Mardin ağası yüzbaşı dicle`nin berdel hikayesi

Kıdemli yüzbaşı Alara Çetin bir telefon alır ve hayatı değişir

Eminler sorgulanmaz Bağlar zayıflık sayılır, Ama Kuzey ve Asena için aynı safta durmak bir tercik değil, kaderdi. Çocuklukta başlayan bir bağ... Operasyonlarla sınırlandırılan bir sadakat... Ve "Emre Rağmen" verilen bir karar. Bu bir aşk hikayesi değil Bu, yarım kalmamaya yemin edenlerin hikayesi....

Aras, odadaki gürültülü hengameyi tek bir el işaretiyle susturduğunda, bakışları hala benim üzerimdeydi. Duvara yaslanmış, titreyen ellerimi önlüğümün cebine gizlemeye çalışıyordum. Adımları ağır, kendinden emin ve fazlasıyla tehlikeliydi. Tam önümde durdu; aramızdaki o ince mesafe, barut kokusu ve benim kesik kesik aldığım nefeslerle doldu. "Bana öyle bakmayı kes, doktor," dedi Aras. Sesi, bir emir gibi sarsılmaz ama bir fısıltı kadar yakındı. "Nasıl bakıyormuşum?" diye dikleştim. Korkumun yerini yavaş yavaş o çocuksu ama sert inadım alıyordu. "Katil mi yoksa kahraman mı olduğunu çözmeye çalışıyorum. Dudaklarının kenarı, alaycı bir ifadeyle çok hafifçe kıvrıldı. Bir adım daha attı; o kadar yakındı ki, Kıyafetinin altındaki o sert göğüs kafesini neredeyse hissedebiliyordum. Elini yavaşça kaldırdı, parmak uçları tam şakağımın kenarındaki firari bir saç tutamına değdi. Dokunuşu buz gibiydi ama tenimi yakmıştı. "İkisi de değilim," diye mırıldandı, sesi iyice boğuklaşmıştı. "Sadece işini yapan biriyim. Ve şu an işim, senin bu karanlıkta neden titrediğini bulmak." "Titrediğim falan yok," dedim, gözlerimi o koyu harelerinden kaçırmadan. "Sadece... Oda çok havasız." Aras, hafifçe eğilip yüzünü yüzüme yaklaştırdı. Gözleri dudaklarıma kayıp tekrar gözlerime çıktığında, kalbimin atış sesini koridordaki doktorların bile duyduğuna yemin edebilirdim. "Havasız olan oda değil, Doğa," dedi, ismimi ilk kez bu kadar vurgulu söyleyerek. "Havasız olan sensin. Nefes almayı unutuyorsun." Elimi göğsüne koyup onu hafifçe itmeye çalıştım ama bir milim bile kımıldamadı. Aksine, elime değen o sıcaklık parmak uçlarımdan kalbime giden bir akımı başlattı. "Benden uzak durun," diye fısıldadım, sesim benliğime ihanet edercesine güçsüz çıkmıştı. Aras, elini saçlarımdan çekip cebine koydu ama bakışlarını bir an bile ayırmadı. "İstesen de duramam," dedi buz gibi bir ciddiyetle. "Çünkü bu hastaneden sağ çıkana kadar gölgen bile benden izin alacak. Anlaşıldı mı, doktor?" Yutkundum. "Anlaşıldı."

Kızıl Tepe’de gece, mermiden daha soğuktu. Gözetleme kulesinin hemen altındaki revir çadırının önünde, jeneratörün hırıltılı sesi rüzgâra karışıyordu. Teğmen Asena, parmakları buz tutmuş olmasına rağmen geri adım atmadı. Karşısında bir dağ gibi duran Binbaşı Karahan, elindeki feneri yere tutmuş, gölgeler içinde devasa bir siluet gibi duruyordu. "Sana bir emir verdim Teğmen," dedi Karahan. Sesi, kayaların birbirine sürtünmesi gibi pürüzlü ve tehlikeliydi. "O hayvan ölecek. Bu dağlarda yaralıya yer yok, hele ki bir köpeğe ayıracak vaktimiz hiç yok. Silahını çek ve gereğini yap." Asena, Binbaşı’nın buz mavisi gözlerine, kendi kahverengi gözlerini bir mermi gibi dikti. Elindeki sargı bezini ve dezenfektanı bırakmadı. "Ben bu üniformayı can almak için giydim komutanım, ama sadece namlu karşısındakilerin canını. Bu canlı size ihanet etmedi. O mayını fark etmeseydi şu an bu karakolda yarımız eksiktik." Karahan bir adım yaklaştı. Aralarındaki mesafe kapandığında, Asena Binbaşı’nın üniformasından gelen o ağır barut ve keskin tütün kokusunu duyabiliyordu. Karahan, Asena’nın yakasına yapışacakmış gibi elini kaldırdı ama sonra durdu. Parmakları titriyordu. "Merhamet," dedi Karahan fısıltıyla, "bu coğrafyada seni zayıflatır. Bir gün tetiği çekmen gerektiğinde, o köpeğin bakışları gelir aklına. O zaman seni kim kurtaracak?" Asena, Binbaşı’nın elindeki fenerin ışığında, adamın sağ avucunun içindeki eski, derin nasırları gördü. O ellerin sadece silah tutmadığını, bazen gizlice bir canı beslediğini biliyordu. "Beni merhametim kurtaracak komutanım," dedi Asena, sesindeki titremeyi bastırarak. "Çünkü beni bu dağlara getiren şey nefret değil, koruma içgüdüsüydü. Siz de aynısını hissediyorsunuz, sadece kendinize itiraf edecek kadar cesur değilsiniz." Karahan’ın yüzündeki o sarsılmaz maske, ilk kez o gece çatladı. Elindeki feneri sertçe kapattı. Karanlığın içinde sadece ikisinin hızlı nefes alışverişleri kaldı. Binbaşı arkasını dönüp giderken, omuzlarının her zamankinden daha ağır olduğunu Asena ilk kez fark etti. "Yarasını sar o zaman Teğmen," diye gürledi Karahan, uzaklaşırken sesi karanlıkta yankılanıyordu. "Ama sabaha ayağa kalkmazsa, o sargıları kendi kefenin yaparsın." Asena derin bir nefes aldı. Dizlerinin bağı çözülmek üzereydi ama gülümsedi. Çakır’ın başını okşarken fısıldadı: "Gördün mü oğlum? O canavarın bile bir kalbi var. Sadece pas tutmuş, biz o pası sökeceğiz."

Bir varmış, bir yokmuş… Karla kaplı dağların sessizliğinde solmuş bir kardelen ve unutulmuş aşklar… Soğuk, yalnızlık ve karanlık içinde filizlenen umutlar, kalbin derinliklerinde yeniden can bulur. Her masalın bir sırrı vardır; bazıları sıcak bir tebessümle biter, bazılarıysa sessiz bir hüzün bırakır....

Arkadaşının numarasını yanlış alıp 1 ay önce rastgele karşılaştığın askere mesaj atarsan ne olurr? Peki ya yeni atandığını yerde o askerle karşılaşırsanız ne yaparsınız??

“Berfin,” dedi, adımı ağzının içinde yuvarlıyordu. Gözleri üzerimde gezindi. “Anlamı ne?” Duruşumu dikleştirdim. Onun karşısında asla dik duramayacağımı, geçmişimin araya gireceğini biliyordum ama başka çarem yoktu. “Kalbi kar gibi temiz olan kadın demek.” Kelimeler ağzımdan dökülürken gözlerim vereceği tepkideydi. “Kar ilk yağdığında temiz olur, sonra dünyanın kötülüğüne kanar, pislenir.” Derin bir nefes verdi. “Senin gibi.”

Kuru eller, toprağa gömülen yaşlar ile birlikteydi. Daima toprağa gömülecek olan, vatan için savaşan askerler, sevdalanırdı. Vatanı için, kendi kadınını bile yakardı.

Elowen yirmi yaşına ayak bastığında suikastçı olma hayalini gerçekleştirir. İlk görevi sırasında axel ile tanışır her zaman sırt sırta dövüşürler ta ki soğuk bir kış gününe kadar. Maypel ordusu ile savaşırken Axel`in ölmesine kadar. Elowen o gün ardına bakmadan kaçtı. Artık bir suikastçı olamazdı, bu yüzden tüm geçmişini bir kenara atıp cellat oldu,mahkumları öldürdü.Bir gün sonraki mahkumun Axel olduğunu farketti kaçma planı yaptı ve Axel geldiğinde kaçtılar. Artık aranan bir suçluydu Acaba Elowen bu işten nasıl sıyrılıcak

Bir insan vücudunda 2 tane kalp olur mu? Tıpta olmaz ama benim kalbimde bir üsteğmenin kalbi var ve işin kötüsü ben ne yapacağımı bilmiyorum. Ya o kalbi söküp eline vereceğim ya da içimde taşımaya devam edeceğim... *** Bu kitabın kurgusu tamamen şahsıma ait olup, içinde geçen olaylar, kurumlar ve kuruluşların gerçek hayatla hiçbir bağlantısı yoktur. Başlanma tarihi: 31/08/25

Bir olaydan kaynaklı yüzbaşı ile konuşmak için Karargaha gittim ancak beni içeriye askerler almayınca Sevgiliyiz yalanını ortaya attım. En fazla ne olabilirdi ki? Kitabımın hakları tamamen bana aittir. Kitabımın kopyalanması , çalınması durumunda yasal işlem başlatılır.

Güldüğünü duydum. ‶Yıllar önce öptüğün yerlerin üzerine,ʺ dedi, alaycı bir ses tonuyla. ‶Şimdi yaralar mı açıyorsun, Üsteğmen?ʺ Dediğini beklemediğimden, bir an için gözlerimin yandığını hissettim. Doğruydu. Öperdim; tam gamzesinin üstünden öperdim. ‶Evet, aynen öyle yapıyorum.ʺ İçimde başlayan sızıntı hiçbir şekilde dışıma sızmıyordu. ‶Bazı şeyler yarayabilir ama yaralayadabilir, Komutanım.ʺ ‶Yara değil onlar, armağan. Öptüğün yerler hâlâ sahip olduğum yegâne toprağım. Yaradın bana ama yarasın da bana, Aslıhan. Ne yapmalı?ʺ Gözlerimin en içine baktı bilerek. Bunun da anlamını yalnızca o bilirdi. Sertçe yutkundum, duyacaklarımın beni parçalamasından korkuyordum. Önemli: Bu eser tamamen kurgusal bir distopyada geçmektedir. Karakterler, kurumlar, olaylar ve mekânlar hayal ürünüdür; gerçek kişiler veya olaylarla benzerlik tamamen tesadüfidir. Sert çatışmalar, psikolojik baskı ve toplumsal çöküş gibi unsurlar içerir, ancak bunlar herhangi bir davranış veya ideolojiyi yüceltme amacı taşımaz. Eser, kurgusal bir anlatı olarak değerlendirilmelidir. 20.02.2026 22.02.2026 21.30` 20.38`

Enes`i kamuflajıyla adliye koridorlarında belki de defalarca görmüştüm. Ne ben onu tanıyordum ne de o beni tanıyordu. Ama kader bir çevirmede bizi tekrar karşılaştırdı ve kalplerimiz birbirlerini asıl o an tanıdı...

Lara, İstanbul`a atanmış bir doktor. Kaan, İstanbul`da görev yapan bir yüzbaşı. Lara, İstanbul`a gittiğinde prof. Doktor Selin ile tanışır ve bir gün prof. Doktor Selin`in evine gider. O gün hiç unutamayacağı bir yüz görür ve bütün hayatı değişmeye başlar.

​"Bazı karşılaşmalar hayatın tüm akışını değiştirir." ​Aras, vatan toprağının her karışını korumaya yeminli, sert mizaçlı bir tim komutanıdır. Onun dünyasında sadece görev ve nizam vardır. Gittiği bu sınır köyünde, tek odak noktası namlusunun ucundaki tehlikedir. ​Irmak ise o namlunun ucuna takılan bir gülümsemedir. Köy okulunun bahçesinde çocuklarla koşturan, kahkahası barut kokusuna karışan bir öğretmen... ​Biri toprağı vatan yapmak için kanını verdi, diğeri o toprakta çiçek açtırmak için tozuna karıştı. Silahların gölgesinde başlayan bu hikaye, iki zıt dünyanın birbirine mühürlenişidir.

Asker& Savcı ⚖️

Katıldığı gizli görevlerden dolayı Yüzbaşı olan Çeliğin 2 yıl sonra görevden dönünce 24 yıl sonra doğduğu hastanede karıştığını öğrendikten sonra yaşanacak olaylar. Hayali bir kurgu gerçek değildir.

Onlar altı kişiydi. İsimlerinden çok kod adlarıyla tanındılar. Emir geldikçe gecenin içine girdiler, gölgede kaldılar. Yüzbaşı Aras Çelik, timini tek bir hat gibi yönetirken; Üsteğmen Defne Bozkurt, karanlığın içinde soğukkanlılığıyla iz bırakıyordu. Görevler sertti, düşman görünmezdi, hata payı yoktu. Her operasyon bir sınavdı. Her sessizlik, yaklaşan çatışmanın habercisi. Ve bazı gecelerde, görevle duygular arasındaki çizgi tehlikeli biçimde incelirdi. Ve tam her şey kontrol altına alınacak derken, beklenmedik bir aşk filizleniyor. Bu hikâye yalnızca silahların, emirlerin ve çatışmaların hikâyesi değil. Bu, aynı siperin altında omuz omuza duranların, vatan için susanların, ve geceyle gölge arasında kalanların hikâyesi. Kurşun geçebilir. Emir değişebilir. Ama aynı timde verilen yemin kolay bozulmaz. Çünkü bazı görevler bitse bile, hikâyesi devam eder. Bir yandan askerî disiplin, bir yandan kahkaha, bir yandan da kalp atışlarınızı hızlandıracak bir aşk hikâyesi. Gece ve Gölge Arasında sizi hem güldürecek hem de heyecanla sayfaları çevirtecek bir hikaye.

Selamm yeni kitaptırr

Gece karanlıktı, Kurşun hızlıydı… kader onları aynı yolda buluşturdu.” birkac bolum sonra full gece anlatiyor ve iki kitap olmasini planliyorum

Vaşak kod adlı kadın asker ve belalı hayatı. Tomris Türkiye`nin en başarılı kadın keskin nişancılarından biriydi, bunca zamana kadar daha çok özel görevlere katılmış birçok kişinin yapamazsın dediği noktaya ulaşmış ve Kıdemli Üsteğmen olmuştu.

Karam ve Sare’nin yolları, geçmişteki bir tanışıklıkla kesişmişti. Karam 15 yaşındayken, Sare henüz 5 yaşındaydı. Sare’nin amcası Harun Yüzbaşı, Karam’ın ailesi vefat edince onu yanına alır ve yetiştirir. Bu sırada Karam, Sare’ye hep bir abi gibi davranmıştır; ama küçük Sare’nin kalbinde Karam’a karşı çok daha derin bir hayranlık filizlenmiştir. Zaman geçer, Sare’nin hisleri büyür ve artık Karam’a duyduğu şey sadece hayranlık değildir; aşkı çoktan kalbini ele geçirmiştir. Aralarındaki bağ, bir büyük kırılma ile kesintiye uğrar ve Sare, kendi yolunu çizmek için askeri okula gider. Yıllar boyunca yolları ayrı düşer. Ta ki Sare 23 yaşında, kendi askerlik görevine başladığında ve timin komutanı olarak Karam’la yeniden karşılaştığında… Geçmişin sırları, yılların biriktirdiği hisler ve yeniden karşılaşmanın getirdiği karmaşa…

Yıllar... yıllar önceydi. Kaderin bir kitap misali yazdığı bir hayat ve yağmurlu bir ilkbahar gecesiydi. Ömrünü bir şükür gibi devletine ve vatana adayan bir hayat. O gece iki bağ kopacaktı. Birbirlerine deli olan iki insanoğlu o gece bir mum gibi sönüp bir daha yakılmamak için , o hayat hiç yaşanmamış gibi kapanıp gidecekti kaderin kitabı. Lakin öyle olmamıştı. Yıllar...yıllar sonra kopan bağ tekrar tutuşmuşken, kapanan kitap açılmıştı. İşte şimdi tüm kozlar dökülecekti. Hiç ummadığın bir anda kader onları öyle bi karşı karşıya getirecek ki bazen ölmeyi bile dileyeceklerdi.

"Merağınız geçti mi komutanım ? " " Geçmedi Tomris .Garip bir şekilde sen anlattıkça ve bu kadar hayatıma dahil olmaya devam ettikçe sana olan merakım artıyor " **************** Timini bir patlamada kaybeden kıdemli üsteğmen Tomris Yücel yeni atandığı time ve yeni görev yeri olan Şırnağa alışması gerektiğini biliyordu ama geçmişi unutabilecek miydi?