Ayrılıklar. Can yakıcı ve habersiz ayrılıklar... Sevdiğin birisi gider bazen ama haberin olmaz. Birisini çok seversin, delicesine korkarsın onu kaybetmekten. Bu kişi illa sevdalın olmak zorunda da değil... Aile. Mesela, Korkmaz ailesi. Şu anda kaybetmekten korktukları, çokça sevdikleri ve evlerinin direği olarak gördükleri Salim Korkmaz’ı kaybetmişlerdi. Fakat haberler yoktu... Zaten hiçbir şehit haberi telefondan verilmezdi, nereden haberleri olacaktı ki?.. Bir gece vakti hepsi sıcacık yatağında mışıl mışıl uyurken, Salim Korkmaz gittiği görevde Alsancak uğruna şehit düşmüştü. Sonsuzluğa giderken çehresinde gülümseme, yüreğindeyse burukluk vardı. Ailesinin üzülecek olmasını bıraktığı sızıyla kapanmıştı gözleri. Fakat beyaz ışığı gördüğünde her şey son bulmuştu. Şehit olmuştu. Bundan daha güzel ne vardı? Ailesi olan bitenden habersizdi ama o; unutulmayacak, unutturulmayacak kahramanlardan birisi olmuştu. Şehit olacağını anladığında aklına ilk eşi gelmişti. Yıllardır sevdiği kadını hep çaresiz ve de yalnız başına bırakmıştı. Onun çilesini hep çekmişti, Mehtap Korkmaz. Sonra soy adını ilk ona bahşettiği gün geldi aklına. Belki de bencillikti yaptığı ama ne kadar mutlulardı... Oysa iç sesi haklı çıkmıştı; kısa sürmüştü bu neşeleri çünkü evliliklerinin ikinci günü göreve çağırılmıştı... Üzülmüştü güzel karısı. Ama elden biçare gelmeyince gelmiyordu. Birden Mehtap’la anıları toz bulutu olup uçtuktan sonra aşklarının, iki kişilik yuvanın büyümesini sağlayan oğulları geldi aklına; Akalp’ti adı. Dürüst, doğru kişi demekti. Mehtap’ı istemişti bu ismi. Delikanlı oğlu annesine ve kızına sahip çıkardı. Her ne kadar onun omuzların ağır yükler devretmek istemese de hep olduğu gibi yine elinden bir çare gelmezdi. Kaderdi tüm bunlar. Onun önüne nasıl geçecekti?

“Ula poh yiyenun kizu! Anamı ağlattun ula!” diyip kaçmaya çalıştı Hazar, ama bırakmadım. “Ben sana o göstereceğim, kim yiyormuş gör ula!” diye bağırıp üstüne atladım. Tam o anda nenenin yatağına düştük ve üstündeydim. Belimden kavradı ve kendisine çekti. “Yakundan daha güzelmiş gözlerin ula.” dedi, gözleri elbiseme kaydı. O anda tüm iplerin koptuğunu hissettim.

Time yeni atanan Kıdemli Üsteğmen Elif Kurt ve tim komutanı olan Yüzbaşı Alp Boz

Malena Balcı, 1943’ün karlı cehenneminde kendisini bir anda bulmasıyla tüm dünyası tepetaklak olur. Bu cehennemde karşısına gelen ilk kişi ise en büyük düşmanı ve rakibi olacak yüksek rütbeli bir asker olan Ernst`dir. Bir LWE olarak, Ernst ile hem fiziksel hem de psikolojik olarak girdiği savaşı kazanmak uğruna neler yapabilecek kimse bilmemektedir.

Tahir ve Asenanın yıllardır birbirine olan sevdaları ama farkına varmamaları. Aşklar kısa sürer lakin onlar birbirlerinin gönlünde o kadar uzun süredir varlar ki buna aşk değil sevda denir. Asena ile Mehmetçik`in bir birlerine olan sonsuz sevdaları... Yıllar sonra karşı karşıya gelen ve tamamen değişen hayatlar, altüst olanlar, yarım kalanlar, tamamlananlar, kırılanlar ve toparlananlar yıllar sonra... Açık kumral saçlar, bal rengi gözler... Asena... Simsiyah saçlar, ela rengi gözler... Tahir...

"Güzel gözlerin var." "Anlamadım?" Kara gözlü kız son bir cesaretle kafasını kaldırdı ve dudaklarından kelimeleri döküverdi. "Çizgili lalenin manası." diyerek bakışlarını ayakkabısına sabitledi. Utanıyordu. Terleyen avuç içini elbisesine sürttü. Dalga geçtiği aptal aşıklardan bir farkı yoktu şu an. "Biliyor musun ben hiç deniz görmedim. Hep kuzenlerimden dinlemiştim nasıl bir yer olduğunu. Gözleriniz denize benziyor." "Adın ne senin?" diye sordu adam. "Zelal." dedi kız. "Zelal ha güzel isim." "Teşekkür ederim." Başını yere eğdi. Yanaklarının kızardığına  yemin edebilirdi fakat kanıtlayamazdı. Kısık bir sesle mırıldandı. "Peki ya senin adın ne?" Adam, kızın bu sevimli ve çekingen hâllerine güldü. Masum bir kedi yavrusu gibi olduğu yere sinmiş tatlı tatlı bir o yana bir bu yana sallanıp duruyordu karşısında. Uzanıp saçlarını karıştırmak istedi ama ortam müsait değildi. "Liseye mi gidiyorsun?" "Evet." Kimse fark etmiyordu. Zelal`in etrafındaki dünya ne kadar gürültülüyse Sinan`ın çevresi de bir o kadar sessizdi. İkiside birbirine baktı sadece. Sonra trenin sesi yankılandı istasyonda. Adam arkasını döndü ve baş selamı verip girişe doğru yürüdü. Verilen selamı alıp adamın gidişini izledi genç kız. Kömür gözleri cayır cayır yanıyordu. Neden canı acıyordu ki? Dikkat! Bu kitap tamamen eğlencesine kaleme alınmış bir kurgudur. Dolayısıyla kitapta geçen olay, kişi, zaman, mekan gibi unsurların gerçek hayatla hiçbir ilgisi yoktur. Wattpad platformunda yazılmış, daha sonra Kitapped`e taşınmıştır.

Batur Sancak ve Ayliz Kızıl Kök `ün hikayesi . Küçükken arkadaş olan dünyası birinin saf ve temiz iken . Diğerinin o yaşta hayatın acı yüzünü görmüştü. Ayliz yalanlar ile süslenmiş pembe hayatı bir gün gerçekleri gösterir . Her yalan bir gün doğruyu ister acısı ile ve yarası ile . Batur gerçeklerin gösterimlik tarafından daha derine inerken . Ayliz kendi hiçbir şey yapmadan gerçekleri ve yalanları ile yüzleşir

Ateş bizdik. Bazı insanlar hayata iz bırakmaz. Bazılarıysa dokunduğu her şeyi yakar. Onlar birbirlerini sevdiklerinde dünya aydınlanmadı — dünya yandı. Yanmak güzeldi başta. Isıttı, umut verdi, cesaret oldu. Ta ki ateş kontrolden çıkana kadar. Çünkü bazı aşklar iki kişiyi de kurtarmaz. Bazıları sadece birlikte yok eder. Bu bir kavuşma hikâyesi değil. Bu, yanmayı seçen iki insanın geriye kalan sessizliğidir. Ateş bizdik. Ve kül… hala içimizde.

disiplinli ve mantığı ile haraket eden aslıhan duygu ve sezgileriyle haraket eden bir adama tutulacağını bilmiyordu.

Asker ve vampirmiymiş e nasıl asker olmuş?Üstüne birde doğumda bebekler mi karıştırılmış? İmkansız (yazar bensem imkanı var Ada’cım)

"— Sonra görüşeceğiz Asena Üsteğmen! — Görüşürüz komutanım..."

Üniversitedeyken hoşlandığı çocuğu kıskandırmak için gidip sınıfın inek çocuğunun kucağına düşer. 🎀 Adam, yıllar sonra öğretmenlik yaptığı köyde gözükara ve Karadenizli bir Yüzbaşı olarak karşısına çıkar. "Sıcaklığın hala kucağımda öğretmen hanım."

Bir hilal uğruna Ya Rab! Ne güneşler batıyor…

Bir yanda holdinglerin kirli dosyaları, diğer yanda dağların barut kokulu sırları...

Abisini bulamayan Liva, bir anda yalnışlıkla Atlas`a sarıldı. Atlas, şaşkınlıkla,ona sarılan kıza bakıyordu. Liva, başını kaldırıp, "Abi..." diye fısıldadı. Atlas, derin bir nefes aldı, ve konuştu "Söyle abisi"

Atandığı yerde hain olduğunu kanıtlayıp içeri tıktığı adamın, gizli bir görevde kocası olduğunu öğrenince ne olacaktı? ... "Bana git diyorsun ama gözlerin kal der gibi gibi..." "Gözlerim kal der gibi mi bilmem ama gönlüm seninle bir kere daha parçalanmayı istemez gibi gibi?" ... Çalınması durumunda hukukî işlem başlatılacaktır.

Biri geçmişini kendi elleriyle susturdu, diğeri geçmişi ile gömüldü. Arden ve Rüzgar,gerçeğin asla söylenemediği bir cephede,birbirinden habersiz savaştı. Aynı cephenin,birbirine yabancı iki askeri; yoğun acılarla sınanarak aynı safta buluştu. Yıllardır aynı amaca hizmet eden iki asker, artık o amaca birlikte yürüyeceklerdi. O amaç uğruna yaratacakları enkaz, kalplerinde çoktan oluşmuş olanın aynısı olana dek durmayacaklardı. Ve durduklarında,yaratıkları enkazın altında, adını koyamadıkları bir şey filizlenmiş olacaktı.

Dumanla kaplı ölü bölgede, binlerce kırık kafesin arasında tek bir kuş özgürlüğe kavuşur. Ve o uçuş, savaşın içindeki bir askere unuttuğu bir şeyi hatırlatır: Yaşamak. Fakat gölgeler yakındır. Ve bazen en büyük savaş, silahlarla değil, ruhla olan savaştır.

"Bir tim... Altı yürek... Ve geriye kalan bir yüzbaşı." Yüzbaşı, timini kaybettikten tam bir ay sonra, hâlâ aynı sabaha uyanıyor. Aynı vicdan azabı, aynı sessizlik, aynı boşluk. Bu bir savaş değil, bir sorgulama. Düşman dışarda değil bu kez içeride. Koridorlar daha soğuk, mahkeme salonları daha sessiz, üniforma daha ağır. Bin Ölür Bin Diriliriz, savaşın yalnızca cephede olmadığını anlatan bir hikâye. Adaletin, vicdanın ve askerî disiplinin kesiştiği ince çizgide yürüyen bir adamın içsel çatışmasını gözler önüne seriyor.

Alev insanın içini ısıtır. Ama bazılarına göre herşey küle çeviren o alevdir.. Çünkü o alev, küçük bir kıvılcımla dünyayı yakabilir... Kimisini yakıp küle dönüştürür, kimisi o ateşte kavrulur. Kerem o hikayede kavrulacaklardan biriydi. ~~ "Öğrendiler başarmadım" Dedi "Alev kendine gel! Hala yaşıyorsan böyle başarmadım diyemezsin" Telsizden bir kahkaha sesi duyuldu "pek de yaşıyor sayılmam ihtiyar.." Timdekiler birbiriyle bakıştı.

"Gök gözlü"diye bir ses duyunca arkamı döndüm revirin önünde duruyor anlamsız gözler ile bana bakıyordu " Anlayamadım?"dedim elimdeki şırınga ile ona doğru döndüm Gök gözlü demişti doğru duyduğuma emindim ama bu ne demekti? "Gök gözlü " Dedi tekrar bu sefer bana doğru bir Adım attı "gözlerin gök yüzüne benziyor" Dedi sesinde bir netlik vardı

Aynı bayrağa bakıp, birbirine namlu doğrultmuş iki isim... "Demir Pençe" Yüzbaşı Savaş - Türk Ordusu`nun demirden yumruğu. "Zehir" Arzu - MİT`in sessiz, ölümcül ajanı. İkisi de Türkiye için yaşadı, Türkiye için öldü. Ama birbirleri için hep bir tehditti. Ta ki devlet, aynı masaya oturtana kadar... Artık düşman ortaktı, ama öfke hâlâ canlıydı. Ve o öfkenin içinde filizlenen bir şey vardı: Gurur, inat... ve bastırılan bir his. Kalpleri susturmak kolaydı... Ama birbirlerini yok saymak imkânsızdı. "Biz gölgede savaşırız..vatan ışıkta kalabilsin diye."

Beni takip etmeyi unutma

hayallerime kavuşmuştum peki ya aile sizliği nasıl aşıcaktım…

"Bir kurşunla başlayan kader, iki ruhun kalbinde aynı yangını çıkarabilir mi?" Umay Gazioğlu, asker bir babanın gölgesinde büyüyen, güçlü olmak zorunda bırakılmış bir genç kadındır. Günün birinde attığı bir adım, onu devletin karanlık koridorlarına sürükler. Artık kimse bilmiyordur kim olduğunu; bazen bir askerin kızı, bazen bir terör hücresinin içindeki sessiz bir gölge, bazen de devletin görünmez silahı. Hakkari`nin dağlarında, güvenin bir nefes kadar kırılgan, sevginin ise yasak olduğu bir dünyada... Umay iki tarafa da ait değildir ama iki taraf da onun kanını istiyordur. Talan ise ona en uzak durması gereken kişidir; sessiz, soğukkanlı, ölümle sakin konuşan bir keskin nişancı. Ama kalp bazen en yanlış kişiye tutunur. Kimsenin kimseyi tam olarak tanımadığı, her adımın ölümle sınandığı bu savaşta... Biri gerçeği saklıyor. Biri geçmişten kaçıyor. Ve biri, sevdiklerini bile feda edebilecek kadar acımasız. Hayatını korumak için yalan söyleyen bir kız. Gerçeğin peşindeki bir asker. Ve birbirine dokununca patlayan bir fırtına...