Gerçek ailem kurgusu dur. Erkek versiyondur. O bir askerdi. Doğduğu hastanede yaşanan büyük bir felaket, kaderinin tüm yazgısını değiştirmişti. Ancak ne o, ne de başkası bu büyük sırrın habercisiydi. Tam hayatının rayına oturduğunu sandığı anda, kendini daha karanlık bir çukurun içinde bulacaktı. Onu bu uçurumun dibinden çekip çıkaracak olan şey ise, asla beklemediği bir aşk olacaktı.

Kılıç Timi: Karargâhta Başlayan Hikâye Görevde disiplin, karargâhta kahkaha... Yüzbaşı Altay Demirtaş`ın komutasındaki Kılıç Timi, ülkenin en seçkin birliklerinden biridir. Her biri cesur, sadık ve birbirine güvenen dokuz kişilik bu tim, zorlu operasyonlarda omuz omuza savaşırken karargâhta ise adeta bir aile gibidir. Kıdemli Üsteğmen Asena Yalın`ın gözünden anlatılan bu hikâyede; dostluk, fedakârlık, eğlenceli anlar, zorlu görevler ve kalbin derinliklerinde saklanan bir aşk iç içe geçiyor. Bazen bir kahkaha, bazen tek bir emir, bazen de söylenemeyen duygular... Çünkü bazı hikâyeler karargâhta başlar, ama kader onları bambaşka yollara sürükler.

Bir insan vücudunda 2 tane kalp olur mu? Tıpta olmaz ama benim kalbimde bir üsteğmenin kalbi var ve işin kötüsü ben ne yapacağımı bilmiyorum. Ya o kalbi söküp eline vereceğim ya da içimde taşımaya devam edeceğim... *** Bu kitabın kurgusu tamamen şahsıma ait olup, içinde geçen olaylar, kurumlar ve kuruluşların gerçek hayatla hiçbir bağlantısı yoktur. Başlanma tarihi: 31/08/25

Beladan burnu çıkmayan Selçuk Akpınar ve onun Komutanı Ertekin Eroğlu ile arasında geçen aksiyonlu romantizm.

16 yıl sonra birbirleri bir düğünde bulan Gece Soydemir ve Kerem Kurt. Doktor Gece Soydemir🤍 & Yüzbaşı Kerem Kurt🖤

"Aşkın ıstırabında bile bir zevk olduğunu sen de mi öğrendin yoksa Güzçiçeğim."

Bir çift mavi göz, yeşil hareleri sarıp sarmaladı. Bir yanda dalgalı bir deniz, Bir yanda ıssız bir orman... Anlamadılar birbirlerine olan yakınlıklarını. Ama bir gün fark ettiler kalplerindeki sevdayı. Bazen bazı şeyler tesadüf olmazdı. Enes ve Gizem`in karşılaşması gibi...

Mardin ağası yüzbaşı dicle`nin berdel hikayesi

Dağların feryadı dinmiş, geriye sadece ölümcül bir sessizlik kalmıştı. Yüzbaşı Aras’ın diz çöktüğü o toprakta, artık ne bir emir hükmediyordu ne de bir kurşun. Çaresizlik, bir hançer gibi saplanmıştı göğsüne. Herkes onu geride bırakıp gitmişti, herkes yokluğunu kabullenmişti. Ama Aras için bu karanlık, teslim olunacak bir son değildi. Kaybolan ruhunu bulana kadar durmayacaktı. Barutun sustuğu, ruhun haykırdığı o tek yerde, tek bir hakikat yankılanıyordu: Herkes gittiğinde bile, aşk yalan söylemez. Tüm hakları saklıdır. Eserimin izinsiz çoğaltılması veya paylaşılması durumunda yasal yollara başvurulacaktır.

KARIŞAN 2 ÇOÇUK

Geçmişinin karanlığıyla büyüyen elfida,hayatın ona yaşattığı acılara rağmen dimdik ayakta kalmayı öğrenmiş bir askerdir. Çocukluğunda yaşadığı travmalar, onu kırmak yerine daha da güçlendirmiştir.türk silah kuvvetlerinde yüzbaşı rütbesine kadar yükselen elfida,bir operasyonda timinin büyük bir kısmını kaybedince hayatının en büyük sınavı ile karşılaşır Askerliği bırakmak zorunda kalan elfida,geçmişiyle ve kayıplarıyla yüzleşirken yeniden avcı timine dönme kararı alır. Tim komutanı yaman ile arasında giderek büyüyen çekim ise işleri daha da karmaşık hale getirir. Görev,sadakat, aşk ve geçmişin bölgeleri arasında sıkışan elfida hem kalbiyle hem de sorumluluklarıyla savaşmak zorundadır.

Bir görev... 4 şehid dönüyor 1 ölü. Çünkü şehidler ölmez. Yaşayanlarda nefesle yaşamaz. Bir vicdan yükü yeter ölü bir ruh için. Ama yaşamak zorunda. Hemde ölümden beter.

Hudutsuz bir sevdaya tutulmuştu iki aşık. Birinin kalbî vatan diyor diğerinin ki masumlar diyordu ama kalbe söz geçirebilen var mıydı bu diyarda? Peki aşklarına söz geçirebilecekler miydi yoksa tutuldukları sevdada hudutların da ötesine mi geçeceklerdi?

"Bana işimi öğretmeye çalışma Yüzbaşı. Kadın olduğum için beni küçümsemeye kalkarsan, zararlı çıkan sen olursun."Herkes onun bir efsane olduğunu sanıyordu; klavye başında orduları kör eden, sistemleri birer kağıt gibi yırtıp atan görünmez bir gölge... Ama kimse Oyunbaz’ın, Hakkari’nin buz kesen ayazında, keskin gri gözleriyle ölümü bile titreten Kıdemli Üsteğmen Asena Yılmaz olarak sahaya ineceğini tahmin etmemişti.Asena, yeni atandığı timi bir cehennemin ortasından söküp aldığında, sadece düşmanlarının değil; kehribar gözlü, şüpheci Yüzbaşı Ulaş Ateş’in de tüm dünyasını altüst etti. Ulaş için o, çözülmesi gereken tehlikeli bir bilmeceydi; Asena içinse Ulaş, sabrının sınırlarını zorlayan bir engel.Dağdaki kanlı pusulardan, aile sofrasındaki gerilimli sessizliğe; mutfaktaki intikam dolu bir kahveden, karanlık sokaklardaki bıçak sırtı kovalamacalara uzanan bir hikâye...Asena’nın o fırtınalı gri bakışları ardında sakladığı sırlar açığa çıktığında, Araf Timi için hiçbir şey eskisi gibi olmayacak.

Porto şarap lekesi cilt sorunu olan üniversiteli kız ile asker bir adamın imkansız aşk hikayesi... Kapak tasarımı ve konu tamamen bana ait

Lidya ailesi ile yeni bir yere taşınarak yeni bir hayata başlarlar fakat yeni okulunda karşılaştığı Ayaz ile pek araları iyi değildir bu süreden sonra Aradan yıllar geçer ve tekrar karşılaşırlar fakat birbirlerine karşı tavırları daha değişik bir hal almaya baslar

Savaş başlamıştı. Artık geri dönüş diye bir şey yoktu. Bu noktadan sonra ya ilerleyecektik ya da toprağın altına girecektik. Cephede tek bir kural vardı: Saldır. Tereddüt etme. Ölümden korkma. Çünkü ölümden korkan asker yaşayabilirdi ama asla kahraman olamazdı. ... Zaman geçtikçe savaş bizim için sıradan bir salı sabahından farksız hâle gelmişti. Barut kokusu artık ciğerlerimize işlemişti. Patlayan bombaların sesi, kuş cıvıltılarının yerini almıştı. Düşman tek bir saniye bile boş durmuyordu. En küçük dikkatsizliğimizde pusular kuruyor, zayıf noktamızı bulduğu anda saldırıyordu. Ama bugün... Bugün her şey farklıydı. Toprak daha fazla kan içmişti. Bu kez verdiğimiz kayıp çok büyüktü. Şehitlerimizin bedenleri hâlâ savaş alanında yatıyordu. Öfkemiz ise mermilerimizden daha sıcaktı. Elimi telsize götürdüm. "Это старший сержант Саша! Ответьте!" (Ben Başçavuş Sasha! Ses verin!) Silah sesleri o kadar yoğundu ki kendi sesimi bile duymakta zorlanıyordum. Daha yüksek sesle bağırmak zorunda kaldım. "...Beni duyan var mı?" Cızırtı... Başka hiçbir şey yoktu. "Lanet olsun..." Tam o anda üzerime doğru gelen mermileri fark edip kendimi büyük bir kayanın arkasına attım. Nefesimi toparlar toparlamaz yeni şarjörü tüfeğime taktım. Şak! Emniyeti kaldırdım. Kayadan hafifçe doğrulup nişan aldım. TAT! TAT! İlk düşman yere düştü. İkinci... O da vurulmuştu. "...Üçüncü nerede?" Daha cümlem bitmeden omzumun arkasında soğuk bir metal hissettim. Bir saniye... Sonra... BAM! Omzumun içinden geçen mermi bütün bedenimi sarsmıştı. Acı bütün sinirlerimi yakıyordu. Dizlerim istemsizce titredi. Tam yere düşecekken arkamdaki kayaya yaslandım. Karşımda duran düşman askeri ikinci kez ateş etmeye hazırlanıyordu. Buna izin veremezdim. Askerî yeleğimin iç cebindeki savaş bıçağını tek hamlede çıkardım. Bütün gücümle geriye doğru savurdum. Bıçak adamın şah damarına saplandı. Sıcak kan yüzüme sıçradı. Düşman boğazından boğuk sesler çıkararak yere yığıldı. Ben de dizlerimin üzerine çöktüm. Nefes almak bile acıtıyordu. Sağ omzumdan akan kan üniformamı tamamen ıslatmıştı. Başım dönüyordu. Ama pes edemezdim. Bugün burada ölen arkadaşlarımın intikamını almadan geri çekilmeyecektim. Beni küçücük bir mermi durduramazdı. ... Yine de kahramanlık ile aptallık arasında ince bir çizgi vardı. Yaralı hâlde çatışmanın ortasında kalmak intihar olurdu. Sol elimle yarama bastırarak yavaşça geri çekildim. Ormanın içine kadar ilerledim. Kalın gövdeli bir ağacın arkasına geçince ilk kez rahat bir nefes alabildim. Pantolonumun alt cebinden sargı bezini çıkardım. Önce avuç dolusu karı yaranın üzerine bastırdım. Soğuk, omzumu bıçak gibi kesiyordu. Kan damarları soğuğun etkisiyle büzülmeye başladı. Bu yöntem kanamayı tamamen durdurmazdı. Ama bana biraz zaman kazandırırdı. Sargıyı sıkıca sardım. Ardından omzumu yavaşça hareket ettirdim. Canım yanıyordu. Fakat kemik sağlamdı. Mermi içeride değildi. Yakın mesafeden girdiği için omzumun alt tarafından girip üst taraftan çıkmıştı. Şanslıydım. En azından bugün ölmeyecektim. Henüz...

Bazı insanlar demir parmaklıkların özgürlüğü engellediğini sanır. Yanılıyorlar. Özgürlüğü asıl engelleyen şey, insanların sana bakışlarıdır. Ben bunu on dokuz yaşımda öğrendim. Koğuşun nemli duvarına yaslanmış, tavandaki çatlağı izliyordum. Dışarıdan gelen ayak sesleri koridorda yankılanıyordu. Her ses, her kapı gürültüsü içimde aynı korkuyu uyandırıyordu. Çünkü burada kimse bana ismimle seslenmiyordu. Benim bir adım yoktu. Ben onlar için sadece “vatan haini”ydim. Oysa işlemediğim bir suç yüzünden buradaydım. Ne kadar anlatsam da kimse dinlemiyordu. Bazen geceleri gözlerimi kapatıp geçmişi düşünüyordum. Babamı. Annemi. Bir zamanlar normal olan hayatımı… Sonra tekrar gözlerimi açıyordum. Ve karşımdaki demir parmaklıklar bana aynı gerçeği hatırlatıyordu: Masum olmak, her zaman özgür olmak demek değildi.

İstanbul`a tutkuyla bağlı Savcı Ceren Yılmaz, mafya lideri Pamir Tan`ın suçlarını örtbas etmeyi reddedince kendini bir anda İstanbul`dan binlerce kilometre uzakta, Hakkari`de bulur. Özel eğitimli asker abileri Eren ve Eray`ın yanında geçireceği yeni hayat, Ceren`i tüm prensiplerini sorgulatacak olaylarla karşı karşıya bırakır. Ancak kader, yoluna Gölge Timi`nin en başarılı askerlerinden biri olan Çınar Üstün`ü çıkaracaktır.

Bazı savaşlar cephede kazanılır, bazıları vicdanda. En zoru ise ikisini aynı anda vermektir.”

AKLINI, GEÇMİŞİNİ KAYBEDEN BİR KADIN. SIRLARIN HAYAT BULDUĞU BİR HİKAYE. MEMBANIN LANETİ YÜZÜNDEN SOLAN HAYATLAR. • GEÇMİŞİ UNUTMAK İSTER İNSAN. PEKİ BİR İNSAN KENDİSİNİ BİLE UNUTURSA NE OLUR? GEÇMİŞİMİN PEŞİNE DÜŞEN BEN, BU YOLDA TANIMADIĞIM BİR ADAMA KALBİMİ VERDİM. AMA ZİHNİM BİLMİYORDU Kİ HİÇ BİR ŞEY BİTMEDİ.

27 yıl önce karıştırılmış bir kızın hayatının nasıl değiştiğini olaylar gerçekleşirken kızın kapısını aşk çalması. 🍁 Ben Asena,kimisine göre kasırga, kimisine göre zehir, 27 yaşında askerim. Beyaz tenli siyah saçlı 170 boylarındayım.Hayatımın değişeceğini bilmeden çalan telefonumu açtım ve aslında 27 yılın yalan olduğunu öğrendim.5 abi,1 ikiz 1 erkek kardeşim olduğunu öğrendim.Hayatımda bundan sonra iyimi gidicekti yoksa sarpa sarıp hayatım alt üst mü olacaktı?

KÜLLERİN ALTINDA Her yaranın bir izi vardır. Bazı izler tane işler. Bazıları ise ruha... Üsteğmen, geçmişinin yükünü sessizce omuzlarında taşıyan, duygularını görevine gömmüş başarılı bir askerdir. Hayatı boyunca tek bir şeye inanmıştır: Vatan uğruna gerekirse her şey feda edilir. Yeni görevi, düşman topraklarında esir tutulan Kartal Timini kurtarmaktır. Başarılı olması neredeyse imkansız olan bu operasyon, onu yanlızca savaşın ortasında değil, hiç hesap etmediği duyguların da içine sürükler. Fakat savaşın gizlediği sırlar, kurşunlardan daha ağırdır. Aylar sonra ortaya çıkan bir kayıt, yıllardır doğru sandığı her şeyi yerle bir eder. Geçmiş yeniden gün yüzüne çıkarken, dost ve düşman arasındaki çizgi silinmeye başlar. Çünkü bazı gerçekler ne kadar derine gömülürse gömülsün... Bir gün mutlaka küllerin altından çıkar. Ve o gün geldiğinde, hiçbir hayat eskisi gibi kalmaz.

"Merağınız geçti mi komutanım ? " " Geçmedi Tomris .Garip bir şekilde sen anlattıkça ve bu kadar hayatıma dahil olmaya devam ettikçe sana olan merakım artıyor " **************** "Çünkü onlara bağlanamam baba , tekrardan bir yıkım için kumar oynayamam " Gözlerimden gelen yaş benden bağamsız haraket ediyordu "Her gece onları görüyorum baba, gülüyorlar ama ben onların yüzündeki hüznü görüyorum. Bu rüyalar ilerledikçe kabusa dönüşüyor, her gece istisnasız her gece o patlama anını görüyorum " Yere çöküp sırtımı dolaplara yaslarken babamda ocağın altını kapatıp benim yanıma oturdu . "Hiçbir şey diyemedim , Alihan `ın annesi oğlumu buraya nasıl sığdırdınız dediğinde ben ona `oğlun patlamada şehit oldu parçalarını bulamadık ağırlık yapsın diye tabutuna kum torbaları koyduk `diyemedim baba ." Hıçkırık "Sercan komutanımın eşi törende kriz geçirirken iki yaşındaki kızına bakmaya utandım " nefesim daralıyordu . "Alinin babasına oğluna sahip çıkamadım demeye utandım. Çaylağımızdı o yeni gelmişti daha askerliğinin güzelliklerini yaşayamadan şehit oldu " Bir hıçkırık daha Babam başımı göğsüne çekerek saçımı okşadı "Aslının kimsesi yoktu biz birbirimizin kimsesi olmuştuk o gitti ben yine kimsesiz kaldım. Abin var ben varım deme baba bu farklı "

Uluslararası kanlı bir örgütü bitirmek için bir araya gelen ekip. ‘Kök’ümüz gökte, kalplerimiz bir. “Türk, yııldırımdır, kasırgadır, dünyayı aydınIatan güneştir.” Mustafa Kemal Atatürk