Asude okulda zorbalık gören depresif bir kızdır. Okula yeni gelen çocuk bunu değiştirecek mi, yoksa her şeyi daha da mı zorlaştıracak?

Arkadaşının `Emir` ismiyle açtığı fake hesaba istek attığını sanan Mahperi, yanlış kişiyle konuştuğunu anlar ancak çok geçtir.

Bazı kayıplar insanı yıkmaz. Uyandırır. Öykü bir kez daha her şeyi ardında bırakıyor. Şehri, geçmişi, yarım kalmış cümleleri. Ama bu gidiş bir kaçış değil. Bu bir dönüş hazırlığı. Bir zamanlar “Ceza” olarak korku salan kız geri dönüyor. Fakat bu kez yalnız değil. Bu kez içinde sakladığı başka bir kimlikle geliyor: Ateş. Ceza aklı temsil ederdi. Ateş ise yakmayı. Kalbinin içindeki çığlık artık bastırılmayacak. Maskenin altındaki gerçek ortaya çıkacak. Onu karanlığa iten, hayatını bir kurşunla değiştiren kişi hâlâ özgür. Ve Öykü özgürlükle pek iyi anlaşamaz. Şehir yeniden nefes almaya çalışırken, o gölgelerin arasından yükseliyor. Adaletin yerini bulmadığı yerde, bedel kesmeye hazır. Ama bu sefer yalnız intikam yok. Bu sefer hesaplaşma var. Geçmişle. Kendisiyle. Ve kalbiyle. Çünkü ne kadar kaçarsa kaçsın, bazı isimler insanın ruhuna kazınır. Mert. İhanetle kırılan bir sevgi, küllerinden doğabilir mi? Yoksa bazı yaralar sonsuza kadar açık mı kalır? Öykü bu kez iki kimlikle savaşıyor. Ceza olmak kolay. Ateş olmak tehlikeli. İnsan kalmak ise en zoru. Maskenin altında bir çığlık var. Ve o çığlık artık susmayacak. Adalet mi? İntikam mı? Yoksa aşk mı kazanacak? Bu şehir bir efsanenin geri dönüşüne hazır değil. Ama o zaten izin istemiyor.

Arkamızdan sesler gelirken göz ucuyla bakmaya çalıştım. Daha bir şey görememişken "önüne odaklan, düşeceğiz şimdi." Dedi adam. Tekrar fiti fiti koşmama odaklanırken olabildiğince hızlı koşmaya çalışıyordum. Daha fazla bacaklarım bu acıya dayanmazken "beni bırak, sen devam et." Dedim. "Olmaz, zaten geldik." Dedi. Kaşlarım çatılırken "nereye geldik?" Diye sordum. "Evlendirme dairesine! Umarım bekarsındır." Dedi. Şaka yapıyordu değil mi? Şaka. Kameralar neredeydi? Haha, güldük eğlendik, nereye el sallıyorduk? "Alt tarafı seni dövülmekten kurtardım diye beni nikahına alacak halin yok ya!" Dedim. ------- "Hangi baharı yaşıyorsun bilmem Demir ama dediğim gibi burada bitirelim." Dedim. "Sonbahar Şura, Sonbahar." Diyip derin bir nefes verdi. Arkamı dönüp yoluma devam edecekken kolumdan tutup beni kendine çekti. Vücudum vücuduna yaslanırken nefeslerimiz birbirine karıştı. İrademi korumaya çalışırken "ne yaptığını sanıyorsun?" Dedim. "Eğer bana bir şans daha vermezsen seni burada öperim." Dedi. Gözleri gözlerimin içinde dolaşıyordu. "Deneme bile. Seni mahvederim Demir." Yüzünde gülümseme oluşurken "beni mahvetmeni sabırsızlıkla bekliyor olacağım." Dedi. ------- "Bundan sonra öpebileceğin tek kadın annen olur inşallah." Dedim. "Kızımızı unutmamak gerek tabii." Dedi. "Sen delisin bence." "Delirten sensin." "Hah, daha yarım saat öncesine kadar ev arkadaşı arayan adam bir anda bana aşk pozları kesiyor." Dedim. ------- "Bu minik barlara akmak istiyor." Dedim üzgünce. "Otur evinde yemeğini, temizliğini, bakımını yap yoksa abine söylerim." "Bir idol bunları nasıl söyler, hih!" Dedim. "Bu şekilde söyler, belanın ta kendisi." Dedi eğlenerek. "Tatlı bela ama değil mi?" Dedim yeterince sevimli olamaya çalışarak. "Hem de nasıl, şerbet misin bal mı?" Dedi kahkaha atarken. "Ya abi! Zaten ihanete uğramış bir kızım." "Hadi güzelim hadi, sen ona da bela olursun zaten." ------- Kesişim 1. Kitap Kırınım 2. Kitap ------- [Kırınım adlı kitabım bu kitabın devamıdır. Dileyenler bağımsız da okuyabilir.]

"Kızın başını yakıyorsun yani." "Öyle de demeyelim be reis. Benim de ne kadar nazik, centilmen bir bey olduğumu biliyorsun." Dedi. "Uzatma Cevdet. Benden ne istiyorsun?" Diye sordum. "Akşama nikah şahidim ol. Vallahi senden başka düzgün insan tanımıyorum." Dedi. "Hayatta olmaz. Ben oraya adım atmam." Dedim. "Olur olur, benim için ya!" ------- "Ömer nerede, dışarı mı çıktı?" Diye sordu Emir ekmeğini ısırırken. Ben de ısırık alırken "o ne alaka?" Diye sordum. "E evlenmişsin, abim öyle dedi." Dedi. "Abin ne düşündüğünü bilmiyorum ama okyanusun ortasında bir gemide nikah kıyamayacağıma göre hala bekarım. Yine de bırak o öyle bilsin. Haddini fazla aştı dün akşam." Dedim. ------- "Eğer düşersek paraşütümü açmaya yardım eder misin?" Diye sordum. "Paraşütünü bile ben giydireceğim. Şimdi gözlerini açar mısın?" Yavaşça gözlerimi açarken hafifçe bana eğilmiş yüzünde gezdirdim gözlerimi. Yüz ifadem komik olmalıydı ki gülümsemeden 1 saniye bile geçirmiyordu. Gözlerinin içine bakarken "söz mü?" Diye sordum. "Söz." Dedi. "Kendini Anadolu`nun bağrında bir paraşütle süzülürken hayal edebiliyor musun? Şahsen ben edemiyorum. Çünkü bende öyle bir şans var ki iç Anadolu`da olmayan martı bile gelir beni bulup çarpar. Ve ben yine düşerim." "Düşme esnasında paraşütünü benim giydireceğime inanıyorsun ama ölmeyeceğine mi inanmıyorsun?" Dedi şaşkınca. ------- "Sorun çözüldüğüne göre ben kalkayım." Dedi Ömer. "Bir şey yemedin." Dedim. "Olsun, çok uykusuzum. Şu an daha ağır basıyor." Dedi Ömer. "Araba süremezsin böyle. Bütün gece de uyumadın zaten. Biraz burada dinlen öyle gidersin." Dedim. "Bütün geceyi nereden biliyorsun lan sen!" Dedi abim bağırarak. "Bütün gece birlikte olduğumuzdan abi!" Dedim ben de sinirle. Gerçekten artık ben de sinirleniyordum. "Oww." Dedi Emir. "İşte şimdi yandık." ------- Kesişim adlı kitabımın devamıdır, bağımsız da okunabilir.

"Bazı insanlar hayatına bir anda girer. Sonra giderler... ama bıraktıkları his hiç gitmez" Gece, küçücuk yaşında terk edildiği gecede kaybolduğunu sanmıştı. Ta ki karşısına Baran çıkana kadar. O gece baran ona bir yabancı değil, sığınıcak bir yer olmuştu. Ama bazı hikayler başladığı gibi kalmaz. Bir sebep onları ayırdı ve yıllar birbirinin izini sessizce sildi. Şimdi geçmişin yüküyle yeniden karşı karşıyalar. Baran hâlâ Gece`nin karanlığında kalan yıldızmıydı, Yoksa ikiside birbirinin yarım kalan hikayesimiydi? Bazı vedalar bitirmez. Bazı karşılaşmalar ise her şeyi yeniden başlatır.

Alisa, babasıyla ettiği büyük bir kavgadan sonra bir inat uğruna şatafat dolu hayatını bir kenara bırakarak okuluna en yakın mahallede ev tutar. Fakat mahalleye ayak bastığı ilk andan itibaren ne mahalleyle ne de mahallenin abisiyle yıldızları uyuşur. |Mahalle kurgusudur|

"Evet," dedi Barın sesi titreyerek. "Sevgilisiyim. Ve sevgilimle aramdaki mevzulara senin gibi bir yedek oyuncunun girmesi hiç hoşuma gitmez." "Hadi canım, inanmıyorum. Kanıtlayın o zaman!" .... "Sen... Sen ne yaptığını sanıyorsun? Beni öptün! Hem de herkesin içinde!"

Adım Aden. İnsanları anlamak ve yönlendirmek benim işim. Ama bu sefer işim, sadece bir okulun sırlarını çözmek değil… aynı zamanda hayatım boyunca hiç tanışmadığım bir grup sorunlu gençle çalışmak. Onlar mı? Hacker, dolandırıcı, kavga manyağı, yalancı, hırsız, dövüş ustası, motor çetesi lideri… ve bir de ben: manipülasyon ustası. Caner Kara adında gizemli bir adam, oğlunu öldüren kişiyi bulmam için bizi bir araya getirdi. Görevimiz basit görünebilir: okulda gizli kalıp katili bulmak. Ama bu okul… sandığımızdan çok daha tehlikeli. Ve bu ekip, işleri biraz fazla karıştıracak gibi görünüyor. Eğer komik kavgalara, zekice planlara ve gizemli sırlarla dolu bir maceraya hazırsanız… aradığınız ekip tam burada: Okuldaki Gizli Ekip.

Yıllardır kendisini istenmeyen çocuk sanıyordu Akça. Bu bildiği yalan mahalleye yeni taşınan komşularıyla bir bir yıkılacaktı. Gerçek ailesi ile tanışmasındaki yolculuk hem canını yakacak hem de tatlı bir anı olarak kalacaktı. " Tesadüflere inanmazdım. Sonra bir gün, en beklemediğim zamanda, tam bittim derken karşıma sizi çıkarana kadar. Aslında tesadüfler bir başkaymış."

Cezaevlerinin arasındaki köstebek yuvası, İdil’in şüphesiyle çalışmaya başladı. İdil, duyduğu hikâyeden sonra İlay’a gelen mektupların artmasını beklemişti. Bir gece herkes uyurken İlay’ın çantasındaki mektupları alıp şüphesini gerçek kılacak bir şeyler aramaya başlamıştı, ne aradığını kedisi bile bilmiyordu. Tek öğrendiği şey Tayfun’un adı olmuştu. Sabahında herkes bir köşede kahvaltısını ederken yatağında titrek bir bedenle öylece dalıp gitmiş olan İlay’ın yanına gitti. “İlay, yine mi kâbus gördün?” İlay soruya karşılık sadece kafasını sallamıştı. “Bir şey sorabilir miyim?” İdil, kızın bu haline o kadar alışmıştı ki artık normal karşılıyordu. İlay’ın tekrar kafasını sallamasıyla, “Annenin adı ne?” demişti. İlay duruşunu ve bakışı hiç bozmadan boşluğa bakıyordu. İdil cevap gelmeyeceğini anlamışçasına başını sallayıp yataktan kalkarken İlay konuştu, “Aylin,” tek bir cevap, İdil’in kafasındaki bütün soru işaretlerini doldurmuştu. “Gözlerin, onlar çok güzel,” dedi İdil gülümseyerek, “Onlar,” dedi İlay, daldığı boşluktan gözünü ayırmayarak. “Sadece bende var ve bundan hiç hoşlanmıyorum…” sesinin akışı ve kısıklığı çok yavaş hareket ediyordu. Konuşan İlay değil de yerine gelmiş öylesine bir ruhtu, “Böyle düşünme, o gözlere sahip birini tanıyorum.” İdil, İlay’ın saçlarını okşamış ve yanından ayrılmıştı. O an’a kadar İlay, İdil için öylesine sessiz sakin, hukuk okuyan bir kızdı. Ta ki hikâyesini duyana kadar, daha sonra da kendisine kızdı, ‘o gözleri nasıl unuturum’ dedi kendi kendine. Geç olmuştu ama anlamıştı. Levent’in 22 yıldır kayıp olan kızı İlay Nehir, bir yıldır yanı başındaydı, İlay, kehribar rengi gözlerini babasından almıştı.

Siz:Babanne sen ne ara basketbolcu oldun Babannem: Ya kızım ben sana dedim babanne falan değilim diye Babannem: Ben Berk Babannem:Basketbol takımı kaptanı olan Berk 🏀 Mahalle takımında oyuncu kalmadığı için tek kız olarak takıma girdim. Ama bir sorun var. Babannem basketbol takımı için kurulan mesajlaşma grubunda gözüküyor! 🏀 Kitabımın tüm hakları bana aittir. Çalıntı vb. durumlarda yasal işlem başlatılacaktır.

Kervancıoğlu ailesi... Gücün, paranın ve korkunun diğer adı. Onlar kaybetmez. Onlar yıkılmaz. Ama bir gece... her şeye sahip olan o aile, en değerli şeyini kaybetti. Oğullarını. Yıllar geçti. Her şey kaldığı yerden devam etti. Ama kimse bilmedi... O çocuk hâlâ hayattaydı Ve kendi ailesini tanımadan yaşıyordu Aras Karahan... Kendi kimliğini bilmeden yaşayan bir adamdı. Ahu Çavdar ise... o ailenin kapısından içeri bir hizmetçi olarak giren, kaybedecek hiçbir şeyi kalmamış bir kızdı. Ama bazı kapılar sadece açılmaz... kaderi değiştirirdi Çünkü Ahu`nun attığı o adım, sadece kendi hayatını değil... Kervancıoğlu ailesinin geçmişini de geri getirecekti. Ve bazı gerçekler ortaya çıktığında...

Ben Miran hayatı bir adam yüzünden batmış Miran...

"Herkes susuyordu çünkü gerçek düzeni bozar"

İmkansızını seven Gökçe Aslanoğlu Her ne kadar nasibi o olsada kaderinde 4 yıllık bir acısı vardır belki de...

Herşey bitti derken , bir anda bir mucize olur ✨️ Alp`in babası yer altının krallarinda biriyken Alp normal bi liseli gibi gözüküyordu, ece ise normal bi hayatı olan normal bi kızdı ve ailesi tarafından pek sevilmezdi.

Lamia: ana karakter, 19 yaşında üni. 2. Sınıf öğrencisi kampüsün en güzeli-başarılısı. Emir: 20 yaiına üni. 3. Sınıf kampüsün başarılısı aynı zamanda çoğu kız öğrencinin elde etmek istediği bir tip Gloria: Emir`in takıntılısı 1. Sınıf öğrencisi pick me Aras: üni 2. Sınıf öğrencisi Emir`in yakın arkadaşı aynı zamanda Lamia yı seviyor 💓 Duru:üni 3. Sınıf öğrencisi lamianın arkadaşı arası seviyor

" Bana diğerleri gibi bakmıyorsun..." " Sana nasıl bakıyorlar ki?" " Acıma duygusuyla... ama sen bana acımıyorsun..." " Ben sana neden acıyayım ki? Sana bakınca gurur duyuyorum ben, sen onca şeye rağmen bir direniş sergileyerek bugüne geldin ve artık mutlusun..." Her başarının ardında acı bir geçmiş vardır. Bir başarılı kadının arkasında kendisi vardır... Bu kitap her şeye direnen bir kadının hayatını ele almaktadır. Kadınları bu kadar ezen erkekleri ezen bir kadın...

kız basketbol takımının kendi aralarında hiç iyi anlaşamadığıni gören okul yönetimi aralarını düzeltmeleri için birbiriyle çok iyi anlaşan basket erkek takımı gorevlendirilir

Kaldığım yer değildi önemli olan önemli olan BENİ KURTARAN 🤍KİŞİYDİ

Bazı hikayeler yarım kalır ta ki yeniden yazılana kadar...

Bu kitap Taşacak bu deniz İsfad çiftinden esinlenerek yazıldı. Tamamen kuğudur dizinin aslında böyle olaylar olmamıştı.

Annesinin işi nedeniyle okul değiştiren Rüya Yıldırım, okulunda yeni arkadaşlar edinir. Fakat Emir Ege ile olan arkadaşlığı planladığı gibi ilerlemez. Profesyonel voleybolcu olan Rüya hem derslerini hem voleybolu bir arada götürmeye çalışır. Yeni kaydolduğu klübünde hiç tahmin etmeyeceği olaylar yaşanır.

Gerçek bir aşk. Lise sadece bir okul mu? Orada aşk yok mudur? Bunları anlatan duygusal bir kitap sizlerle…