Yağmur damlalarının ıslattığı saçlarına takıldı gözlerim uzun uzun izledim her detayını , sahiden onu sevebilir miydim ? Zifiri harelerine dokundu yeşil gözlerim , kalbim bana ihanet edercesine hızlandı . Dolgun dudakları aralandı ve yavaşça fısıldadı. "Görün beni demiştin. Gördüm seni ." Yağmur damlaları hızını daha da arttırdı . "Duyun beni demiştin. Duydum seni ." Parmak uçları canımı acıtmaktan korkarcasına yüzüme dokundu . Aklımı karıştıran siyah gözleri yüzümün her zerresinde gezindi. Elinin tersiyle yanağımı yavaşça okşadı. Ve dudaklarıma o eşsiz sesiyle fısıldadı . "Bul beni demiştin meleğim . 2 yıl önce buldum seni ."

Mavera .. sürükleyici bir hikayeye hoşgeldiniz…

Edebiyat fakültesinden Kara Harp Okulu`na uzanan bir aşkın hikayesi; Etrafını ateş gibi yakan fakat Lavinia`sının, Mona Rosa`sının, Rüveyda`sının yanında miran olanlara ithafen...

selam bu kitabı kafamı az da olsa dağıtmak için yazıyorum.Belki böyle olunca kafamdaki sesler biraz daha susar.

“Bazı hayatlar kurtarılmak için değil, mahkûm edilmek için yazılır.” Bir tarafta adaleti yasalarda değil, belindeki silahın soğuk namlusunda arayan; ruhu yedi yıl önceki bir yangının küllerinden doğmuş bir cellat: Zack. Diğer tarafta, yemini ile vicdanı arasına sıkışmış, ölümü bile sıraya sokan parmaklara sahip, yeşil gözlü bir mucize: Serel. Şehrin en görkemli malikanesinin altında, taş duvarların ardına gizlenmiş yasa dışı bir ameliyathane... Bir savcının "lütfen" kelimesine sığdırdığı o devasa çaresizlik ve bir cerrahın celladına boyun eğerken attığı o ilk neşter darbesi. Serel, kurtardığı her hayatla özgürlüğüne bir adım daha yaklaştığını sanırken; Zack, onun kanatlarını her gece kendi elleriyle kırıyordu. Amber kokusunun kan kokusuna karıştığı bu kafeste tek bir kural var: Zack’in karanlığına ortak olan, bir daha asla aydınlığa bakamaz.

Arslan kapının önünde durduğunda onun adımlarıyla birlikte içimde bir şeyler de durmaya hazırlandı. Sanki dükkânın içindeki bütün sesler aynı anda sustu da, geriye sadece kalbimin atışı kaldı. Başımı kaldırdığımda ona baktım her zamanki gibiydi sakin mesafeli olması gerektiği kadar yakın... “Hoş geldin Arslan abi,” dedim. Sesim bana ait değilmiş gibi çıktı. “Bir şey isteyeceğim senden,” dedi. İşte o an…her şeyin değişeceğini anladım. Gözlerimi kaçırdım. Bir şey olacak, dedim içimden. Ve ben buna hazır değilim. “Söz çiçeğini sen yapar mısın?” dedi. “İnce işlerden anlamam ben.” Kalbim, göğsümün içinde yanlış bir yerde atmaya başladı. Sanki yerinden kaymış gibiydi. Bir an yüzüne baktım. Belki başka bir şey söyler diye. Belki şaka yapıyordur diye. Belki yanlış duymuşumdur diye. Ama o sadece bana bakıyordu. Hiçbir şey yoktu yüzünde. Ne heyecan, ne mahcubiyet, ne fark ediş. Benim içimde kopan fırtınadan haberi yoktu. “Tamam,” diye fısıldadım. Arkamı döndüm. Tezgâhın üzerindeki çiçeklere uzandım ama ellerim titriyordu. Gözlerimden süzülen damlalar yanaklarıma ulaştığında, onları durdurmaya çalışmadım bile. Çünkü bazı acılar gizlenmez. Sadece yaşanır. Gülleri seçtim. Her birini elime alırken içimden bir şey daha eksiliyordu. Bu çiçek, onun mutluluğuna gidecekti. Ve ben… onu ilk kez gerçekten kaybediyordum. O arkamda sessizce bekledi. Ben ise onun için, hayatımda yaptığım en zor çiçeği hazırlamaya başladım. O an anladım ki, bazen bir insanın kalbi kırılmaz; sadece yavaş yavaş söner. Ama o gün henüz bilmiyordum… insanın kalbi sönerken bile, başka bir yerde yeniden yanmaya başlayabilirmiş.

Zorbasiyla sonradan sevgili olan liseli kiz

Arkadaşının `Emir` ismiyle açtığı fake hesaba istek attığını sanan Mahperi, yanlış kişiyle konuştuğunu anlar ancak çok geçtir.

Bazı kayıplar insanı yıkmaz. Uyandırır. Öykü bir kez daha her şeyi ardında bırakıyor. Şehri, geçmişi, yarım kalmış cümleleri. Ama bu gidiş bir kaçış değil. Bu bir dönüş hazırlığı. Bir zamanlar “Ceza” olarak korku salan kız geri dönüyor. Fakat bu kez yalnız değil. Bu kez içinde sakladığı başka bir kimlikle geliyor: Ateş. Ceza aklı temsil ederdi. Ateş ise yakmayı. Kalbinin içindeki çığlık artık bastırılmayacak. Maskenin altındaki gerçek ortaya çıkacak. Onu karanlığa iten, hayatını bir kurşunla değiştiren kişi hâlâ özgür. Ve Öykü özgürlükle pek iyi anlaşamaz. Şehir yeniden nefes almaya çalışırken, o gölgelerin arasından yükseliyor. Adaletin yerini bulmadığı yerde, bedel kesmeye hazır. Ama bu sefer yalnız intikam yok. Bu sefer hesaplaşma var. Geçmişle. Kendisiyle. Ve kalbiyle. Çünkü ne kadar kaçarsa kaçsın, bazı isimler insanın ruhuna kazınır. Mert. İhanetle kırılan bir sevgi, küllerinden doğabilir mi? Yoksa bazı yaralar sonsuza kadar açık mı kalır? Öykü bu kez iki kimlikle savaşıyor. Ceza olmak kolay. Ateş olmak tehlikeli. İnsan kalmak ise en zoru. Maskenin altında bir çığlık var. Ve o çığlık artık susmayacak. Adalet mi? İntikam mı? Yoksa aşk mı kazanacak? Bu şehir bir efsanenin geri dönüşüne hazır değil. Ama o zaten izin istemiyor.

Kumsal Yalçınsoy 6 yıl önce ablasını kaybeder. Bunun intikamını alması gerekiyordu. Ablası gerçekten ölmüş müydü Yoksa aklının yaptığı bir ilizyon muydu Kader yazılmıştı. Bu rüya kabusa dönüşüyor.Uyuyan kişi uyanmaya başlıyor. Kitabın hakları saklıdır©

"Hazır ol gelin hanım... En fazla bir saat sonra evleniyoruz. Ve karım olduğun andan itibaren sana ağlamayı yasaklıyorum... Çünkü sana hiç yakışmıyor." Bir gün, tanımadığı bir adamla evlenmek zorunda kalacağını söyleseler, gülüp geçerdi... Ama kader, Lavinia`yı tam da bu noktaya sürükledi. Kırık pusula... ve kırk bir günlük bir oyun. Gerçek suçlu kim? Kim hayatta kalacak, kim yok olacak? Her sayfa, sırları bir bir ortaya çıkarıyor. Ve unutma: Ölüm Çiçeği`nin laneti, seni izliyor... "Kırık pusula seni karanlığa sürüklerken, Ölüm Çiçeği kaderini belirleyecek." Varlığı, annesi için hiçlikten ibaret olan tüm kız çocuklarına...

"Bazı Yalanlar Kalbi, Bazı Gerçekler İnsanlığı Yakar..." Bir asker... Babasının tabutuna el basarken yemin etti: İntikamımı alacağım. Kanın yerde kalmayacak. Bir masum... bir operasyonun kilit noktası Kız, ilk kez birine gerçekten inandı. Ama o gece bir yüzükle ortada kaldığında her şey bitti. Vazgeçişler, pişmanlıklar.. Yıllar geçti. Ülkeler, kimlikler, yüzler değişti. Ama gözlerde kalan o bir bakış, asla silinmedi. Şimdi o asker, yıllar önce terk ettiği o kadının karşısında yeniden duruyor. Kadın eskisi gibi değil. Ama bu kez bir görev değildi bu. Bu kez gerçek olan sadece acı. ---

Nisa okulun basketbol takımın kaptanına platoniktir ve en iyi platonikler bilir ki sevdiğim kişiye asla açılamazsın. Ama Atlas bir gün onunla konuşmaya başlar... "Kaçmayacak mısın?" "Kaçayım mı?" "Kaçamazsın ki." Gel bence bir oku;)

Bazen hayat ummadığımız kişiyi bir intihar ile karşımıza çıkarır. 0538:Hey, hey, hey! Sakin ol ve in oradan. Siz:İnmeyeceğim.

Bir gün saraya yapılan korsan saldırısında Prenses Della kaybolur.Herkes prensesin öldüğünü düşünür ancak Prenses denizlerin lordu olarak bilinen Reacher Armstrong`un elinde esirdir,Kaptan Reacher Armstrong`un istediği tek şey ise intikamdır. "Bizim hikayemiz kanla yazıldı Prenses,benim sana seni seviyorum dememi bekleyemezsin ben sana karşı hep ambivalansım."

Bir alışveriş merkezinde atılan sıradan bir story… Ve o story’e gelen tek bir mesaj. Bazen hayat, en beklemediğin anda değişir. Onlarca insanın arasından gelen bir mesaj, kalbine dokunabilir mi? O, geçmişte yaşadığı ihanet yüzünden kimseye güvenmeyen bir kızdı. Aşk onun için sadece bir hayalden ibaretti. Ama o çocuk… pes etmeyi bilmiyordu. Bir “selam” ile başlayan sohbet, zamanla gülüşlere, meraka ve kalp çarpıntılarına dönüştü. Peki ya güvenmek bu kadar zorken… Kalbini tekrar açabilir mi? Yoksa bu hikâye de diğerleri gibi yarım mı kalacak?))

On dört yaşındayken her şeyini kaybetti; sağ bacağını, sağ gözünün görüşünü ve ilk aşkını... Şimdi on altı yaşında olan Barın, tüm bu yıkıma rağmen hala ayakta. Para-atletizm dünyasının parlayan, umut vaat eden genç yeteneklerinden biri o. 100 ve 400 metre sprintte Paralimpik şampiyonu, uzun atlamada ise dünya ikincisi... Dış dünyaya bakılırsa hayatı adeta kusursuz görünüyor. Ancak kimsenin görmediği bir gerçek var: Geçmişin travmaları ve bitmek bilmeyen kronik ağrıları bir gölge gibi ensesinde. Bir zamanlar gözlerinde yanan o hırslı ateş şimdilerde yerini ruhsuz gri bir küle bırakmış durumda. Peki yıllardır izini kaybettiği ABİLERİ geri dönüp o sönmüş alevi yeniden harlayabilir mi? Onu kendi zihninin karanlık dehlizlerinden çekip çıkarabilirler mi? Belki... Ama onların da sakladığı gün yüzüne çıkmasından korktukları karanlık bir sırları var. İnişleri, çıkışları ve kırılan kalpleriyle Barutçuoğlu ailesinin bu zorlu yolculuğuna eşlik edin.

süveyda...kalbinin ortasında var olduğuna inanılan siyah nokta..

Bataklıkta temiz kalmış olanlara... Karya..ismim karya... kar mı yağdı kalbine karya.. Nedeni neydi insanları duymamanın karya...

Arin ve Alya, bebekken kaybolduklarını bilmeden bekar bir annenin başına bela olan iki tatlı kızlarıydı. Alya herkesi saf ve temiz bulurken Arin onun tam tersi olarak herkese vatan bir canavardan farksızdı. Hayatları o gün değismişti, girdikleri barda mafya babalarının olduğu bir masada Alyaya hakaret eden adamları dövdügünde baslarına gelecek beladan habersizdi. Belkide kadar baştan beri onlardan yanaydı. Arin ve Alya Korkmaz. Onlara ilk görüşte aşık olan bu mafyalardan nasıl kurtulacak kar ki? (Kitabı gece rüyamda gördüm kjjhjh o yüzden yazıyorum.😉)

Annesinin işi nedeniyle okul değiştiren Rüya Yıldırım, okulunda yeni arkadaşlar edinir. Fakat Emir Ege ile olan arkadaşlığı planladığı gibi ilerlemez. Profesyonel voleybolcu olan Rüya hem derslerini hem voleybolu bir arada götürmeye çalışır. Yeni kaydolduğu klübünde hiç tahmin etmeyeceği olaylar yaşanır.

Tıp 4. Sınıf öğrencisi Alçin kaldığı yurttan çıkıp Bursanın Sancak mahallesinde küçük bir daire tutar.

PANOMDA VE KİTABIMDA REKLAM YAPANLARI ENGELLİYORUM, YORUMLARINI SİLİYORUM. *** "Tahsin amca kim bu herif?" diye sordum. Kara gözleri avına odaklanmış bir aslan gibi keskince benim ürkek yeşillerime odaklıydı. "Behzat Kıvançlı`nın büyük oğlu Halil İbrahim Kıvançlı." dedi sesinde bariz bir gerginlik vardı. Benim tanımadığım bu adam etrafımdaki herkesi fazlasıyla germiş durumdaydı. "Onlar Karadenizli değiller mi? Ne işi varmış bu topraklarda?" diye sordum. Gözlerimi zar zor kopardım kara gözlerinden. Göz göze geldik Tahsin amcayla, "Onun olanı almaya gelmiş babandan, öyle diyorlar..." Anlamaz bir şekilde kaşlarımı çattım, "Onun olan ne varmış burada acaba? Bizim topraklarımızda hükmü geçmez onun!" dedim çirkefçe. "Benim hükmümün geçmeyeceği bir toprak yoktur küçük hanım." Arkamdan duyduğum sesle irkildim, bu kalın ve sert ses Halil İbrahim denen adama ait olamazdı değil mi? Tahsin amcanın gözlerinden dehşet geçti, arkamdaki adamın önünde hemen ellerini birleştirip başını eğdi ne oldu bilmiyorum ama sessizce yanımızdan sadece birkaç adım ayrılıp bizi baş başa bıraktı ama hala köşede tetikteydi. Cesaretimi toplayarak döndüm ona. Yakın mesafeden gördüm kara gözlerini şimdi daha bir karanlık bakıyordu. "Topraklarınızda gözüm yok. Ben benim olanı almaya geldim." dedi karanlık çıkan ses tonuyla. Yutkundum, sesimin titrememesine özen göstererek, "Senin olan neymiş?" diye sordum. O an gözlerinin parladığına yemin edebilirdim. "Aze, Aze diye bir kadın. Bey kızı Aze derlermiş buralarda ona." Gözlerim istemsiz irileşti, buzlu suyun içine düşmüş gibi titredim. Aze kızdım ben. Yüreği yiğit, gözleri güleç Aze kızdım... Bey kızı Aze derlerdi bana. *** BU KİTAPTA GEÇEN OLAYLAR VE KİŞİLER TAMAMEN HAYAL ÜRÜNÜDÜR. GERÇEK KİŞİ VE KURUMLARLA ALAKASI YOKTUR.

Gülce ile hayatına yeni girdiğini zannettiği Poyraz`ın hikayesidir. Hayat bazen en olmadık yerlerde karşımıza hayatımız olacak o kişiyi çıkarır. Tesadüf sandığımız karşılaşmalar belki de tesadüf değildir. Başlangıç tarihi: 31.03.2026

Bir adım yaklaştım. O, bin adım geri çekildi. Lavin Acar için Kuzey Arman sadece abisinin arkadaşı değildi. O, vazgeçemediği bir hataydı. Ama bazı aşklar vardır, en başından beri yasaktır.