“Yıllar önce peşinden koştuğu kız, şimdi karşısında bir timin komutanı olarak duruyordu.”

Üsteğmen Mirza Karahan, yıllar önce aynı sıraları paylaştığı Umay Yılmaz`ı bir daha göreceğini hiç düşünmemişti.

Ta ki yeni görev yerine atanan tim komutanının adını duyana kadar.

Üsteğmen Umay Yılmaz.

Aynı okulda başlayan bir arkadaşlık, Kuleli`de yarım kalan duygular ve araya giren yıllar…

Şimdi ikisi de yirmi sekiz yaşında. İkisi de Üsteğmen. İkisi de kendi timinin başında.

Ve yıllar sonra yeniden karşılaştıklarında, geçmiş sandıkları kadar geride değildir.

Çünkü bazı insanlar hayatınızdan çıkar.

Ama sizden hiçbir zaman gerçekten gitmez.

Geriye kalan, bazen en unutmaya çalıştığınız kişidir.

Saplantılı sağlıksız ilişki vardır.

KÜFÜR İÇEREN BİR KİTAPTIR. Bir görev için şehit oldu olarak gösterilen bir askerim. Mezarımın başındakileri uzaktan izliyorum. Annemi,babamı,abimi ,kardeşimi ve dığer herkesi. Herkes teker teker gidiyordu. Annemi saat çok geç olduğumda anca kaldırdılar mezarın başından. Bense gidemedim yanına. Diyemedim "Yasıyorum sen kahrolma." Biraz daha mezara bakmayı sürdürdüm. Bende artık gitmeye hazırlanıyordum ki. Bir kadın mezarın basına geldi. Önce telefondan bir ile konuştu. Konuşmayı bitirince hattı açıp çıkardı ve kırıp cebine koydu. Sonra yavaşca çömeldi. Elini mezara koydu. Yüzünü göremiyordum. Biraz o şekilde kaldı. Bir şeyler anlattı ama duyamamıştım. Ayaklandı gitmeye ihtiyacı varmış gibi. Yüzünü gördüm. Saniyelikte olsa. Kimdi bu kadın?

Yeni bir asker dizimiz sizlerle olacak

İnsan bilmediğinden kaçar fakat asıl korkunç olan, bildiğini sanıp bilmediğin şeylerdir. Her şey en başta bir bilinmez, bir kutudur. O kutuyu zamanla açabilirsin. Peki ya beni… İnsan kendi benliğini kaç kere yaratır, kaç kere ölür, kaç kere dirilir? Bir insan kaç kez kendinden vazgeçer de yine kendine dönmek zorunda kalır? Bu soruları kendime çok sordum. Kimsin, nesin, amacın ne? Fakat hiçbirine cevap bulamadım. İnsan daima bir şeylerden kaçar, ben ise hep kendimden kaçtım. Bazen insanın en büyük düşmanı, aynada karşısına geçip baktığı kişidir. Çünkü geçmişin sustuğu yerde insanın kendi sesi yankılanır. Ve ne kadar uzağa gidersen git, ardında bıraktığını sandığın şeyler bir gün mutlaka seni bulur. Okyanus kimisi için bilinmez, benim içinse yuva oldu. Uçsuz bucaksız maviliğin içinde kaybolmak, bazen kendini bulmanın tek yoludur. Her dalganın bir hikâyesi, her sessizliğin sakladığı bir çığlığı vardır. Ben de kendi hikâyemi sessizliklerin arasına sakladım. Bu hikâye benim hikâyem. Bu hikâye benliğinden kaçış hikâyesi ama en çok da bu hikâye kimsesizlerin hikâyesi. Bir insan sadece ismi ile mi iz bırakır yoksa benliğiyle mi? Bir isim insana ait olduğunu hissettirebilir mi? Yoksa insan, kendisine verilen isimden çok daha fazlası mıdır? Bu dünyadaki ilk izim ismim oldu ve son izim ise mesleğim olacak. Belki de insanın en büyük mücadelesi, başkalarına kendini kanıtlamak değil, bir gün kendi varlığına inanabilmektir. Ben kim olduğumu bulmaya çalışırken kaç hayatın içinden geçtim, kaç kez yeniden başladım, kaç kez sustum, bilmiyorum. Bildiklerim yalnızca yaşadıklarım ve ardımda bıraktığım izler. Ben Kumsal. İsimsiz, kimsesiz Kumsal.

Kim bilebilirdi ki bir yabancının, günün birinde en elzemine dönüşeceğini? Elzem Cebeci, geçmişinden kalan yaralarla yaşamayı öğrenmiş, hayatını doktorluğa adamış genç bir kadındı. Bazı kayıpların üzerinden yıllar geçse de insanın içinde bıraktığı izler silinmiyordu. Alpay Kurter ise hayatını üniformasına, görevine ve uğruna mücadele ettiği değerlere adamış bir askerdi. Biri geçmişinin izlerini taşırken diğeri omuzlarında nice sorumluluk taşıyordu.

Bazen çok sevdiğin biri seni durduk yere,ortada hiç bir şey yokken terk etse bile onu affedersin çünkü aşk her şeyi affeder ama aslında sen ona hiç küsmemiş olursun

Mardin ağası yüzbaşı dicle`nin berdel hikayesi

❤️‍🔥🖤⚜️ Eskiden burada popüler olmuş kurgumu okurlarımın mesajları ve daha rahat bitirebilmeleri için yeniden buraya yüklüyorum. Finale kadar iki kitabın yüklenmesi sanıyorum bir haftayı bulur. keyifli okumalar..

⚜️⚜️⚜️

“Dinlediğim en büyük aşk hikâyesi acı dolu kıssalardan yontulmuştu. Zaman, hayata sadıktı. Ne bir saniye erken geldi, ne bir nefes geç kaldı. Hayat ise bir urgan misali, kimi anda uzadı kimi anda bitti. Kimini bekletmeden aldı, kimini yaşarken unuttu. ”

“On üç yıl…”

“On üç yıl, üç ay, bir gün.”

•Mit, Askeri Kurgudur.

•Aksiyon/Romantik bir kitaptır.

**Yer yer şiddet ve yetişkin ögeler içermektedir.

•kitap boyunca ipuçlarını takip ederek sizler de kitap akışına dahil olabilirsiniz.

ÖLÜMÜN ANKASI

Üsteğmen Asil Yıldırım. Kod adı Anka. Küçükken kaybettiği ailesinden sonra Albay Nazım ve Hatice Anne'nin kızı olur. En büyük hayali, kendisi gibi yaralı insanlara aile olmaktır.

Albay onu en belalı time verir: Ölüm Timi. Yeni adıyla Ölümün Ankası Timi. Timde 6 kişi daha vardır ve hepsinin içinde sakladığı bir yara vardır. Ve timin komutanı, Asil'i çocukken kurtaran ama sonra bırakıp giden Yüzbaşı Ateş Akın'dır. Kod adı Kül.

Bu tim sadece teröristlerle değil, kendi içindeki korkularla da savaşmak zorundadır. Birlikte gülmeyi, birlikte ağlamayı ve birlikte yeniden doğmayı öğrenmek zorundadırlar.

Çünkü Anka olmak, yanmamak değil, yandıktan sonra yeniden uçabilmektir.

Bu kitap, yalnız olmadığını düşünen herkes için.

Ben Okyanus, büyük bir Yangın’dan çıkmayı başarmış ama Kül’e dönmüş bir İstihbarat Ajanı.   Karanlık ve fırtınalı bir Okyanus, Kıdemli Üsteğmen Okyanus Kaya...   Okyanus, içine çektiği herşeyi hırçın dalgaları ile boğardı. Mahvolurdu ama kendini kaybetmezdi. Ben Okyanus’tum, öyleyse neden kendi kendimi boğuyordum?   Okyanus’un, yıllar boyunca kendini korumak için zorlukla inşa ettiği duvarları onu yeni bulan gerçek ailesi yıkmayı başarabilecek miydi?   Okyanus’ta boğulacak mıdır?   Yangın’da Kül’e mi dönüşecektir?   Yoksa komutanının orman gözlerinde kaybolacak mıdır?   Nefret ettiği gökyüzünü tekrar sevmeye başladığında her şeyin üstesinden gelmeyi öğrenebilecek miydi?   Peki ya, Kızıl ailesi? Aile sırları, Okyanus’un bilinmeyen geçmişi...   Alabora Timi ve Kızıl Timi neden birlikte görev almaya başladı? Çözülmesi gereken askeri bir sır vardı ama herşey de küçük bir kızda saklıydı... Okyanus mu? Kül mü? Yoksa her ihtimalde de Okyanus’un Kül`ü müydü? “Kıdemli Üsteğmen Okyanus Kaya, Şanlıurfa. Emret, komutanım!”   “Yüzbaşı Deniz Akif Alabora, Şanlıurfa. Emret, komutanım!”

eski dosların hayalleri...

ben senin gözlerine aşık oldum

Erkek kılığına giren birini tanıyorum. Kızıl saçlı, çilli ve mavi gözlü. Peçeyle yüzünü saklıyor. Yüzbaşından kılıç eğitimi alıp, Onunla yolculuk yapıyor ve aynı çadırda kalıyor. Kadın olduğu anlaşılınca evlenmek Yüzbaşı ile evlenmek zorunda kalıyor. Bu kim mi? Mahinur Hatun`dan başkası değil.

Üsteğmen Diyar Demir için askerlik bir meslek değil, hayattı. Ta ki timin başına sert ve acımasız komutan Altan atanana kadar. Biri emir vermeye, diğeri boyun eğmemeye yeminliydi. Ama görevler, operasyonlar ve ölümle burun buruna gelinen anlar aralarında inattan daha güçlü bir şey başlatacaktı.

çok Güzel oldu inşallah beğenirsiniz

beğenirseniz sevinirim❤️❤️

"Bazı insanlar ailelerini doğdukları gün kaybeder... Bazıları ise yıllar sonra bulur." Yüzbaşı Eylül Kara, Türk Silahlı Kuvvetleri`nin en başarılı komutanlarından biridir. Disiplini, cesareti ve soğukkanlılığı sayesinde katıldığı her görevi başarıyla tamamlar. Emrindeki tim; Baran, Hakan, Burak ve Selim onun için yalnızca asker değil, yıllar içinde ailesine dönüşmüş insanlardır. Fakat Eylül`ün içinde hiç kapanmayan bir yara vardır... Küçük yaşta yetimhaneye bırakılmış, anne ve babasını hiç tanımadan büyümüştür. Hayatı boyunca kimsesiz olduğuna inanmış, bu yüzden kalbini kimseye kolay kolay açmamıştır. Ta ki sıradan görünen bir operasyon, geçmişin üzeri örtülen sırlarını birer birer ortaya çıkarana kadar... Bir dosya... Bir fotoğraf... Ve yıllardır saklanan büyük bir gerçek... Eylül, aslında sandığından çok daha büyük bir ailenin parçası olduğunu öğrenecektir. Fakat gerçek ailesine ulaşabilmesi için önce onları hedef alan karanlık güçlerle savaşması gerekecektir. Kan bağı mı daha güçlüdür... Yoksa birlikte canını ortaya koyduğun insanlar mı

SON İÇTİMA Bazı insanlar üniformasını giyer, bazıları ise hayatını o üniformaya adar. Alara Yılmaz için her şey yeni bir başlangıçla başlamıştı. Yeni bir birlik, yeni insanlar ve hiç bilmediği bir hayat... Yıldırım Timi`ne katıldığında karşısında yalnızca zorlu bir askerî yaşam bulacağını düşünüyordu. Oysa her askerin sakladığı bir geçmiş, her sessizliğin ardında anlatılmamış bir hikâye vardı. Ve Demir Karahan... Kimsenin aşamadığı duvarları olan bir komutan. Alara`nın gelişiyle geçmişin kapıları yeniden açılırken, ikisi de hiç beklemedikleri gerçeklerle yüzleşecekti. Çünkü bazı savaşlar cephede değil, insanın kendi içinde verilir. Bir tim. Birbirine bağlanan hayatlar. Ve asla unutulmayacak bir hikâye.

karanlığa saklanabilirsin ama ateşten kaçamazsın

Bir tarafta geçmişinin açtığı yaraları, buzdan ördüğü zırhın ardına saklayan bir kadın: Üsteğmen Güz Göktürk. Duygularını susturmayı, kimseye ihtiyaç duymamayı ve ayakta kalmayı yıllar önce tek başına öğrenmişti. Onun dünyasında güven, kelimelerle değil; en ağır bedelleri ödenerek kazanılırdı. Diğer tarafta gerçek adını bile ardında bırakan, herkesin yalnızca Yüzbaşı Keskin olarak tanıdığı bir adam... Alaycı tavırlarının ardında, sahada tek bir tereddüde bile yer bırakmayan keskin bir zihin ve tehlikeli bir kararlılık taşıyordu. İki farklı dünya, sınır ötesinin dondurucu soğuğunda aynı görevin içine sürüklendi. Bazı savaşlar düşmanla başlamazdı. Bazıları insanın kendi içinde çoktan başlamış olurdu. Buzla ateşin, suskunlukla meydan okumanın ve iki yaralı ruhun aynı fırtınada kesiştiği bir hikâye... Çünkü insan, hayatı boyunca herkese karşı savaşabilir. Ama bir gün, sırtını yaslayacak birini bulduğunda asıl savaşı başlar. "Sırtını birine yaslamak zayıflık değildir, Üsteğmen. Bazen sadece artık tek başına savaşmadığının kanıtıdır."

Dora Kalender, Gizli İstihbaratçı Yavuz Kalender`in kızı. Doğduğu andan beri annesiyle İran`da yaşayan Dora, baba özleminden dolayı annesinden gizli Türkiye`ye gider ve babasını aramaya başlar fakat hiç düşünmeden hareket ettiği için kendini bir karmaşada bulur. Babasını çok tehlikeli bir işte çalıştığına tanık olan Dora, üstüne birde babasının kaçırıldığını ve öldürülmek üzere olduğunu öğrendiğinde işte o zaman kendini tamamen hiç bilmediği ülkeye, Türkiye`ye bağlar ve belki de hiç bilmediği hislere. "Öleceğini, ailesini ardında bırakacağını bile bile bu işten vazgeçmeyen Yavuz Kalender`in kızıyım ben, bu karardan dönen Dora Kalender`in gözü kör olsun." "Gözü kör mü olsun?" "Evet, sizin burda böyle demiyorlar mı?"

KÖR NOKTA Her üniformanın ardında bir hikâye, her sessizliğin ardında bir sır vardır. Askerî disiplinin, sadakatin ve kardeşliğin gölgesinde; zorlu görevler, gizli gerçekler ve beklenmedik ihanetler… Aynı vatan için omuz omuza veren askerlerin, görünenden çok daha fazlasıyla mücadele ettiği bir hikâye. Çünkü bazen en büyük tehlike, kör noktanda saklıdır.

Bir insan vücudunda 2 tane kalp olur mu? Tıpta olmaz ama benim kalbimde bir üsteğmenin kalbi var ve işin kötüsü ben ne yapacağımı bilmiyorum. Ya o kalbi söküp eline vereceğim ya da içimde taşımaya devam edeceğim... *** Bu kitabın kurgusu tamamen şahsıma ait olup, içinde geçen olaylar, kurumlar ve kuruluşların gerçek hayatla hiçbir bağlantısı yoktur. Başlanma tarihi: 31/08/25

Askeri | Romantik | Psikoloji ⚠️Bu kitap; K.İ.T. I (Cevapsız Sorular) kitabının devam kitabıdır. İlk önce Cevapsız Sorular`ı okumalısınız ⚠️ `Kökten ve tümden değişim` anlamına gelen İhtilal, cevaplarını bulan soruların en güzel sonucu olmuştu. Yaşadıkları zorlu savaşta; Kah Asena ihtilalci oldu Alfa`sını değiştirdi, Kah Alfa ihtilalci oldu Asena`sını değiştirdi. 🦋 Kelebek, isminin hakkını vererek çocukluğuna küsen adamın ruhunu iyileştirken; 🐺 Alfa, isminin hakkını vererek insanlardan kaçan kızı özgüvenine kavuşturdu. Hani klasik bir tabir vardır ya `Birlikte büyüdüler` diye... Bizim hikayemizde biraz ters işledi bu durum. Onlar birlikte büyümediler. Onlar Birlikte Çocuk Oldular! Yegane amaçlarıydı Çocuk Kalmak. Salıncak gördüğünde koşmak, yağmurda dışarıya çıkmak, hasta olduğunda sevdiğine nazlanmak, küçük bir çocuk misali sahte tripler atmak ve kahkahalarla gülmek. Bolca kahkahalarla... 🎶Kitabın ismi AliFiru`nun `İhtilal` şarkısından gelmektedir 🎶 🐺 Alfa 💙 Asena 🐺 => Bu kitaptaki kişi, kurum ve olaylar tamamen hayal ürünüdür. Gerçek kişi, kurum ve olaylarla hiçbir ilgisi yoktur! <=

"Merağınız geçti mi komutanım ? " " Geçmedi Tomris .Garip bir şekilde sen anlattıkça ve bu kadar hayatıma dahil olmaya devam ettikçe sana olan merakım artıyor " **************** "Çünkü onlara bağlanamam baba , tekrardan bir yıkım için kumar oynayamam " Gözlerimden gelen yaş benden bağamsız haraket ediyordu "Her gece onları görüyorum baba, gülüyorlar ama ben onların yüzündeki hüznü görüyorum. Bu rüyalar ilerledikçe kabusa dönüşüyor, her gece istisnasız her gece o patlama anını görüyorum " Yere çöküp sırtımı dolaplara yaslarken babamda ocağın altını kapatıp benim yanıma oturdu . "Hiçbir şey diyemedim , Alihan `ın annesi oğlumu buraya nasıl sığdırdınız dediğinde ben ona `oğlun patlamada şehit oldu parçalarını bulamadık ağırlık yapsın diye tabutuna kum torbaları koyduk `diyemedim baba ." Hıçkırık "Sercan komutanımın eşi törende kriz geçirirken iki yaşındaki kızına bakmaya utandım " nefesim daralıyordu . "Alinin babasına oğluna sahip çıkamadım demeye utandım. Çaylağımızdı o yeni gelmişti daha askerliğinin güzelliklerini yaşayamadan şehit oldu " Bir hıçkırık daha Babam başımı göğsüne çekerek saçımı okşadı "Aslının kimsesi yoktu biz birbirimizin kimsesi olmuştuk o gitti ben yine kimsesiz kaldım. Abin var ben varım deme baba bu farklı "