"Bunca zaman vatanını sevmeyen birinden, kızını sevmesini beklemişim... Ne kadar acı." İmre, hayatını cephelerde askerlerin yaralarını sarmaya adamış bir saha doktoruydu. Beyaz önlüğü onun zırhı, vatan sevgisi ise tek pusulasıydı. Ancak hayatı, bir düğün gecesi tanımadığı bir adamın odasına girmesiyle geri dönülemez bir yola girdi. Karşısında duran adam; bakışları deniz kadar derin, duruşu dağlar kadar sarsılmaz bir Bordo Bereliydi: Yüzbaşı Gurur Tunalı. Bu bir aşk hikayesi değildi. Bu, namlunun ucunda yazılmış bir devlet göreviydi. İmre, bir yandan babasının vatanına olan ihanetiyle sarsılırken, diğer yandan gururu ile kalbi arasında amansız bir savaşa sürüklendi. Gurur ise hayatını feda ettiği bu topraklarda, kalbini hiç bilmediği bir ormanın içinde, İmre’nin "ala" gözlerinde kaybetmek üzereydi. İhanetin gölgesinde kıyılan bir nikah, namus sözü verilen bir vatan ve iki yaralı ruhun lacivert düşleri... Şifa mı olacaktı bu aşk, yoksa her ikisinin de sonu mu? "Delibal gibisin İmre... Tadın şifa mı yoksa sonum mu olacak bilmiyorum ama bu lacivert düşten uyanmaya hiç niyetim yok."