Ben Asena Yıldız bazen ben bile kim olduğumu bilmiyorum. Başkaları için bir avukat, vatanım için ise bir mit ajanı veya bir askerim. Hayattan öğreneceğim bir çok şey var mesela; ben kimim, ailem kim, gerçek ben kimim bu gibi soruların cevabını merak ediyorum ama ben en çok da bir türk evladıyım. Kısaca kıdemli üsteğmen Asena Yıldız hem mit ajanı hem de bir türk askeriyim. Şunu söylemek gerekirse kader benim için kartlarını tekrar oynayacak sizinle birlikte neler olacağını birlikte öğreneceğim benimle birlikte öğrenmeye hazır mısınız?...

Bu bir kahramanlık hikâyesi değil. Bu; susarak büyüyen askerlerin, geride bıraktıkları hayatların ve içlerinde taşıdıkları savaşların hikâyesi. Gökalp için üniforma sadece görev değil, sığınılacak tek yer. Uzak bir üs bölgesinde geçen günler; silah arkadaşları, emirler, kayıplar ve dinmeyen bir iç hesaplaşma… Ama insan nereye giderse gitsin geçmişinden de kalbinden de kaçamaz. Bazen en sert adamı bile hayata bağlayan şey, beklenmedik bir karşılaşmadır. Sessiz Yemin, görevle vicdan, yalnızlıkla umut arasında sıkışmış bir askerin hikâyesi. Çünkü bazı sözler yüksek sesle verilmez.

Kimdim ben .Neydim ? Bilmeden taşınmıştım o kasabaya başımı gelecekleri bilmeden normal miydi yaşadıklarım ?

Her şeye rağmen ayakta durmaya çalışan Gece,babasına verdiği söz ve askerlik...

Karlar Kadar Masum Aşkın, Aşıkların Hikayesi... 𝙀𝙡𝙞𝙛&𝘼𝙡𝙞

Bir Emrin Bedeli...

Kıdemli Üsteğmen Noks. Dağlarda Noks diye tanırlar onu. O ve timi karanlık bir sanrı gibidir. Girerler işlerini hallederler çıkarlar ruhunuz bile duymaz. Kurşun timi de kimle A sından Z sine kadar yetenekli bir timdir. Hiç olmayacak bir yerde tanışır Üsteğmen Vera. Onu da dağlar Vera diye tanır. Saf ama ölümcül olan Vera... (Kapak değişe bilir)

Burak, ailesini öldüren teröristlerden intikam almaya çalışırken saniyeler önce yaşadığını öğrendiği kardeşini kaybeder... 💙🖤İyi Okumalar🖤💙

Hayat ne kadar acıdır. Ya da insanlar mı desem. 23 yılım bir yalan belki geçirdiğim çoçukluğum belki de bu hayat nereden bilirsin ki. Ben Kaan oğlum Barış Efe ile başbaşa kaldım. "Oğlum, umarım görmediğim baba sevgisini sana en güzel bir şekilde gösteririm ve sana çok iyi bir baba olabilirim Barışım benim." ★★★

Yüzbaşı ve Doktor

Acı dolu geçmişine rağmen dimdik durabilen güçlü kadın karakterin hayatı...

"Ey kahraman Türk kadını! Sen yerlerde sürünmeye değil, omuzlar üzerinde göklere yükselmeye layıksın." -Gazi Mustafa Kemal Atatürk Albeyaz Yeminler Ceylan Savaş, 28 yaşında bir terörle mücadele savcısı ve geçmişin acılarıyla şekillenen bir kadındır. 1998`de terkedilen küçük bir kız olarak, Türk konsolosluğunun yardımıyla ülkesine döner ve onu büyüten kişi, evlat edindiği babası Albay Kaan Savaş`tır. Albay Kaan, sevgiyle büyüttüğü kızının ülkesine adanmış bir kadına dönüşmesine tanıklık eder. Alpkan Aslan, 29 yaşında Özel Kuvvetler Kıdemli Üsteğmeni, küçük yaşta ailesini kaybetmiş ve devletin kollarında büyümüştür. Zorlu görevleriyle tanınan Alpkan, Cizre`deki "Savaşçı" timinin komutanıdır. 2018`de bir kaza sonucu tanışan Alpkan ve Ceylan, yıllar sonra, 2025`te Cizre`de tekrar karşılaşır. Ceylan, babasının komutanlık yaptığı timle çalışmak için Cizre`ye gelir ve burada Alpkan ile yolları kesişir. "Albeyaz Yeminler", bir aşk hikayesi değil, aynı zamanda bir kahramanlık destanıdır. Cesaret, kayıplar ve yeminlerle dolu bu yolculuk, onları yalnızca birbirlerine değil, ülkenin geleceğine ve büyük bir savaşa da sürükleyecektir. Eğer hoşunuza gitmişse kitabıma göz atmayı unutmayınn ❤️

Metrobüste tanışan iki gençin hikayesidir bu. Ayrılıklar, barışlar vardır her zaman işte bu iki gencin sonudur bunlardan biri. Ya sonsuza kadar ayrılık yaşıyacaklar ya da sonsuza kadar aşk. İyi okumalar dilerim

Asker cephede vatanı korur,kalbinde ise sevdiğini en zor savaş onsuzken verilen savaştır…

Alaranın doğumundan buyana her zaman acılar çekmiş babasından şiddet görmüştü yıllar sonra ise en sevdiği arkadaşı Umay asker olmuş gelmişti. Onun yanında kardeşini ziyaretler ediyordu. Babası ne öldürüyordu nede yaşatıyordu liseden mezun olduktan sonra okulu bırakmak zorunda kalmıştı

KÜL VE KEHLE: "Bazı insanlar doğarken ölür, bazıları ise ölürken yaşamayı öğrenir." Gece için hayat, 8 Haziran`da durmuştu. Şimdi ise karşısında oturan çocukluğunun "Küçük Sırığı" Ali Asaf, ona haram bir bakış ve elinde bir lavanta buketiyle gelmişti. Giymeye zorlandığı o altı gelinlik, aslında ruhunun altı farklı mezarıydı. Kendi kardeşini korumak için bir cellatla evlenmeye hazır olan Gece, sustuğu her saniye kendi mezarını kazıyordu... Öte yanda hırçınlığıyla bir şehri yakabilecek kadar yaralı Alev... Bir tarafta kendi elleriyle yerleştirdiği vicdan azabı varken; diğer tarafta ise kucağındaki tek sığınağı Menekşe bal kokuyordu. Kader, onu bir yol ortasında kendi hâlinde yaşayan bir yüzbaşı ile çarpıştırdığında; sadece iki araç değil, iki dünya birbirine girmişti. İki hayat... Yüzbaşı, "A Kişişi" dediği ballı zencefil kokan bu kadının yaşamına adım attıkça, sorduğu o tek soru tüm dengeleri değiştirecekti: "Evli misin?" Biri, törenin kanlı ellerinde bir kurban; diğeri geçmişin pençesinde soluk alan bir kaçak... İki kadının yolları, acının ve sadakatin en keskin virajında kesişiyor... Yıldırımlar Gece`yi esir almışken; Alev, kendi yarattığı ateşin içinden sağ çıkabilecek miydi peki? Sevda, bazen iliklenen bir kaban düğmesinde bazen de sessiz ama keskince dökülen bir gözyaşında saklıdır. Ama bu hikâyede sevda; hem katil hem de maktul... Ölüm, bazen toprağın altına girmek değil; yaşarken giyilen bembeyaz bir kefendir. Çünkü bu hikâyede kurtuluş celladına âşık olmakta değil; celladınla birlikte yanmayı göze almaktadır. *Herkesin hududu, çizdiği keskin ve bariz olan bir sınırı varken; onlar yaşamanın ne olduğunu anlayabilecek miydi?*

Akgün ailesinin babası tarafından istenmeyen bir kız çocuğu olarak dünyaya gelen Ayça, hayata bir sıfır geride başladı. Daha doğduğu anda hissettiği yalnızlık, onun kaderi gibiydi. Babasının gözünde değersiz bir yükten ibaretti. Bu acı gerçek, Ayça`nın kalbine derin bir yara açmıştı. Henüz dokuz yaşındayken, babası onları terk etti. Zaten yeterince sevilmemiş hissederken, şimdi bir de babasının yokluğuyla sınanıyordu. Annesiyle birlikte, tutunacak tek dalı olan anneannesinin yanına sığındılar. Bu süreçte Ayça büyüdükçe içindeki vatan sevgisi de arttı. Yüreğinde filizlenen bu sevgi onu asker olmaya itti.

"Alacağım kız seni" "Olmaz vermez babam" "Kaçarsı o vakit" "Bilmem...kaçarım sana senden başkasına yar olmam"

> “Şehitler ölmez, vatan bölünmez!” Bu söz artık sadece bir haykırış değil, bir gerçektir. Çünkü bu toprak, uğruna can verilen toprağın adıdır: VATAN. “Vatan Sağ Olsun” dört kalbin birleşip tek bir kalem olduğu, kanla yazılan tarihe duyulan derin saygının ifadesidir. Her satırı, bir şehidin alnındaki son buse, bir annenin göğsünde sakladığı son mektup, bir çocuğun rüyasında gördüğü ama artık dönmeyen babadır. Bu kitapta; Ömer Halisdemir’in karanlığı yaran cesareti, Eren Bülbül’ün çocuk yüreğiyle ettiği son ihbar, Berat Mecit Day’ın sessiz şehadeti ve Cengiz Topel’in göğe yükselen son selamı vardır. Bu kitap, ne kurgu, ne destan, ne roman… Bu kitap bir ağıt, bir dua, ve bir emanettir. Şehitliğin ne olduğunu unutanlara hatırlatma, geride kalanların ne yaşadığını görmeyenlere aynadır. Bir milletin en kutsal cümlesiyle son bulur her sayfa: “Vatan sağ olsun.” --- ÜÇ YÜREK (DOĞA, GÖKÇEN, KAAN)

Ayrılıklar. Can yakıcı ve habersiz ayrılıklar... Sevdiğin birisi gider bazen ama haberin olmaz. Birisini çok seversin, delicesine korkarsın onu kaybetmekten. Bu kişi illa sevdalın olmak zorunda da değil... Aile. Mesela, Korkmaz ailesi. Şu anda kaybetmekten korktukları, çokça sevdikleri ve evlerinin direği olarak gördükleri Salim Korkmaz’ı kaybetmişlerdi. Fakat haberler yoktu... Zaten hiçbir şehit haberi telefondan verilmezdi, nereden haberleri olacaktı ki?.. Bir gece vakti hepsi sıcacık yatağında mışıl mışıl uyurken, Salim Korkmaz gittiği görevde Alsancak uğruna şehit düşmüştü. Sonsuzluğa giderken çehresinde gülümseme, yüreğindeyse burukluk vardı. Ailesinin üzülecek olmasını bıraktığı sızıyla kapanmıştı gözleri. Fakat beyaz ışığı gördüğünde her şey son bulmuştu. Şehit olmuştu. Bundan daha güzel ne vardı? Ailesi olan bitenden habersizdi ama o; unutulmayacak, unutturulmayacak kahramanlardan birisi olmuştu. Şehit olacağını anladığında aklına ilk eşi gelmişti. Yıllardır sevdiği kadını hep çaresiz ve de yalnız başına bırakmıştı. Onun çilesini hep çekmişti, Mehtap Korkmaz. Sonra soy adını ilk ona bahşettiği gün geldi aklına. Belki de bencillikti yaptığı ama ne kadar mutlulardı... Oysa iç sesi haklı çıkmıştı; kısa sürmüştü bu neşeleri çünkü evliliklerinin ikinci günü göreve çağırılmıştı... Üzülmüştü güzel karısı. Ama elden biçare gelmeyince gelmiyordu. Birden Mehtap’la anıları toz bulutu olup uçtuktan sonra aşklarının, iki kişilik yuvanın büyümesini sağlayan oğulları geldi aklına; Akalp’ti adı. Dürüst, doğru kişi demekti. Mehtap’ı istemişti bu ismi. Delikanlı oğlu annesine ve kızına sahip çıkardı. Her ne kadar onun omuzların ağır yükler devretmek istemese de hep olduğu gibi yine elinden bir çare gelmezdi. Kaderdi tüm bunlar. Onun önüne nasıl geçecekti?

“Ula poh yiyenun kizu! Anamı ağlattun ula!” diyip kaçmaya çalıştı Hazar, ama bırakmadım. “Ben sana o göstereceğim, kim yiyormuş gör ula!” diye bağırıp üstüne atladım. Tam o anda nenenin yatağına düştük ve üstündeydim. Belimden kavradı ve kendisine çekti. “Yakundan daha güzelmiş gözlerin ula.” dedi, gözleri elbiseme kaydı. O anda tüm iplerin koptuğunu hissettim.

Time yeni atanan Kıdemli Üsteğmen Elif Kurt ve tim komutanı olan Yüzbaşı Alp Boz

Malena Balcı, 1943’ün karlı cehenneminde kendisini bir anda bulmasıyla tüm dünyası tepetaklak olur. Bu cehennemde karşısına gelen ilk kişi ise en büyük düşmanı ve rakibi olacak yüksek rütbeli bir asker olan Ernst`dir. Bir LWE olarak, Ernst ile hem fiziksel hem de psikolojik olarak girdiği savaşı kazanmak uğruna neler yapabilecek kimse bilmemektedir.

Tahir ve Asenanın yıllardır birbirine olan sevdaları ama farkına varmamaları. Aşklar kısa sürer lakin onlar birbirlerinin gönlünde o kadar uzun süredir varlar ki buna aşk değil sevda denir. Asena ile Mehmetçik`in bir birlerine olan sonsuz sevdaları... Yıllar sonra karşı karşıya gelen ve tamamen değişen hayatlar, altüst olanlar, yarım kalanlar, tamamlananlar, kırılanlar ve toparlananlar yıllar sonra... Açık kumral saçlar, bal rengi gözler... Asena... Simsiyah saçlar, ela rengi gözler... Tahir...

"Güzel gözlerin var." "Anlamadım?" Kara gözlü kız son bir cesaretle kafasını kaldırdı ve dudaklarından kelimeleri döküverdi. "Çizgili lalenin manası." diyerek bakışlarını ayakkabısına sabitledi. Utanıyordu. Terleyen avuç içini elbisesine sürttü. Dalga geçtiği aptal aşıklardan bir farkı yoktu şu an. "Biliyor musun ben hiç deniz görmedim. Hep kuzenlerimden dinlemiştim nasıl bir yer olduğunu. Gözleriniz denize benziyor." "Adın ne senin?" diye sordu adam. "Zelal." dedi kız. "Zelal ha güzel isim." "Teşekkür ederim." Başını yere eğdi. Yanaklarının kızardığına  yemin edebilirdi fakat kanıtlayamazdı. Kısık bir sesle mırıldandı. "Peki ya senin adın ne?" Adam, kızın bu sevimli ve çekingen hâllerine güldü. Masum bir kedi yavrusu gibi olduğu yere sinmiş tatlı tatlı bir o yana bir bu yana sallanıp duruyordu karşısında. Uzanıp saçlarını karıştırmak istedi ama ortam müsait değildi. "Liseye mi gidiyorsun?" "Evet." Kimse fark etmiyordu. Zelal`in etrafındaki dünya ne kadar gürültülüyse Sinan`ın çevresi de bir o kadar sessizdi. İkiside birbirine baktı sadece. Sonra trenin sesi yankılandı istasyonda. Adam arkasını döndü ve baş selamı verip girişe doğru yürüdü. Verilen selamı alıp adamın gidişini izledi genç kız. Kömür gözleri cayır cayır yanıyordu. Neden canı acıyordu ki? Dikkat! Bu kitap tamamen eğlencesine kaleme alınmış bir kurgudur. Dolayısıyla kitapta geçen olay, kişi, zaman, mekan gibi unsurların gerçek hayatla hiçbir ilgisi yoktur. Wattpad platformunda yazılmış, daha sonra Kitapped`e taşınmıştır.