Elara`nın gücü basit değildi. Aksine belki de her şeyi kontrol edebilirdi. Peki buna duyguları dahil mi? Aşkı bu denklemi bozuyor mu? Kaelios Fırtınanın içinden çıkmış bir de bunu Karanlıkla birleştirmişti. Karanlık Fırtına Lordu ve İplerin Sahibinin atalarından onlara kalan aşkı.

Siz insanlar hikayelere hep iyi olanın sözünden dinlersiniz değil mi? Sırf bu yüzden yok edilmeniz gerekmez mi? Size göre iyi hep iyiydi, kötü ise doğuştan öyleydi. Bu benim savaşım ve siz insanlar bu masalı ya da kâbusu bir kötü`nün gözünden okuyacaksınız ve sırf bu yüzden bile sizde kötüsünüz. Ben kimim? Ben Virginia, kızılın ve karanlığın koruyucusu...

Bölümler düzenleniyor.

" Günahların rüzgarı olsaydı yeryüzünde hiç kimse kalmazdı. " 🕯️ Kalbi kırık göğüs kafesinin arasında kalmış bir mahkum. Ve bu mahkum özgürlüğü için bir mücadele verememekte. Çünkü zihninde ölen cesetler onun özgürlüğüne gölge düşürmektedir. Göğüs kafesi boşluğunda bir ağrı vardı sebebiyse içinde çürüyen ruhlardı. Onların varlığının yaydığı karanlıktı. Emira yaşadığı her şeyin gölgesinde saklanarak hayat mücadelesi veriyordu. Kendi yalnızlığınızda boğulup kalmışken birden onu farklı bir dünya kendisine çeker. Ve o dünya da gizemlerle dolu hayatlarla karşılaşacaktır. Geçmiş geleceği olacak, geleceği ise geçmişi. Zaman kavramı yitirilecek ve her şey sonsuz bir zaman dilimi içerisinde var olup zamansız ana hapsolacak. Her yeni gün dünün acı bir hatırasıdır. Onun acılarından nefes alıp yaşamaktır. Her yeni gün dünün sancısıdır. Onun yaralarının sızısını sonsuza kadar hissetmektir. Emira bilinmeyen bir fantastik dünyada gizemli kapıları aralayrak gizemli sırlara ulaşır. Ondan saklanan ve öğrenilmesi istenmeyen sırları keşfeder. Bu sırlar açığa çıkarken yaşamında onu derinden sarsan bir aşk onu bulur. Ama sandığı şeylerin çok farklı olduğu gerçeğiyle yüzleşir. Aşk, ihanet ve dostluk... Bu üç kelime onun hayatında büyük bir devrim yaratır. ⚖️🛡️⚖️

Bir kıvılcım yeter... Dengeyi kurmak ya da evrenleri küle çevirmek için. Ayka`da bir zamanlar denge vardı. Işıkla gölge, ateşle su, toprakla hava birbirine dokunurdu.Sonra savaş geldi. Ve tanrılar öfkeyle halkını ikiye böldü. Yüzyıllar sonra, unutulmuş kehanetler yeniden fısıldanmaya başladı: Bir çocuk doğdu. Hem ışığa hem karanlığa ait. Kalbinde sırlar taşıyan, özünde eski güçleri uyandıran...Ve onun kaderi, gölgelerin ardında bekleyen bir savaşçının adımlarıyla örülü. Ayka titriyor. Sürgün evren sessizce kıvılcımı bekliyor. Ve Denge hâlâ bir yol arıyor. Bu hikâye, devrimin başlangıcı. Ve her başlangıç, karanlık bir sır saklar...

Dünyada gökyüzünü gözlemlemeyle başlayan olaylar örgüsü Dünya dışı canlılarla temasla birlikte aklının sınırlarını zorlayan bir uzay yolculuğuna dönüşür. Öz farkındalığı kaybolma sınırlarındayken kara deliklerle karmaşık bir durum merkezinde bulur kendini.

Geçmişte yaşıyor gibi görünrn çocuk bir sokak kedisi kasar ürkek bakıyordu.

"Dünyadan uzak, başka bir dünyadaydım adeta. Bütün bunların başka bir açıklaması olamazdı."

Tekrar eden bir rüya. Aynalarda beliren bir cümle. Ve Aura`nın açıklayamadığı bir çağrı. Aetherium, zihnin sınırlarını inceleyen bir enstitü. Ama bazı öğrenciler sadece öğrenmek için gelmez. Algı kırılabilir. Gerçek kayabilir. Ve bazı şeyler... hatırlanmayı bekler. Aura henüz bilmiyor: Eşiğe çoktan geldi.

Sıradan novellerden, aynı senaryolardan veya kadınların obje olduğu eserlerden mi bıktın? Hoşgeldin:) * Ai yazımı değildir. Paylaşım, dağıtım için izine gerek yok, serbesttir * ~~~ Fotoğraf: Gemini ~~~ [HDKK;)]

"Gökyüzü bir bıçak darbesi gibi yarıldığında, dünya bildiği her şeyi geride bıraktı." On altı yıl önce açılan Riftler, dünyaya sadece canavarları değil; insan ruhunda uyanan ve "Mana" denilen yıkıcı bir gücü de getirdi. Bu güçle kutsananlara "Ryon" dendi. Nox, o karanlığın kalbinde, Rift`in içinde beş yıl boyunca kaybolmuş bir gölgeydi. Geri döndüğünde ne ismini hatırlıyordu ne de geçmişini; bildiği tek şey hayatta kalmaktı. Ancak Ryon Akademisi`nin kapıları onun için açıldığında, kaçtığı karanlığın aslında kendi ruhuna kazınmış olduğunu fark edecekti. Kaderin ve eski tanrıların onun için başka planları var. Nox, ruhuna mühürlenen lanetin ağırlığıyla savaşırken, sadece canavarlara karşı değil, gökyüzünün tahtında oturanlara da meydan okumak zorunda kalacak. Sevdiği herkesi korumak için gerekirse tanrılara diz çöktürecek ya da o tahtı ateşe verecek. Çünkü bazen dünyayı kurtarmak için, gökyüzüne karşı duracak bir canavar olmanız gerekir.

Geçmiş, insan için zaman kavramı olmaktan çıkıp ihanetlerin, acıların, sızıların, yaraların ve pençelerini omuzlarına saplayan karanlığın sığınağı olabilir miydi? Belki de geçmiş bir sığınak değildi karanlık için. Geçmiş karanlığın kendisiydi... Gizemli bir orman ve beş mahkûm...

Selammm sizlerle bi yolculuğa çıkıyoruz bu yolculukta umarım keyif alarak okursunuz sizleri seviyorum

Günlük yaşamlarında çektikleri bazı aksaklıklar güzel sebeplere bazıları ise sonu gözükmeyen yollara sürükleyecek peki bunlar kim mi ? Selin ve Doruk Okuyalım ve görelim

Defterin kapağını kapatırken kendimi başka bir yerde buldum. Burası..benim odam değildi. Burası evin içi bile değildi.

"Cennetten düşerken canın acıdı mı?" İç çekti. "Evet...💔"

🖤The Night Heir 🖤 🗡️Gecenin veliahtı 🗡️ Bir krallık. Bir harita. Ve kaderin ortasında kalan bir kız. Sylva, Aurenia`nın sakladığı karanlık gerçekleri öğrenmek üzeredir. Ama bu yol... geri dönüşü olmayan bir yol.

Briar eski kafalı ailesi ile normal bir hayat süren üniversiteli genç bir kızdır.Okulun ilk döneminin son gününde sınıf arkadaşları ile babasının işlettiği müzeye gider ve en yakın arkadaşları olan Hazel ve Zoe’yle kazara geçmişe reenkarne olur. Briar geçmişteki korkunç sırlarla yüzleşirken , aynı zamanda Zoe ve Hazel’la ortaçağda başına gelen kötü olaylara karşı birlikte mücadele verirler “Kimilerine göre cani ve Tiran kraliçe idi... Ama bana göre bir abideydi...”

Fantastik bir yolculuğa çıkmaya hazır mısınız? Öyleyse kulaç atmaya başlayın, gölün ardına yüzüyoruz. •∆• "Aklın varsa eğer, o çiçeğe dokunmazsın." Elimi uzatıp, siyah kadar koyu renkli çiçeğe dokunacakken duyduğum tarazlı sesle bakışlarımı ona çevirip elimi hızla kendime çektim. Neden böyle demişti ki? Sorgu dolu bakışlarımı oldukça uzun boylu elfe çevirdim. Oturduğu yerden bile boyunun uzunluğu kendini belli ediyordu. Nasıl bu kadar uzun olabilirdi? Elf olduğunu söylemese ona dev derdim. "Neden?" Sesim önüme çıkan engelle istemsiz huysuz çıkmıştı. "Çünkü o, güzelliğinin içinde tahmin edemeyeceğin kadar çok zehri barındırıyor." "Nasıl yani, ne gibi?" "Gözlerin gibi, Hazal Tilda. Gözlerin gibi." •∆•

2026 yılının modern dünyasından, sapsarı saçları ve masmavi gözleriyle bir efsun gibi 16. yüzyılın kalbine düşen Ahu, kendini bir anda Osmanlı İmparatorluğu’nun tozlu ve tehlikeli sokaklarında bulur. Kan kırmızısı saten geceliğiyle sarayın taş duvarları arasında yankılanan çığlıkları, onu halkın gözünde bir "ifrit", ulemanın gözünde ise bir "büyücü" yapar. Ölümün soğuk nefesi ensesindeyken, karşısına sert mizaçlı ve vakur Şehzade Murat çıkar. Ahu için bu karanlık çağda hayatta kalmanın tek yolu, hırçın ruhunu bir yalanın ardına gizlemektir: Cariye Ahu. Geleceğin feryadı, geçmişin pençesine düşmüştür. Ahu, tarih kitaplarında okuduğu bu devrin kurbanı mı olacak, yoksa kendi kaderini yeniden mi yazacaktır? Alıntı: > "Gül bakalım yabancı," dedi Murat, sesi bir cellat ilmiği gibi Ahu’nun boğazına dolandı. "Gül ki, az sonra meydanda odunlar yığılıp altına ilk meşale atıldığında o sesin nasıl çığlığa dönüşeceğini hep beraber duyalım. Ya benim korumam altında `Ahu Hatun` olursun ya da yarın şafak vaktinde küllerin rüzgara karışır." >

Rible`ye soğuk bir kış vurmak üzeredir. Kral ve kraliçe kışı atlatmanın planalrı içinde boğulmuşken, krallıkta hapsolmuş Avcı Angela`nın omuzlarında ise çok daha ağır yükler bulunmaktadır. Mantıklı kararlar almak zorunda olan avcının önüne ise büyük engeller tek tek gün yüzüne çıkmaktadır.

4 Genç okudukları bir kurgu ile dalga geçer ve kendi aralarında teoriler üretirler. Bu ilginç kurguyu bir tablo olarak çizen Öykü bir anda tablonun içerisine düşer ve aslında kurgudaki Kral`ın lanetinin bir parçası haline gelir. Geri dönmek için elinden geleni yapmak ister ama Öykü`nün ufak bir rahatsızlığı vardır. Şoka girdiğinde konuşamaz ve bu ufak sebep yüzünden çok büyük olaylara sebebiyet verir. Bir evliliğe, bir topluma ve yabancı bir sevdaya. İçerisinde bolca romantizmin geçtiği bu hikayemizde size bir Öykü anlatacağım... "Bir LadyRebel Klasiğidir."

Ben Nyx CALDER. 8 yaşımda bu krallığa verildim. Şuan 24 yaşındayım ve bu zamana kadar da ailemi merak etmedim. Benim işim suikastçılık, bu işte uzmanım. Krala itaatkar sıradan bir suikastçı... Tabii, bana verdiği son görevden sonra ona itaatkar olur muyum?.. Gelin siz görün.

İşin yorgunluğuyla yatağa uzanan Sofia, gözlerini kapattığı anda kendini bambaşka bir evrende bulur. Bu dünya; kasvetli gölgelerin ve nostaljik bir havanın hüküm sürdüğü karanlık bir diyardır. Sofia burada, bilinmeyen bir müziğin çağrısıyla dans ederken kaderini değiştirecek biriyle çarpışır: Kara Büyücü Lorenzo Blake. Lorenzo, bu tehlikeli evrenin kurallarını bilen biridir. Sofia’nın buraya nasıl geldiğini anlamaya çalışırken, genç kadının sıradan bir rüyadan çok daha fazlasının içinde olduğunu fark eder. Sofia, monoton,zorlu hayatına geri dönmenin mi yoksa karanlık diyarın ateşiyle dans etmeye devam etmenin mi daha tehlikeli olduğunu keşfetmek zorundadır. (tamamen hayali kurgudur benzerlikler tesadüfidir.)

Kapıyı çalmadan içeri daldım. Asil, yatağının kenarına tünemiş, tek eliyle gömleğinin düğmeleriyle boğuşuyordu. Gömleği omuzlarından aşağı süzüldüğünde, mum ışığının altında parlayan o kusursuz sırt kaslarını ilk kez bu kadar yakından görüyordum. Her bir hattı, titizlikle işlenmiş bir mermer heykel kadar güçlü ve muntazamdı; geniş omuzları ve beline doğru daralan o atletik yapısı, odadaki loş havayı bile ağırlaştırıyordu. Bakışlarımı bir an bile olsa o mükemmel görüntüden çekmekte zorlandım. "Nihayet," dedi, sesindeki o kadifemsi ama iğneleyici tonla. "Ben de burada kendi kanımda boğulmamı bekliyordum Asmin. Şifacı yeteneğin gözlerimi yaşartıyor," dedi dalgacı bir ses tonuyla. "Abartmayın bayım," dedim, tepsiyi komodinin üzerine gürültüyle bırakırken. "Alt tarafı bir hançer yarası. Ölecek olsanız bu kadar çok konuşamazdınız." Yanına oturdum. Gömleğini omzundan aşağı tamamen sıyırırken parmaklarımın ucuna çarpan o teninin sıcaklığı, bir an için nefesimi kesti. Sağ omzunun hemen altındaki kesik, bir hançerin izini taşıdığı için beklediğimden daha derin ve vahşi görünüyordu. Kalbim bir an tekledi ama ona bunu belli etmeyecektim. "Canınız yanacak," dedim buz gibi bir sesle. Pamuğu alkole bulayıp yarasına bastırdım. "Ah! İnsafsız..." Dişlerini sıktı, boynundaki damarlar birer halat gibi gerildi. "Pansuman mı yapıyorsun yoksa yarım bıraktığın işi mi tamamlıyorsun? Eğer beni öldürmek istiyorsan söyle, bu kadar zahmete girmeyelim." "O zaman sizin yüzünüzden yaralandım diyerek beni gecenin bu vakti odanıza çağıramazdınız bayım," dedim, sargı bezini açarken. "Sırf bana bu işkenceyi çektirmek için o hançerin önüne atladığınıza yemin edebilirim ama kanıtlayamam." Asil aniden hafifçe bana doğru eğildi. Aramızdaki mesafe o kadar azaldı ki, nefesinin sıcaklığını yanağımda hissettim. Gözleri, zifiri karanlık bir kuyu gibi beni içine çekiyordu. "Belki de haklısın," dedi fısıltıyla. "Belki de senin o buzdan duvarlarını yıkmanın tek yolu, kanımın akmasıdır. Bak, ellerin titriyor. Yoksa koskoca sivri dil, bir parça kandan mı korkuyor?" "Kandan korkmuyorum bayım, sizin bu bitmek bilmeyen oyunlarınızdan yoruluyorum sadece," dedim ama sesimdeki titremeyi gizleyemedim. Sargı bezini omzunun etrafından dolamak için kollarımı boynuna dolamak zorunda kaldım. Çok yakındık, bu yüzden onun kalbinin ritmini duyabiliyordum. "Şimdi, kıpırdamayın da şunu bağlayayım." "Kıpırdamıyorum zaten. Ama sen, sanki kaçacakmışım gibi bana sarılıyorsun," dedi muzip bir gülüşle. Sol elini belime yerleştirip beni kendine biraz daha çekti. "Yaralıyım Asmin. Savunmasızım. Bu halimden faydalanmayacak mısın?" Elini yerleştirdiği yere, yani belime baktım şokla. Bu adam ne yaptığını sanıyordu? Amacı beni kışkırtmaktı adım kadar emindim. "Savunmasız mısınız? Siz bir kaplan kadar `savunmasızsınız` bayım," dedim, düğümü biraz sertçe sıkarak. İnledi ama bu seferki acıdan çok, keyif alan bir inlemeydi. "Bitti işte. Şimdi uyuyun ve yarın sabaha kadar sakın beni çağırmayın." Kalkmaya yeltendim fakat izin vermedi. "Gitme," dedi eli belimde sabitlenirken. Sesi artık dalga geçmiyordu; daha koyu, daha davetkar bir tona bürünmüştü. "Yaram sızlamaya başladı. Belki de pansumandan daha etkili bir tedaviye ihtiyacım vardır. Mesela, yanımda kalmana?" "Asil, elini çekmezsen o yarayı tekrar açarım." "Denesene," dedi meydan okurcasına, dudakları kulağımın hemen dibindeyken. "Bakalım ellerin o kadar ileri gidebilecek mi, yoksa yine beni kurtarmaya mı çalışacaksın?" Bakışlarımızı kilitledik. Odanın içindeki hava o kadar ısınmıştı ki, mumların eridiğini hissedebiliyordum. Gitmem gerekiyordu ama ayaklarım sanki yere çivilenmişti.