"Bir can için bir can, bir ömür için bir ömür... Kalplerin rızası sorulmadan kesilen bu hüküm, ya iki hayatı kül edecekti ya da küllerinden yeni bir hikaye var edecekti." Mardin`in sert rüzgarları, iki yabancıyı "Berdel" adı altında aynı kaderin zincirine vurduğunda; ne töre aşkı tanıyordu ne de aşk töreyi. Bir yanda sessizliğini yemin bilen bir kadın, diğer yanda hükmünü yüreğiyle vermeye hazırlanan bir adam. Hüküm verildi, kalem kırıldı. Şimdi sıra yüreğin sesinde. . . . . . . . Mirza ve Dilan kaçınca, töre gereği ölüm fermanı verilecekken; Zerya`nın babası Reşat, oğlunu kurtarmak değil, kızından kurtulmak ve ağaya dünür olmak için berdel teklif eder. Hazar Ağa, sevdiği kadına kavuşacağını düşünerek (gerçek acısını bilmeden) bu teklifi kabul eder. Zerya ise abisinin hatasını canıyla ödeyeceğini düşünerek büyük bir korku ve babasından yediği son dayakların izleriyle konağa gelin gider. ZERYA VE HAZAR AGANİN AŞKI

Lise yıllarında kopan bağlar, yıllar sonra İstanbul`da Selis Zeren Özder`in karşısına tekrar çıktı. En son lisedeyken kalbi gerçek bir hisle çarpmıştı Selis`in. Hastaneye adım attığı an kalbinin aynı hisle çarpmasını ne o, ne de bu hisleri çocukluk yıllarında bırakmış ünlü cerrah Kamer Haktan Sardıç bekliyordu. Bazı hikâyeler yarım kalmak için yazılır.

"Yürü Peri Kızı...Yürü."

Arslan kapının önünde durduğunda onun adımlarıyla birlikte içimde bir şeyler de durmaya hazırlandı. Sanki dükkânın içindeki bütün sesler aynı anda sustu da, geriye sadece kalbimin atışı kaldı. Başımı kaldırdığımda ona baktım her zamanki gibiydi sakin mesafeli olması gerektiği kadar yakın... “Hoş geldin Arslan abi,” dedim. Sesim bana ait değilmiş gibi çıktı. “Bir şey isteyeceğim senden,” dedi. İşte o an…her şeyin değişeceğini anladım. Gözlerimi kaçırdım. Bir şey olacak, dedim içimden. Ve ben buna hazır değilim. “Söz çiçeğini sen yapar mısın?” dedi. “İnce işlerden anlamam ben.” Kalbim, göğsümün içinde yanlış bir yerde atmaya başladı. Sanki yerinden kaymış gibiydi. Bir an yüzüne baktım. Belki başka bir şey söyler diye. Belki şaka yapıyordur diye. Belki yanlış duymuşumdur diye. Ama o sadece bana bakıyordu. Hiçbir şey yoktu yüzünde. Ne heyecan, ne mahcubiyet, ne fark ediş. Benim içimde kopan fırtınadan haberi yoktu. “Tamam,” diye fısıldadım. Arkamı döndüm. Tezgâhın üzerindeki çiçeklere uzandım ama ellerim titriyordu. Gözlerimden süzülen damlalar yanaklarıma ulaştığında, onları durdurmaya çalışmadım bile. Çünkü bazı acılar gizlenmez. Sadece yaşanır. Gülleri seçtim. Her birini elime alırken içimden bir şey daha eksiliyordu. Bu çiçek, onun mutluluğuna gidecekti. Ve ben… onu ilk kez gerçekten kaybediyordum. O arkamda sessizce bekledi. Ben ise onun için, hayatımda yaptığım en zor çiçeği hazırlamaya başladım. O an anladım ki, bazen bir insanın kalbi kırılmaz; sadece yavaş yavaş söner. Ama o gün henüz bilmiyordum… insanın kalbi sönerken bile, başka bir yerde yeniden yanmaya başlayabilirmiş.

O konuşmadı. Kimse sormadı. Çünkü burada herkes susar töreler konuşur.. Bir berdel... Bir sakat ağa… Ve ölü bir ev gibi duran konağın içindeki sırları dökmeye gelen bir gelin.. Mirina, Gelin olmadı, bu hak ona sunulmadı.. Ama o evin duvarlarına sinen adamın acısını fark etti. Fark edilmeyen bir adam vardı orada. Bir zamanlar at üstünde göğe selam çakan, şimdi tekerlekli sandalyesinde göğe bakan bir adam. Kader onları zorla birleştirdi.. Ama Mirina dermandı, sessizce geldi. Adam suskundu ama bir tek ona konuştu. Ve berdel bir aşka yenildi. Bu, bir aşk hikâyesinden öte… Bu, acının, sırların, çabanın ve daha nicesinin hikayesi... Bir kadının sadece tek başına her şeye yetebileceğinin, bir adamın her koşulda arkasında olacağının hikayesi.. Azad Boran & Mirina ~

Eskişehir`den gelen bir Tarih Öğretmeni…  Beste Suerdem.. Hayatındaki tek ciddi ilişki annesinin bastırdığı çeyiz takımıyla sınırlı. Evlilik baskısından kaçarak geldiği İstanbul’da, iki yakın arkadaşıyla birlikte kurduğu bekar evinde hayata sıfırdan başlıyor. Sadece çamaşır makinesini değil, kendi hayatını da yeniden kuruyor. Ama hayat bu ya, tam “Kendi çağımı başlatıyorum” dediği anda, üst daireye çevik kuvvet kadar çevik ama duygular konusunda yavaş çalışan bir komşu taşınıyor. “Ya Tutarsa” dediği şey evlilik değil aslında. Bir kadının hem kendini bulma, hem de kahkahalarla kaybolma hikâyesi. Nasreddin hocanın `ya tutarsa` sözünü hayat felsefesi yapan Beste`nin hikayesine sizlerde hoşgeldiniz❣️

Arkadaşının `Emir` ismiyle açtığı fake hesaba istek attığını sanan Mahperi, yanlış kişiyle konuştuğunu anlar ancak çok geçtir.

Yıllardır ailesinin intikamını almak için planlar yapan bir adam, bir gün intikamını almak için ilk adımını atar. Bu intikam yolunda onun gibi ailesinin intikamını almak isteyen ailem dediği arkadaşları ona destek verir ve ona yardım eder. İntikam oyununu başlatan adam, hayat enerjisi fazla olan, onun tam zıttı olan bir kadın ile karşılaşır. Bu kadın ile ilk karşılaşması olmayacağını bilmiyordur.

"Bana bak bu kız bugün o oğlana satılacak!" "T-tamam bey." "Alo.... evet Mustafa bey..... bugün mü?..... yoo yoo sorun değil..... tamam iyi günler."

Kabusumsu bir hayatta yaşayan ve YKS çağında olan bir kızın, ailesinin yks`de ilk 3 bine giremn bir çocukla tanışması ve o çocuğun ailesinin ricalarıyla kızımıza YKS koçluğu yapmasının hikayesi

Yeni okul ve zorbalar

Anastasiya Vladislava Mikhaylovna Petrova`nın hayatı onun hakkında bilgi sahibi değildi öz babası ve beş öz abisi.... Yılmaz ailesi, yıllardır gücün ve sözün tek sahibi olan bir soyadını taşır. Ama o soyadında eksik olan tek bir şey vardır: bir kız torun. Ta ki o geceye kadar… Ailenin gelini olan Rus kadın, herkesin gözünde bir yabancıdır. Kimine göre masum, kimine göre sırlarla dolu bir kadın… Ve bir sabah, çocukları annelerinin hareketsiz bedenini gördüğünde, sadece bir anne değil, bir sır da toprağa gömülür. Oysa kimsenin bilmediği bir gerçek vardır: Kadın iki aylık hamiledir. Ve Yılmaz ailesinin ilk kız torunu dünyaya gelmek üzeredir. Dede, yıllar önce mirasının tamamını doğacak kız toruna bırakacağını açıklamıştır. Bu karar, aile içinde sessiz bir savaş başlatır. Güç, para ve soy meselesi artık masum değildir. Kız çocuk Rusya’da dünyaya gelir. Annesinin geçmişi karanlıktır. Bir aşk, bir ihanet ve yarım kalmış bir hikâye… Ve sonra bir cinayet. Genç kız akıl sağlığını kaybetmediği halde, susturulmak için akıl hastanesine kapatılır. Gerçekler, ilaçların arkasına gizlenir. Fakat orada biriyle tanışır. Dmitri. O, kızın deliliğini değil, suskunluğunu görür. Ve ikisi birlikte Yılmaz ailesinin yıllardır sakladığı gerçeğin izini sürmeye başlar. Çünkü bazı miraslar para değildir. Bazı soyadları kanla yazılır. Ve bazı anneler… Ölmez. #gercek ailem #abilerim #cinayet # suç #gizem

(Gerçek ailem kurgusudur!)Geçmiş ve gelecek... Hangisiydi önemli olan? Her şeyin bir başlangıcı yada sonu olur muydu? Bazı hayatar gelip gecer dünyadan ve kime farketmez. Bu ölümlü sahnede ne için savaşıyorduk? Her şeyin bir başlangıcı olmayabilirdi bazen, kayıp günlükler ise başlangıcı var mı yok mu bilinmeyen ama acı bir sonla tarihe imzasını atan sonlardandı. Bir kız doğdu, laneti dünyayı sarstı. Ölümünden sonra arkasında kalan tek şey ise kardeşi ve yıllar sonra kavuştuğu öz ailesiydi.

Saatler akıyor ve ben sadece hastane koridorunda. Ve kocamla beraber oturmuş benim hayatımı değiştirecek testi bekliyorduk. Yanımda gücü ve kuvveti yerinde sinirli bir adam oturuyordu o benim 4 ay önce evlendiğim Kocam. Ben ise yüzünde masum ve minik bir gülümsemeyle oturup içindeki feryatları maske takan Aylin KARARLI. Ben Annemin gölgesi babamın siniri olarak büyüyen bi kızım şimdi ise 17 yaşınını iki gün önce dolduran evli bir kadınım. *** Bu kitap Sıradan gerçek ailem kurgularından sıkılanlar için bi farklılık olsun istiyorum, Bu kitap kesinlikle şiddete ve kötü unsurlara özendirmek amaçlı değil sadece yalnız başına koca bir yükün altında kalan bir kadının acılarına ses oluyor.

☆*~Herkesin hayatı toz pembe değildi. Herkes pembe rüyalar görmezdi.~☆* "Kardeşimin borcunu ben ödeyeceğim." dedim yüreğim ağzımda atarken. Yine ben yapacağım. Onlar bana kıyarken ben onlara kıyamıyordum. Kollarını sıyırdığında baltayı kütüğe sapladı. " Volkan, ne borcu bu? " diyerek sandalyesine oturmuştu. Yüzündeki yara nasıl olmuştu hiç bir fikrim yoktu ama onu fazlasıyla korkunç gösteriyordu. Gözlerini benden ayırmadan arkamda duran adamını eliyle yanına çağırmıştı. " Abi, Seraphi`lerin borcu." demişti Volkan dediği, kumral adam konuşmuştu. " Benim kim olduğumu biliyor musun küçük hanım? " dedi. Başımı hayır diyerek iki yana salladığımda dudakları alayla kıvrıldı. " Asaf Han Karan." Volkan onun yerine konuşmuştu. " Kardeşinin borcu 4 milyon. Ben yanlış yapanı yaşatır mıyım sence? "dediğinde yutkunmuştum. Allah`ım yardım et. Bu kadar parayı nasıl ödeyeceksin Gül? ~ Asaf Han Karan~ ~ Gül Seraphi~ - Yeni kurgumdur~✒ Çalıntı durumunda yasal işlem başlatılacaktır. Keyifli okumalar civcivlerim.

"Bu kafeste kaybetmek ya da kazanmak diye bir şey yok." Turan, purosundan çektiği zehirli nefesi dudaklarının arasından ağır ağır salarken sesi keskin ve toktu. Duman, rahatsız edici sarı ve sönük ışığının altında kıvrılıp dağıldı. "Bu kafeste.." Diye devam etti sonra. "Yalnızca hayatta kalanlar ve ölenler var." İzan başını istemsizce sağa çevirdi. Bahsi geçen kafes olduğu yerde duruyordu. Demir telleri zamanla kararmış, darbelerden olsa gerek eğilmiş, yer yer paslanmıştı ama asıl izler soğuk mermer zemindeydi. Silinmişti, temizlenmişti ama tamamen yok olmamıştı. Bir anlığına düşündü. Kaç adam bu tellerin içinde yere düşmüştü? Kaçı kalkamamıştı? Kaçının adı bile anılmamış, sadece bahis kağıtlarında bir sayı olarak kalmıştı? Birkaç züppenin cebine para girecek diye kaç hayat burada yarım bırakılmıştı? Hayatta kalanlar ve ölenler. İzan yutkundu. Burada kazanmak, galip gelmek değildi. Burada kazanmak, alkış almak değildi. Burada kazanmak bir sonraki nefesi alabilmekti. 🔗🔗🔗 ❗️Olaylar tamamen hayal ürünüdür. Tetikleyici unsurlar bulunabilir. Geçen kişi ve kurumların gerçekle bir alakası yoktur. Tetikleyici unsurlar bulunabilir. ***TÜM HAKLARI BANA AİTTİR.

Cezaevlerinin arasındaki köstebek yuvası, İdil’in şüphesiyle çalışmaya başladı. İdil, İlay’ın anlattığı hikâyeden sonra bir süre beklemiş, İlay’a gelen mektupların artmasını beklemiştir. Bir gece herkes uyurken İlay’ın çantasındaki mektupları alıp şüphesini gerçek kılacak bir şeyler aramaya başlamıştı, ne aradığını kedisi bile bilmiyordu. Tek öğrendiği şey Tayfun’un adı olmuştu. Sabahında herkes bir köşede kahvaltısını ederken yatağında titrek bir bedenle öylece dalıp gitmiş olan İlay’ın yanına gitti. “İlay, yine mi kâbus gördün?” İlay soruya karşılık sadece kafasını sallamıştı. “Bir şey sorabilir miyim?” İdil, kızın bu haline o kadar alışmıştı ki artık normal karşılıyordu. İlay’ın tekrar kafasını sallamasıyla, “Annenin adı ne?” demişti. İlay duruşunu ve bakışı hiç bozmadan boşluğa bakıyordu. İdil cevap gelmeyeceğini anlamışçasına başını sallayıp yataktan kalkarken İlay konuştu, “Aylin,” tek bir cevap, İdil’in kafasındaki bütün soru işaretlerini doldurmuştu. “Gözlerin, onlar çok güzel,” dedi İdil gülümseyerek, “Onlar,” dedi İlay, daldığı boşluktan gözünü ayırmayarak. “Sadece bende var ve bundan hiç hoşlanmıyorum…” sesinin akışı ve kısıklığı çok yavaş hareket ediyordu. Konuşan İlay değil de yerine gelmiş öylesine bir ruhtu, “Böyle düşünme, o gözlere sahip birini tanıyorum.” İdil, İlay’ın saçlarını okşamış ve yanından ayrılmıştı. O an’a kadar İlay, İdil için öylesine sessiz sakin, hukuk okuyan bir kızdı. Ta ki hikâyesini duyana kadar, daha sonra da kendisine kızdı, ‘o gözleri nasıl unuturum’ dedi kendi kendine. Geç olmuştu ama anlamıştı. Levent’in 22 yıldır kayıp olan kızı İlay Nehir, bir yıldır yanı başındaydı, İlay, kehribar rengi gözlerini babasından almıştı.

Melal, annesi onu doğururken öldüğü için babası tarafından katil ilan edilir. Karısının ölümünden sonra yaşayan bir ölüye dönen babası, intikamını kızını sevgi ve özgürlükten mahrum bırakarak alır; Melal`in tüm hayatını kontrol eder ve ona sürekli "Sen bir katilsin" mesajını iletir. Babasının isteği üzerine hayatına giren yakın koruması Yalkın Korhan, Melal`in acıyla başlayan bu hayatta bir "mutlu son" ihtimali olup olmadığını sorgulamasına neden olur.

süveyda...kalbinin ortasında var olduğuna inanılan siyah nokta..

Hukuk öğrencisi olan Beliz zamanla ikizinin arkadaşına aşık olması …

-Bu şarkıyı hatırlıyor musun? -Yoo, hatırlamıyorum.. -Hatırlatırız o zaman. Birbirini tamamlayan ve birbiri için yaratılmış iki ruh. Ruhunda büyük bir boşluk hisseden Alara, ve o boşluğu tamamlayan çocukluk arkadaşı Atlas.

Gece sokakta yalnız yürüyen Mila, yaralı bir adamı bulduğunda hayatının değişeceğini hiç tahmin edemezdi. Peki aylar sonra Mila adamın yanında çalışmaya başlarsa? Kan, acı ve baba denemeyen bir baba, çaresizlik... Mila onu kurtarmak için harekete geçtiğinde, ikisi de farkında olmadan kaderlerinin birbirine zincirlendiğini anlayacaklardı. Aşk mı? Acı mı? Yoksa ikisi birden mi...?

"Tehlikeli sullardasın ufaklık" zaten yüzümüz çok yakın iken biraz daha yaklaştım yüzüne dudaklarımızın arasında minnacık mesafe bırakıp gözlerini dudaklarından kaldırıp gözlerine çevirdim, dudaklarına doğru kışkırtıcı bir şekilde fısıldayarak konuştum. "Belki tehlikeli sularda yüzmeyi seviyorumdur"

Adımlarımı hızlandırdım. Dar bir sokağa girip etrafa baktım sokak ışıkları etrafı korkunç gösteriyordu. Derin bir nefes alıp sakin olmaya çalıştım ev gözüme göründüğü an rahatlamıştım , adımlarımı yavaşlatıp eve doğru ilerledim sokağın diyer tarafından cam kırılma sesi gelmişti ürküp o tarafa baktım kimse cikler yoktu tam gidicektim ki ,Arkamdan bir nefes hissettim.Elim ayağım buz kesmişti. Donmuştum.Arkama bir cesaretle dönücektim ki burnuma tutulan bir bez parçasını koklamamla ayaklarım yerden kesildi. kendimi geri çekmeme rağmen hiç bir şey yapmadım. En son hatırladığım boğuk bir erkek sesiydi "İşte burdasın sevgili tutsağım "... UYGUNSUZ BÖLÜMLER İÇERİR!!

Yazım yanlışı yapacağım çünkü bazen hayatı hatalarla sevmek gerekir. Kitabımı sonsuza kadar pişman olacak kişilere bağışlıyorum 🌍 Kitap texting