"Söz veriyorum kardeşim, söz veriyorum ikizim, söz veriyorum sevgilim, söz veriyorum küçüklüğüm ve söz veriyorum her şeyim... Sana yeminim olsun ki, intikamını alacağım! Toprağı ıslatan her bir damla kanın için toprağı kana doyuracağım. Yemin ederim bunu yapacağım!"

Unutulmuş Krallıklar

Siz hiç iki kez doğmuş ve iki kez ölmüş bir karakter tanıdınız mı? İlk ailesini hem kendisi, hemde anne ve babasının ölmesiyle kaybediyor. İkinci ailesini ise sadece kendinin ölmesiyle kaybediyor. Tam her şey bitti derken, ilk doğduğu gezegen Elyrda uyanıyor. Konuşmasıyla, giyimiyle daha geldiği ilk gün, dikkat çekiyor. Kraliyet Muhafızlarını dövdüğü içinde zindana atılıyor. Komik ve acı dolu bir maceraya hazırsanız hadi başlayalım...

Elara atalarından gelen gücü öğrendiğinde en fazla neler yapabilir? Sınırlarını ne kadar zorlayabilir? Her şeyi kontrol edebilse bile... Buna duyguları dahil mi? Aşkı bu denklemi bozuyor mu?... Kaelios ise Fırtınanın içinden çıkmış bir de bunu Karanlıkla birleştirmişti. İkisi de güçlerinin sınırlarını birlikte öğreneceklerdi. Öğrenirlerken de bir sürü zorlukla karşılaşacaklardır. Bunların en önemlisi de aralarında ki bağın çözülmez bir aşk olmasıydı. Fırtına Lordu ve İplerin Sahibinin atalarından onlara kalan aşkıydı bu. Kendilerinin haberi olmasa bile onlar bunun sürdürücüsü olmaya yemin etmişlerdi. Ama onların adı Kuklacı Leydi ve Gölgelerin Fırtınası olacaktı.

Evrenin en güçlü iki düşman klanı; güneşin yakıcı enerjisine hükmeden Solaris ile ayın mistik gölgelerini dokuyan Lunaris, yüzyıllardır kan davası güdüyordu. Ancak Solaris`in en iyi savaşçısı Ateş Işın ve Lunaris`in asil kızı Hazan Işın, bir savaşın tam ortasında birbirlerine aşık oldular. Bu "aykırı" aşkın meyvesi olarak, her iki klanın gücünü de damarlarında taşıyan Mercan doğdu. Klan liderlerinin gazabından kaçmak için güçlerini mühürleyip insan dünyasına, İstanbul’a sığındılar. On sekiz yıl önce, klanlar İstanbul`da bir boyut kapısı açarak onları buldu. Hazan, kızı Mercan’ı komşuları ve en sadık dostları olan Elif ve Cihan Güneş çiftine emanet etti. Bebeğinin boynuna, tüm gücünü ve geçmişini hapseden, üzerinde H 🌓 A yazılı sihirli yüzüğü taktı. Ateş klan liderlerine siper olup can verirken, Hazan da kocasının yanında son nefesini verdi. Elif ve Cihan, bu "süt kokulu emaneti" kendi çocukları gibi büyüttüler. Mercan, on sekizinci yaş gününde Elif ve Cihan`ın gerçek ailesi olmadığını ve öz ailesinin trajik sonunu öğrendi. O an, saçma bulduğu yüzüğü parmağına taktığında dünya sarsıldı. Yüzüğün ortasındaki yarım ay ve yarım güneşten oluşan H 🌓 A sembolü parladı; on sekiz yıllık mühür parçalandı. Mercan, Elif’in endişeli çığlıkları arasında zamanın yırtıldığı bir girdabın içine çekildi. Mercan gözlerini açtığında on sekiz yıl öncesinin dünyasındaydı. Karşısında, rüyalarındaki o anne ve babanın genç hallerini gördü. Ama onlar henüz birbirine aşık olmamış, kılıçlarını birbirine doğrultmuş iki düşmandılar. Mercan`ı gördüklerinde, onu klan savaşlarının ortasında kalmış "kurtarılması gereken sahipsiz bir kız" sandılar. Mercan, onlara gerçek kimliğini söyleyemeden (takma ismiyle Visera olarak) yanlarına sığındı.

Her adımda bir şey kaybedilecek. Ama en önelisi bazı hikâyeler... hatırladıkça yeniden başlayacak.

O, unutulmuşluğun hükümdarıydı ve Luna’nın toplayacağı son yaş, bu karanlığı aydınlatacak tek felaketti. Onun gözlerinde ne bir hatıra ne de bir merhamet vardı; soğuktu, acımasızdı, karanlıktı. Unutulmuşlar Prensi’nin karşısında koca bir evrenin gözyaşları boyun eğecekti. Luna, gözyaşı toplayıcısı, bu uçurum krallığının tek şahidiydi. Elleri binlerce ruhun anısıyla titrerken, ilk kez kendi biriktirdiği dünyaların altında ezildiğini hissetti. Prens’in boşluğu, Luna’nın her damlasını yutmaya hazırdı.

Tek bir zar. Tek bir şehir. Hayatta kalmak için tek bir şans. Elin, sıradan bir hayat yaşayan sıradan bir kızdı; ta ki aniden ölümcül bir oyunun içine çekilene dek. Kural basitti: Tek bir zar atışı kaderini belirleyecek ve ona kendine ait, eşsiz bir şehir ona tayin edilecekti. Bu şehirde küllerinden yeni bir medeniyet inşa etmeli ve rakip şehirlerin varislerine karşı hayatta kalmalıydı. Peki bu güç oyunundan kim galip çıkacak? Hikâyeyi her bir oyuncunun gözünden dinlemeye hazır mısın?

İnsan ırkından gelen Selvira Valmont ve Vampir ırkından gelen Victor Valmont ile imkansızı başarmış bir çift. Melez olarak dünyaya gelen Dorian Valmont`un değişik hayatına eşlik etmek ister misiniz? Sizce Dorian Valmont`u neler beklemektedir?

"Herkesin bir sınırı vardır. Bazıları için bu sınır D-Seviyedir, bazıları içinse bir dünya lideri olmak... Benim sınırım ise ölümdü." Seul’ün neon ışıklı sokaklarının altında, insanlığın en büyük sınavı olan zindanlar yatıyordu. Alaz, bu acımasız dünyada "En Zayıf" olarak bilinen, sadece kırıntıları toplayan bir E-Seviye avcıydı. Bir gün girdiği "Çift Zindan"da, lideri Sang-Hoon tarafından canını kurtarması için bir piyon gibi feda edildi. Karanlık tapınağın ortasında, devasa bir heykelin kılıcı altında uzuvlarını ve umudunu kaybettiği o son saniyede, karşısında masmavi bir ekran belirdi: [ GÜÇLENMEK İSTİYOR MUSUN? ] Hastanede mucizevi bir şekilde sapasağlam uyanan Alaz için artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacak. Kimsenin seviye atlayamadığı, kaderin uyanış anında mühürlendiği bu dünyada; o artık seviye atlayabilen, görevler tamamlayan ve kendi kaderini yazan tek "Oyuncu". İhanetin bedeli kanla ödenecek. Sıfırıncı seviyeden başlayan bir efsanenin, dünyayı dize getirişine tanık olun.

Kadim Siryus Krallığı’nın huzuru, kanlı bir darbe ve korkunç bir iftira ile yıkıldı. Kral Taylır’ın oğlu Han, tahtı ele geçirmek için sihirbazları günah keçisi ilan etti ve dünyayı karanlığa boğdu. Ancak bu büyük yıkımdan geriye, her şeyi değiştirecek bir çocuk kaldı: Toni. Geçmişinden habersiz, sıradan ve zayıf bir genç olarak büyüyen Toni için hayat, zorbalardan kaçmakla geçiyordu. Ta ki o gizemli sabah, güzelliğiyle büyüleyen Melodi ile tanışana kadar... Saldırgan bir köpek, imkansız bir illüzyonla kırmızı bir güle dönüşebilir mi? Bir insan, ayağı sakatken bir saniye içinde yok olabilir mi? Toni, zihnini zorlayan bu sorularla boğuşurken okul kapısında onu bekleyen krallık askerleri, kaçtığı kaderinin aslında kapısına dayandığının habercisiydi. O siyah kapüşonlu yabancı kim? Melodi bir dost mu, yoksa bir illüzyon mu? Toni, damarlarında uyanan kadim gücü fark ettiğinde, Han’ın ordusundan kaçabilecek mi? Geçmişin tozlu sayfaları aralanıyor, sihir yeniden uyanıyor. Efsane sandığın her şey, aslında hayatta kalman için tek şansın olabilir.

AGRONA`NIN AİLESİNİ KRALLIK YÜZÜNDEN KAYBETTİKTEN SONRA İNTİKAM İSTEĞİ "Sen beni hiç affetmedin sadece intikam almak istedin" Yanılıyordu ben onu affetmek için her şeyimi feda etmiştim.

Yazar Notu: Eğer 3. kitap gelirse; o siyah zarfın içindeki davetle "Sessizler" konseyine karşı verilen o küresel savaşı işleriz. Eğer gelmezse; GÖLGE’in o zarfı açmayıp ailesiyle huzuru seçtiği, ama dünyanın her zaman bir yerlerde gizli savaşlara gebe olduğu o felsefi sonla bitmiş olur.

EPİLOG: ENKAZIN ALTINDAKİ SIR Alevler dindiğinde, X Firması’nın o devasa kulesinden geriye sadece simsiyah bir beton yığını kalmıştı. Ada ve Karabasan, o toz bulutunun içinden son bir umutla baktılar ama yaşayan hiçbir canlının o cehennemden çıkması mümkün değildi. Gölge, düşmanlarıyla birlikte tarihe gömülmüştü. Aylar sonra... Ada, Karabasan ile birlikte şehrin uzağında, Gölge’nin ona her zaman anlattığı o sakin sahil kasabasında küçük bir evde kalıyordu. Karabasan’ın yaraları iyileşmişti ama gözlerindeki o boşluk hiç dolmamıştı. Bir sabah, Ada’nın kapısının altına isimsiz bir zarf bırakıldı. Ada titreyen elleriyle zarfı açtı. İçinden ne bir mektup ne de bir isim çıktı. Sadece eski, paslı bir asansör anahtarı ve üzerinde kan lekesi olan bir not kağıdı vardı. Notta sadece tek bir kelime yazılıydı: "Henüz randevumuz bitmedi." Ada’nın kalbi duracak gibi oldu. Bu yazı, Gölge’nin el yazısı değildi. Ama bu cümle... Karabasan’ın 32. katta söylediği o sözü hatırlattı: "Azrail bile benden randevu almadan gelemez." Tam o sırada, evin uzağındaki tepede, siyahlar içinde uzun boylu bir figür belirdi. Şapkasının altından görünen yüzü seçilemiyordu ama duruşu, omuzlarındaki o ağır yük ve bakışlarındaki o tanıdık karanlık Ada’nın nefesini kesti. Figür, Ada`nın kendisine baktığını fark edince yavaşça arkasını döndü ve ormanın derinliklerinde kayboldu. Gölge ölmemiş miydi? Yoksa Gözcü mü hayatta kalmıştı? Ya da Patron X`in daha büyük bir oyunu mu başlıyordu? Ada, anahtarı sımsıkı avucuna bastırdı. Gözlerinde aylar sonra ilk kez bir ışık yandı.

Geçmişte yaşıyor gibi görünrn çocuk bir sokak kedisi kasar ürkek bakıyordu.

Dünya`da 4 Tane Element Vardır.Bunlar Hava,Su,Toprak Ve Ateş.Ve Bunların Hepsine Sahip Olan Biri.

Melisa her şeyi ardında bırakmıştı ve New York`a gidiyordu. Ardında bıraktığı onu bu yaşına kadar bir `savaşçı` gibi yetiştiren ailesiydi. Artık özgürdü, yani o öyle sanıyordu. Çünkü her şeyin bir sebebi vardı. Ama o bunu yeni öğrenmek üzereydi! Nik`in karanlığına ayak uydurmayı kısa sürede kavrasa bile Nik ona ayak uydurabilecek miydi? Melisa`nın asıl ailesi kim? Ve onları kurtarmak için Nik`ten vazgeçecek miydi?

Sıradan novellerden, aynı senaryolardan veya kadınların obje olduğu eserlerden mi bıktın? Hoşgeldin:) * Ai yazımı değildir. Paylaşım, dağıtım için izine gerek yok, serbesttir * ~~~ Fotoğraf: Gemini ~~~ [HDKK;)]

Herkes doğduğu anda işaretlenir. Görünmeyen bir damga, kaderini belirler. Alaz doğduğunda ise hiçbir şey olmadı. Şimdi zaman akarken bazı anlar donuyor, bazı insanlar siliniyor ve sistem kendi hatasını düzeltmek için harekete geçiyor. Çünkü damgasız olmak özgürlük değildir. Hedeftir.

Açıklama yokk btw

Morvael`de büyü yasaktır. Yakalanan yakılır. Adı anılan toprağa gömülür. Ateş yalnızca ceza için vardır. Ta ki bir gece... Ateş yanlış bedene dokunana kadar. Elrea, sıradan bir vetus değildir. O, yüzyıllar önce yok edildiği sanılan bir soyun son kalıntısıdır. Ve ateş onu seçmiştir. Ama Morvael`de seçilmek bir armağan değildir. Bir infazdır. İhanet yaklaşırken, dost ile düşman arasındaki çizgi silinir. Ateş kontrol için mi yanacak... yoksa Morvael`i küle çevirip yeniden mi kuracak?

Suikastçı Alev Polis Kaan ve başkabir örgüt lideri Güney

Orman kabilesi kraliçesi Serya nın şüpheli ölümü üzerine çocuklari Riven Nalya ve Lirya arasında taht savaşı çıkar ...bakalım kim kazanacak?

" Sahiden böyle geçeceğine mi inanıyorsun Laura, " diye sordu yanımda oturan Olivia. Elimde ki kırmızı hançerden gözlerimi çektim ve ona çevirdim. " Mecburum, " diye mırıldandım. Bu lanet ancak böyle geçecekti. Anka ölmeli ki geriye kalan herkes yaşasın. " Anka kuşları ölmez, " diye mırıldandı Olivia. " Bilirsin küllerinden yeniden doğarlar. Bitteceğinden emin misin? " " Öyleyse şans dile ki tekrar küllerimden doğmayayım, " diyerek hançeri havaya kaldırdığım gibi hızla kalbimin üzerine sapladım.

Arkamdan metalik ayak sesleri geldi.Hızlandım ,nefesim kesiliyordu.Ormanın derinliklerine doğru koştum,ama bir an durdum.İçimden bir ses "dön" diyordu.Titreyen ellerimle, gözlerimi kısarak karanlığa baktım. Geri geri giderken, bir anda ayağım takılıp birisinin kucağına düştüm.Mecaz anlamda değil cidden kucağına düştüm.Olayın şokunu bir kaç dakkada ancak atlatabilsemde, atlatır atlatmaz ayağa kalkıp arkama döndüm.Ağaca yaslanmış biri vardı.Tam olarak göremiyordum.Ayağa kalktı ve bana doğru yürümeye başladı,görüşüm netleşti. Ve orda duruyordu.Uzun boylu, geniş omuzlu, kumral kıvırcık saçı ,yeşil ve kehribarın karışımı göz rengi.Gözleri karanlıkta parlıyordu, gölgelerden çıkmış gibiydi.Kalbim hızla çarpmaya başladı, dizlerim titredi. Ayağım geri kaydı ve istemsizce geriye düşerken O nun kollarına düştüm.Sıcak ve güçlüydü,ve aynı zamda kararlı bir güç hissi veriyordu.Beni sıkıca sardı, nefesimi hissetti,titrememi hissetti. ............. Onun beni kurtarması sadece bir görev değildi, soyumun, kaderimin ve benim geleceğimin bir parçası. Ve o an fark ettim.Onun yanındayken hem korku hem güven hissetmek........Tehlikeli ama aynı zamanda çekici bir histi.