Ben teröristlerin elinden kurtulan bir kızdım. O ise yanlız bir asker. Derimin üstüne kazınmış ismi öptü. O ismi kazırken ki acıyı almak ister gibiydi. Yeşilleri titredi. Eli silah tutarken titremeyen dağ gibi adam benim acıma kahroldu. Biz Tahir ve Zühreydik. Elma ile bağlanan o destanın isimleriydik.

Bir çift mavi göz yeşil hareleri sarıp sarmaladı. Bir yanda dalgalı bir deniz, Bir yanda ıssız bir orman... Anlamadılar birbirlerine olan yakınlıklarını. Ama bir gün fark ettiler kalplerindeki sevdayı. Bazen bazı şeyler tesadüf olmazdı. Enes ve Gizem`in karşılaşması gibi...

Bir insan vücudunda 2 tane kalp olur mu? Tıpta olmaz ama benim kalbimde bir üsteğmenin kalbi var ve işin kötüsü ben ne yapacağımı bilmiyorum. Ya o kalbi söküp eline vereceğim ya da içimde taşımaya devam edeceğim... *** Bu kitabın kurgusu tamamen şahsıma ait olup, içinde geçen olaylar, kurumlar ve kuruluşların gerçek hayatla hiçbir bağlantısı yoktur. Başlanma tarihi: 31/08/25

Bir olaydan kaynaklı yüzbaşı ile konuşmak için Karargaha gittim ancak beni içeriye askerler almayınca Sevgiliyiz yalanını ortaya attım. En fazla ne olabilirdi ki? Kitabımın hakları tamamen bana aittir. Kitabımın kopyalanması , çalınması durumunda yasal işlem başlatılır.

On yıl süren bir ölüm uykusundan, celladının kollarında uyandığında; artık hiçbir şey bıraktığın gibi değildir."Cerrah Lavin Liva Ardel için o gece, Trabzon’un soğuk hastane koridorlarında sadece sıradan bir nöbetti. Ta ki kanlar içindeki Üsteğmen Pars Veyron kapıdan içeri girene dek... Bir neşter darbesiyle kurtulan hayat, iki kalbi birbirine mühürleyen sarsılmaz bir yemin oldu.Ama kader, asker postallarının altında ezilmeye mahkûmdu.Pars’ın en karanlık düşmanı Alaz Sancak, Lavin’i hayattan koparıp kendi cehennemine hapsettiğinde; zaman durdu, umutlar tükendi. Zorla kıyılan bir nikâh, kaybedilen bir evlat ve on yıl boyunca süren bir esaret... Lavin artık bir cerrah değil, geçmişin hayaletidir.On yıl sonra Pars, hayatının aşkını o karanlık kuyudan çekip çıkardığında, her şeyin bittiğini ve huzurun başladığını sandılar. Birbirlerine kavuştukları o muazzam mutluluk, aslında en büyük felaketin sessizliğiydi.Çünkü Alaz Sancak, yarım bıraktığı hikâyeyi bitirmek için geri dönecekti. Ve bu sefer neşter de, silah da çaresiz kalacaktı."Aşkın en saf hali, en kanlı gecede son bulur."

Aşk bazen bir mahkeme salonunda başlar bazende bir savaşın tam ortasında alev & Altay görevleriyle kalpleri arasında sıkışırken kader onları aynı cümlede buluşturur .Bazı aşklar sesiz başlar bir bakışta bir dokunuşda bir kalp atışında Alev ve Altay görevlerinin sert dünyasında kalplerine söz geçiremeyen iki yaralı ruhdur ...❤️‍🔥🥀❤️‍🩹

“Berfin,” dedi, adımı ağzının içinde yuvarlıyordu. Gözleri üzerimde gezindi. “Anlamı ne?” Duruşumu dikleştirdim. Onun karşısında asla dik duramayacağımı, geçmişimin araya gireceğini biliyordum ama başka çarem yoktu. “Kalbi kar gibi temiz olan kadın demek.” Kelimeler ağzımdan dökülürken gözlerim vereceği tepkideydi. “Kar ilk yağdığında temiz olur, sonra dünyanın kötülüğüne kanar, pislenir.” Derin bir nefes verdi. “Senin gibi.”

Kızıl Tepe’de gece, mermiden daha soğuktu. Gözetleme kulesinin hemen altındaki revir çadırının önünde, jeneratörün hırıltılı sesi rüzgâra karışıyordu. Teğmen Asena, parmakları buz tutmuş olmasına rağmen geri adım atmadı. Karşısında bir dağ gibi duran Binbaşı Karahan, elindeki feneri yere tutmuş, gölgeler içinde devasa bir siluet gibi duruyordu. "Sana bir emir verdim Teğmen," dedi Karahan. Sesi, kayaların birbirine sürtünmesi gibi pürüzlü ve tehlikeliydi. "O hayvan ölecek. Bu dağlarda yaralıya yer yok, hele ki bir köpeğe ayıracak vaktimiz hiç yok. Silahını çek ve gereğini yap." Asena, Binbaşı’nın buz mavisi gözlerine, kendi kahverengi gözlerini bir mermi gibi dikti. Elindeki sargı bezini ve dezenfektanı bırakmadı. "Ben bu üniformayı can almak için giydim komutanım, ama sadece namlu karşısındakilerin canını. Bu canlı size ihanet etmedi. O mayını fark etmeseydi şu an bu karakolda yarımız eksiktik." Karahan bir adım yaklaştı. Aralarındaki mesafe kapandığında, Asena Binbaşı’nın üniformasından gelen o ağır barut ve keskin tütün kokusunu duyabiliyordu. Karahan, Asena’nın yakasına yapışacakmış gibi elini kaldırdı ama sonra durdu. Parmakları titriyordu. "Merhamet," dedi Karahan fısıltıyla, "bu coğrafyada seni zayıflatır. Bir gün tetiği çekmen gerektiğinde, o köpeğin bakışları gelir aklına. O zaman seni kim kurtaracak?" Asena, Binbaşı’nın elindeki fenerin ışığında, adamın sağ avucunun içindeki eski, derin nasırları gördü. O ellerin sadece silah tutmadığını, bazen gizlice bir canı beslediğini biliyordu. "Beni merhametim kurtaracak komutanım," dedi Asena, sesindeki titremeyi bastırarak. "Çünkü beni bu dağlara getiren şey nefret değil, koruma içgüdüsüydü. Siz de aynısını hissediyorsunuz, sadece kendinize itiraf edecek kadar cesur değilsiniz." Karahan’ın yüzündeki o sarsılmaz maske, ilk kez o gece çatladı. Elindeki feneri sertçe kapattı. Karanlığın içinde sadece ikisinin hızlı nefes alışverişleri kaldı. Binbaşı arkasını dönüp giderken, omuzlarının her zamankinden daha ağır olduğunu Asena ilk kez fark etti. "Yarasını sar o zaman Teğmen," diye gürledi Karahan, uzaklaşırken sesi karanlıkta yankılanıyordu. "Ama sabaha ayağa kalkmazsa, o sargıları kendi kefenin yaparsın." Asena derin bir nefes aldı. Dizlerinin bağı çözülmek üzereydi ama gülümsedi. Çakır’ın başını okşarken fısıldadı: "Gördün mü oğlum? O canavarın bile bir kalbi var. Sadece pas tutmuş, biz o pası sökeceğiz."

Mardin ağası yüzbaşı dicle`nin berdel hikayesi

Arkadaşının numarasını yanlış alıp 1 ay önce rastgele karşılaştığın askere mesaj atarsan ne olurr? Peki ya yeni atandığını yerde o askerle karşılaşırsanız ne yaparsınız??

Annesinin ölümünden hemen sonra babasının evlenmesi ile sadece abilerine baka bilir

Asker olan kızımız ahu bir gün ağır yaralanarak hastaneye gider. Yanına bir doktor gelir ama sadece gelmekle kalmaz. Kızımızı iyileştirir ama hayatı yerle bir olmuştu. Düzenler tekrar kuruluyor ve artık hiçbir şey aynı deyil Maskeler tek tek düşüyor

Ülkedeki ilk kadın pilot olan İpek küçüklüğünde travmatik bir olay yaşadığı için yedi yaşından öncesini hatırlamıyordur. Bir gün başka bir time gönderildiğinde kendisini yıllar boyunca arayan ama kayıtlardan silindiği için bir türlü İpek`i bulamayan çocukluk arkadaşı Altay ile karşılaşır. Ama İpek hafıza kaybı yüzünden Altay`ı hatırlamıyordur. Altay olayları kavradığında bunu kabullenecek ve hayatına devam mı edecekti yoksa her şeyi açıkça söyleyecek miydi? Peki hatırlanmayan bir geçmiş unutulmayan bir çocukluk arkadaşına galip gelebilir mi? 🛩️ ``Yedi yaşından öncesi koca bir karanlık... Ama Yüzbaşı Altay için o karanlık hayatının en aydınlık parçasıydı.`` 🛩️ Kitap tamamen şahsıma aittir. Çalıntı vb. işlemlerde yasal işlem başlatılacaktır.

Karam ve Sare’nin yolları, geçmişteki bir tanışıklıkla kesişmişti. Karam 15 yaşındayken, Sare henüz 5 yaşındaydı. Sare’nin amcası Harun Yüzbaşı, Karam’ın ailesi vefat edince onu yanına alır ve yetiştirir. Bu sırada Karam, Sare’ye hep bir abi gibi davranmıştır; ama küçük Sare’nin kalbinde Karam’a karşı çok daha derin bir hayranlık filizlenmiştir. Zaman geçer, Sare’nin hisleri büyür ve artık Karam’a duyduğu şey sadece hayranlık değildir; aşkı çoktan kalbini ele geçirmiştir. Aralarındaki bağ, bir büyük kırılma ile kesintiye uğrar ve Sare, kendi yolunu çizmek için askeri okula gider. Yıllar boyunca yolları ayrı düşer. Ta ki Sare 23 yaşında, kendi askerlik görevine başladığında ve timin komutanı olarak Karam’la yeniden karşılaştığında… Geçmişin sırları, yılların biriktirdiği hisler ve yeniden karşılaşmanın getirdiği karmaşa…

"Bembeyaz bir odaya kapattı beni... Suçum neydi bilmeden, cezamı içime gömdüm. Duvarlar sessizdi, babam gibi. Ben o gün çocukluğumu içeride bıraktım."

Ciddi bir kavga sonucu mahkemelik oldum ve Avukat Berfin Dinçer ile tanıştım...

Gerçek ailesini bulan Derin artık sevdayı, dostluğu, ihaneti tadacaktı. Yüreği yanan adam sevdası için her acıyı çekmeye hazırdı. Gerçekleri öğrendiğinde ise yandığı kadar yakacaktı… “Baktım ki sen gelmiyorsun, sevdiğim… O halde ben de senin yanına gelecek her yolu denerim…” Güneşli ve Çiçek Kokulu günler dilerim… *** Hikayede şiddet, küfür, argo gibi tetikleyici unsurlarda içerebilir. Lütfen rahatsız olacak, etkilenecek kişiler okumasın. Hikaye tamamen bana aittir. Kendi hayal gücümün ürünüdür. Olan olaylar yada sözler hepsi benim hayal gücümün ürünüdür. Kapak tasarımı ChatGPT tarafından yapıldı. Kurgunun ismi de yazımı da tamamen şahsıma aittir.

Bir insanın yaptığı iş yalan olabilir ,yaşadığı yer yalan olabilir, ilişkisi yalan olabilir peki bir insanın doğumu yalan olabilirmi

Bir kadın düşünün hiç büyüdüğünü görmediği, koklayamadığı kardeşinin ölümünden sonra doktor olmaya kendince yemin edip dedesinin onu konaktan kovmasına rağmen kardeşine verdiği söz uğruna kendi ayaklarının üzerinde durup tıp fakültesini kazanıp bir yandan da hayatla mücadele ederken yıllarca buz tutan kalbi bi tek o adama erimişti... ( Kitabımın tüm hakları bana aittir, kitabımın kopyalanmasına veya kullanılmasına asla iznim yoktur!) Asker & doktor ilişkisi; imkansızlıklar peşlerini bırakmasa da onlar imkansızlıklar için doğup tüm siyahı beyaza çevirenlerdir🤍 okuduktan sonra asla pişman olmazsınız şimdiden iyi okumalar dilerim hepinize❣️

yüzbaşı ve üsteğmen ilişkisi mi?

Bir zamanlar lise yıllarında birbirlerine aşık olan Eslem ve Şahin son derece cesur kararlar alırlar.Eslem`in ailesi bu duruma şiddetle karşı çıkar ve Şahin`in ailevi durumlarıda ilişkilerini bitirir.Yıllar sonra amansız bir mücadelenin içinde buluşan ikili, bir daha hiçbir şeyin eskisi gibi olmayacağının farkındadır.Fakat ikisinin kavuşması zamanla imkansız hale gelen aşıklar; Şahin`in mücadelesi ve Eslem`in acıları arasında sıkışıp kalacaktır.

``Ölüm sonrası yanığı değil bu. Diri diri yanmış.`` dedi Yankı, yardımcılarına ithafen. Fakat beklemediği bir ses cevap verdi ona. ``Nasıl bu kadar eminsiniz?`` Yankı arkasını döndüğünde şeridin içine girmiş jandarma formalı, iri yarı adamla burun buruna geldi. ``Buraya giremezsiniz beyefendi. Lütfen şeridin diğer tarafında bekler misiniz?`` dedi bıkkınlıkla. Fakat adam şeridin diğer tarafına geçmek yerine Yankı`nın yanından geçip cesedin başında durdu. ``Soruma cevap vermediniz?`` Adamın kendisini görmezden gelip tek bir noktaya odaklanması Yankı`nın sinirini bozmuştu. Aynı sakinlikle adama cevap verdi; ``Kim olduğunuzu söylemediniz?`` sesi daha çok soru sorar gibiydi. Adam bakışlarını cesetten çekip Yankı`ya çevirdi. ``Jandarma yüzbaşı Turan Alp Kara.`` dedi Yankı`nın gözlerinin içine bakarken. Yankı, Turan`ın yanına gelip cesedin yanına doğru çömeldi. ``Öldükten sonra yansaydı duruşu bu şekilde değil, boksör duruşu şeklinde olurdu. Ölü bedende Kaslar kullanım dışı olduğu için ısıyla birlikte büzüşür. Ama gördüğünüz gibi burada maktül yüz üstü ve kolları açık şekilde. Ağzının açıklığını görebiliyor musunuz? Acı çekmiş.`` Turan başını sallarken bir kaç adım geri çekildi. ``Ama yine de net cevabı otopsiden sonra verebilirim.`` Turan ellerini kemerinin üstüne koyup ağırlığını tek bacağının üstüne verdi. ``Anladım. Siz daha iyi bilirsiniz tabii. Kolay gelsin o zaman size...`` Turan`ın merakla bakan gözleri karşısında Yankı ismini söylemediğini hatırladı. ``Yankı Sırdaş.`` dedi sadece. Turan az önceki cümlesini tamamladı; ``Kolay gelsin size Yankı Hanım.`` Turan ikinci kez Yankı`nın yanından geçerken Yankı, Kübra`ya sesleni. ``Kübra! Yüzbaşının ayak izi örneğini de alalım!`` Turan anlamazca Yankı`ya bakarken Yankı sadece omzunu silkti. ``Şeridi geçmemeniz geretiğini söylemiştim. Ayak izleriniz diğer ayak izlerine karıştı. İşimizi zorlaştırıyorsunuz. Sizin yüzünüzden fazladan ayak izi inceleyeceğiz.`` Yankı, yüzbaşının cevap vermesini beklemeden arkasını döndü ve cesetle ilgilenmeye devam etti.

Umay Gazioğlu, kendisine saldıran kişiyi öldürdükten sonra hapse girmemek için MİT tarafından yapılan teklifi kabul eder. Görevi, Hakkâri Üniversitesi`nde sıradan bir akademisyen kimliğine bürünmüş, KOR Örgütü`nün zihni sayılan Korhan Vural`ın en yakınına sızmaktır. Sahte kimliğini desteklemek için çalıştığı kitapçıda tanıştığı Talan, bir keskin nişancıdır. Aralarındaki çekim her geçen gün artarken ikisinin de bilmediği bir gerçek vardır: Talan, Umay`ı yıllar önce terk eden ve ona ölüm emrini veren babasının, Albay Kanat Gazioğlu`nun yetiştirdiği en yetenekli askerdir. Hayatını korumak için yalan söyleyen bir kız. Gerçeğin peşindeki bir asker. Ve birbirine dokununca patlayan bir fırtına... "Kalbin içine gir, özü yak." ... "Gitmek mi istiyorsun?" diye sordu üzüntüyle, "Seni geri götürmemi mi istiyorsun?" Başımı iki yana salladım. Gitmek istemiyordum. Burada, soğuğun içinde dururken bunu gayet iyi anlamıştım. Talan`dan kaçmak istemiyordum. Kar taneleri ikimizin de saçlarına düşüyordu. Belki de hayatımda ilk kez soğuktan tir tir titriyordum. "Beni geri götürmek mi istiyorsun?" diye sordum ve burnumu çektim. Çakmağını çıkarıp çaktı. Sürekli çakmak çakmasına rağmen onu hiç sigara içerken görmemiştim. "İstemiyorum. Ama sen istiyorsan götürürüm. Benim götürmemi istemiyorsan Baran`ı ararım. Sena`yla gelip seni alırlar." "Gitmek istediğimi sanmıyorum." diye itiraf ettim. "Kalmak ve sana güvenmek istiyorum." Bütün vücudum titredi ama bunun sebebinin sadece soğuk olduğunu sanmıyordum. Talan üşüdüğümü görünce derin bir iç çekti. "Gel buraya," dedi. Ona doğru bir adım attım. Ellerimi tuttu. Ellerim buz kesmişti, neredeyse hissetmiyordum. Kendi avuçlarının içine aldı. Sonra hiç beklemediğim bir şey yaptı. Elimi bırakmadan, kendi eliyle birlikte ceketinin cebine soktu.

Yıllar önce birbirine bağlanmış iki yürek yanlış bir anlaşılmanın kurbanı olmuştu. Birbirini dinlemeyen iki insan kendini yılların yalnızlığına mahkum etmişti. Yalnış anlaşılmalar zamanla yerini pişmanlığa bırakır. Gerçekler bir bir gün yüzüne çıkar. Bir yanda buruk bir kalp bir yanda hayal kırıklığı. -Üstümüze kar yağıyordu. Omzuma kartopu yiyince karın etkisinden çıkıp kar topunun geldiği yöne baktım. Görüntü hiç şaşırtmıyordu. Elinde kartopuyla bana gülerek bakan bir adet Barış duruyordu karşımda."Öyle mi?"dedim. "Öyle." Sen görürsün bakışı atıp yere eğildiğim gibi elime biraz kar aldım ve ona şekil verme gereği bile duymadan kafasına attım. Daha doğrusu fırlattım. Attığım kartopundan son anda kurtulmuştu. "Bakıyorum da geçen seneye göre paslanmışsınız Melis Komutanım!"bu dediğine güldüm. "Orası hiç belli olmaz Barış Komutanım."dediğimde güldü.

Karanlığın içinden bir ses yükseliyor…
“Gerçek bazen en tehlikeli yalandır.” Bir adım atılıyor.
 Bir silah doğruluyor.
 Bir isim fısıldanıyor. Ve bütün sırlar, tek bir kurşunla dağılmaya hazır. Aybüke’nin adımları, artık geri dönülmez bir yolun taşlarına vuruyor.
Dost bildikleri, düşmana dönüşüyor.
Gölgelerden çıkan her yüz, yeni bir ihanetin habercisi. Dost ile düşman arasındaki çizgi bulanıklaşırken, en yakınında duranların bile yüzleri maskelerle gizlenir. Bir karar, bir adım, bir söz… 
Her şeyin kaderi değişir. Bu defa sadece hayatlar değil; gerçekler de ölümle sınanacak.
Ve gerçeğe en çok yaklaşan, en çok kaybedecek. İhanetin gölgesinde, aşkın sınavında, ölümle yüzleşirken…
 Bir tek soru kalır:
 Kime güveneceksin? “Benim yolumdan gel, seni en büyük kralları bile yöneten bir soytarı yapayım. Tüm dünyayı da senin şaklabanın.” Zaman daralıyor…
Her şey yanıyor… Bir çığlık. Bir dua. Bir kahkaha…
 Ve gerçek, herkesin kanını akıtacak kadar keskin. “Burası başlangıç değil.
Burası sonun doğduğu yer.” Sonra yalnızca o cümle kalıyor: “Öldürsene beni, Elmas. Hadi, öldür.” Bu defa sadece bir timin değil, bir milletin kaderi yazılacak. Ve kaderin adı: Vazgeçtiklerimiz.