Elara atalarından gelen gücü öğrendiğinde en fazla neler yapabilir? Sınırlarını ne kadar zorlayabilir? Her şeyi kontrol edebilse bile... Buna duyguları dahil mi? Aşkı bu denklemi bozuyor mu?... Kaelios ise Fırtınanın içinden çıkmış bir de bunu Karanlıkla birleştirmişti. İkisi de güçlerinin sınırlarını birlikte öğreneceklerdi. Öğrenirlerken de bir sürü zorlukla karşılaşacaklardır. Bunların en önemlisi de aralarında ki bağın çözülmez bir aşk olmasıydı. Fırtına Lordu ve İplerin Sahibinin atalarından onlara kalan aşkıydı bu. Kendilerinin haberi olmasa bile onlar bunun sürdürücüsü olmaya yemin etmişlerdi. Ama onların adı Kuklacı Leydi ve Gölgelerin Fırtınası olacaktı.

Herkes doğduğu anda işaretlenir. Görünmeyen bir damga, kaderini belirler. Alaz doğduğunda ise hiçbir şey olmadı. Şimdi zaman akarken bazı anlar donuyor, bazı insanlar siliniyor ve sistem kendi hatasını düzeltmek için harekete geçiyor. Çünkü damgasız olmak özgürlük değildir. Hedeftir.

Rible`ye soğuk bir kış vurmak üzeredir. Kral ve kraliçe kışı atlatmanın planalrı içinde boğulmuşken, krallıkta hapsolmuş Avcı Angela`nın omuzlarında ise çok daha ağır yükler bulunmaktadır. Mantıklı kararlar almak zorunda olan avcının önüne ise büyük engeller tek tek gün yüzüne çıkmaktadır.

Onu ölmeye gönderdiler. Shiona hiçbir zaman seçilmek istemedi. Tek istediği şey eve dönmekti. Ama Duvar’ın ötesinde kimse kendi kaderini seçemez. Canavarların kol gezdiği, avcıların ise çoğunlukla ilk avlarında öldüğü bir dünyada Shiona, ait olmadığı bir hayatın içine zorla sürüklenir. Ve ona verilen tek şey bir şanstır—ya hayatta kalacak… ya da herkes gibi yok olacaktır. Ama Shiona’nın sahip olduğu şey sıradan değildir. Onun silahı itaat etmez. Onun gücü kontrol edilemez. Ve içinde taşıdığı şey… bu dünyaya ait değildir. Duvar’ın ötesinde asıl tehlike canavarlar değil. Gerçek tehlike, Shiona’nın neye dönüşebileceğidir. Ve bu kez kader… yanlış kişiyi seçmiş olabilir.

Ailesini kaybettikten sonra Bristol’da baskıcı teyzesi, eniştesi ve zorba kuzeni Digby ile sıradan (ve mutsuz) bir hayat süren Oliver Frost`un, aslında köklü bir büyücü ailesine mensup olduğunu öğrenmesiyle başlayan macerasını konu alıyor.

‘‘Yok oluşuma gittiğim bu yolda yanımda olur musun? Ben iki mucizevi alemin olduğu bir evrende alemlerin koruyucusuyum ve hayatı zindan eden bir gerçeğin yükünü taşıyorum tek kaçışım bir anlaşma, sırlarla dolu bir anlaşma... Yanıp kül olduğum bu yolda bana yardım eder misin?’’

Suikastçı Alev Polis Kaan ve başkabir örgüt lideri Güney

O, unutulmuşluğun hükümdarıydı ve Luna’nın toplayacağı son yaş, bu karanlığı aydınlatacak tek felaketti. Onun gözlerinde ne bir hatıra ne de bir merhamet vardı; soğuktu, acımasızdı, karanlıktı. Unutulmuşlar Prensi’nin karşısında koca bir evrenin gözyaşları boyun eğecekti. Luna, gözyaşı toplayıcısı, bu uçurum krallığının tek şahidiydi. Elleri binlerce ruhun anısıyla titrerken, ilk kez kendi biriktirdiği dünyaların altında ezildiğini hissetti. Prens’in boşluğu, Luna’nın her damlasını yutmaya hazırdı.

Gökten gelenlerin bıraktığı en büyük miras, sadece kül ve kan değildi; zamanın ve boyutların darmadağın olduğu bir dünya kalmıştı geriye. Merdivenlerin Ay’a dayandığı, gölgelerin canlandığı ve saatlerin birer avcıya dönüştüğü bu yeni çağda; ne kahramanlar var, ne de adalet. Sadece hayatta kalmak için vahşileşenler ve onları birer satranç taşı gibi kullanan efendiler var. Gerçek, parçalanmış hafızaların derinliğinde gömülü; ama o gerçeğe ulaşmak için önce zamanın kendisini yenmen gerekecek

Evrenin en güçlü iki düşman klanı; güneşin yakıcı enerjisine hükmeden Solaris ile ayın mistik gölgelerini dokuyan Lunaris, yüzyıllardır kan davası güdüyordu. Ancak Solaris`in en iyi savaşçısı Ateş Işın ve Lunaris`in asil kızı Hazan Işın, bir savaşın tam ortasında birbirlerine aşık oldular. Bu "aykırı" aşkın meyvesi olarak, her iki klanın gücünü de damarlarında taşıyan Mercan doğdu. Klan liderlerinin gazabından kaçmak için güçlerini mühürleyip insan dünyasına, İstanbul’a sığındılar. On sekiz yıl önce, klanlar İstanbul`da bir boyut kapısı açarak onları buldu. Hazan, kızı Mercan’ı komşuları ve en sadık dostları olan Elif ve Cihan Güneş çiftine emanet etti. Bebeğinin boynuna, tüm gücünü ve geçmişini hapseden, üzerinde H 🌓 A yazılı sihirli yüzüğü taktı. Ateş klan liderlerine siper olup can verirken, Hazan da kocasının yanında son nefesini verdi. Elif ve Cihan, bu "süt kokulu emaneti" kendi çocukları gibi büyüttüler. Mercan, on sekizinci yaş gününde Elif ve Cihan`ın gerçek ailesi olmadığını ve öz ailesinin trajik sonunu öğrendi. O an, saçma bulduğu yüzüğü parmağına taktığında dünya sarsıldı. Yüzüğün ortasındaki yarım ay ve yarım güneşten oluşan H 🌓 A sembolü parladı; on sekiz yıllık mühür parçalandı. Mercan, Elif’in endişeli çığlıkları arasında zamanın yırtıldığı bir girdabın içine çekildi. Mercan gözlerini açtığında on sekiz yıl öncesinin dünyasındaydı. Karşısında, rüyalarındaki o anne ve babanın genç hallerini gördü. Ama onlar henüz birbirine aşık olmamış, kılıçlarını birbirine doğrultmuş iki düşmandılar. Mercan`ı gördüklerinde, onu klan savaşlarının ortasında kalmış "kurtarılması gereken sahipsiz bir kız" sandılar. Mercan, onlara gerçek kimliğini söyleyemeden (takma ismiyle Visera olarak) yanlarına sığındı.

❝Korhan`ı kurtuluşum sanmıştım, aramızda bir çekim olduğunu ve birbirimize kuvvetli ama bir o kadar da yavaş bir şekilde çekildiğimizi düşünmüştüm. Fakat yanılmıştım, Korhan yarası kabuk bağlamayan bir adamdı ve beni de o yaranın ta kendisi zannediyordu.❞ ❝Ama değildim.❞ - "Ama sen önce şunu açıkla bana;" dedim dinmeyen öfkem ve şaşkınlığımla. O fotoğraflarda ki kişinin eski sevgilisinin olma ihtimalini kısa süreliğine de olsa bir kenara bırakarak. "Evinde neden onlarca fotoğrafımın olduğunu söyleyecek misin?" Tek kelime bile etmezken olduğu yere mıhlanmış suratıma bakıyordu. Diyebileceği hiçbir şey yokmuş gibiydi ama bir yandan da gözleri bir şeyleri anlatmak ister gibiydi. "Dünyanızda bile değilken, seninle aynı karede bir sürü kez nasıl gülümsemişim açıklayabilecek misin?" diye fısıldadım yalvarır gibi. Bir şey söylemesini istedim, herhangi bir şey, beni içimde dinmek bilmeyen bu öfkemden kurtarsın istedim. Sustu. Öylece karşımda dikilirken, bana anlatması, açıklaması gereken onca şey varken sadece sustu. ❀ Başlama Tarihi: [31/08/2023] [Fantastik-Romantik]

Sıradan novellerden, aynı senaryolardan veya kadınların obje olduğu eserlerden mi bıktın? Hoşgeldin:) * Ai yazımı değildir. Paylaşım, dağıtım için izine gerek yok, serbesttir * ~~~ Fotoğraf: Gemini ~~~ [HDKK;)]

Bu kitap öbür kitaptan farklı isim degistirmek istemedim.

Yazar Notu: Eğer 3. kitap gelirse; o siyah zarfın içindeki davetle "Sessizler" konseyine karşı verilen o küresel savaşı işleriz. Eğer gelmezse; GÖLGE’in o zarfı açmayıp ailesiyle huzuru seçtiği, ama dünyanın her zaman bir yerlerde gizli savaşlara gebe olduğu o felsefi sonla bitmiş olur.

O gün, o sınıfa giren sadece bir matematik öğretmeni değildi. O gün, bir Şeytan bin yıllık uykusundan uyanmış ve rüyasında gördüğü o tek parlak ruhu geri almaya gelmişti. Lavin`in hayatı, siyah bir gömleğin ardına saklanmış o karanlık Lord`un gözlerinde, daha ilk saniyede bir kadehe dolduruldu ve tek hamlede içildi.

Zamanın durduğu, Kaderin ağır ağır çöktüğü, Yaşayanların eksildiği lanetli diyar.

Onun adı Rama. İnsanlığın var oluşundan beri gölgelerde yaşayan, dualarda lanetlenen, korkunun kendisiyle özdeşleşmiş en eski düşman. O, çağlar boyunca değişen yüzlere, yıkılan medeniyetlere ve unutulan isimlere tanıklık etti. Ölüm onun oyuncağıydı; ama aynı zamanda alt etmesi gereken bir şah. Çünkü Rama için ölüm bir son değil, sadece kazanılması gereken bir savaştı. Ateşten yaratıldı. Yakmak, yok etmek ve geride kül bırakmak onun doğasında vardı. Fakat hayat, en büyük çelişkisini tam da burada yazdı. Bir varmış, bir yokmuş. Zamanın henüz bir adı yokken, geceler gündüzlere itaat etmezken, ateş kendi gölgesinden bile korkmazken bir cin varmış. Ölümle oyunlar oynar, kaderle pazarlık eder, dünyayı bir satranç tahtası gibi izler dururmuş. Bir de insan varmış. Topraktan yaratılmış, şefkatli, kırılgan ve ölümlü. Ve hiçbir masalda yazmaması gereken bir şey olmuş: Ateş, toprağı seçmiş. Bu seçimle birlikte dünya sessizleşmiş. Kehanetler yön değiştirmiş.Çünkü ilk kez bir iblis, yok etmek yerine yaşatmak istemiş. O andan sonra hiçbir şey masum kalmamış. Çünkü ateş seçimini yaptığında, geriye yalnızca KÜL ya da İZ kalırmış.

Awyr Krallığı şövalyelerinin arasına bir kadın şövalye katılır. Çocukluk hayalini gerçekleştirip babasının yolundan gitmeyi başarmıştır. Seleira`nın ilk görevi için katıldığı grupta hem çocukluk arkadaşı hem de büyük aşkı Galahad da vardır. Onlar çocukken birlikte şövalye olma hayalleri kuran ve bunu gerçekleştirmiş iki çocukluk arkadaşıdır. Ve zamanla kalpleri birbirleri için çarpmaya başlamıştır. Ama karanlık yanı başlarındadır.

"Gerçek, en koyu karanlığın bile arkasına saklanamaz." Kusursuz bir dış görünüş, dikkat çeken siyah saçlar ve her detayı titizlikle işlenmiş bir hayat... Peki, ya tanıdığınızı sandığınız o kişi, aslında baştan aşağı bir yalandan ibaretse? Fiziksel özelliklerin birer maskeye dönüştüğü bu hikayede, gerçeğin ortaya çıkmak için tek bir zayıf ana ihtiyacı var. Sırların gölgesinde saklanan bu gizeme davetlisiniz. … !Bu eserin tamamı veya herhangi bir bölümü, yazarın yazılı izni olmaksızın kopyalanamaz, çoğaltılamaz, dağıtılamaz veya dijital platformlarda paylaşılamaz. Aksine hareket edenler, içerik hırsızlığı (intihal) ve telif hakkı ihlali nedeniyle yasal işleme tabi tutulacaktır. Tespit edilen her türlü izinsiz kullanımda, maddi ve manevi tazminat davası açılma hakkı saklıdır.! …

Karanlığın ve ışığın arasında ince bir çizgi vardır. Genç birinin kendi gücünü, sınırlarını ve kimliğini keşfettiği bu yolculukta, geçmişin gölgeleri ve geleceğin umutları iç içe geçer. Zamanın ritmiyle şekillenen anılar, unutulmaz dostluklar ve kalbin fısıldadığı sırlar, her sayfada yeni bir gizemi ortaya çıkarır. Her seçim, her adım bir yolun kapısını aralar ve bu yolculuk, sizi sadece bir hikâyenin içine değil, kendi içsel keşfinize de davet eder. Midnight Memories – Gece yarısında saklanan anılar, gün ışığında çözülmeyi bekliyor.

2 isi birbirine asıktır ama bunu asla berli etmezler

Eğer kötülük dünyadan yok olsaydı dünya cennetin ucuz bir kopyasına benzerdi

İnsanlar 3 sınıfa ayrılmaktadır. Bir: Yüceler yani kendisine hizmet edilenler İki: Araftakiler yani Yücelere hizmet edenler Ve son Yücelerden bile önemli olan Goldkanlar. Onların kanı dünya üzerindeki en kıymetli şey ve eğer içlerinden biri ifşa olursa o kişi için bu ölüm demektir. Vera ise yıllarca bunu saklayabilmiş olsa bile hükümdarlığın içinden ve aynı zamanda Yücelerden biri olan Darius bunu fark eder. O günden sonra artık Vera, sadece kanı alınmak için zindanlara kapatılan Goldkanların aksine sadece ve sadece Darius`un esiri olur.

Siz hiç iki kez doğmuş ve iki kez ölmüş bir karakter tanıdınız mı? İlk ailesini hem kendisi, hemde anne ve babasının ölmesiyle kaybediyor. İkinci ailesini ise sadece kendinin ölmesiyle kaybediyor. Tam her şey bitti derken, ilk doğduğu gezegen Elyrda uyanıyor. Konuşmasıyla, giyimiyle daha geldiği ilk gün, dikkat çekiyor. Kraliyet Muhafızlarını dövdüğü içinde zindana atılıyor. Komik ve acı dolu bir maceraya hazırsanız hadi başlayalım...

Evren, tanrıların henüz hamlelerini yapmadığı; taşların ise kan ve gölgeyle şekillendiği devasa bir satranç tahtasıdır. Burada tanrılar yaratıcı değil, soğuk ve acımasız oyunculardır. Gökler sustuğunda ve Yarık açıldığında, stratejiler yerini hayatta kalma içgüdüsüne bırakır. Tahtanın bir ucunda her adımı önceden hesaplayan kadim bir akıl, diğer ucunda kendi krallığını düşleyen hırslı bir atlı vardır. Ve tüm bu kozmik oyunun merkezinde, feda edilmeye en yakın ama düzeni kökünden sarsabilecek tek taş durur: Kimsenin adını hatırlamadığı ya da hatırlamak istemediği o piyon. Ancak antik varlıklar sahaya indiğinde ve kurallar yandığında, tanrıların unuttuğu bir gerçek ortaya çıkar: Bazı piyonlar feda edilmek için doğmaz. Bu oyunda sadakat, en ölümcül silahla en büyük zayıflık arasındaki ince çizgidir. Karanlık masaya oturduğunda artık kuralları oyuncular değil, gölgeler yazar. Unutma; bu savaşta kazanan yoktur. Sadece hayatta kalanlar vardır. Ve karanlık asla berabere bırakmaz. Sancılı bir veda, kanla yazılmış bir başlangıç… Taşlar devrildi, mat kaçınılmaz.