Uyandığında (kızın henüz ismi yok) farklı bir yerdeydi. Hayur burası evi değildi. Hiç bilmediği bir yerdi. Her yerde 192 yazıyordu ; duvarda, saatin yanında, aynada, tavanda... Ne anlama geliyordu bu? Kim yazmıştı? Girdiği döngüden nasıl çıkacaktı? Ya da onu bu döngüye kim sokmuştu? 192 neyin işaretiydi? Hepsinin cevabı yakında sizlerle

DAHA SONRA DOLDUR

QUADRA Dört Güç. Dört Papaz. Dört Sembol. Dört Sınıf. Birbirini kontrol eden dört el. Birbirine güvenmeyen dört taç. SOLİS Tek Güç. Tek Işık. Tek Merkez. Ve bir zamanlar… Tek Varis. As. Quadra Solis, dört gücün tek güneş altında birleştiği kutsal düzendir. Quadra Solis’te güç, Kader Destesi ile belirlenir. Her kart bir sınıftır. Her sınıf bir basamaktır. Her basamak güneşe biraz daha yaklaşır. Ⅰ. Sınıf — Halk (Sayı Kartları 2–10) Dört sembolün altında yaşayan çoğunluk. Onlar üretir. Onlar çalışır. Onlar düzeni ayakta tutar. Görünmezdirler ama sistem onların omuzlarında yükselir. En kalabalık, en sessiz sınıf. Ⅱ. Sınıf — Yükselenler (Valeler) Dört gücün hareket eden eli. Emir alırlar. Uygularlar. Sorgulamazlar. Güneşe en yakın ilk halkadırlar. Güç sahibidirler ama karar vermezler. Ⅲ. Sınıf — Taç Taşıyanlar (Kızlar) Strateji ve yön verme makamı. Plan yaparlar. Yönetirler. Dengeyi korurlar. Güneşe bakabilirler. Ama ona dokunamazlar. Ⅳ. Sınıf — Dört Taç (Papazlar) Quadra’nın kalbi. Maça — Güç Sinek — Zeka Karo — Sistem Kupa — Halk Birbirini denetleyen dört el. Birbirine güvenmeyen dört taç. Güneşi koruduklarını söylerler. Ve Güneş… Solis. Tek güç. Tek merkez. Tek varis. Bir zamanlar Quadra’nın üstünde bir makam vardı. Dengeyi değil, hükmü temsil eden. As. Artık anılmaz. Artık yazılmaz. Artık öğretilmez. Ama güneş, söndürüldüğünde bile iz bırakır. Quadra Solis’te dört güç bir araya gelir, tek bir ışık gizlenir ve sistemin düzeni, kaderin oyunuyla şekillenir. !!Distopik bir kurgudur!!

Açıklama işte ya bisey bulamadim

Göğün demiri pas tutmadan, zaman kendi gölgesini yemeden önce mühür, sahibini seçti. Kara Mührün Varisi, adı daha fısıltı bile değilken yıldızların arasına kazındı. Onun gelişi bir doğum değil— bir hatırlayıştır. Yüz devir tamamlanmadan taşın uykusu bölünecek. Dağlar çatlayacak, ırmaklar yönünü şaşıracak, çünkü mühür uyandığında yeryüzü sessiz kalamaz. Kan akacak. Ne öfkeyle, ne de hırsla— ama yazgının talebiyle. Toprak, üzerine düşeni geri isteyecek. Ve kan, bu kez bedel değil; mürekkep olacak. Bir zamanlar iki ruh vardı— aynı yazgının iki yarısı, aynı ateşin iki kıvılcımı. Göğün altında birbirine en yakın, kaderde en uzak. Birleşemeyen elleri toprağa gömülmedi yalnızca; bir yemin bıraktı ardında. O yemin ne dua oldu ne af. Adı konulmamış bir hüküm gibi ülkenin damarlarında dolaştı. Sessizdi… ama derindi. Kara Mührün Varisi yürüdüğünde tahtlar titremeyecek— çünkü titremek hafif kalır. Tahtlar anlamını yitirecek. Eski kanunlar küle dönecek. Yeminler çözülüp yeniden örülecek. Sınırlar, kılıçla değil yazgıyla çizilecek. Ve o gün geldiğinde ülke yıkılmayacak. Ülke, kendini yeniden doğuracak. Ama hiçbir doğum acıdan muaf değildir.

Diyar Alp sıradan bir gençtir. Kaygıları vardır. Hastalığı vardır. Hayat onu zaten yeterince köşeye sıkıştırmıştır. Bir gün bayılır. Gözlerini açtığında artık kendi dünyasında değildir. Eski çağlara ait bir krallığın ortasında, herkesin korktuğu bir ismin bedenindedir: Valerios Mortis. O, zalimliğiyle anılan bir veliahttır. Serttir. Mesafelidir. Sevilmez. Ama herkes ondan korkar. Sorun şudur: Valerios’un geçmişi kana bulanmıştır. Ve Diyar, o geçmişi hatırlamaz. Saray entrikalarla doludur. Dört hırslı ağabey. Gözleri her şeyi gören bir kral. Sessiz ama tehlikeli bir kraliçe. Sadakatle nefret arasında sıkışmış bir nişanlı. Ve ailesi Valerios tarafından öldürülmüş bir köle. Herkes bir şey biliyordur. Diyar hariç. Krallık suikast tehdidi altındadır. Taht boş kalmak üzeredir. Ve veliahtın zayıf görünmeye tahammülü yoktur. Diyar iki seçenekle karşı karşıyadır: Ya geçmişin karanlığına teslim olacak Ya da zalimliğiyle anılan bir adamın kaderini değiştirecektir. Ama bir soru her şeyi gölgeler: Bir bedenin işlediği günahı, başka bir ruh silebilir mi? Taht kan ister. Krallık güç ister. Ve güç, masum kalmayı sevmez. Diyar Alp ya Eski Dünya’nın varisi olacak… Ya da o dünyanın sonu.