Mardin’in taş konaklarında töre, kan ve onur her şeyin üzerindedir. Fırat’ın yasak aşkı uğruna Dilan’ı kaçırmasıyla başlayan zincir, Mirvan aşiretinin en genç kızı Aykız’ı Hâzâri aşiretinin gaddar ağası Bedirhan’la berdel yapmaya mahkûm eder. Zorla evlendirilen Aykız, ilk Bedirhan Nefretle, korkuyla ve çaresizlikle başlayan bu evlilikte, zaman yavaş yavaş taşları eritir. Acımasız bir töre, iki yaralı ruhu birbirine bağlarken, alışma mı yoksa gerçek bir bağ mı doğacaktır? Berdelin bedeli çok ağırdı. Ama bazı bedeller, beklenmedik duygular doğurur.

Bazı yaralar çocuklukta açılır; en masum gülüşlerin, en oyunbaz heyecanların arasına gizlenir. Efnan için hayat, Miran Ali`nin gözlerinde parlayan o tanıdık dünyadan ibaretti. Sevmek, henüz kelimelerin ağırlığını bilmezken bile onun tek gerçeğiydi. Ancak bazen bir kelime, inşa edilen tüm hayalleri yıkmaya yeter: "Abi." Bu hikâye; kalbine mühürlediği aşkı bir "abi" sıfatının arkasına saklamaya çalışan bir genç kızın sessiz feryadıdır. Miran Ali üniversiteye gidip hayatın karmaşasına karışırken, Efnan`ın olduğu yerde sayan o sadık bekleyişidir. Ama hayatın her zaman bizim planlarımızdan daha sert planları vardır. Bazen vazgeçmek bir seçim değil, ruhun hayatta kalmak için attığı son çığlıktır. Efnan, kalbindeki o büyük yangını söndürmek zorunda kaldığı gün aslında yeniden doğdu. Bu satırlarda, imkânsız bir aşkın ağır yükünü, büyümenin verdiği o sancılı olgunluğu ve kalbin bir noktadan sonra neden "vazgeçtim" dediğini okuyacaksınız. Çünkü bazen bir haber gelir ve o ana kadar bildiğiniz tüm doğrular, gömmek zorunda olduğunuz birer anıya dönüşür.

Arkamızdan sesler gelirken göz ucuyla bakmaya çalıştım. Daha bir şey görememişken "önüne odaklan, düşeceğiz şimdi." Dedi adam. Tekrar fiti fiti koşmama odaklanırken olabildiğince hızlı koşmaya çalışıyordum. Daha fazla bacaklarım bu acıya dayanmazken "beni bırak, sen devam et." Dedim. "Olmaz, zaten geldik." Dedi. Kaşlarım çatılırken "nereye geldik?" Diye sordum. "Evlendirme dairesine! Umarım bekarsındır." Dedi. Şaka yapıyordu değil mi? Şaka. Kameralar neredeydi? Haha, güldük eğlendik, nereye el sallıyorduk? "Alt tarafı seni dövülmekten kurtardım diye beni nikahına alacak halin yok ya!" Dedim. ------- "Hangi baharı yaşıyorsun bilmem Demir ama dediğim gibi burada bitirelim." Dedim. "Sonbahar Şura, Sonbahar." Diyip derin bir nefes verdi. Arkamı dönüp yoluma devam edecekken kolumdan tutup beni kendine çekti. Vücudum vücuduna yaslanırken nefeslerimiz birbirine karıştı. İrademi korumaya çalışırken "ne yaptığını sanıyorsun?" Dedim. "Eğer bana bir şans daha vermezsen seni burada öperim." Dedi. Gözleri gözlerimin içinde dolaşıyordu. "Deneme bile. Seni mahvederim Demir." Yüzünde gülümseme oluşurken "beni mahvetmeni sabırsızlıkla bekliyor olacağım." Dedi. ------- "Bundan sonra öpebileceğin tek kadın annen olur inşallah." Dedim. "Kızımızı unutmamak gerek tabii." Dedi. "Sen delisin bence." "Delirten sensin." "Hah, daha yarım saat öncesine kadar ev arkadaşı arayan adam bir anda bana aşk pozları kesiyor." Dedim. ------- "Bu minik barlara akmak istiyor." Dedim üzgünce. "Otur evinde yemeğini, temizliğini, bakımını yap yoksa abine söylerim." "Bir idol bunları nasıl söyler, hih!" Dedim. "Bu şekilde söyler, belanın ta kendisi." Dedi eğlenerek. "Tatlı bela ama değil mi?" Dedim yeterince sevimli olamaya çalışarak. "Hem de nasıl, şerbet misin bal mı?" Dedi kahkaha atarken. "Ya abi! Zaten ihanete uğramış bir kızım." "Hadi güzelim hadi, sen ona da bela olursun zaten."

​On yıl önce kaçtığın bir enkaza, "bakıcılık" yapmak için döner miydin? ​Asena, İzmir’deki sessiz resim atölyesini ve inşa ettiği özgür hayatını bir kenara bırakıp, çocukluğunun ve en büyük kırgınlığının şehri İstanbul’a geri döner. Ablası Akça’nın ısrarlı ricası nettir: Üç ay boyunca, altı yeğenine bu devasa villada annelik yapacaktır. Asena, yeğenlerinin kendisine ördüğü buzdan duvarları aşmaya çalışırken, asıl darbeyi hiç beklemediği bir anda, bahçe kapısından giren o dev gölgeden alır: Ulaş. ​Eski sevgilisi, ilk aşkı ve yarım bıraktığı her şeyin özeti olan Ulaş, abisi Kutay’ın emriyle "çocuklara göz kulak olmak" için eve dahil olmuştur. Kutay ve Akça’nın mükemmel görünen hayatlarının ardındaki sırlar, Asena’nın fırçasından dökülen renklerle gün yüzüne çıkmaya başlar. Mutfaktaki gergin sessizlikler, bahçedeki kaçamak bakışlar ve çocukların bitmek bilmeyen enerjisi arasında; Asena ve Ulaş 30’lu yaşların olgunluğuyla mı hareket edecek, yoksa 20’li yaşların sönmeyen yangınına mı teslim olacak? ​Bu yaz İstanbul’da hava durumu ne olursa olsun, bu villada fırtına hiç dinmeyecek.

Arkadaşının `Emir` ismiyle açtığı fake hesaba istek attığını sanan Mahperi, yanlış kişiyle konuştuğunu anlar ancak çok geçtir.

Edebiyat fakültesinden Kara Harp Okulu`na uzanan bir aşkın hikayesi; Etrafını ateş gibi yakan fakat Lavinia`sının, Mona Rosa`sının, Rüveyda`sının yanında miran olanlara ithafen...

Okulda ve sosyal hayatında insanların biriciği minik prensesi Alara, geceleri ringin en büyük kabusu oluyor. -*-*-*-*-*-*-*-*-* Babasının borcunu ödemek için hayatındaan vazgeçen ama bunu kimseye çaktımadan yapan minik alara okul sonrası farklı farklı işlerde çalışıp geceleri evden kaçıp hayalleri olan yeraltı kafes dövüşlerinde dövüşüp hayatına devam ediyor. Ama doğduğu gün aslında başka bir kızla karıştığını ve bunca yıl yaşadığı lanet olası ailesinin aslında gerçek ailesi olmadığını öğrenen Alara yeni ailesine ve onların yaşantısına alılabilecek mi?

Kaç kere yaptı aynı şeyi yine de affettim, hata dedi. Bir daha yaparsam şerefsizim dedi, Seni seviyorum dedi... Her şeye rağmen affettim, güvendim sonra bir döndüm arkamı yine aynı... ama bir daha asla affetmem onu...

Bir psikolog ve Kıbrıs`ta gazinoları bulunan bir mafya ... Bizim işler hep ölümle biter. Bizimkilerde vakitle. Arın Karaca Pınar Çinkılıç. Memnun oldum . Onu zaman gösterir. Bu kurgu biraz cringe olabilir

Tıp 4. Sınıf öğrencisi Alçin kaldığı yurttan çıkıp Bursanın Sancak mahallesinde küçük bir daire tutar.

Bataklıkta temiz kalmış olanlara... Karya..ismim karya... kar mı yağdı kalbine karya.. Nedeni neydi insanları duymamanın karya...

23 yaşındaki Alara`nın seks deneyimleri..

Bir kadın, hırsızlık yaparak hayatının en güzel yıllarında. Elinde oyuncağıyla gezmesi gereken o yaşında. İstanbul`un is kokan sokaklarından çaldı. Gelceceğini çaldı, umutlarını çaldı insanların. Sonra bir gün, bir aile çıka geldi. İstanbul`dan Karadeniz`in yaylalarına uzanan bir hikaye başladı. Bir sokak gencinin hayyallerinin anlatıldığı bu kitapta. Siz neden bir çocuğun, bir sokak çocuğunun önünde eğilmeniz gerektiğini öğreneceksiniz. Haydi, gelin gelin ve görün. İs kokan İstanbul sokaklarından Karadeniz yayllarına uzanan bu hikayeyi.

Belinay deli dolu bir kız, bir sonraki hamlesini asla bilemezsiniz. Bir günü İstanbul`un en sinirli ve ağır başlı yer altı adamı Demiralp ona yazar ve aşk başlar ama bir problem vardır Belinay ve inadı.... Demiralp ile Belinay`ın inat, aşk ikilisini yenme savaşı hem bizi aşka hüzne ama bir yanda da kahkahalara doyuracak Şimdiden iyi okumalarrr

İki hayat… ihanet…ama bu sıradan bir ihanet değil, nikah masasının önünde onu çok seven onun için canını verecek olan insana yapılmış bir ihanet… biri buz biri ateş ikisi ya birbirini söndürür yada komple yok eder. İyi okumalar…

Bir gün saraya yapılan korsan saldırısında Prenses Della kaybolur.Herkes prensesin öldüğünü düşünür ancak Prenses denizlerin lordu olarak bilinen Reacher Armstrong`un elinde esirdir,Kaptan Reacher Armstrong`un istediği tek şey ise intikamdır. "Bizim hikayemiz kanla yazıldı Prenses,benim sana seni seviyorum dememi bekleyemezsin ben sana karşı hep ambivalansım."

"sen Nilüferin nasıl büyüdüğünü biliyormusun" Dedi. Sesindeki o yabancı tını hiç hoşuma gitmemişti. "Nerde büyürmüş nilüferler" dedim. Cevabını bildiğim bir soruyu sormuştum. "Bataklıkta, öyle güzel büyümüşsün ki bataklıkta değdiğin ilk çamurla çiçek açıvermişsin" sesinde ki bilmiş tavır sinir etmişti. "Sen ne bilirsin ki nilüferleri" kin içinde cevap verdim. "Nice nilüferler geçti bu diyardan tek yaşayan da sensin Asu" Tek yaşayan bendim. Ben Asu adı gibi berrak kalmak isteyen asuyum. Bu hikayede sadece temiz kalmak isteyen bir nilüferdim. Temiz kalan nilüfere çamur attılar. Bu nilüferler çamurdan doğdu. Bu nilüfer çamurda yaşamayı bildi...

Fanatik Beşiktaşlı biri ve Galatasaraylı bir futbolcu ilişkisi🩶

Bir çakmak ile hayatı değişen kalpler

Periler ve `sıradan` hayatları

Amerika`da başarılı bir estetik cerrahı olan Ahu Soydan annesinin rahatsızlığı üzerine yıllar sonra İstanbul`a döner. Geçmişiyle ve bastırdığı duygularla Ahu için dönüş, bir kaçış değil; yeni bir başlangıcın sancısıdır. Annesinin ortağı olduğu, İstanbul`un en prestijli estetik kliniğinde göreve başladığında karşısına kibirli, ukala bir o kadar egoist ama aynı zamanda yakışıklı bir çapkın çıkar: Yiğit Arslan. Aynı kliniği devralacak bu iki doktor yalnızca işlerini değil aralarındaki üstünlüğü de paylaşamaz. Kelimelerin ardında bastırılan duygular çatışmanın içinde kor gibi yanmaya başlar. İstanbul`un kalbinde yaşayan iki yalnız ruh... Bazı kalpler iyileşmek için değil kırılmak için yeniden atar.

Nisa okulun basketbol takımın kaptanına platoniktir ve en iyi platonikler bilir ki sevdiğim kişiye asla açılamazsın. Ama Atlas bir gün onunla konuşmaya başlar... "Kaçmayacak mısın?" "Kaçayım mı?" "Kaçamazsın ki." Gel bence bir oku;)

​"Bazı sular vardır; ne kadar iyi yüzücü olursan ol, seni boğmak için değil, dibe çekip orada kendine mahkum etmek için bekler." ​Ege`nin hırçın kıyılarından gelen bir kadın: Leyal Arguvan. Masanın tek kadın üyesi, sağ gösterip sol vuran bir `Sahtekar`. Onun dünyasında dürüstlük bir zayıflık, intikam ise solunması gereken tek nefesti. Annesinin katillerinden hesap sormak için yola çıktığında, karşısına masanın en karanlık ismi çıkacaktı. ​Masanın soğukkanlı celladı: Poyraz Cevahir. Nam-ı diğer `Kurt`. Kendi ininde kuş uçurtmayan, kuralları kanla yazan bir adam. O gece, odasına giren kadının sadece bir hırsız değil, tüm hayatını altüst edecek bir fırtına olduğunu bilmiyordu. ​Bir nişan gecesi, yanlış bir oda ve dudaklarda mühürlenen kanlı bir yalan... ​Leyal ve Poyraz, masadaki dengeleri yerinden oynatırken, birbirlerinin en büyük müttefiki mi olacaklar yoksa birbirlerini yok edecek en büyük düşman mı? İhanetin, sırların ve külleri hala sıcak olan bir geçmişin gölgesinde, bu dansın sonunda sadece biri ayakta kalacak. ​"Seninle bu derin sularda vals yapalım Cevahir. Ama unutma; bu dansta ayakları ilk kayan, okyanusun karanlığında kaybolur."

Bir imza, iki ayrı yabancıyı tek bir çatı altında birleştirdi. Bir anlaşma ile başlayan evlilikleri, zamanla en büyük sınavlarına dönüştü. Çünkü yatak odasının duvarları, hiçbir anlaşmayı tanımadı. Bir bakış ve bir dokunuş bütün sınırları yok etti. Leyla Öztay`ın ve Rüzgar Sancaktar`ın hikayesine hoşgeldiniz.

Cezaevlerinin arasındaki köstebek yuvası, İdil’in şüphesiyle çalışmaya başladı. İdil, duyduğu hikâyeden sonra İlay’a gelen mektupların artmasını beklemişti. Bir gece herkes uyurken İlay’ın çantasındaki mektupları alıp şüphesini gerçek kılacak bir şeyler aramaya başlamıştı, ne aradığını kedisi bile bilmiyordu. Tek öğrendiği şey Tayfun’un adı olmuştu. Sabahında herkes bir köşede kahvaltısını ederken yatağında titrek bir bedenle öylece dalıp gitmiş olan İlay’ın yanına gitti. “İlay, yine mi kâbus gördün?” İlay soruya karşılık sadece kafasını sallamıştı. “Bir şey sorabilir miyim?” İdil, kızın bu haline o kadar alışmıştı ki artık normal karşılıyordu. İlay’ın tekrar kafasını sallamasıyla, “Annenin adı ne?” demişti. İlay duruşunu ve bakışı hiç bozmadan boşluğa bakıyordu. İdil cevap gelmeyeceğini anlamışçasına başını sallayıp yataktan kalkarken İlay konuştu, “Aylin,” tek bir cevap, İdil’in kafasındaki bütün soru işaretlerini doldurmuştu. “Gözlerin, onlar çok güzel,” dedi İdil gülümseyerek, “Onlar,” dedi İlay, daldığı boşluktan gözünü ayırmayarak. “Sadece bende var ve bundan hiç hoşlanmıyorum…” sesinin akışı ve kısıklığı çok yavaş hareket ediyordu. Konuşan İlay değil de yerine gelmiş öylesine bir ruhtu, “Böyle düşünme, o gözlere sahip birini tanıyorum.” İdil, İlay’ın saçlarını okşamış ve yanından ayrılmıştı. O an’a kadar İlay, İdil için öylesine sessiz sakin, hukuk okuyan bir kızdı. Ta ki hikâyesini duyana kadar, daha sonra da kendisine kızdı, ‘o gözleri nasıl unuturum’ dedi kendi kendine. Geç olmuştu ama anlamıştı. Levent’in 22 yıldır kayıp olan kızı İlay Nehir, bir yıldır yanı başındaydı, İlay, kehribar rengi gözlerini babasından almıştı.