Ben Okyanus, büyük bir Yangın’dan çıkmayı başarmış ama Kül’e dönmüş bir İstihbarat Ajanı.   Karanlık ve fırtınalı bir Okyanus, Kıdemli Üsteğmen Okyanus Kaya...   Okyanus, içine çektiği herşeyi hırçın dalgaları ile boğardı. Mahvolurdu ama kendini kaybetmezdi. Ben Okyanus’tum, öyleyse neden kendi kendimi boğuyordum?   Okyanus’un, yıllar boyunca kendini korumak için zorlukla inşa ettiği duvarları onu yeni bulan gerçek ailesi yıkmayı başarabilecek miydi?   Okyanus’ta boğulacak mıdır?   Yangın’da Kül’e mi dönüşecektir?   Yoksa komutanının orman gözlerinde kaybolacak mıdır?   Nefret ettiği gökyüzünü tekrar sevmeye başladığında her şeyin üstesinden gelmeyi öğrenebilecek miydi?   Peki ya, Kızıl ailesi? Aile sırları, Okyanus’un bilinmeyen geçmişi...   Alabora Timi ve Kızıl Timi neden birlikte görev almaya başladı? Çözülmesi gereken askeri bir sır vardı ama herşey de küçük bir kızda saklıydı... Okyanus mu? Kül mü? Yoksa her ihtimalde de Okyanus’un Kül`ü müydü? “Kıdemli Üsteğmen Okyanus Kaya, Şanlıurfa. Emret, komutanım!”   “Yüzbaşı Deniz Akif Alabora, Şanlıurfa. Emret, komutanım!”

2 arkadaşın şırnağa tayini çıkmasıyla başlayan eğlence dolu ve aşk dolu bir kitaptır. Askeri kurgu seven herkesi bekliyorumm

"Bazı insanlar ailelerini doğdukları gün kaybeder... Bazıları ise yıllar sonra bulur." Yüzbaşı Eylül Kara, Türk Silahlı Kuvvetleri`nin en başarılı komutanlarından biridir. Disiplini, cesareti ve soğukkanlılığı sayesinde katıldığı her görevi başarıyla tamamlar. Emrindeki tim; Baran, Hakan, Burak ve Selim onun için yalnızca asker değil, yıllar içinde ailesine dönüşmüş insanlardır. Fakat Eylül`ün içinde hiç kapanmayan bir yara vardır... Küçük yaşta yetimhaneye bırakılmış, anne ve babasını hiç tanımadan büyümüştür. Hayatı boyunca kimsesiz olduğuna inanmış, bu yüzden kalbini kimseye kolay kolay açmamıştır. Ta ki sıradan görünen bir operasyon, geçmişin üzeri örtülen sırlarını birer birer ortaya çıkarana kadar... Bir dosya... Bir fotoğraf... Ve yıllardır saklanan büyük bir gerçek... Eylül, aslında sandığından çok daha büyük bir ailenin parçası olduğunu öğrenecektir. Fakat gerçek ailesine ulaşabilmesi için önce onları hedef alan karanlık güçlerle savaşması gerekecektir. Kan bağı mı daha güçlüdür... Yoksa birlikte canını ortaya koyduğun insanlar mı

Bir kaza düşün.
Öyle büyük, dramatik falan değil… Ama hayatının yönünü saçma bir şekilde değiştirecek kadar yeterli.
Bir psikolog düşün.
İnsanları çözebiliyor… ama konu kendisi olunca sınıfta kalıyor.
Bir asker düşün.
“İyiyim” demeyi alışkanlık haline getirmiş… çünkü başka seçeneği yok.
Ve bir fırın.
Evet, bildiğin fırın. Gece açık. Sıcak. Ve gereğinden fazla karşılaşma ve komedi getiren bir fırın.
Bir kaza ile yolları kesişen bu iki insan, kaçmaları gereken şeylerden kaçamadıklarını fark edecekler.
Çünkü bazı yaralar görünmez.
Görünmez yaralar tedavi edilemez. Bakalım bu klasiği yıkacak birisi çıkacak mı?

arkadaşlar önceki hesabıma giriş yapamadım burdan devam edeceğiz açıklama:bazen dağlarda bazen nefesin kadar yakın bazende çok uzaklardan size bakan 9 kişi~GECE TİMİ

Hayatını kurtarmak için tüm sonuçları göze alan Miryam`ın evinden ayrılışı planladığı gibi gitmedi. Bir güverteye bindirilip yabancı kimseler tarafından kaçırıldığında özgürlüğün yalnızca hayal olabileceğini düşünüyordu. ÖDH`de görev yapmış tecrübeli asker o gün onu kurtarmak için özel olarak görevlendirildiğinde bir kadına umut ışığı olacağını bilmeden sarıldı silahına. Kader yıllar sonra ikisini yeniden bir araya getirdi, bu defa bir asker ve rehineden çok daha fazlasıydılar. Adını koyamadıkları bir hisse karşı kör kalmayı tercih ederlerken aldıkları kararlar kendileriyle başlattıkları bir savaştı aslında. Miryam kurtuluşu bir çift mavi gözde buldu, o gün cesaretli olmayı denedi ve topuklu ayakkabısını çıkarıp askerin sırtına atarken ilk defa derin düşünmeyi reddetti. "Evlen işte diyorum benimle!"

Afel büyük bir intikam arzusuyla hayatının en kritik kararını vermiş, çocukluğunu paylaştığı ve derinden gelen bir bağla tutunduğu kızı geride bırakırken zorlanmıştı. Kızın on sekizinci yaş gününde tekrar karşısına çıktığında paylaştıkları anılar boyunca zamanla değişen duygularına bir cevap bulmuştu. Afel , Eflin`i öptükten sonra tekrar kaybolduğunda Eflin için hayat bir öncekinden daha da zor olmuştu. Kendisini bırakıp giden arkadaşı için içinde hissettiği boşluk daha da büyümüştü. Çünkü giden arkadaşı değildi artık. Kader onları tehlikeli bir bölgede tekrar karşılaştırdı. Bir muhabir ve bir askerin hikâyesi. Tehlikeli, tutkulu ama imkânsızlarla dolu. - "Dağılan mürekkepler gibiydik biz, aynı satırda başlayıp farklı cümlede biten."

İnsan görünüşe değilde, bazen bir davranışada sevdalanabilirmiş...

Acı dolu geçmişine rağmen dimdik durabilen güçlü kadın karakterin hayatı...

"Merağınız geçti mi komutanım ? " " Geçmedi Tomris .Garip bir şekilde sen anlattıkça ve bu kadar hayatıma dahil olmaya devam ettikçe sana olan merakım artıyor " **************** "Çünkü onlara bağlanamam baba , tekrardan bir yıkım için kumar oynayamam " Gözlerimden gelen yaş benden bağamsız haraket ediyordu "Her gece onları görüyorum baba, gülüyorlar ama ben onların yüzündeki hüznü görüyorum. Bu rüyalar ilerledikçe kabusa dönüşüyor, her gece istisnasız her gece o patlama anını görüyorum " Yere çöküp sırtımı dolaplara yaslarken babamda ocağın altını kapatıp benim yanıma oturdu . "Hiçbir şey diyemedim , Alihan `ın annesi oğlumu buraya nasıl sığdırdınız dediğinde ben ona `oğlun patlamada şehit oldu parçalarını bulamadık ağırlık yapsın diye tabutuna kum torbaları koyduk `diyemedim baba ." Hıçkırık "Sercan komutanımın eşi törende kriz geçirirken iki yaşındaki kızına bakmaya utandım " nefesim daralıyordu . "Alinin babasına oğluna sahip çıkamadım demeye utandım. Çaylağımızdı o yeni gelmişti daha askerliğinin güzelliklerini yaşayamadan şehit oldu " Bir hıçkırık daha Babam başımı göğsüne çekerek saçımı okşadı "Aslının kimsesi yoktu biz birbirimizin kimsesi olmuştuk o gitti ben yine kimsesiz kaldım. Abin var ben varım deme baba bu farklı "

babasının şehit düşmesinin ardından farklı bir şehirde farklı bir hayata başlayan asena aslında babasının ölümünde bile yalanlar olduğunu öğrenir ve geride bıraktığı şehire dönmek zorunda kalır

Başkarakterimiz Asena askeriyede aşık oldugu boraya duygularini itiraf eder ve reddedilir yıllar sonra Asena yüzbaşı olarak yeni bir timide görev yapar ve orada birayla tekrardan karşılaşır

Bazı aşklar bitti sanılır, ama aslında sadece sessizliğe gömülür.

Ortaokul yıllarında başlayan masum bir aşk, aile baskısı ve yaşlarının getirdiği çaresizlik yüzünden yarım kalır. İkisi de yollarına devam eder; yıllar geçer, hayat değişir, anılar uzaklaşır.

Tam 8 yıl sonra, hiç beklemedikleri bir anda yeniden karşılaşırlar.

Fakat artık çocuk değillerdir. Geçmişte söyleyemedikleri sözler, yarım kalan duygular ve cevaplanmamış sorular hâlâ aralarındadır.

Bazı insanlar hayatımızdan çıkar, ama bıraktıkları yankı hiç susmaz.

ÖN SÖZ

Bir mektup bıraktı bana.

Titrek bir el yazısıyla, sessizliğin içinden gelen bir emir gibi:"Söz ver, sesim sustuğumda sen devam edeceksin."

O gün, çocukluğum bitti.

O gün, içimdeki sessizlik silaha dönüştü.

Ailem karşı çıktı. Gözyaşları döküldü. Ama ben sustum. Çünkü içimde bir ses vardı.Kulağımda çınlayan tek ses babamın sesi. Askeri okulda her sabah, o sesi duydum. Ayazda yürürken, nöbette beklerken, ilk silahımı tuttuğumda...

Her adımım bir yemin oldu.

Her görevim, o yeminle başladı.

Şimdi bir timin başındayım.Ama bu sadece bir görev değil.

Bu,bir miras. Bu, bir sesin devamı.

Bu, ZORA'nın hikayesi.

💫💫💫💫💫💫💫💫💫💫💫💫

zora: "Şafak", "gün doğumu" veya "sabahın ilk ışığı" anlamına gelir.

Başkarakterimiz Yüzbaşı Asena Çağan, çocukluk hayalini gerçekleştirmiş, cesur ve idealist bir kadın askerdir. Görevi gereği tayin olduğu sınır bölgesindeki kışlada, kendi timine liderlik etmeye başlar. Yeni bir şehir, yeni sorumluluklar ve bir o kadar da ağır geçmişin yüküyle baş başadır. Askerî hayatın zorlukları, timin güvenliğini sağlama görevi ve acı dolu kişisel kayıplar Asena`nın ruhunda derin izler bırakmıştır. Fakat tüm bu karmaşanın içinde, güven ve bağ kurma ihtiyacı ağır basar. Asena, yalnızca bir komutan değil; aynı zamanda timindeki askerlerle güçlü bir kardeşlik bağı kuran bir abla, bir sırdaş olur. Askerî disiplinin katı sınırları içinde, duygular bastırılmak zorundadır. Ancak Asena`nın karşılaştığı kişiler arasında zamanla doğan çekim, gözle görülmeyen ama hissedilen bir bağa dönüşür. Bu ilişki, bir askerî kışlada, hem duygu hem de etik sınavları beraberinde getirir. İçsel çatışmalar, görev ile kalp arasında kalan duygular Asena`yı düşündürmeye başlar. Aşk, bu dünyada bir zaaf mı yoksa güç mü olacaktır?

"Benimle sırları çözmeye ve şüphelere kapılmaya var mısın" dedi Alparslan Şanlı "Bırak senle şüphelere kapılmayı senle cehenneme bile gelirim" dedi Güneş Göktürk

Kocaeli özel kuvvetler komutanlığının bahçesinde hava herzaman kinden daha sakindi. Güneş kendini göstermiş,hafif esen rüzgar ağaçların yapraklarını usulca hareket ettiriyodu.

Bahçenin bir köşesinde üsteğmen serdar ile UzmanÇavuş Efe oturuyordu.

İkisininde elinde birer bardak çay vardı.

Serdar, çayından Bir yudum aldıktan sonra gökyüzüne baktı.

Serdar: "Bugün hava bayağı güzelmiş."

Efe gülümsedi

Efe : Valla komutanım böyle havada insan operasyon falan düşünmek istemiyor.

Serdar güldü.

Serdar : sende hemen operasyonu düşündün

Efe : Ne yapayım komutanım? Bizim işimiz bu.

İkisi Bi süre daha sohbet ederek çaylarını içmeye devam etti. Bahçenin sessizliği, arada bir duyulan kuş sesleriyle bölünüyodu.

Ancak bahçenin başka bir tarafından iki kişi onları dikkatle izliyordu. Üstçavuş Asya ve Üstçavuş Ela oturdukları yerden Serdar ile efeye bakıyorlardı.

Aslında dikkatleri sadece onlarda değil. İkisininde aklında aynı soru vardı.

Operasyon haberi gelicek miydi? Gelmicek miydi?

Asya gözlerini bahçenin girişine çevirdi.

Kapıdan Yüzbaşı Esila salman giriyordu. Aslında Yüzbaşı Esila Bi yere kadar gitmişti. Efe ve Serdar komutanlarını görünce irkildiler ve komutanlarını karşıladılar.

Efe : Hoşgeldiniz Komutanım

Serdar : Hoşgeldiniz Komutanım

Yüzbaşı Esila : Hoşbuldum çocuklar. Rahat bu arada keyfiniz bozulmasın. Ben içeri geçiyorum.

Efe ve Serdar : Tamam Komutanım.

*Yüzbaşı Esila karargaha geçer. *

Başçavuş Semih ise kapının önünden geçiyordur. Komutanını görünce durup selam verir.

Başçavuş Semih : Hoşgeldiniz Komutanım

Yüzbaşı Esila : Hoşbuldum Semih. Rahat.

Vatanın gölgesinde büyüyen dört sert erkek,adaletle örülmüş bir aile ve karargâhın kalbinde zekasıyla devleşen bir kız kardeş... TSK`nın fırtına gibi iki Yüzbaşısı sahada omuz omuza çarpışırken, telsiz frekansında kural ihlali yapacak tek bir ses; "Sadece sen duyuyorsun güzelim... Dönünce o çayını içeceğim. " Devre kardeşliği, asker disiplini ve karargâhta gizlice yeşeren tehlikeli bir aşk... Korkut ve Sancak ailelerinin hikâyesine hoş geldiniz.

Deliller, onun bir terörist olduğunu haykırıyordu.Dosyalar, ifadeler, gizli belgeler... Her şey aynı adamı işaret ediyordu.İclal Leman Koral'ın önündeki gerçek tartışmasız görünüyordu.

Kıdemli Üsteğmen İclal Leman Koral, timinin komutanı olarak verilen operasyonu yönetmek üzere sahaya indiğinde, karşısına çıkacak adamın yalnızca bir hedef olacağını düşünmüştü.

Ta ki o zümrüt yeşili gözlerle karşılaşana kadar.Çünkü adamın gözleri, dosyalardaki her delili sessizce yalanlıyordu.

İclal, yıllarca öğrendiği tek bir şeye güvenirdi: Delillere.Ama bu kez aklı başka, içgüdüleri başka bir şey söylüyordu.

Bir tarafta devletin suçlu ilan ettiği bir adam...Diğer tarafta onu ele veren onlarca kanıt...Ve bütün bunların ortasında, gerçeği bulmaya yemin etmiş bir kadın asker.

Peki ya asıl tehlike sandığı kişi gerçekten suçlu değilse?Ya İclal'in peşine düştüğü şey bir teröristin izleri değil de, yıllardır ustaca saklanan çok daha büyük bir oyunun başlangıcıysa?

Bazı operasyonlar hedefi etkisiz hâle getirmek için başlar.Bazılarıysa gerçeği ortaya çıkarmak için.

Ve İclal Leman Koral, bu operasyondan sonra artık hiçbir şeye eskisi gibi bakamayacaktır.

•Tüm hakları saklıdır!•

kalmak mı daha zor yoksa gitmek mi?
Bu soruyu devine sorsam kalkmak derdi çünkü geride bırakılan devindi
ama Tufan gitmek derdi

Bugün tam bir ay oldu buraya geleli. Dört duvarın arasındayım. Küf kokuyor burası, biraz da is. Derin bir koku çekiyorum içime, işte diyorum kendime; İşte benim yaşama sebebim bu. Zar zor sığdığım yatak bu gece bana dar olmakta kararlı, uyku denen o lanet şey girmiyor gözüme. Bedenim bir külçeden farksız, dört gündür uyumamışım. Yine girmiyor. Gözümü her kapattığımda cesetler beliriyor o karanlıkta. Ceset denmez ona, olsa olsa leştir o. Derdi amcam yanımda olsaydı. Haklı, leşti her biri. `İlk günler kusarsın sürekli, uyuyamazsın, rüyana girer kabus ederler.` Demişti amcam, şimdi söylediği her şeyi yaşıyorum. Apansız bir ürperti geliyor engel olamadığım, rüyalarımı kabus ediyorlar epey bir vakittir. Bunların hepsi birkaç aya mazi olacak, biliyorum. Ne artık rüyama girecekler, ne de leşlerini görünce kusacağım. Ben artık öldürmek için yaşayacağım. Ben kim miyim? Ben Dinçer, Dinçer Demirsoy. Başka da hiçbir şey değilim zaten. Hayatta bir şey olmak için işte şimdi tam da buradayım. Tek bir kelimeyle anlatamadığım bu şehirdeyim. Ölü kentteyim, ölü zırhlarının içindeyim, leşlerin her gün daha da arttığı bir mezarlıktayım.

Behişt; kelime manasıyla Farsça cennet, uçmak anlamına gelir. Belki de bir asker için kullanmaya en uygun sıfat budur... İlkay o gün başına geleceklerden bihaber ailesiyle ve nişanlısıyla vedalaşıp kolay bir operasyona gideceklerini düşünürken badisinin, hayatını emanet ettiğinin kardeşinin kolları arasında şehit olmasıyla tüm hayatının değişeceğini bilmiyordu... Özel olarak kurulmuş bir timin artık yaşları dolayısıyla geri göreve çekilmesiyle birlikte Türkiye’de bir ilk gerçekleştirilerek ilk defa bir kadın tek başına yıllar sürecek bir görev için düşmanların içine sızdırıldı. İşte her şey ondan sonra başladı! Kimsenin yüzünü, yaşını ya da cinsiyetini bilmediği teröristlerin korkulu rüyası, askerlerinse olmayı hedeflediği, gurur duydukları bir efsane haline geldi. Herkes onu tek bir isimle tanıdı: KURT! Onunsa bildiği tek bir şey vardı; “Silahının namusu, bayrağının dalgalandığı her yerin vatanı olması ve intikamıydı...!”

Hakkari`ye atanan genç savcı Gece, görevinin ilk günlerinde askerî bir operasyon dosyasının ortasında bulur kendini. Dosya nettir: Askerlerin elindeki bir esir alınacak ve devlete teslim edilecektir. Ancak tim komutanı Hakan Altan, bu emre uymaya niyetli değildir. Esirin teslim edilmesi, onun için sadece bir görev ihlali değil, timini ve sahadaki dengeleri tehlikeye atacak bir karardır.

"Serdar benden bunu isteme! Senin olduğun bölgeyi nasıl bombalayacağım?! Uzaklaş hemen!" "Bu bir emirdir. Koordinatı imha et," dediğinde benim dediklerimi duymuyordu. "Eğer bunu yapmazsan bir tim şehit olacak üsteğmenim! Senden zor bir şey istiyorum. Çok özür dilerim ama bunu yapman lazım sevgilim. Önce vatan. Sonra sen." Telsiz bağlantısını kopardığında elimde sadece aldığım emir kalmıştı. Sevgilim benden onu öldürmemi istiyordu. Kendi canımın olduğu yeri imha etmek için emir almıştım. Parmak ucum düğmeye yaslandığında, ilk defa elim titredi. Derin birkaç nefes aldığımda, o büyük sesi duydum. O bomba o koordinata değil, benim kalbime düşmüştü. 🥀 Kaybetmenin ağırlığı, suçluluğun sesi ve yüreğine düşen yük... hepsi onunla kaldı. Gökyüzü bir kez daha onu sınayacak; geçmişle yüzleşecek ve hayata tutunmayı öğrenecek.Şimdi tekrar ayağa kalkmalı, göğe bakmalı ve belki, yeniden sevebilmenin yolunu bulmalı.. "Önce vatan... sonra sen." Bir yıl dokuz ay önce sevdiği adamın olduğu bölgeyi bombalamak zorunda kalan F-16 pilotu Asena Parla ve o telsizdeki enkazı ayağa kaldırmaya gelen hırçın Yüzbaşı Yağız. Bu hikaye; aşk, fedakârlık ve görev bilinciyle gökyüzünde çarpışan bir kadının hikayesi. ***GERÇEK OLAY, KİŞİ , KURUM VE KURULUŞLARLA İLGİSİ OLMAYIP TAMAMEN HAYAL ÜRÜNÜ OLAN KURGU BİR HİKAYEDİR.***

Anemoia serisi Askeri alanda abisini bulamayan Liva, bir anda yalnışlıkla Atlas`a sarıldı. Atlas, şaşkınlıkla,ona sarılan kıza bakıyordu. Liva, başını kaldırıp, "Abi..." diye fısıldadı. Atlas, derin bir nefes aldı, tebessüm ederek konuştu. "Söyle abisi"