bu kurguda düşmandan aşka,entrika,kaos dolu dolu var.Okurken sıkılmayacağınız bir kurgu.Güçlü kadın karakterlere bayılanlara, içinizde kelebekler uçuşturan kurgusal erkek karakterleri crush listesine gömenlere,düşmandan aşka aşıklarına iyi okumalar dilerim. :)

Her sır, bir bedel ister. Her güç, bir gölge taşır. Zamanın ötesinden gelen bir lanet… Ve bundan habersiz bir kız: Lydia. Annesinin kayboluşundan sonra geçmişinden kaçtığını sanıyordu. Ama bu kasabada hiçbir şey saklı kalmaz. Ormanda bir kurt dolaşıyor, aynalarda eski yüzler beliriyor. Ve Lydia`nın içinde, karanlık bir güç uyanıyor. Onu gözetleyen bir yabancı var—gölgeden gelen, konuşmayan, altın gözlü. Andrei onu korumaya mı geldi, yoksa karanlığı tetiklemeye mi? Aşkla, korkuyla ve karanlıkla örülü bu oyunda tek bir kural var: Ya gölgeye hükmedersin… ya onunla yok olursun. Peki ya sen? Benimle doğaüstü bir dünyaya katılmaya var mısın?

Elara`nın gücü basit değildi. Aksine belki de her şeyi kontrol edebilirdi. Peki buna duyguları dahil mi? Aşkı bu denklemi bozuyor mu? Kaelios Fırtınanın içinden çıkmış bir de bunu Karanlıkla birleştirmişti. Karanlık Fırtına Lordu ve İplerin Sahibinin atalarından onlara kalan aşkı.

Hogwarts’ta Lyra Black’in adı fısıltıyla anılırdı. Sirius Black’in kızıydı ama çoğu kişi onu soyadından çok bakışlarıyla tanırdı; soğuk, kibirli ve her şeyi hesaplayan bakışlarla. Slytherin masasındaki varlığı bile insanları tedirgin etmeye yetiyordu. Babasının aksine tekrardan Slytherin masalarında yer alması oldukça merak edilen bir konuydu fakat kimse kendinde sorgulayacak cesareti bulamıyordu. Lyra’nın gerçekten güvendiği insan sayısı çok azdı ve bunların başında en yakın arkadaşı Pansy Parkinson gelirdi. Pansy ve Lyra birlikte Hogwarts’ın en tehlikeli ikililerinden biri olarak görülürdü; dedikodulara yön verir, Slytherin içinde sözü geçen kişiler olurlardı. Ama Lyra’nın hayatındaki en eski bağ Hogwarts’tan bile eskilere dayanıyordu. Çocukluğundan beri yanında olan biri vardı: Tom Marvolo Riddle. Yıllarca birlikte büyümüşlerdi ve aralarındaki bağ neredeyse kardeşlik gibiydi. Tom onu küçük kız kardeşi gibi görür, Lyra da dünyada kimseye göstermediği sadakati ona gösterirdi. Hogwarts’taki herkes Lyra Black’i kibirli ve manipülatif bir Slytherin olarak tanıyordu; ama çok az kişi onun hikâyesinin Tom Riddle’la birlikte büyüyen iki karanlık zihinle başladığını biliyordu. Peki karşılıklı odalarda kalan iki inatçı ölümyiyenin hikayesi nasıl şekillenecekti?

Bir ölüm meleğinin aşkı..

balo gecesi gerçeklerin öğrenildiği gece gerçek bir varis ya gerçek varis değilse yıllar önce daha fazla toprak için alınan daha doğrusu kaçırılan bi kız şimdi gerçekleri öğrenirse ne olur nereye gidebilir? köylere dimi Peki ya kaçtığında tanıştığı biri ,köylü olan biri hiç bilinmeyen bir krallığın prensi ,gelecekteki kralı olabilir mi ? Ben size söyliyim mi Hayır olamaz ama belki başka bir ... kopyalanma halinde işlem başlatılır

I`m dragon adlı filmden esinlenilerek yazılmıştır.

Okuyun pişman olmazsınız

"Bazıları haritaya bakar, bazılarıysa yaşar." Araz, kendisine sunulan parlak geleceği eski limanda terk eden eski subay, yeni firari. Tek amacı:Geçmişte kendisine anlatılan efsanevi adaları bulmak, sekiz krallığı gezmek. Ancak atıldığı bu macera imparatorluk donanmasının peşine düşmesiyle hayatta kalma savaşına dönüşür. Yeni edindiği dostluklar, kime güvenip kime güvenmemesi gerektiğini ona en acı şekilde öğretirken diğer yandan onu güçendirir. Peki topladığı mürettebatla birlikte amacına ulaşmak uğruna neleri göze alacaktı?

Sessiz Taht, gücün, masumiyetin ve sessizce verilen savaşların hikâyesidir. Taht ortadadır; ancak ona uzanan yollar ikiye ayrılmıştır. Aynı kaderin farklı yüzlerini taşıyan iki karakter, geçmişin gölgeleri ve kırılmış bağlar arasında kendi doğrularını savunur. Bir yanda karanlığın içinde büyümüş, susarak hükmeden bir güç; diğer yanda masumiyetini kaybetse de vicdanını kaybetmemeye direnen bir ruh vardır. İki taht, iki kalp ve tek bir kader… Sessizlik bazen bir seçim, bazen de en ağır cezadır. Güç uğruna yapılan fedakârlıklar, söylenmeyen sözler ve geri dönülmez kararlar, masumiyeti ikiye böler. Sessiz Taht, kimin haklı olduğunu değil, kimin neyi kaybettiğini sorgulatan; karanlıkla aydınlık arasındaki ince çizgide geçen çarpıcı bir hikâyedir.

Ben Nyx CALDER. 8 yaşımda bu krallığa verildim. Şuan 24 yaşındayım ve bu zamana kadar da ailemi merak etmedim. Benim işim suikastçılık, bu işte uzmanım. Krala itaatkar sıradan bir suikastçı... Tabii, bana verdiği son görevden sonra ona itaatkar olur muyum?.. Gelin siz görün.

Bu hikayeye... HAYIR. Bu paranoyaya hoş geldiniz, çünkü bu benim paranoyam. •Kerianne Liora Quinlann•

Ölüm uşaklarını peşime salmıştı. Soluğum korkunun soluğuna karışmıştı. Koşuyordum. Sivri dalların berelediği bacaklarım hiç durmadan hareket ediyordu. Göğsüm inip kalkıyor, kalp atışlarım boğazımda hissediliyordu. Karanlığın bağrında yalpalayan adımlarım kör bir noktaya takıldığında, bedenim tek seferde yere serildi. Dizlerime saplanan dikenler dilime canhıraş bir çığlık yuvarladı. Daha fenası yaklaşan adım seslerinin içime boca ettiği keskin ürpertiydi. "Yardım edin! Biri bana yardım etsin." Avuçlarımı kurumuş yapraklara bastırdığımda, yükselen çıtırtıları kulaklarımı tırmaladı. Kalkmak istedim, karnımda yine aynı kıpırtıyı hissettim. İçimde nereden geldiği, nasıl benimle olduğunu bilmediğim bir şey vardı. Tıpkı benim gibi çaresizce kıpırdanıyordu. Titreyen parmaklarımla karnıma dokundum. Islak yüzümü köhne ormanın derinliklerine çevirip daha güçlü bağırdım. "Yardım edin! Biri bize yardım etsin!" Yeniden koşmaya başladım. Dizlerimden akan kanların çıplak ayaklarıma süzüldüğünü hissedebiliyordum. Güçlükle ayakta tuttuğum bedenim bu kez bir ağaca çarptı. Kendimi sırt üstü yerde bulduğum an gözlerim korkuyla açıldı. Çaptığım şey ağaç değil bir yabancının sert gövdesiydi. Ancak o, bir çınar ağacı kadar uzun ve yapılıydı. Karanlık tüm ayrıntılarını ustaca gizlerken, üzerimde tepkisizce gezdirdiği bakışlarını ve silüetini ele veriyordu. Dirseklerimin üzerinde kalkmaya çalıştım. Buraya kadardı, gücüm tükenmişti. "S-sen..." Bir adım attı. Büyük ve yara izlerinin barındığı parmakları önüme uzandı. "Yardım istiyordun, değil mi?" Sesinin bir rengi olsaydı, bu kesinlikle siyah olurdu. Sesi, şavkı kırık bir siyahtan ibaretti. Şeytanın adaletsiz oyununda bana sunulan başka bir seçenek yoktu. Çaresizdim. Titreyen elimi soğuk avuçlarına bırakırken, üzerime eğilen çehresi bir an için karanlıktan sıyrıldı. Gözlerini gördüm. Kısık bakan safir gözlerini müthiş bir tehlike ele geçirmişti. O, kaçtığım gözlerden çok daha acımasız bakıyordu. O, peşimdeki yangın değil, ateşin ta kendisiydi.

galerimde boş duran anlık ve normal stickerleri paylaşıyorumm

Eldoria’nın karanlık şehirlerinde bir isim fısıltıyla konuşulur: Liora Varyn. Kızıl saçlı, gölgeler kadar sessiz ve ölüm kadar hızlı bir suikastçı. Onun için görevler basittir: hedefi bul, sessizce yaklaş ve işi bitir. Ama bir gece her şeyi değiştirir. Basit bir suikast görevi sırasında Liora, gizemli ve tehlikeli bir örgüt olan Seraphis Tarikatı ile karşılaşır. Tarikatın onu neden aradığı ise büyük bir sırdır. Çünkü onların söylediğine göre Liora sadece bir suikastçı değildir… O bir anahtardır. Geçmişinin karanlık sırları, peşine düşen ölümcül avcılar ve Eldoria’nın kaderini değiştirebilecek bir güç… Artık Liora’nın tek bir seçeneği vardır: Av olmamak için savaşmak. Gölgelerden doğan bir suikastçının hikâyesi başlıyor.

Yüzyıllar boyunca 12 krallık, farklı tanrıların egemenliğinde yönetildi. Ancak tek bir yanlış tüm doğruları beraberinde götürürdü ve Elit`lerin Ana Tanrı`nın kurduğu kuralın dışına çıkarak yıllar önce en büyük ihanetlerden birisi yaşandı. Krallıklar artık Tanrılar tarafından değil, insanların yönetimine geçmişti. Bütün denge alt-üst olmuştu ve iki tanrının hapishaneye kapatılması ile tüm zincirler göklere vurmuştu. Sis Krallığı`nda doğup büyümüş, daha bebekken hayatın zorluklarına tanık olmuş Leiri, hayatına en nefret ettiği krallık olan, Kupa Krallığı`nda asker olarak devam etti. Leiri Leirwoold, başkaldırmak istediği bu krallığa ilk adımını kaderini belirleyen ve daha da ötesinde kaderinin içinde olan adamla atacağını nereden bilebilirdi? "İki hayat vardı, biri aydınlığı birisi karanlığı temsil ediyordu. İkisi bir araya geldiğinde ise kıyamet kopacaktı."

Evettt... Fantastik tür değişik yazmaya çalıstığım bir hikaye gerçi pek okunacağını sanmıyorum ama fjdjdhrhhrjfj bence bok gibi bir kitap( kitap pazarlamada çok iyi olduğumu söylemiş miydim )

🏰 Canavarların gerçek olduğu bir dünya; Bu canavarlar bizlerdik . Ruhsal dayanıklığımız düştüğünde acımasız birer yırtıcı canavarlara dönüşüyorduk. * Sıradan bir insan olan ben artık hayatımın tamamen değişmesine karar vermiştim. Bende tıpkı diğer savaşçılar gibi av değilde avcı olabilirdim. Benim için önemli tek bir şey vardı; güç. Belkide karanlık gözlerin sahibi bu gücü elde etmeme engel olacaktı. ### Diegr hikayelerime yeni bölümler yayınlamak için bu hikayeme bir müddet ara verdim . Bu yüzden tamamlandı olarak işaretleyeceğim bilginiz olsun.

Güç… bazen bir armağan değildir. Bazen bir lanettir. Siren ona Tanrı tarafından bahşedilen gücü yüzünden yıllarca bir kafeste tutulup işkenceye maruz kalmasına rağmen hayatta kalmayı başarmıştı. Çünkü insanlar onun yeteneğini bir Lütuf olarak değil, kullanılacak bir araç olarak görüyordu. Ta ki yolu Romanov İmparatorluğu ile kesişene kadar… Sargun Rostislav Romanov. Bir imparator. Bir stratejist. Ve insanların zayıflıklarını okumakta ustalaşmış bir adam. Romanov’un dünyasında sadakat kanla ölçülür, ihanet ise ölümle. Siren ise tam ortasında kaldığı bu karanlık oyunda hem gücünü saklamak hem de hayatta kalmak zorundadır. Ancak bazı sırlar sonsuza kadar saklanamaz. Ve bazı oyunlar… başladığında geri dönüş yoktur. Arenalar hazırlanıyor. Yeminler ediliyor. Maskeler takılıyor. Ama herkesin unuttuğu bir şey var: Korku bazen bir son değildir. Bazen… bir çağrıdır.

Kapıyı çalmadan içeri daldım. Asil, yatağının kenarına tünemiş, tek eliyle gömleğinin düğmeleriyle boğuşuyordu. Gömleği omuzlarından aşağı süzüldüğünde, mum ışığının altında parlayan o kusursuz sırt kaslarını ilk kez bu kadar yakından görüyordum. Her bir hattı, titizlikle işlenmiş bir mermer heykel kadar güçlü ve muntazamdı; geniş omuzları ve beline doğru daralan o atletik yapısı, odadaki loş havayı bile ağırlaştırıyordu. Bakışlarımı bir an bile olsa o mükemmel görüntüden çekmekte zorlandım. "Nihayet," dedi, sesindeki o kadifemsi ama iğneleyici tonla. "Ben de burada kendi kanımda boğulmamı bekliyordum Asmin. Şifacı yeteneğin gözlerimi yaşartıyor," dedi dalgacı bir ses tonuyla. "Abartmayın bayım," dedim, tepsiyi komodinin üzerine gürültüyle bırakırken. "Alt tarafı bir hançer yarası. Ölecek olsanız bu kadar çok konuşamazdınız." Yanına oturdum. Gömleğini omzundan aşağı tamamen sıyırırken parmaklarımın ucuna çarpan o teninin sıcaklığı, bir an için nefesimi kesti. Sağ omzunun hemen altındaki kesik, bir hançerin izini taşıdığı için beklediğimden daha derin ve vahşi görünüyordu. Kalbim bir an tekledi ama ona bunu belli etmeyecektim. "Canınız yanacak," dedim buz gibi bir sesle. Pamuğu alkole bulayıp yarasına bastırdım. "Ah! İnsafsız..." Dişlerini sıktı, boynundaki damarlar birer halat gibi gerildi. "Pansuman mı yapıyorsun yoksa yarım bıraktığın işi mi tamamlıyorsun? Eğer beni öldürmek istiyorsan söyle, bu kadar zahmete girmeyelim." "O zaman sizin yüzünüzden yaralandım diyerek beni gecenin bu vakti odanıza çağıramazdınız bayım," dedim, sargı bezini açarken. "Sırf bana bu işkenceyi çektirmek için o hançerin önüne atladığınıza yemin edebilirim ama kanıtlayamam." Asil aniden hafifçe bana doğru eğildi. Aramızdaki mesafe o kadar azaldı ki, nefesinin sıcaklığını yanağımda hissettim. Gözleri, zifiri karanlık bir kuyu gibi beni içine çekiyordu. "Belki de haklısın," dedi fısıltıyla. "Belki de senin o buzdan duvarlarını yıkmanın tek yolu, kanımın akmasıdır. Bak, ellerin titriyor. Yoksa koskoca sivri dil, bir parça kandan mı korkuyor?" "Kandan korkmuyorum bayım, sizin bu bitmek bilmeyen oyunlarınızdan yoruluyorum sadece," dedim ama sesimdeki titremeyi gizleyemedim. Sargı bezini omzunun etrafından dolamak için kollarımı boynuna dolamak zorunda kaldım. Çok yakındık, bu yüzden onun kalbinin ritmini duyabiliyordum. "Şimdi, kıpırdamayın da şunu bağlayayım." "Kıpırdamıyorum zaten. Ama sen, sanki kaçacakmışım gibi bana sarılıyorsun," dedi muzip bir gülüşle. Sol elini belime yerleştirip beni kendine biraz daha çekti. "Yaralıyım Asmin. Savunmasızım. Bu halimden faydalanmayacak mısın?" Elini yerleştirdiği yere, yani belime baktım şokla. Bu adam ne yaptığını sanıyordu? Amacı beni kışkırtmaktı adım kadar emindim. "Savunmasız mısınız? Siz bir kaplan kadar `savunmasızsınız` bayım," dedim, düğümü biraz sertçe sıkarak. İnledi ama bu seferki acıdan çok, keyif alan bir inlemeydi. "Bitti işte. Şimdi uyuyun ve yarın sabaha kadar sakın beni çağırmayın." Kalkmaya yeltendim fakat izin vermedi. "Gitme," dedi eli belimde sabitlenirken. Sesi artık dalga geçmiyordu; daha koyu, daha davetkar bir tona bürünmüştü. "Yaram sızlamaya başladı. Belki de pansumandan daha etkili bir tedaviye ihtiyacım vardır. Mesela, yanımda kalmana?" "Asil, elini çekmezsen o yarayı tekrar açarım." "Denesene," dedi meydan okurcasına, dudakları kulağımın hemen dibindeyken. "Bakalım ellerin o kadar ileri gidebilecek mi, yoksa yine beni kurtarmaya mı çalışacaksın?" Bakışlarımızı kilitledik. Odanın içindeki hava o kadar ısınmıştı ki, mumların eridiğini hissedebiliyordum. Gitmem gerekiyordu ama ayaklarım sanki yere çivilenmişti.

Işığın sırları gizlediği, gölgelerin ise kadim gerçekleri fısıldadığı bir dünyada Kael, iki kader arasında sıkışıp kalmış bir çocuktur. Sessiz bir köyde sıradan bir hayat sürerken, Yasaklı Kara Elflerin kızı Ashael ile karşılaşmasıyla her şey değişir. Damarlarında uyanmaya başlayan gizemli bir güç ve gümüş ay mührüyle mühürlenmiş bir yüzük, onu geçmişi bilinmeyen bir kaderin içine sürükler. Kael, soyunun gerçeğini öğrenmek zorundayken; dostluk, ihanet ve karanlık sırlarla dolu bir dünyanın kapıları da birer birer aralanır. Sırtındaki altı uyuyan gölgenin ardında, krallıkları kurtarabilecek ya da onları sonsuz bir karanlığa sürükleyebilecek bir güç yatmaktadır. Peki Kael bu gücü kontrol edebilecek mi... yoksa onun tarafından mı yutulacak?

Bu hikaye bir cinayete tanık olmuş bir kızın kanlı geçmişini anlatıyor

Siz hiç unutuldunuz mu? Unutanları suçlamayın! Zira her unutuşun ardında kim bilir ne hikâyeler vardır. Bu hikâyeleri dinlemeden suçlamak, ardıdan derin pişmanlıklar getirir. Tıpkı Ronya`ya olduğu gibi! Ronya önce unutacak, sonra unutulacaktı. Ayesas Kayıtları 1: Harabe Yurt [tamamlandı] Ayesas Kayıtları 2: Yitik Yurt [30 Ocak 2026`da başladı]

Lazkoçya Krallığı’nın haylaz prensi Rodin, haftalardır aynı rüyayı görmektedir. Rüyasında karşısına çıkan üç kuyruklu siyah bir kurt, onu bilinmeyen bir şehre çağırır. Ancak Rodin henüz bilmez… Bu rüya sadece bir rüya değil, kadim bir kaderin başlangıcıdır.

MARE, denizin hafıza tuttuğu bir evrende geçen bir hikâye. Yıllar önce çizilen tek bir harita, krallıkları ateşe verdi. Bir aile yok oldu. Bir sır denizin dibine gömüldü. İntikam için yola çıkan bir adam, düşman sandığı denizin aslında kendisini sınadığını bilmeden ilerlerken; gerçeği bilen tek kişi, onu korumak için susmayı seçti. Çünkü bazı hakikatler açığa çıktığında, yalnızca savaşları değil, insanın kendisini de yok eder. Büyücülerin fısıldadığı kehanetler, sarayların çürüyen ihtişamı ve denizcilerin korkuyla andığı Mare, bu hikâyede sadece bir mekân değil; yargıçtır. Ve deniz… Asla taraf tutmaz. Ama her şeyi hatırlar.