Time yeni gelen yıldız üsteğmen ve timinde kadın asker istemeyen Binbaşı Kaan Şen...

Gerçek ailesini bulan Derin artık sevdayı, dostluğu, ihaneti tadacaktı. Yüreği yanan adam sevdası için her acıyı çekmeye hazırdı. Gerçekleri öğrendiğinde ise yandığı kadar yakacaktı… “Baktım ki sen gelmiyorsun, sevdiğim… O halde ben de senin yanına gelecek her yolu denerim…” Güneşli ve Çiçek Kokulu günler dilerim… *** Hikayede şiddet, küfür, argo gibi tetikleyici unsurlarda içerebilir. Lütfen rahatsız olacak, etkilenecek kişiler okumasın. Hikaye tamamen bana aittir. Kendi hayal gücümün ürünüdür. Olan olaylar yada sözler hepsi benim hayal gücümün ürünüdür. Kapak tasarımı ChatGPT tarafından yapıldı. Kurgunun ismi de yazımı da tamamen şahsıma aittir.

Gerçekleri öğrenmek isteyenlerin yeri. Müfreze ne mi? Gel bak içeriye. Zaten ilk kısım çok kısa... Bakmazsan da yolun açık olsun. Benim işim kendini geliştirmek isteyenlerle. Askerini, tarihini merak edenlerle. Ülkesini ileri taşımak isteyenlerle

Hayatı boyunca vatanını her şeyden önde tutmuş, duygularını üniformasının ardına saklamış bir Özel Kuvvetler yüzbaşısı… Ve savaşın tam ortasında gerçeğin peşinden koşmaktan vazgeçmeyen, cesur ve inatçı bir savaş muhabiri… Biri aldığı emri sorgulamadan yerine getirdi. Diğeri ise cevabını bilmediği soruların peşinden gitti. Yolları aynı sınır hattında kesişti. Fakat bu karşılaşma tesadüf değildi. Yıllar önce verilen bir söz, saklanan bir gerçek ve yarım kalan bir görev… Hepsi onları aynı kaderin içine sürükleyecekti. Çünkü bazı emanetler, sahibine geri dönmez.

" neden intihar etmek istedin?" Diye sordu. " Aslında bir çok nedenim var ama hepsi sana saçma gelecektir" dedim " Sen söyle bakalım" dedi yola bakarken. " Annem beni doğurunca çöpe atmış 10 yaşıma kadar yetimhanede büyüdüm. Sonra annem beni oradan aldı Ben pişman oldu diye düşündüm ama annem benim sürekli dövdü" yutkundum. " Daha sonra evlendi ama beni kocasına yeğeni olarak tanıttı" " Arkadaş ortamım çok kötü babam olmadığı için sürekli dalga geçilen oldum. Sevgilim desek az önce bir fotoğraf aldım en yakın arkadaşımın aldatmış" dedim zorla " Senin kadar güzel birini nasıl aldatabilirler" diye mırıldandı.

Gerçek ailem kurgusu dur. Erkek versiyondur. O bir askerdi. Doğduğu hastanede yaşanan büyük bir felaket, kaderinin tüm yazgısını değiştirmişti. Ancak ne o, ne de başkası bu büyük sırrın habercisiydi. Tam hayatının rayına oturduğunu sandığı anda, kendini daha karanlık bir çukurun içinde bulacaktı. Onu bu uçurumun dibinden çekip çıkaracak olan şey ise, asla beklemediği bir aşk olacaktı.

Siz: Bir gelsen Siz: bir görsen Siz: sersefil haliiiimiii Siz: heryerde hüzün var Siz: hayalin yetmiyor 05**: Kimsiniz?

Mardin ağası yüzbaşı dicle`nin berdel hikayesi

"Saat sabahın dördü" dedi. Ne!, Hayır olamaz çok yanlış anlamıştı. Ne düşünüyordu bu saatte dışarıda gezen bir sürtük veya orospu olduğumu mu? Sesindeki tını bunu gösteriyordu. "Ne diyorsun sen ya düzgün konuş, sen de dışarıdasın ben sana soruyor muyum niye bu saatte geziyorsun diye niye çünkü sen erkeksin demi? Ben de seni iyi niyetli falan sanmıştım. Hepiniz aynısınız işte" deyip bir adım geriye gittim. Gözleri artık şaşkın bakıyordu "Sen yanlış anladın niyetim öyle bir şey değil" dedi. Ağzımın içinde "kesin canım kesin" diye mırıldanıyordum ki "Keşke bu tavrını biraz önceki ite de gösterseydin o zaman seni korumak zorunda kalmazdım."

24 yaşında görev için gittiği Trabzonda gerçek ailesini bulup görevi için evlenen Şimal Dırakos evleneceği adamı kendi hikayesinin başında bir terörist olduğunu düşünerek silah kaldırmıştı ama karşısındaki Binbaşı Pars Bozkurt`tu .Karadeniz en dibine gömülen sıralar ölmüş balık gibi bir bir yüzeye çıkıyordu

Bir tuğgeneral kızı olarak hayattaki tek güvenli limanım babamdı. Ama o asker hayatıma girdiğinde, babamın bana kurduğu o kusursuz dünyayı kendi ellerimle yakmak isteyeceğimi hiç bilmiyordum.

Operasyon dönüşü sağ kolundan hafif yaralanan Yüzbaşı Ateş, karizmayı çizdirmemek için timinden gizlediği iğne korkusu yüzünden revire girmek istemez. Ancak üsse yeni atanan inatçı ve idealist Doktor Eylül, onun bu mızıkçılığına izin vermeyerek onu sertçe revire sokar. "Kafadarlar Timi" pencereye üşüşüp arkalarını dönerek komutanlarıyla dalga geçerken, Eylül dikkatini dağıttığı Ateş`e aşıyı yapmayı başarır.

Asena Hakkari`de kendi canını bir fırça ile savunurken timin yeni komutanı yüzbaşıya denk gelir....

Bir çift mavi göz, yeşil hareleri sarıp sarmaladı. Bir yanda dalgalı bir deniz, Bir yanda ıssız bir orman... Anlamadılar birbirlerine olan yakınlıklarını. Ama bir gün fark ettiler kalplerindeki sevdayı. Bazen bazı şeyler tesadüf olmazdı. Enes ve Gizem`in karşılaşması gibi...

Bir insan vücudunda 2 tane kalp olur mu? Tıpta olmaz ama benim kalbimde bir üsteğmenin kalbi var ve işin kötüsü ben ne yapacağımı bilmiyorum. Ya o kalbi söküp eline vereceğim ya da içimde taşımaya devam edeceğim... *** Bu kitabın kurgusu tamamen şahsıma ait olup, içinde geçen olaylar, kurumlar ve kuruluşların gerçek hayatla hiçbir bağlantısı yoktur. Başlanma tarihi: 31/08/25

Siz: o şimdi asker canı neler ister Siz: uykuda mevlam beni ona gösterrr 0546*******: kimsin? Siz: sıkılan herhangi biri

Asena üsteğmen hayatı ve tanıştığı yüzbaşı Süleyman

Uluslararası kanlı bir örgütü bitirmek için bir araya gelen ekip. ‘Kök’ümüz gökte, kalplerimiz bir. “Türk, yııldırımdır, kasırgadır, dünyayı aydınIatan güneştir.” Mustafa Kemal Atatürk

Dört pilot. Tek filo. Ve her şeyden üstün tuttukları bir görev… Cihangir Arslan ve ekip arkadaşları İlay Gökçe Kaan Demir ve Teoman Karaca, Türk Hava Kuvvetleri’nin seçkin pilotlarıdır. Gökyüzünde başlayan sıradan bir görev, onları beklenmedik olayların içine sürükler. Dostluk, fedakârlık ve vatan sevgisinin sınandığı bu yolculukta, bazı kararlar sadece bir görevi değil, hayatları da değiştirecektir. Çünkü bazen bir pilotun en büyük gücü kullandığı uçak değil, uğruna uçtuğu değerlerdir.

1. Bölüm Hiç beklemediğin bir anda bulursun ruh eşini, Bakarsın ki tam bir Dünya güzeli... Ege, artık 21 yaşına gelmişti. Ve asker olacaktı, abisi, ablası kısacası ailesi hem gururlu hem üzgündü. Ablası bir anda Ege`ye seslendi. "Huu. Hadi çabuk geç kalacaksın," hızlıca lafa karıştı Ege."Abla, tamam kurtulacaksın benden." Tekrar memnuniyetsiz memnuniyetsiz konuşmaya başladı ablası. "Eksik kaldı tamamlayayım. Sadece senden değil çıkardığın olağanüstü seslerden de kurtulacağım." Derin bir of çekip, valizini aldı. Kapının dışına doğru sürdü. Abisi zaten onbaşıydı ve tamda Ege`nin gideceği yerdeydi. Trabzon da. Bunları boşverip tren garına vardı. Annesiyle sıkı sıkı sarıldı Ege. Babası ise sürekli "Ne ara büyüdün de asker oldun?" diyip duruyordu. Trene binip son kez el salladı. Yeşil gözleri, sarıya kaçan kumral saçları, buğday teni ve asker traşı adeta üstündeki haki kazağa uyum sağlıyordu, altındaki uzun beyaz bir kot pantolon. Onun altında ise beyaz ve yeşil tonlarının olduğu, hafif yüksek tabanlı spor bir ayakkabı, hepsinin üstünde ise karizmasını ve giyimini çok gizleyemeyen siyah uzun bir kaban vardı. Yavaşça yerine doğru adımladı 12- E yani cam kenarına oturdu. Yanında birinin olmadığını görünce biraz rahatladı. Çünkü yanında car car konuşan birini sevmezdi yolculuk zaten yedi saatti. Muhtemelen öyle biri bu koskoca treni Ege`ye dar ederdi. Tren tam hareket edecekken biri daha bindi. Bir kız. Asker üniformalı, şapkalı. Uzun at kuyruğu saçları sanki bir ipek gibi dalgalınıyordu. Güneş adeta sadece kahveregi olan saçlarına vuruyor, ve onunla da kalmayıp saç rengini daha da güzelleştiriyordu. Gözlerinin o kahve ışıltısı ise Ege`yi Ege`den almaya yetmişti. Ayaklarında dizinin aşağısında kalan siyah bir çizme vardı. Açıkçası çizmelerini görmek Ege için zor değildi, karşısındaki kızın boyu en az 175 kadar vardı. "Biraz daha uzun olsaydın kızım." büyülenerek bakmaya devam etti. Yüzüne dikkatli bakınca yeni nesil gibi makyaj yoktu, doğal güzelliği vardı. Her anlamda. "Ne kadar da güzelsin" dedi. Ve o an kızın o güzel sesini duydu. "Affedersiniz, bana mı dediniz." Ege hala büyülenerek bakarken kendisine dendiğini anladı ve "Şe- şeyy pardon ben telefon bakıyordum da oradan gelmiş ses. " Diye toparladığını düşünürken, daha da batırdığını fark etti, çünkü ne elinde ne de kucağında bir telefon göremiyordu. Çünkü yoktu. Kız gülümseyerek arkasında ki adama seslendi. "Abii koltuk burası ama birileri oturuyor." Oturan teyze bir anda söylenmeye başladı, "Ula utanmaz musun sen? Yaşlı nenene bu denir mi ula, bu yeni nesil baya kot kafalii yanduk biz." Kız ise sakince "Teyzeciğim sanırım gözünüz görmedi, biletinize birde ben bakabilir miyim?" Teyze ise bir yağ gibi yukarı çıkmaya devam ediyordu. Açıkçası kızın yerinde Ege olsaydı çoktan sövebilirdi "Dedim ya ula burası benum koltuğum benum biletum." Ege anladı ki teyze kalmayacaktı. Elini kaldırıp, "Buyrun burası boş üç kişilik yer var. Dilerseniz gelebilirsiniz." Kızın abisi bir anda Ege`ye baktı ve süzmeye başladı. Baktı ki abisi, Ege`nin şık ve kaliteli giyinen efendi bir çocuk olduğunu gördü ve kardeşiyle oturdular. Abisi "Merhaba sizde mi Trabzon da askerlik yapmaya gidiyorsunuz?" dedi sevecen bir tavırla. "Evet, Maçka ilçesine gidiyorum. Siz?" Ya oğlum ayıp, siz denir mi? Daha adını bile bilmiyorsun. "Evet bizde Maçkaya gidiyoruz kardeşim İnci askerlik yapacak bende Yüzbaşı Gökhan." Ne dedi, ne dedi? Şimdiden yüzbaşının kardeşine aşık mı oldun oğlum? İşin çooook uzun. Ay birde İnci mi dedi o? Ege`nin İnci`si çok yakıştı ula. Amann şimdiden şivem Trabzon`a teslim olduysa, sıra ruhumun İnci`ye teslim olmasında. Diye düşündü Ege "Memnun oldum. Bende Ege Tufan Köse. Ege adını kullanıyorum." İnci`nin Ege`si, Ege`nin İnci`si. Bir anda tekrar o huzurlu sesi duyuldu. İnci`nin sesi. "Bende kendimi kendim tanıtmak isterim. İnci Duru Sert. Ayrıca ne kadar da uyumlu bir adımız varmış, öyle değil mi abi? Ege`nin İnci`si gib-" Abisi hemen araya girdi. "Öhöm, abicim su verir misin? " Tabii Ege`de tanımadığı birinin böyle demesini beklemiyordu.

Yıllar sonra kırık kalplerin buluşması…

Her kalbin kırıldığı bir durak, her yaranın sığındığı bir liman vardır. İstanbul`un kalabalık ara sokaklarında, zamanın durduğu, tozlu plakların ve yaşanmışlıkların koktuğu , insanların eski mektuplarını, yarım kalmış hikâyelerini, unutamadıkları anıları bıraktığı o küçük yer… Kırık Kalpler Durağı Ben oraya kaçmak için gidiyordum. O ise sessiz kalmak için. Ben başkalarının hikâyelerine dokunuyordum. O, kendi hikâyesini herkesten saklıyordu. Bir gün yine dükkânın arka tarafındaki rafların arasında onu gördüm. Her zamanki gibi sessizdi. Her zamanki gibi ulaşılmaz. Ve ben hayatımın en mantıksız cümlesini kurdum. “Benimle sevgili olur musun?” Yiğithan’ın başı yavaşça bana döndü. Yüzündeki ifade birkaç saniye tamamen boş kaldı. “…Ne?” “Sevgili olalım.” Kaşları çatıldı. “Kayra, saçmalama.” “Ciddiyim.” “Ben değilim.” Sesi sertti. Kızmıştı. Hem de gerçekten. “Ne dediğinin farkında mısın sen?” Farkındaydım. Peşimden ayrılmayan Furkan vardı. Kaçacak yerim kalmamıştı. Bunu yapmak zorundaydım. Çünkü Furkan beni onunla sevgili sanıyordu. Ve karşımda kardeşimin komutanı duruyordu. Soğuk. Mesafeli. Güven veren. “Yardım et bana,” dedim yavaşça. “Sadece bir süre.” Yiğithan uzun uzun yüzüme baktı. Sanki evet derse her şey değişecekmiş gibi. Belki de değişecekti. “Bu kötü bir fikir.” “Biliyorum.” “Sonu iyi bitmez.” “Muhtemelen.” Bir sessizlik oldu. Sonra gözlerini kapatıp derin bir nefes verdi. “…Tamam.” Kalbim bir an durdu. Başımı kaldırdım. “Sadece şu çocuk senden uzak dursun diye,” dedi sertçe. “Başka anlam çıkarma.” Çıkarmadım. Çıkarmamaya çalıştım. Belki de çıkarmalıydım. Ama kimse bana aynı hatıra dükkânına tekrar tekrar gelen iki insanın, bir gün birbirinin anısına dönüşebileceğini söylememişti. Ben Kayra. Ve bu… Kırık kalplerin arasında başlayan, sahte bir sevgililiğin gerçek olmaya cesaret ettiği hikâyeydi.

Bazı yaralar asla kapanmaz… Geçmişinden haberi olmayan Tanem Karaca, hiç beklemediği bir anda hayatını değiştirecek bir gerçekle karşılaşır. Güveninin paramparça olduğu ve kalbiyle savaştığı bu yolculukta her seçim yeni bir bedel doğuracaktır. Karanlık sırlar, beklenmedik gerçekler ve en büyük savaşlar, insanın kendi içinde verdiği savaşlar..

"Gece karanlıktı, Kurşun hızlıydı… kader onları aynı yolda buluşturdu..." ​"Dağların koynunda, gecenin sırrında bir çiçek açar adı Kadupul... Bir de yiğitler durur sınır boyunda, adı vatan sevdası. İkisi de şafağın şahididir."

"Aynı anda kaç cephede savaşabilir bir adam?" Dağda terörle, köyde aşiretle, evde babasının bıraktığı enkazla... ​Jandarma Uzman Çavuş Emir Kaan Yılmaz, İklim’in adalet savaşında onun en büyük kalkanı oldu. Sözleşmeli başlayan bu evlilikte, sadece bir koca değil; İklim’in hayalleri için onunla ders çalışan bir öğretmen, kardeşleri için bir ömür feda eden bir ağabeydi. ​Ama bir şeyler ters gidiyor... Emir Kaan’ın vakur duruşunun ardında, timinden bile sakladığı o sarsıcı sır ne? Adar’ın karanlık gölgesi üzerlerine çökerken, Emir Kaan bu savaşı tek parça bitirebilecek mi? ​Bazı borçlar kanla, bazı yeminler canla ödenir. ____ Yarım Kalan Sigara isimli ilk kitaptır. Adının, içeriğinin kopyalanması durumunda adli işlem başlatılacaktır.. Yayın tarihi 24.04.2025