa girip etrafa baktım sokak ışıkları etrafı korkunç gösteriyordu. Derin bir nefes alıp sakin olmaya çalıştım ev gözüme göründüğü an rahatlamıştım , adımlarımı yavaşlatıp eve doğru ilerledim sokağın diyer tarafından cam kırılma sesi gelmişti ürküp o tarafa baktım kimse cikler yoktu tam gidicektim ki ,Arkamdan bir nefes hissettim.Elim ayağım buz kesmişti. Donmuştum.Arkama bir cesaretle dönücektim ki burnuma tutulan bir bez parçasını koklamamla ayaklarım yerden kesildi. kendimi geri çekmeme rağmen hiç bir şey yapmadım. En son hatırladığım boğuk bir erkek sesiydi "İşte burdasın sevgili tutsağım "... NOT: KİTABIM İLE İLGİLİ KONU ÇALAN KİŞİYİ HİÇ UYARMA`DAN DİREKT YASAL İŞLEM BAŞLATIRIM.... •UYGUNSUZ BÖLÜMLER İÇERİR!!

Yaş Farkı Çok Değildir.Bir Şans Verin.💮🏹🏹🏹

Arkamızdan sesler gelirken göz ucuyla bakmaya çalıştım. Daha bir şey görememişken "önüne odaklan, düşeceğiz şimdi." Dedi adam. Tekrar fiti fiti koşmama odaklanırken olabildiğince hızlı koşmaya çalışıyordum. Daha fazla bacaklarım bu acıya dayanmazken "beni bırak, sen devam et." Dedim. "Olmaz, zaten geldik." Dedi. Kaşlarım çatılırken "nereye geldik?" Diye sordum. "Evlendirme dairesine! Umarım bekarsındır." Dedi. Şaka yapıyordu değil mi? Şaka. Kameralar neredeydi? Haha, güldük eğlendik, nereye el sallıyorduk? "Alt tarafı seni dövülmekten kurtardım diye beni nikahına alacak halin yok ya!" Dedim. ------- "Hangi baharı yaşıyorsun bilmem Demir ama dediğim gibi burada bitirelim." Dedim. "Sonbahar Şura, Sonbahar." Diyip derin bir nefes verdi. Arkamı dönüp yoluma devam edecekken kolumdan tutup beni kendine çekti. Vücudum vücuduna yaslanırken nefeslerimiz birbirine karıştı. İrademi korumaya çalışırken "ne yaptığını sanıyorsun?" Dedim. "Eğer bana bir şans daha vermezsen seni burada öperim." Dedi. Gözleri gözlerimin içinde dolaşıyordu. "Deneme bile. Seni mahvederim Demir." Yüzünde gülümseme oluşurken "beni mahvetmeni sabırsızlıkla bekliyor olacağım." Dedi. ------- "Bundan sonra öpebileceğin tek kadın annen olur inşallah." Dedim. "Kızımızı unutmamak gerek tabii." Dedi. "Sen delisin bence." "Delirten sensin." "Hah, daha yarım saat öncesine kadar ev arkadaşı arayan adam bir anda bana aşk pozları kesiyor." Dedim. ------- "Bu minik barlara akmak istiyor." Dedim üzgünce. "Otur evinde yemeğini, temizliğini, bakımını yap yoksa abine söylerim." "Bir idol bunları nasıl söyler, hih!" Dedim. "Bu şekilde söyler, belanın ta kendisi." Dedi eğlenerek. "Tatlı bela ama değil mi?" Dedim yeterince sevimli olamaya çalışarak. "Hem de nasıl, şerbet misin bal mı?" Dedi kahkaha atarken. "Ya abi! Zaten ihanete uğramış bir kızım." "Hadi güzelim hadi, sen ona da bela olursun zaten."

Ben Ayperi. O gerçekle asla yüzleşmek istemeyen Ayperi...

HUDUT: Her Sınır Geçilmek İçin Çizilir Bir kafesin içinde doğmak, özgürlüğe susamış bir ruh için en büyük cezadır. Yeraltı dünyasının acımasız hükümdarı Mirza, çocukluğunda kaybettiği ailesinin boşluğunu, sevdiği kadını bir malikaneye hapsederek doldurmaya çalıştı. Bu karanlık tutsaklığın en masum meyvesi olan Sare ise yıllarca gökyüzüne sadece pencerelerden bakabildi. Ancak Sare için Ankara’daki o seçkin üniversiteyi kazanmak, sadece bir eğitim değil; babasının çizdiği sınırları aşmak için tek kurtuluş biletiydi. Sare özgürlüğe ilk adımını attığında, peşindeki tek kişinin babası olduğundan habersizdi. Yıllardır Mirza’nın izini süren hırslı dedektif Boran, aradığı açığı Sare’nin kaçış sinyallerinde bulmuştu. Kimliğini bir iş adamı maskesinin ardına gizleyen Boran, intikamına giden yolda Sare’nin güvenini bir silah gibi kullanmaya kararlıydı. Boran için Sare bir hedefti; Sare için ise Boran dünyayı öğreten bir rehber. Ancak yalanlar üzerine kurulu bir yakınlık, kalpler araya girdiğinde en büyük yıkıma dönüşecekti. Sınırlar aşılacak, sırlar dökülecek ve aşk, intikamın en büyük engeli olacak.

" Kıraç Abi" dedim onu biraz sinirlendirerek, boynunda ki damarları belirginleşmişti.İstediği mi aldığım için zevkle gülümseyip bana sinir ile bakan Kıraça baktım. "Bakalım altımda inlerken abi diye bilicek misin" NOT: KİTABIMA BENZER BİR ŞEKİLDE YAZIPTA ÇALAN KİŞİYİ HİÇ UYARMA`DAN DİREKT YASAL İŞLEM BAŞLATIRIM.... •UYGUNSUZ BÖLÜMLER İÇERMEKTEDİR!!!

Arkadaşının `Emir` ismiyle açtığı fake hesaba istek attığını sanan Mahperi, yanlış kişiyle konuştuğunu anlar ancak çok geçtir.

"Kızın başını yakıyorsun yani." "Öyle de demeyelim be reis. Benim de ne kadar nazik, centilmen bir bey olduğumu biliyorsun." Dedi. "Uzatma Cevdet. Benden ne istiyorsun?" Diye sordum. "Akşama nikah şahidim ol. Vallahi senden başka düzgün insan tanımıyorum." Dedi. "Hayatta olmaz. Ben oraya adım atmam." Dedim. "Olur olur, benim için ya!" ------- "Ömer nerede, dışarı mı çıktı?" Diye sordu Emir ekmeğini ısırırken. Ben de ısırık alırken "o ne alaka?" Diye sordum. "E evlenmişsin, abim öyle dedi." Dedi. "Abin ne düşündüğünü bilmiyorum ama okyanusun ortasında bir gemide nikah kıyamayacağıma göre hala bekarım. Yine de bırak o öyle bilsin. Haddini fazla aştı dün akşam." Dedim. ------- "Eğer düşersek paraşütümü açmaya yardım eder misin?" Diye sordum. "Paraşütünü bile ben giydireceğim. Şimdi gözlerini açar mısın?" Yavaşça gözlerimi açarken hafifçe bana eğilmiş yüzünde gezdirdim gözlerimi. Yüz ifadem komik olmalıydı ki gülümsemeden 1 saniye bile geçirmiyordu. Gözlerinin içine bakarken "söz mü?" Diye sordum. "Söz." Dedi. "Kendini Anadolu`nun bağrında bir paraşütle süzülürken hayal edebiliyor musun? Şahsen ben edemiyorum. Çünkü bende öyle bir şans var ki iç Anadolu`da olmayan martı bile gelir beni bulup çarpar. Ve ben yine düşerim." "Düşme esnasında paraşütünü benim giydireceğime inanıyorsun ama ölmeyeceğine mi inanmıyorsun?" Dedi şaşkınca. ------- "Sorun çözüldüğüne göre ben kalkayım." Dedi Ömer. "Bir şey yemedin." Dedim. "Olsun, çok uykusuzum. Şu an daha ağır basıyor." Dedi Ömer. "Araba süremezsin böyle. Bütün gece de uyumadın zaten. Biraz burada dinlen öyle gidersin." Dedim. "Bütün geceyi nereden biliyorsun lan sen!" Dedi abim bağırarak. "Bütün gece birlikte olduğumuzdan abi!" Dedim ben de sinirle. Gerçekten artık ben de sinirleniyordum. "Oww." Dedi Emir. "İşte şimdi yandık." ------- Kesişim adlı kitabımın devamıdır, bağımsız da okunabilir.

"Ben hep böyleydim. Hep camın arkasındaydım. İçeride bir hayat akarken, ben dışarıdan izliyordum. Dahil olmaya çalışıyor ama bir türlü içeri alınmıyordum. Aile dedikleri şeyin kapısı bana hep kapalıydı." *** Yazgı, on sekiz yaşına bastığı günün hemen ertesi, nefret ettiği bir adamla; Özgür Soykan`la zorla nişanlandırılacağını öğrenir. Ardından da, istemediği bir evliliğe sürükleneceğini. Kaçmaktan başka çaresi kalmadığında soluğu, yıllardır uzağında kaldığı gerçek annesinin yanında alır. Ancak onu orada bir kurtuluş değil, yeni bir hayal kırıklığı karşılar. Adını bile bilmediği babasını bulmak için çıktığı yolculuk sonuçsuz kalır. Çünkü o adamın bir hayatı, bir ailesi ve zaten çocukları vardır. Ve Yazgı, o hayatın içinde yalnızca fazlalıktır. Düğün günüyse kafasına sıkmayı çoktan planlamıştır. Ama herkesin ona sırtını döndüğü, umudun tamamen tükendiği o nişan gecesinde beklenmedik bir mucize olur: "Ben Kürşat Zevher. Zorla nişanlandırmak istediğiniz bu kızın gerçek babasıyım!" Bir cümleyle Yazgı`nın hayatı bir gecede altüst olur. Ankara`dan İstanbul`a uzanan bu yeni yolculukta annesinin geçmişte yaptıkları, ailesinin dağılmasından onu sorumlu tutan kardeşleri ve peşini bırakmayan Özgür Soykan, genç kızın kaderine örülmüş sancılı ağın yalnızca başlangıcıdır. Yazgı henüz başına geleceklerden habersizdir.

Bana aşık olan hasta bir adamla evlendim. Ondan kaçmak için denemediğim bir yol kalmadı ama, çıktığım tüm yollar resmen tekrar beni ona geri gönderiyordu. "Bu dünyada benden kaçabileceğin hiçbir yer yok..."

Bir kadın, hırsızlık yaparak hayatının en güzel yıllarında. Elinde oyuncağıyla gezmesi gereken o yaşında. İstanbul`un is kokan sokaklarından çaldı. Gelceceğini çaldı, umutlarını çaldı insanların. Sonra bir gün, bir aile çıka geldi. İstanbul`dan Karadeniz`in yaylalarına uzanan bir hikaye başladı. Bir sokak gencinin hayyallerinin anlatıldığı bu kitapta. Siz neden bir çocuğun, bir sokak çocuğunun önünde eğilmeniz gerektiğini öğreneceksiniz. Haydi, gelin gelin ve görün. İs kokan İstanbul sokaklarından Karadeniz yayllarına uzanan bu hikayeyi.

Yıllardır kendisini istenmeyen çocuk sanıyordu Akça. Bu bildiği yalan mahalleye yeni taşınan komşularıyla bir bir yıkılacaktı. Gerçek ailesi ile tanışmasındaki yolculuk hem canını yakacak hem de tatlı bir anı olarak kalacaktı. " Tesadüflere inanmazdım. Sonra bir gün, en beklemediğim zamanda, tam bittim derken karşıma sizi çıkarana kadar. Aslında tesadüfler bir başkaymış."

Tıp 4. Sınıf öğrencisi Alçin kaldığı yurttan çıkıp Bursanın Sancak mahallesinde küçük bir daire tutar.

537: Müziğin sesini kısar mısın? Siz: Pardon? Müzik dinlemiyorum ki. 537: Bilemiyorum artık hanımefendi, müzik dinliyor musunuz evde parti mi veriyorsunuz. Siz: Beyefendi müzik dinlemiyorum. Parti de vermiyorum evimde sessiz sakince reels kaldırıyorum. 537: Üst komşum siz değil misiniz? Siz: Ne bileyim ben! Müzik dinlemiyorum, o kadar. 537: Pardon. Karıştırmışım. Siz: Pardon derken? Gecenin 1`inde beni rahatsız etme hakkını nereden buldun? 537: Çok özür dilerim, iyi günler. Siz: Özürmüş, yürü be oradan! 537: Ablacım uzatma işte.

Sene 2061.. Yakın bir gelecekte Dünya artık Karan Öke`nin ürettiği yapay zekalar ile yönetilmektedir. Karan Öke; kendinde duygu namına hiçbir şey barındırmayan, duyguları zayıflık olarak gören, insanlara hüküm sürmeye çalışan bencil herifin tekidir. 4. Dünya Savaşından sonra duyguların, kibrin, egonun insanlığı yok olmaya sürüklediğini gören Karan Öke, yapay zeka robotlarını geliştirir ve insanlığın son halkını bu şekilde yönetir. Bu robotların insanlardan tek ama tek farkı duyguları olmamasıdır, bunun dışında herşey birebir insana uyumludur. İnsanlığı kontrol edebilmek için yapay zeka hükümeti yani kısa tabirle "AİH" insanlara duygularını ve duyularını hissetmedikleri bir çip takarak kontrol altında tutar. Hissedebilmek isteyenler için duygular vergilendirir, yani duygular resmen satın alınır. Öyle ki sadece duygular değil duyular da kiralandırılma sistemiyle çalışır. En basitinden evlilik yıldönümünüzde eşinizi götürdüğünüz restoranda keyifle yemek yiyebilmek ve tat alabilmek için bile bir bedel ödemeniz gerekir. Bu dünyada bedeli en ağır, ödenmesi en zor olan ve kimsenin yaşayamadığı şey ise aşktır. Zira halk sefaletten hallice bir durumun içindedir ve herhangi bir şey hissedebilmek bile herkese nasip olmuyorken aşk büyük bir yükün altına girmek demektir. Bu sistemin asıl amacı duyguları kontrol altına almaktır. Herhangi bir şey hissetmemeleri ve edebiyatın zengin düşünce hazinesinden arınmaları için kelimeler bile anlamlarını yitirir ama Mira Devin Acar kelimeleri hissedebilme yeteneğine sahiptir yani: Sinestezi. Biraz açarsak: Yağmur kelimesi onda mor rengi çağrıştırabilir, aşk kelimesi şeftali tadı verebilir. Kelimeleri hisleriyle, imgelerle bağdaştırabilme yeteneğini elinde bulunduran Mira kelimelerin gücünü keşfetmesiyle kendini yeni bir hikayeye ve gerçeklerle savrulacağı yeni keşiflere atar.Sene 2061.. Yakın bir gelecekte Dünya artık Karan Öke`nin ürettiği yapay zekalar ile yönetilmektedir. Karan Öke; kendinde duygu namına hiçbir şey barındırmayan, duyguları zayıflık olarak gören, insanlara hüküm sürmeye çalışan bencil herifin tekidir. 4. Dünya Savaşından sonra duyguların, kibrin, egonun insanlığı yok olmaya sürüklediğini gören Karan Öke, yapay zeka robotlarını geliştirir ve insanlığın son halkını bu şekilde yönetir. Bu robotların insanlardan tek ama tek farkı duyguları olmamasıdır, bunun dışında herşey birebir insana uyumludur. İnsanlığı kontrol edebilmek için yapay zeka hükümeti yani kısa tabirle "AİH" insanlara duygularını ve duyularını hissetmedikleri bir çip takarak kontrol altında tutar. Hissedebilmek isteyenler için duygular vergilendirir, yani duygular resmen satın alınır. Öyle ki sadece duygular değil duyular da kiralandırılma sistemiyle çalışır. En basitinden evlilik yıldönümünüzde eşinizi götürdüğünüz restoranda keyifle yemek yiyebilmek ve tat alabilmek için bile bir bedel ödemeniz gerekir. Bu dünyada bedeli en ağır, ödenmesi en zor olan ve kimsenin yaşayamadığı şey ise aşktır. Zira halk sefaletten hallice bir durumun içindedir ve herhangi bir şey hissedebilmek bile herkese nasip olmuyorken aşk büyük bir yükün altına girmek demektir. Bu sistemin asıl amacı duyguları kontrol altına almaktır. Herhangi bir şey hissetmemeleri ve edebiyatın zengin düşünce hazinesinden arınmaları için kelimeler bile anlamlarını yitirir ama Mira Devin Acar kelimeleri hissedebilme yeteneğine sahiptir yani: Sinestezi. Biraz açarsak: Yağmur kelimesi onda mor rengi çağrıştırabilir, aşk kelimesi şeftali tadı verebilir. Kelimeleri hisleriyle, imgelerle bağdaştırabilme yeteneğini elinde bulunduran Mira kelimelerin gücünü keşfetmesiyle kendini yeni bir hikayeye ve gerçeklerle savrulacağı yeni keşiflere atar.

Arslan kapının önünde durduğunda onun adımlarıyla birlikte içimde bir şeyler de durmaya hazırlandı. Sanki dükkânın içindeki bütün sesler aynı anda sustu da, geriye sadece kalbimin atışı kaldı. Başımı kaldırdığımda ona baktım her zamanki gibiydi sakin mesafeli olması gerektiği kadar yakın... “Hoş geldin Arslan abi,” dedim. Sesim bana ait değilmiş gibi çıktı. “Bir şey isteyeceğim senden,” dedi. İşte o an…her şeyin değişeceğini anladım. Gözlerimi kaçırdım. Bir şey olacak, dedim içimden. Ve ben buna hazır değilim. “Söz çiçeğini sen yapar mısın?” dedi. “İnce işlerden anlamam ben.” Kalbim, göğsümün içinde yanlış bir yerde atmaya başladı. Sanki yerinden kaymış gibiydi. Bir an yüzüne baktım. Belki başka bir şey söyler diye. Belki şaka yapıyordur diye. Belki yanlış duymuşumdur diye. Ama o sadece bana bakıyordu. Hiçbir şey yoktu yüzünde. Ne heyecan, ne mahcubiyet, ne fark ediş. Benim içimde kopan fırtınadan haberi yoktu. “Tamam,” diye fısıldadım. Arkamı döndüm. Tezgâhın üzerindeki çiçeklere uzandım ama ellerim titriyordu. Gözlerimden süzülen damlalar yanaklarıma ulaştığında, onları durdurmaya çalışmadım bile. Çünkü bazı acılar gizlenmez. Sadece yaşanır. Gülleri seçtim. Her birini elime alırken içimden bir şey daha eksiliyordu. Bu çiçek, onun mutluluğuna gidecekti. Ve ben… onu ilk kez gerçekten kaybediyordum. O arkamda sessizce bekledi. Ben ise onun için, hayatımda yaptığım en zor çiçeği hazırlamaya başladım. O an anladım ki, bazen bir insanın kalbi kırılmaz; sadece yavaş yavaş söner. Ama o gün henüz bilmiyordum… insanın kalbi sönerken bile, başka bir yerde yeniden yanmaya başlayabilirmiş.