Gerçek ailem, askeriye ve aşk hikayesidir.

Bir insan vücudunda 2 tane kalp olur mu? Tıpta olmaz ama benim kalbimde bir üsteğmenin kalbi var ve işin kötüsü ben ne yapacağımı bilmiyorum. Ya o kalbi söküp eline vereceğim ya da içimde taşımaya devam edeceğim... *** Bu kitabın kurgusu tamamen şahsıma ait olup, içinde geçen olaylar, kurumlar ve kuruluşların gerçek hayatla hiçbir bağlantısı yoktur. Başlanma tarihi: 31/08/25

Kötü ve güçlü kadın karakter . Bide düşmandan aşka . Çok emek verdim lütfen bi okumayı deneyin.

"Bana işimi öğretmeye çalışma Yüzbaşı. Kadın olduğum için beni küçümsemeye kalkarsan, zararlı çıkan sen olursun."Herkes onun bir efsane olduğunu sanıyordu; klavye başında orduları kör eden, sistemleri birer kağıt gibi yırtıp atan görünmez bir gölge... Ama kimse Oyunbaz’ın, Hakkari’nin buz kesen ayazında, keskin gri gözleriyle ölümü bile titreten Kıdemli Üsteğmen Asena Yılmaz olarak sahaya ineceğini tahmin etmemişti.Asena, yeni atandığı timi bir cehennemin ortasından söküp aldığında, sadece düşmanlarının değil; kehribar gözlü, şüpheci Yüzbaşı Ulaş Ateş’in de tüm dünyasını altüst etti. Ulaş için o, çözülmesi gereken tehlikeli bir bilmeceydi; Asena içinse Ulaş, sabrının sınırlarını zorlayan bir engel.Dağdaki kanlı pusulardan, aile sofrasındaki gerilimli sessizliğe; mutfaktaki intikam dolu bir kahveden, karanlık sokaklardaki bıçak sırtı kovalamacalara uzanan bir hikâye...Asena’nın o fırtınalı gri bakışları ardında sakladığı sırlar açığa çıktığında, Araf Timi için hiçbir şey eskisi gibi olmayacak.

" elindeki karanfiller,unutmamışsın" Kırık bir tebessümle baktım. "Bir demetine bile unutmaya kıyamadım" elleri cebinde uçurum kenarında gözleri uçurumun uçsuz bucaksız gösterisindeydi. Susulan sessizliğe bir son verdim. "Bitti mi herşey" "Daha yeni başlıyor" elimdeki solmuş karanfillere birde yere dökülen tutamlara baktım. Bu felaketin eseriydi. Sanatın bir parçasıydı. Geçmişin döküntüleriydi... Belkide olacakların bir sonu...

Küçükken çok iyi arkadaş olan Nehir ve Kaan, ailelerinin kavgası yüzünden farklı şehirlere gideceklerini bilmez. Büyüyünce Nehir ve Kaan`ın ilk karşılaşmaları şöyle olur: doktor olan Nehir, asker olan Kaan`ın ameliyatını yapar. İkiside birbirine aşina gelir ama hatırlayamazlar. İki çocuğun hayallerini çalmıştı aileleri ama kader izin vermemişti.

"Yüzbaşı Yavuz Karahan... Dağda dosta güven, düşmana korku salan, tek bir emriyle orduları yürüten o sert komutan. Karşısında hazır ola geçmeyecek tek bir adam yoktu—ta ki telefonuna düşen o ilk, cüretkar fotoğrafa kadar. Kim olduğunu bilmediği bir kadının ekrandan taşan kıvrımları ve sınırları zorlayan cüreti, Yüzbaşı’nın tüm askeri disiplinini tek bir saniyede yerle bir etti. Üstelik o gizemli kadın, mesajın altına o iğneli notu iliştirmeyi de unutmamıştı: `Gözlerini hedeften ayırma diyordun ya Yüzbaşım... Bakalım bu hedef karşısında ne kadar profesyonel kalabileceksin?` Yavuz, operasyonun ortasında aklını kaçırmamak için iradesiyle savaşırken, aynı binada yanından hiçbir şeyden habersizmiş gibi masumca geçip giden iç mimar Defne’nin, kendisini her gece delirten o günahkar kadın olduğundan tamamen habersizdi. Şimdi sorma sırası Yüzbaşı`da: Bu bir askeri suçsa, cezasını kim kesecekti?"

" neden intihar etmek istedin?" Diye sordu. " Aslında bir çok nedenim var ama hepsi sana saçma gelecektir" dedim " Sen söyle bakalım" dedi yola bakarken. " Annem beni doğurunca çöpe atmış 10 yaşıma kadar yetimhanede büyüdüm. Sonra annem beni oradan aldı Ben pişman oldu diye düşündüm ama annem benim sürekli dövdü" yutkundum. " Daha sonra evlendi ama beni kocasına yeğeni olarak tanıttı" " Arkadaş ortamım çok kötü babam olmadığı için sürekli dalga geçen oldum. Sevgilim desek az önce bir fotoğraf aldım en yakın arkadaşımın aldatmış" dedim zorla " Senin kadar güzel birini nasıl aldatabilirler" diye mırıldandı.

"Süründür. Canımı oku. O parmağını göğsüme her bastırdığında canım sökülsün, razıyım. Ama benden yabancı olmamı isteme Doktor..."

"Merağınız geçti mi komutanım ? " " Geçmedi Tomris .Garip bir şekilde sen anlattıkça ve bu kadar hayatıma dahil olmaya devam ettikçe sana olan merakım artıyor " **************** "Çünkü onlara bağlanamam baba , tekrardan bir yıkım için kumar oynayamam " Gözlerimden gelen yaş benden bağamsız haraket ediyordu "Her gece onları görüyorum baba, gülüyorlar ama ben onların yüzündeki hüznü görüyorum. Bu rüyalar ilerledikçe kabusa dönüşüyor, her gece istisnasız her gece o patlama anını görüyorum " Yere çöküp sırtımı dolaplara yaslarken babamda ocağın altını kapatıp benim yanıma oturdu . "Hiçbir şey diyemedim , Alihan `ın annesi oğlumu buraya nasıl sığdırdınız dediğinde ben ona `oğlun patlamada şehit oldu parçalarını bulamadık ağırlık yapsın diye tabutuna kum torbaları koyduk `diyemedim baba ." Hıçkırık "Sercan komutanımın eşi törende kriz geçirirken iki yaşındaki kızına bakmaya utandım " nefesim daralıyordu . "Alinin babasına oğluna sahip çıkamadım demeye utandım. Çaylağımızdı o yeni gelmişti daha askerliğinin güzelliklerini yaşayamadan şehit oldu " Bir hıçkırık daha Babam başımı göğsüne çekerek saçımı okşadı "Aslının kimsesi yoktu biz birbirimizin kimsesi olmuştuk o gitti ben yine kimsesiz kaldım. Abin var ben varım deme baba bu farklı "

Bir çift mavi göz, yeşil hareleri sarıp sarmaladı. Bir yanda dalgalı bir deniz, Bir yanda ıssız bir orman... Anlamadılar birbirlerine olan yakınlıklarını. Ama bir gün fark ettiler kalplerindeki sevdayı. Bazen bazı şeyler tesadüf olmazdı. Enes ve Gizem`in karşılaşması gibi...

Küllerin arasından doğan her umut, yeni bir savaşın habercisidir... Aylar süren görevler, verilen kayıplar ve tutulan yeminlerin ardından Tuna, Defne ve timleri kendilerini hiç beklemedikleri bir mücadelenin içinde bulur. Bu kez karşılarında yalnızca düşmanlar değil; geçmişin izleri, saklanan sırlar ve kalplerinde büyüyen korkular da vardır. Ufukta beliren kızıl şafak, kimi için yeni bir başlangıcı, kimi içinse yaklaşan fırtınayı temsil eder. Görevler ağırlaştıkça dostluklar sınanacak, sadakat test edilecek ve bazı kararlar geri dönüşü olmayan yollar açacaktır. Turnalar gökyüzünde özgürlüğe kanat çırparken, Tuna ve Defne birbirlerine tutunarak ayakta kalmaya çalışır. Çünkü bazı savaşlar silahla değil, sabırla; bazı zaferler cephede değil, kalpte kazanılır.

Küçük bir kız çocuğunun kalbine düşen o yangın, yıllar geçse de hiç sönmedi... Asena Bozkurt, henüz çok küçük bir yaştayken annesini ve babasını teröristlerin hain bir baskınında kaybetti. O kara günden önce de babası gibi kahraman bir asker olmanın hayalini kuruyordu; ancak o geceden sonra bu hayal, onun hayata tutunma sebebi ve en büyük yemini oldu. Yıllar geçti, o küçük kız büyüdü ve tıpkı babası gibi dize gelmez, güçlü bir Üsteğmen oldu. Kalbindeki intikam ateşiyle kavrulurken, görev yaptığı askeriyede karşısına hiç beklemediği biri çıktı: Yüzbaşı Murathan Öztürk. Askeriyenin sert ortamında filizlenen bu amansız aşk, onları evlilik kararına kadar götürecekti. Fakat geçmişin hesabı henüz kapanmamıştı. Asena Yüzbaşı rütbesine, Murathan ise Binbaşı rütbesine ulaştığında, o büyük gün gelip çatacaktı. Annnesinin ve babasının katiliyle karşı karşıya gelen Asena için artık tek bir yol vardı: Ya o intikam alınacak ya da bu ateş herkesi yakacaktı!

Çocukluk aşkıyla kaçtığı yerde karşılaşan Hare’nin ne yaşanmıș olursa olsun meslektaşına yardım etmesi

Ben kimim? Yıllarca bu soruyu sordum kendime. Her gün, her saat, her dakika. Durmadan sordum çünkü sormak zorundaydım. Ben Mahinur Soydan bu soruyla büyümek zorunda kalan Mahinur Soydan. Bu da benim hikayem —————-

Her kalbin kırıldığı bir durak, her yaranın sığındığı bir liman vardır. İstanbul`un kalabalık ara sokaklarında, zamanın durduğu, tozlu plakların ve yaşanmışlıkların koktuğu , insanların eski mektuplarını, yarım kalmış hikâyelerini, unutamadıkları anıları bıraktığı o küçük yer… Kırık Kalpler Durağı Ben oraya kaçmak için gidiyordum. O ise sessiz kalmak için. Ben başkalarının hikâyelerine dokunuyordum. O, kendi hikâyesini herkesten saklıyordu. Bir gün yine dükkânın arka tarafındaki rafların arasında onu gördüm. Her zamanki gibi sessizdi. Her zamanki gibi ulaşılmaz. Ve ben hayatımın en mantıksız cümlesini kurdum. “Benimle sevgili olur musun?” Yiğithan’ın başı yavaşça bana döndü. Yüzündeki ifade birkaç saniye tamamen boş kaldı. “…Ne?” “Sevgili olalım.” Kaşları çatıldı. “Kayra, saçmalama.” “Ciddiyim.” “Ben değilim.” Sesi sertti. Kızmıştı. Hem de gerçekten. “Ne dediğinin farkında mısın sen?” Farkındaydım. Peşimden ayrılmayan Furkan vardı. Kaçacak yerim kalmamıştı. Bunu yapmak zorundaydım. Çünkü Furkan beni onunla sevgili sanıyordu. Ve karşımda kardeşimin komutanı duruyordu. Soğuk. Mesafeli. Güven veren. “Yardım et bana,” dedim yavaşça. “Sadece bir süre.” Yiğithan uzun uzun yüzüme baktı. Sanki evet derse her şey değişecekmiş gibi. Belki de değişecekti. “Bu kötü bir fikir.” “Biliyorum.” “Sonu iyi bitmez.” “Muhtemelen.” Bir sessizlik oldu. Sonra gözlerini kapatıp derin bir nefes verdi. “…Tamam.” Kalbim bir an durdu. Başımı kaldırdım. “Sadece şu çocuk senden uzak dursun diye,” dedi sertçe. “Başka anlam çıkarma.” Çıkarmadım. Çıkarmamaya çalıştım. Belki de çıkarmalıydım. Ama kimse bana aynı hatıra dükkânına tekrar tekrar gelen iki insanın, bir gün birbirinin anısına dönüşebileceğini söylememişti. Ben Kayra. Ve bu… Kırık kalplerin arasında başlayan, sahte bir sevgililiğin gerçek olmaya cesaret ettiği hikâyeydi.

İstihbarat Ajanı olan kız düşmanına aşık olursa...

Başladı benim serüvenim bakalım bu zamanla değişmeyen aşk ın başına neler gelicek

​"Bu ev bir kışla değil Yüzbaşı! Ve o elindeki oyuncak namluyu pembe peluş pijamama doğrultmayı hemen bırakmazsan, sabaha o çok sevdiğin tüfeğini mutfak robotuyla takas ederim, tamam mı?!" ​Otuz yaşındaki Mert Yüzbaşı için hayat, emir komuta zincirinden ve dağlardaki amansız operasyonlardan ibaretti. Ancak sivil hayatı tamamen unuttuğunu düşünen komutanı tarafından zorunlu "kafa iznine" gönderildiğinde, hayatının en zorlu görevine adım attığından habersizdi. Üstelik bu sefer düşman hattında teröristler değil; uyanık bir emlakçı tarafından dolandırıldığını öğrendiği sakin bir şehirdeki kiralık ev vardı. Mert, taktiksel geri çekilmeyi gururuna yediremeyip evi askeri üs ilan ettiğinde, karşısında hayatında gördüğü en dişli "tehdit unsuru" duruyordu. ​Yirmi iki yaşındaki Ezgi, üniversiteyi yeni bitirmiş, ailesinin baskılarından kaçıp kendi ayakları üzerinde durmak için tüm birikimini bu eve yatırmıştı. Acayip baskın, lafını esirgemeyen ve haksızlığa asla boyun eğmeyen yapısıyla, evini korumak için koskoca bir komandoya meydan okumaya hazırdı. Ne memlekete geri dönecek parası vardı ne de bu "dağ ayısına" boyun eğmeye niyeti! ​Aynı kontrata sahip iki inatçı karakter, ev arkadaşlığı hukukunu başlatıp salonun ortasına renkli bir elektrik bandıyla sınır çizgisi çektiğinde sivil hayatın en absürt savaşı resmen başladı. ​Bir tarafta her sabah 05:00`te uyanıp botlarıyla ve kucağında tüfekle koltukta nöbet tutan kuralcı bir Yüzbaşı... Diğer tarafta o sınır çizgisinin üzerinden adama bakıp elindeki elmayı kıtır kıtır yiyerek onun askeri ciddiyetiyle dalga geçen fırlama bir kız. ​Silahların patlamadığı, mafyanın olmadığı ama her gün yeni bir sabotajın, kelepçe krizlerinin ve bitmek bilmeyen diyalog savaşlarının yaşandığı bu evde tek bir soru vardı: İlk kim pes edip bayrağı çekecekti? ​Sivil hayatın kuralları, askeri disipline karşı! Bakalım bu evde son emri kim verecek?

Bir olaydan kaynaklı yüzbaşı ile konuşmak için Karargaha gittim ancak beni içeriye askerler almayınca Sevgiliyiz yalanını ortaya attım. En fazla ne olabilirdi ki? Kitabımın hakları tamamen bana aittir. Kitabımın kopyalanması , çalınması durumunda yasal işlem başlatılır.

🌟BİN KALP BİR VATAN adlı ilk ve tek kurgudur. Devam ediyorr. Asker ve gerçek aile kurgusudur. *** Beni büyüten neydi bilmiyorum... Belki dağlarda yankılanan bir sela, belki bir tabutun üzerine bırakılan tek kırmızı karanfildi. Ama öğrendim: Kökü olmayan biri de bu topraklara kök salabilir. Adımı alanlardan intikam değil, beni yok sayanlara cevabımdır vatan sevgim. Çünkü vatan, bazen bir kurşunun önüne geçmek değildir. Bazen, yaşamak için bir neden bulamayan birinin bir millet uğruna nefes almaya devam etmesidir. Ben Alçiçek... Alçiçek Sunguray. Bir yurdum olmadı, ama bir vatanım var. Ve gerekirse onun uğruna adımı da, hayatımı da feda ederim..

"Bazı yaralar kurşunla değil, kelimelerle açılır; bazı şifalar ise sadece bir bakışta saklıdır." ​Yüzbaşı Aras Karahanlı, cephelerin sert rüzgarıyla yoğrulmuş, ruhunu bir zırh gibi kuşandığı üniformasının ardına gizlemiş bir askerdir. Onun dünyasında sadece emirler, operasyonlar ve vatanı için göze aldığı karanlıklar vardır. Ancak son görevinden döndüğünde, karşısında aşması gereken en zorlu engeli bulur: Kendi zihni. ​Üsteğmen Psikolog Menesa Öztürk, insanların ruhundaki en derin çatlakları iyileştirmeye adanmış, zekası ve sükunetiyle tanınan genç bir subaydır. Görevi, Aras’ın o aşılmaz duvarlarını yıkmak ve barut kokulu anılarının altına gizlediği sessiz çığlığı bulup çıkarmaktır. Kitabımın tüm hakları saklıdır. Eserimin iznim olmaksızın paylaşılması veya yayımlanması halinde yasal haklarım kullanılacaktır.

Gökçe ve Umutun annesi ve babası ayrılıyor ve babası şehit oluyor umut cerrah Gökçe keskin nişancı oluyor

On iki yıldır susan kalpler, bir türküyle konuşmaya başladığında, artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı. 🫐👩‍🔬👨‍✈️

19 yıl önce karıştım bilerek mi yoksa yanlışlıkla mı?