Her tesad�f bir ad?m, her sakl? isim bir kap?d?r. Ve o kap? bir kez araland???nda, hi�bir ?ey eskisi gibi kalmaz..."

"Yaprak, sana bir şey anlatmak istiyorum." "Dinliyorum sevgilim..." Atila gözlerini kaçırmadan, buz gibi bir sesle konuştu: "Yaprak, ben aslında seni hiç sevmedim. Sadece duygularınla eğlenmek için seninle takıldım. Yani anlayacağın, seni kullandım. Her şey yalandı." Yaprak’ın yüzündeki gülümseme donup kaldı. "Atila, bu bir şaka, değil mi?" "Hayır Yaprak, hiç de şaka değil. Ben kadınların duygularını kullanmayı seven biriyim. Sen de o vaktimi geçirdiğim, zevk aldığım kızlardan birisin. O yüzden bu saçma ilişkiyi daha fazla uzatmayalım."

“Bir milyon lira. Nakit. Babanın kapısına gitmek zorunda kalmazsın.” Nizamiyenin ortasında gözlerimi hırsla süzüp, "Sence askere benzer bir halim mi var?" diyen o devasa, gıcık adam... Dün dükkanımın tavanını boyayan, bugün yeşil kamuflajının içinde karşıma dikilen koskoca Yüzbaşı Savaş Ateş Akkın’dı. Babamın "Tıpış tıpış ameliyathaneye döneceksin" baskısı bir yandaydı, cebimdeki sıfır bakiye ve hayallerimle kurduğum o bomboş atölye diğer yanda. Gururum Ankara’ya dönüp o beyaz önlüğe mahkûm olmamı engelliyordu ama İstanbul’un ortasında parasızlık boğazımı sıkıyordu. Ve Savaş, hayatımın en karanlık anında masaya o akılalmaz teklifi sürdü: 3 aylık sahte bir evlilik. "Benimle evleneceksin Doğa. Dışarıya karşı karım gibi davranacaksın, ben de atölyen için ihtiyacın olan tüm parayı ödeyeceğim." Önce masayı başına yıkmak, adama bağırıp çağırmak istedim. Ama iç sesimle verdiğim o amansız savaştan sonra arkamı dönüp, masadaki çantamı hırsla kavradım: "Sen beni parayla kandırabileceğini mi sanıyorsun gerçekten Yüzbaşı?" dedim çenemi dikleştirerek. "...Doğru düşünmüşsün. Masaya oturuyorum." İki ayrı oda, katı kurallar, peşimizde dolanan korumacı abiler, oğluna evlilik baskısı yapan bir anne ve babama karşı verdiğim büyük varoluş savaşı... Bir tıp terk tasarımcı ile sınır tanımaz bir yüzbaşının aynı çatı altındaki 3 aylık savaşı başlıyordu. Ama bilmiyorduk; kural ihlalleri, kağıt üstündeki imzalardan çok daha çabuk başlardı.

Hayat ne kadar acıdır. Ya da insanlar mı desem. 23 yılım bir yalan belki geçirdiğim çoçukluğum belki de bu hayat nereden bilirsin ki. Ben Kaan oğlum Barış Efe ile başbaşa kaldım. "Oğlum, umarım görmediğim baba sevgisini sana en güzel bir şekilde gösteririm ve sana çok iyi bir baba olabilirim Barışım benim." ★★★

Bazen �ok sevdi?in biri seni durduk yere,ortada hi� bir ?ey yokken terk etse bile onu affedersin ��nk� a?k her ?eyi affeder ama asl?nda sen ona hi� k�smemi? olursun

Bir çift mavi göz, yeşil hareleri sarıp sarmaladı. Bir yanda dalgalı bir deniz, Bir yanda ıssız bir orman... Anlamadılar birbirlerine olan yakınlıklarını. Ama bir gün fark ettiler kalplerindeki sevdayı. Bazen bazı şeyler tesadüf olmazdı. Enes ve Gizem`in karşılaşması gibi...

Asker ~ �?retmen

Ya arkada?lar bu text kitab?ndan �ok askeri kurgu oldu ama fjsjfjslglsl neyse bu da b�yle olsun

�?rencisinin velisine yazd???n? d�?�nen Aydeniz Asena, asl?nda yanl?? bir numaraya yazm??t?r. Devam?n? da kitapta okuyal?m bence, dimi?

??YA? FARKI VARDIR. BUNU D?KKATE ALARAK OKUYUN. RAHATSIZ OLACAK OLANLAR OKUMASIN. 9 YA???

Do?uda doktor olan k?z ve onula �ocukluk arkada?? olan asker

"Ahhh " Son hissettiğim kolumdaki sızıya eklen sırt ağrım ve yüzüme dokunan parmaklardı.

zeynep ve asena adl? iki kuzenin evden ka�?p ms� s?nav?na girip ba?ar?yla tamamlad?ktan sonra ya?ad?klar? ?eyleri anlatan bir kurgu

Seni sevmek için hiçbir şey yapmadım. Seni sevmek, nefes almak gibiydi; kendiliğinden oldu, hiç çabalamadım. Ama sen beni sevmemek için dağları yerinden oynattın. Her sabah o pencereye bir beyaz gül bırakan adam, yıllar sonra karşıma dikildi ve gözlerinin içine baka baka senden nefret ediyorum dedi. Ben o gülü her sabah buldum, avucumda ısıttım, kokladım, kuruttum, sakladım. Seni hiç görmedim. Sen ise benim sesimi duydun, melodimi ezberledin, gözyaşlarımı hissettin. Ama ben senin adını bile bilmiyordum. Şimdi bana diyorsun ki, sen benim acımı anlamadın. Anlamadım. Çünkü bana hiç göstermedin. Ben sadece piyano çalarken, sen pencerenin dışında nefret büyütüyordun. Ben bir gülü elime alıp koklarken, sen intikamını taşlıyordun. Ben sana güvenirken, sen çoktan beni yok etmeye yemin etmiştin. Ama ben hâlâ buradayım. Hâlâ senin karşındayım. Ve hâlâ soruyorum. Ne yapsaydım? Babamın kızı olmasaydım mı? Seni görseydim mi? O gülleri bırakanın sen olduğunu bilseydim mi? Peki sen söyle, ben ne yapsaydım da beni sevebilseydin? Çünkü ben her şeyi yaptım. Sustum, katlandım, bekledim. Ama hiçbir şey yetmedi. Senin nefretini sevgiye çevirmeye yetmedi. Ve şimdi geriye tek bir şey kaldı: Sana dair hiçbir şey.

"Merağınız geçti mi komutanım ? " " Geçmedi Tomris .Garip bir şekilde sen anlattıkça ve bu kadar hayatıma dahil olmaya devam ettikçe sana olan merakım artıyor " **************** "Çünkü onlara bağlanamam baba , tekrardan bir yıkım için kumar oynayamam " Gözlerimden gelen yaş benden bağamsız haraket ediyordu "Her gece onları görüyorum baba, gülüyorlar ama ben onların yüzündeki hüznü görüyorum. Bu rüyalar ilerledikçe kabusa dönüşüyor, her gece istisnasız her gece o patlama anını görüyorum " Yere çöküp sırtımı dolaplara yaslarken babamda ocağın altını kapatıp benim yanıma oturdu . "Hiçbir şey diyemedim , Alihan `ın annesi oğlumu buraya nasıl sığdırdınız dediğinde ben ona `oğlun patlamada şehit oldu parçalarını bulamadık ağırlık yapsın diye tabutuna kum torbaları koyduk `diyemedim baba ." Hıçkırık "Sercan komutanımın eşi törende kriz geçirirken iki yaşındaki kızına bakmaya utandım " nefesim daralıyordu . "Alinin babasına oğluna sahip çıkamadım demeye utandım. Çaylağımızdı o yeni gelmişti daha askerliğinin güzelliklerini yaşayamadan şehit oldu " Bir hıçkırık daha Babam başımı göğsüne çekerek saçımı okşadı "Aslının kimsesi yoktu biz birbirimizin kimsesi olmuştuk o gitti ben yine kimsesiz kaldım. Abin var ben varım deme baba bu farklı "

Evlilik hayalleri kurduğun askerin şehit haberini aldıktan üç yıl sonra çalışmaya gittiğin kararagahta karşına çıkarsa ne olur? "Ben seni kaybettim sandım... Sen ise sadece benden uzak bir hayata saklanmışsın." Askeri görev uğruna biten hayatlar bin vazgeçiş gibiydi.

GEÇMİŞİN ENKAZI: ANKA 1999 Gölcük Depremi`nde ailesini kaybeden bir bebek... Bugün ise kod adıyla anılan bir tim lideri: Yüzbaşı Ayda “Anka” Ertürk. Asker bir babanın emaneti, bir albayın öz kızı gibi büyüttüğü, disiplinli, soğukkanlı ve kararlı bir kadın. Gizli bir geçmişin, yasak bir aşkın ve sarsıcı kayıpların gölgesinde büyüdü. Şimdi, en tehlikeli görevleri üstlenen ANKA Timi`nin başında. “Anka” yeniden doğdu. Bu sefer küllerinden değil, geçmişin enkazından...

DİKKAT! (Yüksek dozda aksiyon, şiddet, kan ve işkence içermektedir! ) "Adını duyanın ödünü patlatan Kızıl Hilâl diye bir adam var duydun mu hiç? " "Evet, evsane gibi anlatılır düşmanım olmadığı için kendimi şanslı sayıyorum. " "Ha işte o Kızıl Hilâl`in olduğu yerde kimsenin rütbesinin bir önemi yoktur. " Abdullah hafif çatılan kaşlarıyla Fatih`e baktı. Hemen ardından bakışları yine Memduh`u buldu. "Kızıl Hilâl, Fatih Yüzbaşı mı? " Memduh gülümseyerek Fatih`e baktı. "Hemde en delisinden! O evsane gibi anlatılanlar var ya yaptıklarının onda biri bile değil. Lakabı da Deli`dir ha, o deliliğin hakkını da en ince ayrıntısına kadar verir. " "Kızıl Hilâl evsanesi evimize kadar gelmiş kim olduğunu bilmiyoruz. " Memduh gülümseyerek Abdullah`ın omuzunu sıvazladı. "Dostlarından çok düşmanları tanır onu. " Yüzbaşı Fatih Keskin ve ekibinin her bir üyesi bir orduya bedel timi Kızıl Hilâl ile birbirinden zor görevlerin altından kalktıkları nefes kesici mücadelelerine tanık olacağız. Ve tabi aşklarına, kayıplarına, fedakârlıklarına, göze aldıkları imkânsızlıklara gönlümüzü bırakacağız. "Cana can, kana kan hakkımdır intikam! "

Bir insan vücudunda 2 tane kalp olur mu? Tıpta olmaz ama benim kalbimde bir üsteğmenin kalbi var ve işin kötüsü ben ne yapacağımı bilmiyorum. Ya o kalbi söküp eline vereceğim ya da içimde taşımaya devam edeceğim... *** Bu kitabın kurgusu tamamen şahsıma ait olup, içinde geçen olaylar, kurumlar ve kuruluşların gerçek hayatla hiçbir bağlantısı yoktur. Başlanma tarihi: 31/08/25

"Da?larda kural? silahlar koyar, ama Karadeniz k?z?n?n bast??? yerde f?rt?na kopar!"
?Biri TSK�n?n en korkusuz, 1.94�l�k dev y�zba??s? Karan Sancak ve �elik gibi Pusat Timi�
Di?eri ise g�lgelerin aras?ndan s�z�len, Karadeniz�in h?r�?n dalgalar? gibi estik�e g�rleyen efsanevi �ste?men Dolunay Soykar ve tamam? kad?nlardan olu?an Alas Timi�
?Suriye s?n?r?n?n zifiri karanl?k yeralt? t�nellerinde, biyolojik tuzaklar?n ve ac?mas?z pusular?n ortas?nda ba?layan amans?z bir sava?� S?rt s?rta verdiklerinde da?lar? deviren bu iki efsanevi tim, kararg�ha d�nd�klerinde ise �ok daha �etin bir sava??n i�ine �ekilecektir: A?k ve Naz Sava?lar?!
?Gece�nin 20 y?l sonra Dolunay�? tek bir hamleyle sniper mermisinden �ekip ald??? o efsanevi ge�mi?, �Vural� soyad?n?n alt?ndan �?kan gururlu "Soykar" imzas? ve Pusat erkeklerini dize getiren ok�uluk meydan okumalar?�
?Karan Sancak, kalbinin kap?lar?n? �elikten surlarla kapatan Dolunay�?n g�zlerindeki o lacivert ate?te yanmaya d�nden raz?d?r. Mert "Barut" ise Gece�nin z�mr�t ye?ili g�zlerindeki o keskin zekaya teslim olmu?tur.
?Ama Soykar k?zlar?n?n kalesi kolay fethedilmez!
?"Biz naz yapar?z, kalbimizin kap?s?n? hemen a�may?z Sancak Y�zba??� Bu kalbi istiyorsan, Karadeniz�in f?rt?nas?nda biraz s�r�neceksin!"

İleride ki yapılan kendi cenaze törenime bakıyordum. Evet yanlış duymadınız kendi cenaze törenim. İşte böyle başlamıştı, 15 yaşında ki Hazal ölmüş, 25 yaşında yeni bir Clara gelmişti dünyaya...

"Bazı insanlar ailelerini doğdukları gün kaybeder... Bazıları ise yıllar sonra bulur." Yüzbaşı Eylül Kara, Türk Silahlı Kuvvetleri`nin en başarılı komutanlarından biridir. Disiplini, cesareti ve soğukkanlılığı sayesinde katıldığı her görevi başarıyla tamamlar. Emrindeki tim; Baran, Hakan, Burak ve Selim onun için yalnızca asker değil, yıllar içinde ailesine dönüşmüş insanlardır. Fakat Eylül`ün içinde hiç kapanmayan bir yara vardır... Küçük yaşta yetimhaneye bırakılmış, anne ve babasını hiç tanımadan büyümüştür. Hayatı boyunca kimsesiz olduğuna inanmış, bu yüzden kalbini kimseye kolay kolay açmamıştır. Ta ki sıradan görünen bir operasyon, geçmişin üzeri örtülen sırlarını birer birer ortaya çıkarana kadar... Bir dosya... Bir fotoğraf... Ve yıllardır saklanan büyük bir gerçek... Eylül, aslında sandığından çok daha büyük bir ailenin parçası olduğunu öğrenecektir. Fakat gerçek ailesine ulaşabilmesi için önce onları hedef alan karanlık güçlerle savaşması gerekecektir. Kan bağı mı daha güçlüdür... Yoksa birlikte canını ortaya koyduğun insanlar mı

Lidya ailesi ile yeni bir yere taşınarak yeni bir hayata başlarlar fakat yeni okulunda karşılaştığı Ayaz ile pek araları iyi değildir bu süreden sonra Aradan yıllar geçer ve tekrar karşılaşırlar fakat birbirlerine karşı tavırları daha değişik bir hal almaya baslar

?ocukluk a?k? olan asker ve savc? y?llar sonra bir yang?n y?z?nden kar??la??rlar ve bir g?rev sayesinde yollar? tekrar kesi?ir ve anla?mal? evlilik yapmak zorunda kal?rlar

Şu an yanımdaydı. Yanımdaydı ve güvendeydi. Onun güvende olduğundan emin olduğum tek an benimle olduğu andı. İçimde hiçbir şüphe, hiçbir acaba yoktu çünkü onu benden başka kimse canı pahasına koruyamazdı. "Sen ne yapmaya çalışıyorsun?" "Güvende olduğundan emin olmaya çalışıyorum." "Ben tehlikede değilim!" "Bağırma bana Ahu!" "Bağırtma o zaman beni! Altay biz bu koruma işini konuşmadık mı seninle? Sen neden hâlâ üsteliyorsun!" "Ooo! `Bey` sınırlarından çıktık herhalde? Bu şerefi neye borçluyuz acaba Ahu Hanım?" dedim burnunun dibine kadar girip emniyet binasını işaret ederek. "Sinirime canım!" dedi ve elini göğsüme yasladı. Muhtemelen beni uzaklaştırmak istemişti. Çocukluğumdan beri aklımdan çıkmayan şu güzel, ahu gözlerinin yakınlığından mı, elinin onun başına bir iş geleceğini düşündükçe sıkışan göğüs kafesime değişinden mi, yoksa rüzgâr sağ olsun sarhoş eden kokusunun burnuma doluşundan mı bilmem, hiçbir söz edemedim. Ahu hâlâ benim bildiğim Ahu`ydu. Meraksızdı, kötülük nedir bilmez ve herkesi kendisi gibi sanırdı. Çoğu zaman duygularını uçlarda yaşardı. Özellikle öfkeyi ve korkuyu. Dünya üzerinde kötü ve çirkin olan ne varsa, onun güzelliği karşısında dize gelirdi. Ahu. Ceylan. Karaca. Güzel gözlü kadın. Dünya üzerinde adı kendisine bu denli yakışan başka hiçbir kadının olmadığına yemin edebilirdim. Bu dik duruş, bu özgüven, bu bilgili haller ona ne kadar da yakışmıştı Bir kadın nasıl olmalıydı diye sorarsanız: İşte böyle derdim. Ahu gibi. Sapasağlam ve dimdik. Kendini özenle geliştirmiş ve kimseye muhtaç değil. Hiçbir şey onu yıkamamış. Düştüğü yerden daha sağlam kalkmış. Ahu yaşamış. Ahu başarmış. Peki bu kadar güçlü bir kadın neden.. “Neden Timur’u şikâyet etmiyorsun?” diye sordum gözlerinden ayrılmadan. Ona karşı duyduğu ufacık bir ilgiden bahsetse silinir miydim yer yüzünden? Muhtemel. Boşuna değildi ya gökyüzüne duyduğum sevda? Yıllar önce silinmemiş miydim zaten?

A?k...

?ki rakip tim...

Bitmeyen kavgalar...

Ve birbirinden hi� ho?lanmayan iki insan...

Bade, Ate?'le tan??t???nda hayat?n?n bu kadar de?i?ece?ini bilmiyordu.

Bir araba kazas?yla ba?layan tan???kl?klar?, bitmek bilmeyen at??malarla devam ederken ikisinin yollar? s�rekli kesi?meye ba?lar.

Onlar birbirlerine tahamm�l edemezken, kalpleri �oktan ba?ka bir g�rev i�in harekete ge�mi?tir.

Peki bu g�rev ger�ekten ne kadar zor olabilir?

UYARI?? : bu kitapta ?iddet, olumsuz i�erik, vb. i�erikler vard?r e?er ho?lanm?yosaniz okuman?z? �nermiyorum ??

Unutmay?n

"Hi�bir kar??la?ma TESAD�F DE??Ldir; baz? yollar birbirini bulmak i�in kesi?ir

Hakkari`ye atanan genç savcı Gece, görevinin ilk günlerinde askerî bir operasyon dosyasının ortasında bulur kendini. Dosya nettir: Askerlerin elindeki bir esir alınacak ve devlete teslim edilecektir. Ancak tim komutanı Hakan Altan, bu emre uymaya niyetli değildir. Esirin teslim edilmesi, onun için sadece bir görev ihlali değil, timini ve sahadaki dengeleri tehlikeye atacak bir karardır.