" Kıraç Abi" dedim onu biraz sinirlendirerek, boynunda ki damarları belirginleşmişti.İstediği mi aldığım için zevkle gülümseyip bana sinir ile bakan Kıraça baktım. "Bakalım altımda inlerken abi dicekmisin" NOT: KİTABIMA BENZER BİR ŞEKİLDE YAZIPTA ÇALAN KİŞİYİ HİÇ UYARMA`DAN DİREKT YASAL İŞLEM BAŞLATIRIM.... •UYGUNSUZ BÖLÜMLER İÇERMEKTEDİR!!!

Bir berdel başladı Diyarbakır`ın kanlı toprağında,Bu Rezan Şahmeran ile Azra Demirşah `ın hikâyesidir ... 🍁🍁 NOT: KİTABIM İLE İLGİLİ KONU ÇALAN KİŞİYİ HİÇ UYARMA`DAN DİREKT YASAL İŞLEM BAŞLATIRIM... •UYGUNSUZ BÖLÜMLER İÇERİR!!

Arkadaşının `Emir` ismiyle açtığı fake hesaba istek attığını sanan Mahperi, yanlış kişiyle konuştuğunu anlar ancak çok geçtir.

Edebiyat fakültesinden Kara Harp Okulu`na uzanan bir aşkın hikayesi; Etrafını ateş gibi yakan fakat Lavinia`sının, Mona Rosa`sının, Rüveyda`sının yanında miran olanlara ithafen...

Her hikâye bir suskunluktan doğar; söylenmeyen, saklanan ya da ertelenen şeylerden… Benim hikâyem de işte orada başladı: küçük bir kızın kalbinde, dile gelmeyen kelimelerin gölgesinde. Bazen bir bakış ömür boyu hatırlanır, bazen de bir kayıtsızlık… Benim payıma düşen, hiç fark edilmeyen bakışlar ve sessizce atıp duran kalp çarpıntılarıydı. O, başkasının hayatına koşarken ben sustum. Sustukça içimde büyüyen yangını kimse bilmedi. Ve ben, o yangınla büyüdüm.”

“Bazı hayatlar kurtarılmak için değil, mahkûm edilmek için yazılır.” BEYAZ ZAMBAK: GÖLGELERİN HÜKMÜ Bir beyin cerrahı zihnindeki gölgeleri silebilir mi? Dr. Serel, her sabah yatağının başucunda bulduğu bembeyaz bir zambakla uyanmaya başladığında, bunun masum bir hayranlık ifadesi değil, ruhuna sızan karanlık bir kuşatma olduğunu anlamıştı. Kaçtığı her köşe, sığındığı her anı, tarçın rengi gözlerin sahibi tarafından önceden parsellenmişti. Bir savcı, adaleti kendi elleriyle kana bulayabilir mi? Zack için kanun, sadece masumu korumak değil; sahip olduğu tek şeyi dünyadan saklamaktır. O, bir kurtarıcı kılığında Serel’in hayatına sızarken, ardında bıraktığı kanlı zambaklar mülkiyetinin sessiz imzasıdır.

Elini geceliğimin kuşağına götürdüğünde refleksle tuttum. Parmaklarım onun bileğini sıkıca kavradı. "Yapma," dedim ağlayarak. Sesim titriyordu.Bu sefer gururum falan kalmamıştı. Sadece durmasını istiyordum. Savaş eli hâlâ elimin altındayken yüzüme baktı. Gözleri bir anlığına ellerimize kaydı, sonra tekrar gözlerime döndü. İfadesi değişmemişti ama bakışlarında kısa bir duraksama vardı. "Şşş ağlama artık," dedi ve yavaşça elimi kenara çekti. Direnmek istedim ama gücüm kalmamıştı. Parmaklarım gevşedi. Usulca ipi çözdü. Geceliğin önü açılırken sanki içimde bir şey de parçalanıyordu. Utanç tüm bedenimde dolaşmaya başladı. Hızla elimle kapatmaya çalıştım. Savaş derince yutkundu. Bu sefer bunu net gördüm. Gözleri bir anlığına üzerimde gezindi ama sonra başını kaldırıp yüzüme baktı. "Yüzüme bak," dedi boğuk bir sesle. Başımı olumsuz anlamda salladım. Yapamıyordum. Gözlerimi kaldırmaya cesaretim yoktu. Eli tekrar çeneme geldi. Bu sefer daha kararlıydı. Başımı kaldırdı ve bakışlarımızı sabitledi. Gözlerim çaresizce gözlerine kilitlendi. "Utanıyor musun?" diye sordu. Cevap verecek gücü bulamadım. Sadece başımı hafifçe salladım. Savaş bir an sustu. Gözleri yüzümde dolaştı. "Ben senin kocanım artık," dedi daha düşük bir sesle. Önceki sertliğinden biraz uzak, ama hâlâ kesin. "Benden utanma." Kaçırıldığı gece hayatı ikiye bölündü.. öncesi ve sonrası. Ailesini doğru düzgün bilmeyen Mercan, onların günahlarıyla yüzleşmek zorunda kaldı. Onun için bu bir esaretti, Savaş içinse intikamın başlangıcıydı... Peki aşk en karanlık planları bile bozmaya yeter mi? *************** Kitap ... unsurlar şiddet ve küfür içerir. Açıklama kısmını okuyup başlayınız. Konunun ne olduğunu bile bile okuyup şahsıma hakaret edenler engellenecektir. (Daha önce yaşadım). Şimdiden iyi okumalarrr :)

Kaç kere yaptı aynı şeyi yine de affettim, hata dedi. Bir daha yaparsam şerefsizim dedi, Seni seviyorum dedi... Her şeye rağmen affettim, güvendim sonra bir döndüm arkamı yine aynı... ama bir daha asla affetmem onu...

Bir hayatta bir insan kaç kere ölebilirdi? Suçsuz ve masum insanlık ona ne kadar acıyabilirdi ki? Acınacak halde miydi insan? Vavelya ne kadar yaşayacaktı?

"Ben hep böyleydim. Hep camın arkasındaydım. İçeride bir hayat akarken, ben dışarıdan izliyordum. Dahil olmaya çalışıyor ama bir türlü içeri alınmıyordum. Aile dedikleri şeyin kapısı bana hep kapalıydı." *** Yazgı, on sekiz yaşına bastığı günün hemen ertesi, nefret ettiği bir adamla; Özgür Soykan`la zorla nişanlandırılacağını öğrenir. Ardından da, istemediği bir evliliğe sürükleneceğini. Kaçmaktan başka çaresi kalmadığında soluğu, yıllardır uzağında kaldığı gerçek annesinin yanında alır. Ancak onu orada bir kurtuluş değil, yeni bir hayal kırıklığı karşılar. Adını bile bilmediği babasını bulmak için çıktığı yolculuk sonuçsuz kalır. Çünkü o adamın bir hayatı, bir ailesi ve zaten çocukları vardır. Ve Yazgı, o hayatın içinde yalnızca fazlalıktır. Düğün günüyse kafasına sıkmayı çoktan planlamıştır. Ama herkesin ona sırtını döndüğü, umudun tamamen tükendiği o nişan gecesinde beklenmedik bir mucize olur: "Ben Kürşat Zevher. Zorla nişanlandırmak istediğiniz bu kızın gerçek babasıyım!" Bir cümleyle Yazgı`nın hayatı bir gecede altüst olur. Ankara`dan İstanbul`a uzanan bu yeni yolculukta annesinin geçmişte yaptıkları, ailesinin dağılmasından onu sorumlu tutan kardeşleri ve peşini bırakmayan Özgür Soykan, genç kızın kaderine örülmüş sancılı ağın yalnızca başlangıcıdır. Yazgı henüz başına geleceklerden habersizdir.

Yağmur damlalarının ıslattığı saçlarına takıldı gözlerim uzun uzun izledim her detayını , sahiden onu sevebilir miydim ? Zifiri harelerine dokundu yeşil gözlerim , kalbim bana ihanet edercesine hızlandı . Dolgun dudakları aralandı ve yavaşça fısıldadı. "Görün beni demiştin. Gördüm seni ." Yağmur damlaları hızını daha da arttırdı . "Duyun beni demiştin. Duydum seni ." Parmak uçları canımı acıtmaktan korkarcasına yüzüme dokundu . Aklımı karıştıran siyah gözleri yüzümün her zerresinde gezindi. Elinin tersiyle yanağımı yavaşça okşadı. Ve dudaklarıma o eşsiz sesiyle fısıldadı . "Bul beni demiştin meleğim . 2 yıl önce buldum seni ."

Mavera .. sürükleyici bir hikayeye hoşgeldiniz…

selam bu kitabı kafamı az da olsa dağıtmak için yazıyorum.Belki böyle olunca kafamdaki sesler biraz daha susar.

Arslan kapının önünde durduğunda onun adımlarıyla birlikte içimde bir şeyler de durmaya hazırlandı. Sanki dükkânın içindeki bütün sesler aynı anda sustu da, geriye sadece kalbimin atışı kaldı. Başımı kaldırdığımda ona baktım her zamanki gibiydi sakin mesafeli olması gerektiği kadar yakın... “Hoş geldin Arslan abi,” dedim. Sesim bana ait değilmiş gibi çıktı. “Bir şey isteyeceğim senden,” dedi. İşte o an…her şeyin değişeceğini anladım. Gözlerimi kaçırdım. Bir şey olacak, dedim içimden. Ve ben buna hazır değilim. “Söz çiçeğini sen yapar mısın?” dedi. “İnce işlerden anlamam ben.” Kalbim, göğsümün içinde yanlış bir yerde atmaya başladı. Sanki yerinden kaymış gibiydi. Bir an yüzüne baktım. Belki başka bir şey söyler diye. Belki şaka yapıyordur diye. Belki yanlış duymuşumdur diye. Ama o sadece bana bakıyordu. Hiçbir şey yoktu yüzünde. Ne heyecan, ne mahcubiyet, ne fark ediş. Benim içimde kopan fırtınadan haberi yoktu. “Tamam,” diye fısıldadım. Arkamı döndüm. Tezgâhın üzerindeki çiçeklere uzandım ama ellerim titriyordu. Gözlerimden süzülen damlalar yanaklarıma ulaştığında, onları durdurmaya çalışmadım bile. Çünkü bazı acılar gizlenmez. Sadece yaşanır. Gülleri seçtim. Her birini elime alırken içimden bir şey daha eksiliyordu. Bu çiçek, onun mutluluğuna gidecekti. Ve ben… onu ilk kez gerçekten kaybediyordum. O arkamda sessizce bekledi. Ben ise onun için, hayatımda yaptığım en zor çiçeği hazırlamaya başladım. O an anladım ki, bazen bir insanın kalbi kırılmaz; sadece yavaş yavaş söner. Ama o gün henüz bilmiyordum… insanın kalbi sönerken bile, başka bir yerde yeniden yanmaya başlayabilirmiş.

Zorbasiyla sonradan sevgili olan liseli kiz

Bazı kayıplar insanı yıkmaz. Uyandırır. Öykü bir kez daha her şeyi ardında bırakıyor. Şehri, geçmişi, yarım kalmış cümleleri. Ama bu gidiş bir kaçış değil. Bu bir dönüş hazırlığı. Bir zamanlar “Ceza” olarak korku salan kız geri dönüyor. Fakat bu kez yalnız değil. Bu kez içinde sakladığı başka bir kimlikle geliyor: Ateş. Ceza aklı temsil ederdi. Ateş ise yakmayı. Kalbinin içindeki çığlık artık bastırılmayacak. Maskenin altındaki gerçek ortaya çıkacak. Onu karanlığa iten, hayatını bir kurşunla değiştiren kişi hâlâ özgür. Ve Öykü özgürlükle pek iyi anlaşamaz. Şehir yeniden nefes almaya çalışırken, o gölgelerin arasından yükseliyor. Adaletin yerini bulmadığı yerde, bedel kesmeye hazır. Ama bu sefer yalnız intikam yok. Bu sefer hesaplaşma var. Geçmişle. Kendisiyle. Ve kalbiyle. Çünkü ne kadar kaçarsa kaçsın, bazı isimler insanın ruhuna kazınır. Mert. İhanetle kırılan bir sevgi, küllerinden doğabilir mi? Yoksa bazı yaralar sonsuza kadar açık mı kalır? Öykü bu kez iki kimlikle savaşıyor. Ceza olmak kolay. Ateş olmak tehlikeli. İnsan kalmak ise en zoru. Maskenin altında bir çığlık var. Ve o çığlık artık susmayacak. Adalet mi? İntikam mı? Yoksa aşk mı kazanacak? Bu şehir bir efsanenin geri dönüşüne hazır değil. Ama o zaten izin istemiyor.

Kumsal Yalçınsoy 6 yıl önce ablasını kaybeder. Bunun intikamını alması gerekiyordu. Ablası gerçekten ölmüş müydü Yoksa aklının yaptığı bir ilizyon muydu Kader yazılmıştı. Bu rüya kabusa dönüşüyor.Uyuyan kişi uyanmaya başlıyor. Kitabın hakları saklıdır©

"Hazır ol gelin hanım... En fazla bir saat sonra evleniyoruz. Ve karım olduğun andan itibaren sana ağlamayı yasaklıyorum... Çünkü sana hiç yakışmıyor." Bir gün, tanımadığı bir adamla evlenmek zorunda kalacağını söyleseler, gülüp geçerdi... Ama kader, Lavinia`yı tam da bu noktaya sürükledi. Kırık pusula... ve kırk bir günlük bir oyun. Gerçek suçlu kim? Kim hayatta kalacak, kim yok olacak? Her sayfa, sırları bir bir ortaya çıkarıyor. Ve unutma: Ölüm Çiçeği`nin laneti, seni izliyor... "Kırık pusula seni karanlığa sürüklerken, Ölüm Çiçeği kaderini belirleyecek." Varlığı, annesi için hiçlikten ibaret olan tüm kız çocuklarına...

"Bazı Yalanlar Kalbi, Bazı Gerçekler İnsanlığı Yakar..." Bir asker... Babasının tabutuna el basarken yemin etti: İntikamımı alacağım. Kanın yerde kalmayacak. Bir masum... bir operasyonun kilit noktası Kız, ilk kez birine gerçekten inandı. Ama o gece bir yüzükle ortada kaldığında her şey bitti. Vazgeçişler, pişmanlıklar.. Yıllar geçti. Ülkeler, kimlikler, yüzler değişti. Ama gözlerde kalan o bir bakış, asla silinmedi. Şimdi o asker, yıllar önce terk ettiği o kadının karşısında yeniden duruyor. Kadın eskisi gibi değil. Ama bu kez bir görev değildi bu. Bu kez gerçek olan sadece acı. ---

Nisa okulun basketbol takımın kaptanına platoniktir ve en iyi platonikler bilir ki sevdiğim kişiye asla açılamazsın. Ama Atlas bir gün onunla konuşmaya başlar... "Kaçmayacak mısın?" "Kaçayım mı?" "Kaçamazsın ki." Gel bence bir oku;)

Bazen hayat ummadığımız kişiyi bir intihar ile karşımıza çıkarır. 0538:Hey, hey, hey! Sakin ol ve in oradan. Siz:İnmeyeceğim.

Bir gün saraya yapılan korsan saldırısında Prenses Della kaybolur.Herkes prensesin öldüğünü düşünür ancak Prenses denizlerin lordu olarak bilinen Reacher Armstrong`un elinde esirdir,Kaptan Reacher Armstrong`un istediği tek şey ise intikamdır. "Bizim hikayemiz kanla yazıldı Prenses,benim sana seni seviyorum dememi bekleyemezsin ben sana karşı hep ambivalansım."

Bir alışveriş merkezinde atılan sıradan bir story… Ve o story’e gelen tek bir mesaj. Bazen hayat, en beklemediğin anda değişir. Onlarca insanın arasından gelen bir mesaj, kalbine dokunabilir mi? O, geçmişte yaşadığı ihanet yüzünden kimseye güvenmeyen bir kızdı. Aşk onun için sadece bir hayalden ibaretti. Ama o çocuk… pes etmeyi bilmiyordu. Bir “selam” ile başlayan sohbet, zamanla gülüşlere, meraka ve kalp çarpıntılarına dönüştü. Peki ya güvenmek bu kadar zorken… Kalbini tekrar açabilir mi? Yoksa bu hikâye de diğerleri gibi yarım mı kalacak?))

On dört yaşındayken her şeyini kaybetti; sağ bacağını, sağ gözünün görüşünü ve ilk aşkını... Şimdi on altı yaşında olan Barın, tüm bu yıkıma rağmen hala ayakta. Para-atletizm dünyasının parlayan, umut vaat eden genç yeteneklerinden biri o. 100 ve 400 metre sprintte Paralimpik şampiyonu, uzun atlamada ise dünya ikincisi... Dış dünyaya bakılırsa hayatı adeta kusursuz görünüyor. Ancak kimsenin görmediği bir gerçek var: Geçmişin travmaları ve bitmek bilmeyen kronik ağrıları bir gölge gibi ensesinde. Bir zamanlar gözlerinde yanan o hırslı ateş şimdilerde yerini ruhsuz gri bir küle bırakmış durumda. Peki yıllardır izini kaybettiği ABİLERİ geri dönüp o sönmüş alevi yeniden harlayabilir mi? Onu kendi zihninin karanlık dehlizlerinden çekip çıkarabilirler mi? Belki... Ama onların da sakladığı gün yüzüne çıkmasından korktukları karanlık bir sırları var. İnişleri, çıkışları ve kırılan kalpleriyle Barutçuoğlu ailesinin bu zorlu yolculuğuna eşlik edin.

süveyda...kalbinin ortasında var olduğuna inanılan siyah nokta..