Bir insan vücudunda 2 tane kalp olur mu? Tıpta olmaz ama benim kalbimde bir üsteğmenin kalbi var ve işin kötüsü ben ne yapacağımı bilmiyorum. Ya o kalbi söküp eline vereceğim ya da içimde taşımaya devam edeceğim... *** Bu kitabın kurgusu tamamen şahsıma ait olup, içinde geçen olaylar, kurumlar ve kuruluşların gerçek hayatla hiçbir bağlantısı yoktur. Başlanma tarihi: 31/08/25

"bir askere göre fazla güzelsin, teğmen." Dişlerimi sıkarak düzelttim "üsteğmen." O iğrenç sırıtışı ile karşılık verdi. Keyif alıyordu benim sinirli halimi izlemekten. "ben lakaplara değil işlevlere bakarım, teğmencik." İşte buydu en büyük duvar. Onun alayları, benim sinirim. Belkide aramızdaki en büyük engel mesleklerimiz değil de birbirimizdik. ----------------------------------------------------------------- "seni dilediğimi biliyorlar yıldızlar.. O günden bugüne hiç kaymıyor bak kansızlar. Yüzün beton gibi görünse de cansızlar. Hikâyenin başrolleri ölü artık cansızlar..

İnsanlar doktorluğu sadece beyaz bir önlükten ibaret sanıyor. Keşke öyle olsa... Biri saniyelerle yarışıp acil serviste can kurtaran bir doktor, diğeri ise vatan toprağı için siperde atan sert bir yürek. Kurşun seslerinin ve nabız atışlarının gölgesinde kesişen tehlikeli bir kader."

"Künh... öz demek. Bir insanın özüne indiğinde, onu dilediğin gibi yeniden yoğurursun. Ortaya çıkan artık bir asker değil silah olur." Bir avcı. Bir kurt. Bir ihanet. Ormanın karanlığında başlayan karşılaşma, gölgelerin ardına gizlenmiş büyük bir gerçeği yerinden oynatacak. Gerçek ortaya çıktıkça, birbirlerine en uzak olması gereken bu iki insanın yolları, farkında olmadan aynı karanlıkta birleşiyor. Bir avcı gerçeğe ne kadar yaklaşırsa, o kadar hedef olur. Bir kurt ne kadar köşeye sıkışırsa, o kadar tehlikeli hale gelir. Ve bazen... kader iki yabancıyı birbirlerinin hem en büyük tehlikesi hem de tek sığınağı yapar.

Bir çift mavi göz, yeşil hareleri sarıp sarmaladı. Bir yanda dalgalı bir deniz, Bir yanda ıssız bir orman... Anlamadılar birbirlerine olan yakınlıklarını. Ama bir gün fark ettiler kalplerindeki sevdayı. Bazen bazı şeyler tesadüf olmazdı. Enes ve Gizem`in karşılaşması gibi...

“Yıllar önce peşinden koştuğu kız, şimdi karşısında bir timin komutanı olarak duruyordu.” Üsteğmen Mirza Karahan, yıllar önce aynı sıraları paylaştığı Umay Yılmaz`ı bir daha göreceğini hiç düşünmemişti. Ta ki yeni görev yerine atanan tim komutanının adını duyana kadar. Üsteğmen Umay Yılmaz. Aynı okulda başlayan bir arkadaşlık, Kuleli`de yarım kalan duygular ve araya giren yıllar… Şimdi ikisi de yirmi sekiz yaşında. İkisi de Üsteğmen. İkisi de kendi timinin başında. Ve yıllar sonra yeniden karşılaştıklarında, geçmiş sandıkları kadar geride değildir. Çünkü bazı insanlar hayatınızdan çıkar. Ama sizden hiçbir zaman gerçekten gitmez. Geriye kalan, bazen en unutmaya çalıştığınız kişidir.

Yarım kalan bir hayali tamamlamak isteyen bir evlat... Yıllar önce askerlik görevini yarım bırakmak zorunda kalan bir baba ve onun yarım kalan hayalini tamamlamak isteyen kızı... Babasının yarım kalan görevini tamamlamak için üniformasını giyen Ahsen Deniz, yıllar sonra doğup büyüdüğü memleketine bir asker olarak geri döner. Fakat yıllar önce ardında bıraktığı hayat, onu beklediği gibi karşılayacak mıdır? Ahsen, geride bıraktığı her şeyi yeniden bulabilecek mi? Yoksa bazı yollar insanı geçmişine değil, hiç beklemediği bir geleceğe mi götürür? Bazı yollar gitmeyi değil, dönmeyi öğretir insana. Bazı aşklar ise sadece zamanını bekler.

Bazı yeminler kanla yazılır, bazıları ise gözyaşıyla. Alparslan için vatan her şeyden önce gelirdi; ta ki o güne kadar. Gökçe ise çocuklara umut olmayı seçmiş bir ilkokul öğretmeniydi. Yolları, barut kokusunun çiçek kokularına karıştığı o sınır kasabasında kesiştiğinde, her ikisinin de hayatı bir daha asla eskisi gibi olmayacaktı. Biri korumaya yeminliydi, diğeri eğitmeye... Peki, kendi yaralarını saramayan bir adam başka bir kalbi kurtarabilir miydi? Sınırın gölgesinde başlayan bu hikâyede aşk, fedakârlık ve sadakat; kaderin yazdığı en zor sınavla karşı karşıya kalacak.

Sevdiklerini kaybetmelerine rağmen birbirlerine tutunan abi kardeş. Asker abi hemşire kardeş. Asker abisinin asker arkadaşının ona abi demesini istememesinden şüphe eder ve gerçekleri anladıgında tatlı bir aşk başlar. İyi okumalar..

" neden intihar etmek istedin?" Diye sordu. " Aslında bir çok nedenim var ama hepsi sana saçma gelecektir" dedim " Sen söyle bakalım" dedi yola bakarken. " Annem beni doğurunca çöpe atmış 10 yaşıma kadar yetimhanede büyüdüm. Sonra annem beni oradan aldı Ben pişman oldu diye düşündüm ama annem benim sürekli dövdü" yutkundum. " Daha sonra evlendi ama beni kocasına yeğeni olarak tanıttı" " Arkadaş ortamım çok kötü babam olmadığı için sürekli dalga geçilen oldum. Sevgilim desek az önce bir fotoğraf aldım en yakın arkadaşımın aldatmış" dedim zorla " Senin kadar güzel birini nasıl aldatabilirler" diye mırıldandı.

Selam olsun benden her er nefere, Şehit düşsem kalksam düşsem bin kere, Bir of çekmem inan böyle kadere, Gömün beni şehit düştüğüm yere...

Operasyon dönüşü sağ kolundan hafif yaralanan Yüzbaşı Ateş, karizmayı çizdirmemek için timinden gizlediği iğne korkusu yüzünden revire girmek istemez. Ancak üsse yeni atanan inatçı ve idealist Doktor Eylül, onun bu mızıkçılığına izin vermeyerek onu sertçe revire sokar. "Kafadarlar Timi" pencereye üşüşüp arkalarını dönerek komutanlarıyla dalga geçerken, Eylül dikkatini dağıttığı Ateş`e aşıyı yapmayı başarır.

Yüzbaşı uzun süre sustu. Sonra gözlerini avukata çevirdi. “Bazen insan, sevdiği kişiyi gerçekten tanıdığını sanıyor.” dedi. Avukat kaşlarını çattı. “Ne demek istiyorsunuz?” Yüzbaşı, bakışlarını kaçırmadan cevap verdi. “Hiç düşündün mü, Avukat? Ya bulduğun kişi, aradığın kişi değilse?” Avukat bir an sustu. “Onu bulacağım.” dedi kararlı bir sesle. “Ya bulduğunda her şey değişirse?” Avukat gözlerini Yüzbaşı’ya dikti. “Değişse bile onu bulacağım.” Yüzbaşı derin bir nefes aldı. “Umarım bulduğunda, hâlâ aynı gözlerle bakabiliyor olursun.” Avukat, o an bu sözün ne anlama geldiğini bilmiyordu. Ama birkaç saat sonra öğrenecekti. Ve öğrendiğinde, ağzından yalnızca şu cümle çıktı: Benim gözümden sakındığım adam, benim vatanıma göz dikmişti.

Bazı evlilikler bir imzayla başlar. Bazılarıysa bir kaderle. Asena Umay, disiplinli bir üsteğmen. Hayatını kurallarla, mesafelerle ve kontrolle yaşamaya alışmış biri. Ama ailesinin yükü omuzlarına çöktüğünde, önüne konulan tek çıkış yolu… hiç tanımadığı bir adamla evlenmek olur. Togay Uluca. Yüzbaşı. Soğuk, mesafeli ve duvarları olan bir adam. Aralarındaki bağ ne aşktır ne de güven. Sadece bir anlaşma. Sadece zorunlu bir birliktelik. Birbirlerini tanımadan başlayan bu evlilik, kelimelerden uzak, mesafeli ve sessiz bir şekilde ilerler. Ta ki kader, onları aynı görevin içine sürükleyene kadar. Karanlık bir gecede, denizin ortasında başlayan o operasyon; yalnızca düşmanları değil, saklanan gerçekleri de ortaya çıkarır. Çünkü bazen en büyük tehlike, karşındaki insan değil… ona hissetmeye başladıklarındır. Asena, ilk defa kontrolünü kaybetmenin ne demek olduğunu öğrenirken; Togay, yıllardır kilitlediği kapıları aralamak zorunda kalır. Ama bazı hikâyeler düz bir çizgide ilerlemez. Bazı bağlar, kurulurken kırılır. Ve bazı gerçekler… ortaya çıktığında her şeyi geri dönülmez şekilde değiştirir.

-ASKERİ KURGU- "Sevgiden yana zaten renksiz olan gözlerimle, hayatın geri kalanını da gri ve puslu görmeye razıydım. Kördüm; bunu kabul ediyordum. Ama artık sevgi için dilenen biri değildim." Dar bir zindanın içine hapsedilmiştim. Duvarlar üzerime eğiliyor, demirlikler pas tutmuş, kelepçelerim bileklerime değil, ruhumu delip geçecek kadar sıkı bağlanmıştı. Gözlerimin gördüğü toprak da, soluduğum hava da burnumda kalıyordu. Sanki ciğerlerim nefesi tanımayı unutmuş, her soluk alışım yarım, her verişim eksikti. Dizlerimin üzerine çöken o görünmez ağırlık, yumruklarımı toprağa gömdürüyor, gözyaşlarım benden habersiz hep aynı yere akıyordu. Toprak artık beni tanıyordu. Yetmedi bu hayatın zalimliğini de omuzlarımda taşıdım. Gülmeyi bilmeden büyüdüm, güldürmeyi öğrenemeden sustum. Ağladım ama kimseyi ağlatmadım. Acının en yakıcı ateşini tattım, küllerimi avuçlarımda sakladım. Ben Efsun. Hayatın ateşinden en ağır darbeyi alan, yine de yanmaktan vazgeçmeyen Efsun. --- "Sanmıyorum," dedim kısık bir sesle. "Sanmak ziyan eder," dedi. Çenemi tutup başımı kaldırdı. "Ziyan etme güzelim."

Vatanın içindeki adalet adaletin içinde vatan Bir asık dönüm noktası burda baslar.

İlk Gün: Kahramanımız askerî eğitim merkezine gelir ve yeni arkadaşlarıyla tanışır.

Korku nedir bilmeyiz Biz dağların erleri Yuva yaptık göklere Baş döndüren yerlere... Ben,bu şiirle büyümüş minik bir kız çocuğuydum. Ta ki o ölüme kadar... Artık bir kadın,bir asker,bir komando,bir bordo bereliydim... Yüreği yanıp kül olmuş,kalbine vatanını koymuş bir asker,bir kadındım ben... O ölümle biten hayatım Şafak timine gelişimle sanki yeniden başlıyor,küllerinden doğuyordu... Şahin Altan Albayrak ve Alev Asena Bozok... İki canın namlunun ucunda geçen ömrü...

Kopan bir ipe sımsıkı bir düğüm atarsanız, ipin en sağlam yeri artık bu düğümdür. Ama ipe her dokunuşunuzda canınızı acıtan tek nokta yine o düğümdür

Bazen en büyük siper, sevdiğinin duasına sığınmaktır..." Babasının toprağına sarılıp fısıldadı genç kız: "Saudade..." Hiç gelmeyecek birini, hiç geçmeyecek bir özlemle sevmekti bu. Ancak biliyordu ki; yaraya merhem olan da, hüznü imtihan eyleyen de Allah`tı. Babasının yokluğuyla açılan o derin yaraya, kader Rize’nin sert rüzgârını, vatan aşkıyla tutuşan Bordo Bereli Kaptan Metehan’ı çıkardı. Rizeli Metehan... Dağlarda bir fırtına, yüreğinde ise vatan ve Allah sevgisi taşıyan sert bir asker. O, kalbine düşen bu helal sevdayı dualarına gizledi ve kıza peygamberane bir nezaketle seslendi: Lübbetü`l-Ayn. (Gözümün Bebeği) Metehan her göreve gittiğinde, arkada seccadesinin üzerinde gözyaşlarıyla dua eden kapalı bir genç kız ve semaya yükselen tek bir cümle kalıyordu: "Sensedim..." Aşkın hemen tüketilmediği, edeple ilmek ilmek işlendiği, fırtınalarla sınanan helal bir vuslat hikayesi.

Çocukken babasının düşmanları tarafından kaçırılıp terörist olarak yetiştirilen bir çocuk... Pars vural... Ama kim bilebilirdi ki onun aslında bir casusu olduğunu... Kimsenin yüzünü görmediği sadece ad olarak bildikleri bir asker. Binbaşı Tilki... Yirmi beş yıllık hayatında ailesinin onu terk edip gittiğine kendini o kadar inandırmışkı. Ailesini bulabilecekken adlarını bile bilmiyen bir çocuk. Ve yıllardır Pars`ı ölü olarak bilen Okçu ailesi. Birgun Pars`ın yaşadığını öğrenirler ama onun terörist olduğunu öğrenmeleri ile hayatları tekrardan mahvolan bir aile...

Umayin beklenmedik bir kayıp yaşamasi ardında intikam almak için asker olması ve orada beklenmedik şeyler yaşamasını hikayeladim iyi okumlar Yorumlarınız benim için değerli bir şans verin kitabıma Bu kitap benim ilk kitabım hatalarım var olabilir yorumlarınız benim için değerli

..."Gizem Öztürk" dedim elimi ona doğru uzatarak. İsmimi duyunca bir garip baktı sanki beni önceden tanıyormuş gibi. Oda elini uzatıp elimi tuttu "Yüzbaşı Furkan Kurtoğlu tanıştığıma menun oldum savcı hanım" dedi...

Biri mermilerin gölgesinde vatanı savunan Yüzbaşı Han Karahanlı , diğeri karanlığı tebeşir tozuyla aydınlatan Öğretmen Bilgi Ayaz ... İzmir`den Diyarbakır`a atanan Bilgi, öğrencilerine umut olurken kalbinin en zor sınavıyla yüzleşir . Sadece görevine odaklı Han`ın dünyası ise bu inatçı öğretmenle altüst olur . Kurşun seslerinin tebeşir tozuna karıştığı , aşkın mayınlı bir arazi kadar tehlikeli olduğu bu coğrafyada ; sevda mı galip gelecek yoksa yeminler mi ?

🇹🇷🪖Babasının şahadetiyle vatanı kimsesi, yalnızlığı kalesi yapan bir kadın: Asena. Yüzündeki derin yarıkta feda edilmiş bir gençliği ve sarsılmaz bir yemini taşıyan bir adam: Metehan. Kendi acılarını bayrağın gölgesinde unutan bir tim; yarası vatan, merhemi intikam🇹🇷🪖