Hayat ne kadar acıdır. Ya da insanlar mı desem. 23 yılım bir yalan belki geçirdiğim çoçukluğum belki de bu hayat nereden bilirsin ki. Ben Kaan oğlum Barış Efe ile başbaşa kaldım. "Oğlum, umarım görmediğim baba sevgisini sana en güzel bir şekilde gösteririm ve sana çok iyi bir baba olabilirim Barışım benim." ★★★

kalmak mı daha zor yoksa gitmek mi?
Bu soruyu devine sorsam kalkmak derdi çünkü geride bırakılan devindi
ama Tufan gitmek derdi

Vatanın gölgesinde büyüyen dört sert erkek,adaletle örülmüş bir aile ve karargâhın kalbinde zekasıyla devleşen bir kız kardeş... TSK`nın fırtına gibi iki Yüzbaşısı sahada omuz omuza çarpışırken, telsiz frekansında kural ihlali yapacak tek bir ses; "Sadece sen duyuyorsun güzelim... Dönünce o çayını içeceğim. " Devre kardeşliği, asker disiplini ve karargâhta gizlice yeşeren tehlikeli bir aşk... Korkut ve Sancak ailelerinin hikâyesine hoş geldiniz.

"Yaprak, sana bir şey anlatmak istiyorum." "Dinliyorum sevgilim..." Atila gözlerini kaçırmadan, buz gibi bir sesle konuştu: "Yaprak, ben aslında seni hiç sevmedim. Sadece duygularınla eğlenmek için seninle takıldım. Yani anlayacağın, seni kullandım. Her şey yalandı." Yaprak’ın yüzündeki gülümseme donup kaldı. "Atila, bu bir şaka, değil mi?" "Hayır Yaprak, hiç de şaka değil. Ben kadınların duygularını kullanmayı seven biriyim. Sen de o vaktimi geçirdiğim, zevk aldığım kızlardan birisin. O yüzden bu saçma ilişkiyi daha fazla uzatmayalım."

Bir insan vücudunda 2 tane kalp olur mu? Tıpta olmaz ama benim kalbimde bir üsteğmenin kalbi var ve işin kötüsü ben ne yapacağımı bilmiyorum. Ya o kalbi söküp eline vereceğim ya da içimde taşımaya devam edeceğim... *** Bu kitabın kurgusu tamamen şahsıma ait olup, içinde geçen olaylar, kurumlar ve kuruluşların gerçek hayatla hiçbir bağlantısı yoktur. Başlanma tarihi: 31/08/25

Bugün tam bir ay oldu buraya geleli. Dört duvarın arasındayım. Küf kokuyor burası, biraz da is. Derin bir koku çekiyorum içime, işte diyorum kendime; İşte benim yaşama sebebim bu. Zar zor sığdığım yatak bu gece bana dar olmakta kararlı, uyku denen o lanet şey girmiyor gözüme. Bedenim bir külçeden farksız, dört gündür uyumamışım. Yine girmiyor. Gözümü her kapattığımda cesetler beliriyor o karanlıkta. Ceset denmez ona, olsa olsa leştir o. Derdi amcam yanımda olsaydı. Haklı, leşti her biri. `İlk günler kusarsın sürekli, uyuyamazsın, rüyana girer kabus ederler.` Demişti amcam, şimdi söylediği her şeyi yaşıyorum. Apansız bir ürperti geliyor engel olamadığım, rüyalarımı kabus ediyorlar epey bir vakittir. Bunların hepsi birkaç aya mazi olacak, biliyorum. Ne artık rüyama girecekler, ne de leşlerini görünce kusacağım. Ben artık öldürmek için yaşayacağım. Ben kim miyim? Ben Dinçer, Dinçer Demirsoy. Başka da hiçbir şey değilim zaten. Hayatta bir şey olmak için işte şimdi tam da buradayım. Tek bir kelimeyle anlatamadığım bu şehirdeyim. Ölü kentteyim, ölü zırhlarının içindeyim, leşlerin her gün daha da arttığı bir mezarlıktayım.

Behişt; kelime manasıyla Farsça cennet, uçmak anlamına gelir. Belki de bir asker için kullanmaya en uygun sıfat budur... İlkay o gün başına geleceklerden bihaber ailesiyle ve nişanlısıyla vedalaşıp kolay bir operasyona gideceklerini düşünürken badisinin, hayatını emanet ettiğinin kardeşinin kolları arasında şehit olmasıyla tüm hayatının değişeceğini bilmiyordu... Özel olarak kurulmuş bir timin artık yaşları dolayısıyla geri göreve çekilmesiyle birlikte Türkiye’de bir ilk gerçekleştirilerek ilk defa bir kadın tek başına yıllar sürecek bir görev için düşmanların içine sızdırıldı. İşte her şey ondan sonra başladı! Kimsenin yüzünü, yaşını ya da cinsiyetini bilmediği teröristlerin korkulu rüyası, askerlerinse olmayı hedeflediği, gurur duydukları bir efsane haline geldi. Herkes onu tek bir isimle tanıdı: KURT! Onunsa bildiği tek bir şey vardı; “Silahının namusu, bayrağının dalgalandığı her yerin vatanı olması ve intikamıydı...!”

Bazen çok sevdiğin biri seni durduk yere,ortada hiç bir şey yokken terk etse bile onu affedersin çünkü aşk her şeyi affeder ama aslında sen ona hiç küsmemiş olursun

karanlığa saklanabilirsin ama ateşten kaçamazsın

İntikam ateşi yüreğine düşen küçük bir kız çocuğu. Ailesinin kanını yerde bırakmamak için çabalayan bunun sonucunda çok şey feda eden güçlü bir kadın. Yedi yaşındayken yaşadığı köye baskın yapılması sonucunda ailesini kaybeden Umay yıllar sonra intikam almak için ela gözlerinin sahibi olan kişinin karşısına çıkar. İntikam yolunda adım adım ilerlerken hayatına giren yeni insanlarla gerçeklere kavuşur. Bir aile kaybederken yeni bir aile edinir.

Çıktığı bu yolda intikamın en çok kendisini yakacağını bilmeden adım atar. Oysaki önünde onu bekleyen yalanlar, ihanetler ve daha fazlası vardır.

Peki asıl gerçekler yüzüne vurduğunda intikam almaya devam edebilecek miydi?

BU KURGUDA GEÇEN OLAY VE MEKANLAR BİRER HAYAL ÜRÜNÜDÜR. GERÇEK OLAYLARLA HİÇBİR BAĞLANTISI YOKTUR.

BU HİKAYE TÜM ŞEHİTLERİMİZE VE UNUTULAN ŞEHİTLERİMİZE İTHAFEN YAZILMIŞTIR.

Hayallerini yaşatmak isteyenlere...

Hakkari`ye atanan genç savcı Gece, görevinin ilk günlerinde askerî bir operasyon dosyasının ortasında bulur kendini. Dosya nettir: Askerlerin elindeki bir esir alınacak ve devlete teslim edilecektir. Ancak tim komutanı Hakan Altan, bu emre uymaya niyetli değildir. Esirin teslim edilmesi, onun için sadece bir görev ihlali değil, timini ve sahadaki dengeleri tehlikeye atacak bir karardır.

"Serdar benden bunu isteme! Senin olduğun bölgeyi nasıl bombalayacağım?! Uzaklaş hemen!" "Bu bir emirdir. Koordinatı imha et," dediğinde benim dediklerimi duymuyordu. "Eğer bunu yapmazsan bir tim şehit olacak üsteğmenim! Senden zor bir şey istiyorum. Çok özür dilerim ama bunu yapman lazım sevgilim. Önce vatan. Sonra sen." Telsiz bağlantısını kopardığında elimde sadece aldığım emir kalmıştı. Sevgilim benden onu öldürmemi istiyordu. Kendi canımın olduğu yeri imha etmek için emir almıştım. Parmak ucum düğmeye yaslandığında, ilk defa elim titredi. Derin birkaç nefes aldığımda, o büyük sesi duydum. O bomba o koordinata değil, benim kalbime düşmüştü. 🥀 Kaybetmenin ağırlığı, suçluluğun sesi ve yüreğine düşen yük... hepsi onunla kaldı. Gökyüzü bir kez daha onu sınayacak; geçmişle yüzleşecek ve hayata tutunmayı öğrenecek.Şimdi tekrar ayağa kalkmalı, göğe bakmalı ve belki, yeniden sevebilmenin yolunu bulmalı.. "Önce vatan... sonra sen." Bir yıl dokuz ay önce sevdiği adamın olduğu bölgeyi bombalamak zorunda kalan F-16 pilotu Asena Parla ve o telsizdeki enkazı ayağa kaldırmaya gelen hırçın Yüzbaşı Yağız. Bu hikaye; aşk, fedakârlık ve görev bilinciyle gökyüzünde çarpışan bir kadının hikayesi. ***GERÇEK OLAY, KİŞİ , KURUM VE KURULUŞLARLA İLGİSİ OLMAYIP TAMAMEN HAYAL ÜRÜNÜ OLAN KURGU BİR HİKAYEDİR.***

Bir çift mavi göz, yeşil hareleri sarıp sarmaladı. Bir yanda dalgalı bir deniz, Bir yanda ıssız bir orman... Anlamadılar birbirlerine olan yakınlıklarını. Ama bir gün fark ettiler kalplerindeki sevdayı. Bazen bazı şeyler tesadüf olmazdı. Enes ve Gizem`in karşılaşması gibi...

bi oku yaaa

Mardin ağası yüzbaşı dicle`nin berdel hikayesi

GEÇMİŞİN ENKAZI: ANKA 1999 Gölcük Depremi`nde ailesini kaybeden bir bebek... Bugün ise kod adıyla anılan bir tim lideri: Yüzbaşı Ayda “Anka” Ertürk. Asker bir babanın emaneti, bir albayın öz kızı gibi büyüttüğü, disiplinli, soğukkanlı ve kararlı bir kadın. Gizli bir geçmişin, yasak bir aşkın ve sarsıcı kayıpların gölgesinde büyüdü. Şimdi, en tehlikeli görevleri üstlenen ANKA Timi`nin başında. “Anka” yeniden doğdu. Bu sefer küllerinden değil, geçmişin enkazından...

Anemoia serisi Askeri alanda abisini bulamayan Liva, bir anda yalnışlıkla Atlas`a sarıldı. Atlas, şaşkınlıkla,ona sarılan kıza bakıyordu. Liva, başını kaldırıp, "Abi..." diye fısıldadı. Atlas, derin bir nefes aldı, tebessüm ederek konuştu. "Söyle abisi"

Hava Harp okulundan mezun olduğu an Gökdoğan Timine katılması için emir alan nam-ı değer Azap, düşmanın kalbine azap olmak için kendisi gibi sağlam ekip arkadaşlarını toplar. Hepsi çok beceriklisi pilotlar olsa da, karakter olarak en sorunlu adamlardır. Onları hizaya getirmek, bu herkesin korkuyla kaçındığı adamları disipline etmek, Azap'ın en büyük problemidir.

Çünkü uzaktan kuzeni olan Erva (Ava) ile bir iddiaya girmiştir.

Tanıdığı en çetin asker olan Tugay Komutanı geçecek,

Erva'nın tanıdığı en güçlü adam olacaktır. Ava'nın uçak mühendisliği okuyup, kendi bindiği uçakları tamir etmesi kaderin ona oynadığı en kötü oyundur. Uçağının motoruna çorap sıkıştırmamasını ümit eder. Çünkü çocukken onun bisikletine bir çok kez çorap sıkıştırmıştır.

Geçmişin izleri bir bir omzuna yüklenmiş, hayattan tek bir gayesi bile kalmamışken yaptığı tek şey hakikatı savunduğu kafesti. Büyük maç gecesi aniden kaçırılarak kendisini geçmişin tozlu sayfalarında bulmuş, gerçekler bir bir önüne serilmişti. Öğrenilen gerçeklerden sonra yapılacak tek bir şey vardı. İntikam almak. Tek bır sıkıntı vardıki, bu intikamda omzunu yasladığı kişilerden biri geçmişin en derinlerinden gelen o kişiydi.

"Hüma kuşunun gölgesi kime düşerse ona koruma getirirdi." İHA takım kaptanı Mühendislik Öğrencisi Ülkü Hüma Erden & Hava Pilot Teğmen Efe Beydemir ✈️⏳️👩🏻‍💻 Kulağım feci bir gürültüyle uğulduyordu. Kontrolün elimden gitmesinden her zaman nefret etmiştim ama şu an tam olarak bu felaketi yaşıyordum. Bedenim bana itaat etmiyordu. ​Yerden destek alarak doğrulmaya çalıştım. Titreyen parmaklarım toza toprağa batıyordu. Telsiz… Telsiz neredeydi?Gerçi... Elime alsam ne yapacaktım ki sanki? Zaten şu an hiçbir sesi duyamıyordum,kulaklarımın içinde sadece tırmalayıcı bir çınlama vardı. ​Gözlerimi açamıyordum. Her bir kirpiğime sıvanan toz toprak canımı fena halde yakıyordu. Çaresizlik boğazıma oturmuş, nefesimi kesiyordu. Birden omzumda ve kolumda yabancı bir temas hissettim. Bir el bana dokunuyordu! Telsizdeki asker geçişe izim vermeyeceklerini söylemişti. O zaman bana dokunan kimdi? Yanmayı göze alıp gözlerimi zorla kırpıştırarak araladım. Görüşüm bulanıktı ama üzerindeki kıyafeti az çok seçebilmiştim.Askerdi. Sonunda gelmişlerdi! ​O an kulaklarımdaki uğultuyu da kendi ecel terlerimi de unuttum. Onların sesi ne durumdaydı, duyamıyordum; ne dendiğini, ne yaşandığını bilmiyordum ama konuşmak zorundaydım. Zamanımız yoktu. Benim paniklemeye hakkım yoktu! ​"Askerler!" dedim çaresizce. O bir şey diyor muydu bilmiyordum. Sesler hala yoktu ve benim panik yapmaya zamanım da yoktu. "İki asker var içeride! Biri karnından vuruldu, kanamayı yavaşlattım ama...Diğerinin kafa darbesi var... Göz bebekleri stabil, yine de beyin kanaması riski var müdahale lazım!" ​Art arda, nefes bile almadan döküldü kelimeler ağzımdan. Belki de sesimi çıkaramamıştım bile. Belki de planladığım şeyleri söyleyememiştim. Ne yapacağımı bilemez halde yeniden kalkmaya çalıştım. Kaç kişinin kurtulduğunu bilmem lazımdı, askerlerin nefes alıp almadığını kendi gözlerimle görmem lazımdı. Ama kalkamadım. Çenemi tutan el izin vermedi. ​Narin ama kaçmama izin vermeyen bir tutuşla çenemi kavradı beni doğrudan kendine çevirdi. ​ Ne yapıyordu bu adam? Bırakması lazımdı beni! Kalkmam, hareket etmem ve kime ne olduğuna bakmam lazımdı. ​ Ve baktım. Beni durduran elin sahibine baktım. Yüzünde bir maske vardı, toza batmıştı.Ama gözleri... Gözleri beni bu hengamenin içinde sakinleştirebilecek tek şeydi belki de. Sesler yavaş yavaş gelirken asıl duymama sebebimin panik yaptığımdan kaynaklı olduğunu anlamam çok sürmedi. Gözleri çok güzeldi.

Aker kurgusu

Babaları şehit olan çocukluk arkadaşlarının yıllar sonra tekrar buluşması

Asker-Doktor

Başlangıç tarihi : 20 Ekim 2026

Yıllar önce yanlış adamı seçmenin bedelini, bugün baba evine elinde küçük bir çocukla dönmek zorunda kalarak ödüyordu Bahar. Zamanında komşularının oğlu Serdar`la değil de, doğrusunun o olduğuna inandığı adamla evlenerek en büyük hatayı yapmıştı. Şimdi nedamet vaktiydi genç kadın için, şimdi maziye dönme vaktiydi... Giderken son gördüğü de, döndüğünde ilk bulduğu da yine Serdar olacaktı. Artık savaş pilotu, binbaşı F-16 Çelebi olan Serdar...

Gölge Timi'ne verilen yeni görev, ilk bakışta sıradan bir arama operasyonu gibi görünüyordu. Bulmaları gereken kişi genç bir kızdı. Fakat dosyadaki eksik bilgiler, karartılmış belgeler ve birbirini tutmayan ifadeler, bu görevin göründüğünden çok daha karmaşık olduğunu gösteriyordu.

Günler haftalara, haftalar aylara dönüşürken tim, kızın izini sürmek için ülkenin dört bir yanında araştırmalar yapacaktı. Her buldukları ipucu onları yeni bir soruya götürecek, her cevap başka bir sırrın kapısını aralayacaktı. Üstelik kızın geçmişiyle ilgili ortaya çıkan gerçekler, timin bildiği her şeyi sorgulamasına neden olacaktı.

Ama asıl mesele, onu bulmak değildi.

Asıl mesele, onu neden aradıklarını henüz kendilerinin bile bilmemesiydi.

Zaman geçtikçe görev, timin bütün üyeleri için kişisel bir meseleye dönüşecekti. Çünkü bazı kayıplar unutulmaz, bazı sırlar gömüldükleri yerde kalmazdı.

Ve o kız...

Belki de bütün bu hikâyenin en büyük sırrıydı.

Gölge Timi için operasyon başlamıştı. Fakat kimse bu görevin onları ne kadar değiştireceğini tahmin edemiyordu. 🔥🖤

Bu kitap; her zaman beni destekleyen, bana inanan ve her koşulda yanımda olan canım kuzenime (o kendini biliyor) ve bu hayatta henüz yaşama sebebini bulamamış herkese ithaf edilmiştir. 💙

Acılarını kimseye anlatamayıp, herkesin içinde güçlü görünürken kendi bilinçaltında savaşanlara…

Bazı insanlar vardır; sustuklarında söyleyecek sözleri olmadığı için değil, anlatsalar bile anlaşılmayacaklarını düşündükleri için susarlar. Geceleri geçmişleriyle baş başa kalır, gündüzleri hiçbir şey olmamış gibi yaşamaya devam ederler. Herkes onların güçlü olduğunu düşünür. Kimse, o gücün ardında kaç kez yorulduklarını bilmez.

Çünkü bazı yaralar görünmez. Bazı kayıpların ardından insanın içinden bir şeyler eksilir de dünya bunu fark etmeden dönmeye devam eder. Bazı insanlar sevdiklerini toprağa verdikten sonra yalnızca onları değil, kendilerinden bir parçayı da geride bırakırlar.

Ve bazen insan, kendisini en çok yaralayan şeyin geçmişi değil, geçmişiyle yaşamayı öğrenmek zorunda kalması olduğunu anlar.

Çağan Karakurt da geçmişinin gölgesinde yaşayan, nefes almayı sürdürse de hayata nasıl tutunacağını unutmuş bir adamdı.

Ta ki hayat, hiç beklemediği bir anda karşısına birini çıkarana kadar…

Belki de insanın ihtiyacı olan, bütün yaralarını iyileştirecek biri değildi. Belki de yalnızca, yaralarını saklamaktan yorulduğunda bile gitmeyecek birine ihtiyacı vardı.

Peki ya yıllardır yaşamaya bir sebep arayan bir kalp, bir gün kendi yaşama sebebini bulursa?

Keyifli okumalar. 💙🦋✨