Bir çiçek solar yenisi çıkar... Bir gün Alya aldatıldığını öğrenir ve Fransa`ya kaçmış sevgilisine yazar Peki bu numara dünyaca tanınmış yeraltının en büyük mafyası ise

Bazı kayıplar insanı yıkmaz. Uyandırır. Öykü bir kez daha her şeyi ardında bırakıyor. Şehri, geçmişi, yarım kalmış cümleleri. Ama bu gidiş bir kaçış değil. Bu bir dönüş hazırlığı. Bir zamanlar “Ceza” olarak korku salan kız geri dönüyor. Fakat bu kez yalnız değil. Bu kez içinde sakladığı başka bir kimlikle geliyor: Ateş. Ceza aklı temsil ederdi. Ateş ise yakmayı. Kalbinin içindeki çığlık artık bastırılmayacak. Maskenin altındaki gerçek ortaya çıkacak. Onu karanlığa iten, hayatını bir kurşunla değiştiren kişi hâlâ özgür. Ve Öykü özgürlükle pek iyi anlaşmaz. Şehir yeniden nefes almaya çalışırken, o gölgelerin arasından yükseliyor. Adaletin yerini bulmadığı yerde, bedel kesmeye hazır. Ama bu sefer yalnız intikam yok. Bu sefer hesaplaşma var. Geçmişle. Kendisiyle. Ve kalbiyle. Çünkü ne kadar kaçarsa kaçsın, bazı isimler insanın ruhuna kazınır. Mert. İhanetle kırılan bir sevgi, küllerinden doğabilir mi? Yoksa bazı yaralar sonsuza kadar açık mı kalır? Öykü bu kez iki kimlikle savaşıyor. Ceza olmak kolay. Ateş olmak tehlikeli. İnsan kalmak ise en zoru. Maskenin altında bir çığlık var. Ve o çığlık artık susmayacak. Adalet mi? İntikam mı? Yoksa aşk mı kazanacak? Bu şehir bir efsanenin geri dönüşüne hazır değil. Ama o zaten izin istemiyor.

28 yıl boyunca yetim olan Devin İzgi Sakur`un ailesinin ortaya çıkması ve şehit sandığı kocasının yaşaması.Biyolojik ailesi ile kocasının bağının olduğunu öğrenen devinin oğluyla bir yaşam sürmesini gerçekler üzerine yaşadığı yıkımı anlatıyoruz hem gerçek ailem hem de asker kurgusu koşun koşun gelinn

Mafya oğlan& Yüzme hocası O gün gördükleri yüzünden bir mafya tarafından esir alınan bir kız. Deniz Gâzel, hayatı boyunca denizden korkan bir kız. İsminin anlamı denizken, o denizden nefret eden biriydi. Bir gün limana gidip kendini suya attı. Ve boğulacakken onu kurtaran Demir Karyeli...

Kabusumsu bir hayatta yaşayan ve YKS çağında olan bir kızın ve ona yks koçluğu yapan eski arkadaşı.

Büyük bir kalabalığın içinde derdini anlatamayacak kadar yalnız olan Aypare`nin günleri.

Güneş doğmadan önce, kefene sarılmış, "Karanlık... Ölü kelebekler... İs kokan ruhlar" Mezar taşı gibi soğuk bedenim titrerken iki kelime çıktı dudaklarımın arasından: "Hisset ellerimi." Zihnimi çepeçevreleyen kelimler, "Benim hissedemediğim ellerimi" diye bas bas bağırırken, Dokundu ellerime.

Arkadaşının `Emir` ismiyle açtığı fake hesaba istek attığını sanan Mahperi, yanlış kişiyle konuştuğunu anlar ancak çok geçtir.

Nisa okulun basketbol takımın kaptanına platoniktir ve en iyi platonikler bilir ki sevdiğim kişiye asla açılamazsın. Ama Atlas bir gün onunla konuşmaya başlar... "Kaçmayacak mısın?" "Kaçayım mı?" "Kaçamazsın ki." Gel bence bir oku;)

Bazı duygular, kelimelerle ifade edilemez. Bazı aşklar ise suskunlukta saklı kalır. Lalin’in kalbinde fısıldayan hisler, yazdığı mektuplarda ortaya dökülür; ama kimse onları okumaz... Henüz. Okul koridorlarında başlayan küçük bakışlar, gizli gülüşler ve yanlış anlaşılmalar arasında, Lalin ve Arın’ın hikayesi sessiz bir heyecanla ilerler. Bu hikaye, sevginin, cesaretin ve içtenliğin gücünü; kalbin bazen sessiz ama çok güçlü olabileceğini anlatır. ~•~•~ “Beni tutan el bırakmadı belki, ama ben kalacak kadar güçlü değildim.”

İdil Duru onu aldatan eski sevgilisinden hesap sormak için ona yazar ama numara yanlıştır ve İdil okulun kekosuna yazmıştır İdil: sadece bir açıklama yap İdil: neden yaptın bunu bana İdil: en yakın arkadaşımla neden beni aldattın İdil: lütfen artık cevap ver bana Cihan İdil: her şeyi öylece bırakıp kaçamazsın 0543*: Bir haftadır bildirimlerin anasını ağlattın 0543*: Hayır yazmıyorum da belki sıkılırsın diye 0543*: Yok anam yine yazıyon 0543*: Bacım yanlış numara

"Şunu al, yemin ederim bunu ters çevirip malûm bir yerlerine sokarım!" Diyerek elimdeki terliği erkek kardeşim Haktan`a fırlattım. Gerizekalı yine beni delirtmeyi başarıyordu! "Abla bence sen şizofrensin." Dedi ve yerdeki terliği alıp bana salladı. "Bu terlik senin?" "Sen ciddi misin ya? En son ben mi giydim gerizekalı!" Diyerek bu sefer ayağımdaki terliği çıkardım. Erkek kardeşler bazen çileden çıkarabiliyordu. Yine ve yine sabah bir kaosa uyanan annem, şişmiş gözleri ile bize bakıyordu. Anlam vermeye çalışıyor olabilirdi, yani. Birazdan Gökçen ablam da uyanırdı zaten. O da ağzıma ederdi bu kavga gürültü ne diye. Allah`ım, sabır!

(Kitap kapağı kendi çizimimdir) Açelya kimse tarafından bilinmeyen ancak maske altındaki hâliyle ünü tüm ülkeye yayılan bir suikastçıdır. Kusursuz işlenen cinayetlerin ve ortada bırakılmadan kaybolan delillerin ardından onu nasıl bulduğu bilinmeyen bir adamla onun hikâyesi

Umutsuzluğun taş duvarlarına çarpan çığlıklar hiçbir zaman duyulmaz. Çünkü bazı şehirlerde suskunluk, kanla yazılmış bir yasadır. Töre... Adı gelenek, hükmü ölüm olan bir karar. Ardil, yüreği ateşten bir adam. Hezâl, acıyı soyadı yapmış bir kadın. Avbanu, hep ikinci bırakılmış bir kader. Bir şehir, iki aile ve üç hayat... Kurşunlar patladığında sadece bedenler düşmez. Evler yanar, anneler susar, çocuklar büyüyemez. Peki ya hüküm kimin? İnsanların mı... yoksa korkunun mu? Bazı hayatlar yaşanmadan silinir. Ve bazı aşklar daha başlamadan hükümsüz kalır. 3 başrolden oluşan bu kitap nasıl ve nereye gidecek inanın bende bilmiyorum hikayem sizlere emanet hakkettiği yere ulaştırmanız dileğiyle sağlıkla kalın.🤍 Kopyalanması durumunda gerekli olan yapılacaktır

Her şey abimin en yakın dostu Barlas`a ilgi duymamla başlamıştı.

Bir kadın, hırsızlık yaparak hayatının en güzel yıllarında. Elinde oyuncağıyla gezmesi gereken o yaşında. İstanbul`un is kokan sokaklarından çaldı. Gelceceğini çaldı, umutlarını çaldı insanların. Sonra bir gün, bir aile çıka geldi. İstanbul`dan Karadeniz`in yaylalarına uzanan bir hikaye başladı. Bir sokak gencinin hayyallerinin anlatıldığı bu kitapta. Siz neden bir çocuğun, bir sokak çocuğunun önünde eğilmeniz gerektiğini öğreneceksiniz. Haydi, gelin gelin ve görün. İs kokan İstanbul sokaklarından Karadeniz yayllarına uzanan bu hikayeyi.

Bir kız düşünün... Bir gecede iki temelini kaybediyor... Birincisi özgürlüğü... İkincisi dürüstlüğü... İyi okumalar...

Bir köy hikayesi. Yaş farkı vardır. Haziran&Agah Rüzgar Ağa . Balkondan boş avluya bakarak "Haziran!" diye bağırdı. Kaşları daha da çatılırken yönünü Haziran`ın odasına çevirdi. Kadının odasının önüne geldiğinde kapıyı çalmasına rağmen cevap alamamak onu daha da sinirlendirince hırsla kapıyı açarak odaya girdi. Biraz ilerlediğinde odanın içindeki hamamdan gelen su sesleriyle kafasını hamam kapısına çevirdiğinde ömrünün şokunu yaşadı Agah Ağa. Kapısı yarı açık odanın ona sunduğu manzaradan gözlerini alamıyordu Agah. Gözlerini dahi kırpmadan karşısında çırılçıplak bir şekilde yıkanan kadın yüzünden gözlerini bile kırpamamıştı. Kızıl saçları vardı! Hiç görmediği kızıl saçları kalçalarına kadar iniyor bembeyaz teniyle muhteşem bir uyum içerisinde adamı çıldırtıyordu. Dehşet içinde kafasını eğip odadan resmen kaçarken kendi odasına girdiğinde kafasını eğerek ikinci bir şok yaşadı. 6 yıldır gitmediği doktor ve görmediği tedavi kalmamasına rağmen sertleşmeyen penisi şuan pantolonunu zorlayacak kadar sert ve dikti

Belalara uçan bir kızın günlüğü mü desek ki.

Cezaevlerinin arasındaki köstebek yuvası, İdil’in şüphesiyle çalışmaya başladı. İdil, duyduğu hikâyeden sonra İlay’a gelen mektupların artmasını beklemişti. Bir gece herkes uyurken İlay’ın çantasındaki mektupları alıp şüphesini gerçek kılacak bir şeyler aramaya başlamıştı, ne aradığını kedisi bile bilmiyordu. Tek öğrendiği şey Tayfun’un adı olmuştu. Sabahında herkes bir köşede kahvaltısını ederken yatağında titrek bir bedenle öylece dalıp gitmiş olan İlay’ın yanına gitti. “İlay, yine mi kâbus gördün?” İlay soruya karşılık sadece kafasını sallamıştı. “Bir şey sorabilir miyim?” İdil, kızın bu haline o kadar alışmıştı ki artık normal karşılıyordu. İlay’ın tekrar kafasını sallamasıyla, “Annenin adı ne?” demişti. İlay duruşunu ve bakışı hiç bozmadan boşluğa bakıyordu. İdil cevap gelmeyeceğini anlamışçasına başını sallayıp yataktan kalkarken İlay konuştu, “Aylin,” tek bir cevap, İdil’in kafasındaki bütün soru işaretlerini doldurmuştu. “Gözlerin, onlar çok güzel,” dedi İdil gülümseyerek, “Onlar,” dedi İlay, daldığı boşluktan gözünü ayırmayarak. “Sadece bende var ve bundan hiç hoşlanmıyorum…” sesinin akışı ve kısıklığı çok yavaş hareket ediyordu. Konuşan İlay değil de yerine gelmiş öylesine bir ruhtu, “Böyle düşünme, o gözlere sahip birini tanıyorum.” İdil, İlay’ın saçlarını okşamış ve yanından ayrılmıştı. O an’a kadar İlay, İdil için öylesine sessiz sakin, hukuk okuyan bir kızdı. Ta ki hikâyesini duyana kadar, daha sonra da kendisine kızdı, ‘o gözleri nasıl unuturum’ dedi kendi kendine. Geç olmuştu ama anlamıştı. Levent’in 22 yıldır kayıp olan kızı İlay Nehir, bir yıldır yanı başındaydı, İlay, kehribar rengi gözlerini babasından almıştı.

Gece`nin artık farklı hocayla antreman yapması. Yeni antrenörümüz ise çok gürültülü bir adam. Kızımız ise çok sessiz. Bakalım hangisi yenecek?

Nakano Nao: Itsuki... Nakano Nao: Sana çok kötü bir haberim var... Nakano Nao: Ama kızma, tamam mı ? Nakashima Itsuki: Söyle. Nakano Nao: Ama bak kızma... Nakashima Itsuki: Bu uyarıdan sonra nasıl sinirlenmemi bekliyorsun, orospu çocuğu ? Nakano Nao: Arabanı çizdim. Şu yirmi milyon yenlik olanı.... Görüldü. Nakano Nao: Itsuki ? Nakano Nao: Benden değerli değil, değil mi ? Nakano Nao: Itsuki ? Nakano Nao: Kapı çalıyor... Nakano Nao: Orospu çocuğu... Şeytan`ın İki Yüzü (Koi No Yokan) Karakterlerine ait bir texting kitabıdır. Ana kitaba bağlı değildir.

Karadeniz’in hırçın dalgaları bazen bir gemiyi, bazen bir hayatı yutar. Ama o gün… bir adamın kalbini yuttu. Kudret Akbörü. Adı gibi güçlü, adı gibi sert bir adam. Bu şehirde onun bulamadığını kimse bulamaz derlerdi. Ta ki bir gün… Mavi kaybolana kadar. Bir hafta boyunca Karadeniz’in kıyıları, dağları ve sokakları tek bir isimle çınladı. Mavi. Ama Mavi sadece kaybolmamıştı. Arkasında cevapsız sorular, yarım kalmış bir aşk ve Kudret’in kalbinde dinmeyen bir fırtına bırakmıştı. Yıllar sonra Trabzon’a gelen genç bir tiyatro öğrencisi, herkesin fısıltıyla anlattığı o efsaneyi duyar: Kudret’e müptela Mavi. Bir aşk… Bir sır… Ve Karadeniz’in dalgaları kadar tehlikeli bir kader. Çünkü bazı hikâyeler mutlu sonla bitmez. Bazıları efsaneye dönüşür.

"Bazı Yalanlar Kalbi, Bazı Gerçekler İnsanlığı Yakar..." Bir asker... Babasının tabutuna el basarken yemin etti: İntikamımı alacağım. Kanın yerde kalmayacak. Bir masum... bir operasyonun kilit noktası Kız, ilk kez birine gerçekten inandı. Ama o gece bir yüzükle ortada kaldığında her şey bitti. Vazgeçişler, pişmanlıklar.. Yıllar geçti. Ülkeler, kimlikler, yüzler değişti. Ama gözlerde kalan o bir bakış, asla silinmedi. Şimdi o asker, yıllar önce terk ettiği o kadının karşısında yeniden duruyor. Kadın eskisi gibi değil. Ama bu kez bir görev değildi bu. Bu kez gerçek olan sadece acı. ---

On dört yaşındayken her şeyini kaybetti; sağ bacağını, sağ gözünün görüşünü ve ilk aşkını... Şimdi on altı yaşında olan Barın, tüm bu yıkıma rağmen hala ayakta. Para-atletizm dünyasının parlayan, umut vaat eden genç yeteneklerinden biri o. 100 ve 400 metre sprintte Paralimpik şampiyonu, uzun atlamada ise dünya ikincisi... Dış dünyaya bakılırsa hayatı adeta kusursuz görünüyor. Ancak kimsenin görmediği bir gerçek var: Geçmişin travmaları ve bitmek bilmeyen kronik ağrıları bir gölge gibi ensesinde. Bir zamanlar gözlerinde yanan o hırslı ateş şimdilerde yerini ruhsuz gri bir küle bırakmış durumda. Peki yıllardır izini kaybettiği ABİLERİ geri dönüp o sönmüş alevi yeniden harlayabilir mi? Onu kendi zihninin karanlık dehlizlerinden çekip çıkarabilirler mi? Belki... Ama onların da sakladığı gün yüzüne çıkmasından korktukları karanlık bir sırları var. İnişleri, çıkışları ve kırılan kalpleriyle Barutçuoğlu ailesinin bu zorlu yolculuğuna eşlik edin.