deli bir asker ve ilk görüşte aşık olan mafyanın anlaşmalı evliliği mi!!?

ÖLÜMÜN ANKASI

Üsteğmen Asil Yıldırım. Kod adı Anka. Küçükken kaybettiği ailesinden sonra Albay Nazım ve Hatice Anne'nin kızı olur. En büyük hayali, kendisi gibi yaralı insanlara aile olmaktır.

Albay onu en belalı time verir: Ölüm Timi. Yeni adıyla Ölümün Ankası Timi. Timde 6 kişi daha vardır ve hepsinin içinde sakladığı bir yara vardır. Ve timin komutanı, Asil'i çocukken kurtaran ama sonra bırakıp giden Yüzbaşı Ateş Akın'dır. Kod adı Kül.

Bu tim sadece teröristlerle değil, kendi içindeki korkularla da savaşmak zorundadır. Birlikte gülmeyi, birlikte ağlamayı ve birlikte yeniden doğmayı öğrenmek zorundadırlar.

Çünkü Anka olmak, yanmamak değil, yandıktan sonra yeniden uçabilmektir.

Bu kitap, yalnız olmadığını düşünen herkes için.

Bir görev için şehit oldu olarak gösterilen bir askerim. Mezarımın başındakileri uzaktan izliyorum. Annemi,babamı,abimi ,kardeşimi ve dığer herkesi. Herkes teker teker gidiyordu. Annemi saat çok geç olduğumda anca kaldırdılar mezarın başından. Bense gidemedim yanına. Diyemedim "Yasıyorum sen kahrolma." Biraz daha mezara bakmayı sürdürdüm. Bende artık gitmeye hazırlanıyordum ki. Bir kadın mezarın basına geldi. Önce telefondan bir ile konuştu. Konuşmayı bitirince hattı açıp çıkardı ve kırıp cebine koydu. Sonra yavaşca çömeldi. Elini mezara koydu. Yüzünü göremiyordum. Biraz o şekilde kaldı. Bir şeyler anlattı ama duyamamıştım. Ayaklandı gitmeye ihtiyacı varmış gibi. Yüzünü gördüm. Saniyelikte olsa. Kimdi bu kadın?

"olan oldu, olan yüreğim sana yar oldu." "yar mı, yara mı?" "yara olmazsa, yar diyebilir miyiz?"

kalmak mı daha zor yoksa gitmek mi?
Bu soruyu devine sorsam kalkmak derdi çünkü geride bırakılan devindi
ama Tufan gitmek derdi çünkü giden oydu şimdi size soruyorum

Gitmek mi daha zor yoksa kalmakmı
unutmak mı unutamamak mı
sevdigini son kez gördüğünü bilmek mi
yoksa sevdigini son kez görememek mi

Mardin ağası yüzbaşı dicle`nin berdel hikayesi

Bazı hikâyeler, bir insanın hayalleriyle başlar; bu hikâye ise vatanın sessiz çağrısıyla başladı. Bir sancak, sadece bir bayrak değil; bir inancın, birliğin ve fedakârlığın simgesidir. İşte bu kitap, aynı sancak altında omuz omuza duran, farklı şehirlerden, farklı geçmişlerden gelen ama tek bir amaçta birleşen Sancak Timi`nin hikâyesini anlatıyor. Bu, yalnızca bir timin değil; her birinin ardında büyük bir hikâye taşıyan insanların, dostlukların, aşkların, kayıpların ve yeniden doğuşların romanı. Kimi vatan için, kimi sevdikleri için, kimi ise sadece doğru bildiği yolda yürüdüğü için bu ekibin bir parçası oldu. Zorlu görevler, sınırları aşan operasyonlar, karanlık geceler, sıcak çatışmalar... Ama hepsinin ortak noktası aynı: Sancak Timi! Bu kitapta, sadece bir özel harekât timinin değil; aynı idealde buluşan kadın ve erkek askerlerin, her biri ayrı bir mücadele, ayrı bir yarım kalan hayal olan hayatlarının kesişim noktasını okuyacaksınız. Çünkü bu, sadece bir timin değil... Bir ömrün hikâyesi. --- “Bizim hikâyemiz kendimizle başlamadı, bizden sonrakilerle de bitmeyecek.” — SANCAK TİMİ — DOLUNAY

Bazen çok sevdiğin biri seni durduk yere,ortada hiç bir şey yokken terk etse bile onu affedersin çünkü aşk her şeyi affeder ama aslında sen ona hiç küsmemiş olursun

Saplantılı sağlıksız ilişki vardır.

Hayatının her döneminde şiddete maruz kalan bir kız çocuğu, yıllar sonra saçının teline zarar gelse ortalığı yıkacak bir time sahip olacağını nerden bilebilirdi ki?

Onlar kim mi?

"ECEL TİMİ"

-Selam, eceliniz geldi...

Bazı insanlar ailesini kaybeder, bazılarıysa hiç tanımadığı bir ailenin özlemiyle büyür. Altı yaşındayken hayatından koparılan bir kız çocuğu, yıllar sonra kendisini bambaşka bir hayatın içinde bulur. Ona verilen isimle yaşamayı öğrenmiş, geçmişini unutmuş ve kim olduğunu sorgulamadan büyümüştür. Ta ki geçmiş, kapısını yeniden çalana kadar... Bir tarafta yıllardır kayıp kızlarını arayan bir aile, diğer tarafta birbirine kan bağıyla bağlı olmanın bile açıklayamadığı sırlar... Ve her yılbaşında farklı ailelerin hayatına son veren, yıllardır çözülemeyen 9 Numara Cinayetleri. Bir kan grubu, yıllardır saklanan gerçekler ve cevaplanmayı bekleyen sorular... Peki insan, kendi geçmişinden ne kadar kaçabilir? Ya bir gün bütün hayatının üzerine kurulduğu gerçeklerin aslında bir yalandan ibaret olduğunu öğrenirse? Çünkü bazı sırlar toprağa gömülmez. Bazıları kanla mühürlenir.

Ilk kitabimmm bu yüzden çok güzel olmayabilir umarım begenirsinizz♡♡

“Bir milyon lira. Nakit. Babanın kapısına gitmek zorunda kalmazsın.” Nizamiyenin ortasında gözlerimi hırsla süzüp, "Sence askere benzer bir halim mi var?" diyen o devasa, gıcık adam... Dün dükkanımın tavanını boyayan, bugün yeşil kamuflajının içinde karşıma dikilen koskoca Yüzbaşı Savaş Ateş Akkın’dı. Babamın "Tıpış tıpış ameliyathaneye döneceksin" baskısı bir yandaydı, cebimdeki sıfır bakiye ve hayallerimle kurduğum o bomboş atölye diğer yanda. Gururum Ankara’ya dönüp o beyaz önlüğe mahkûm olmamı engelliyordu ama İstanbul’un ortasında parasızlık boğazımı sıkıyordu. Ve Savaş, hayatımın en karanlık anında masaya o akılalmaz teklifi sürdü: 3 aylık sahte bir evlilik. "Benimle evleneceksin Doğa. Dışarıya karşı karım gibi davranacaksın, ben de atölyen için ihtiyacın olan tüm parayı ödeyeceğim." Önce masayı başına yıkmak, adama bağırıp çağırmak istedim. Ama iç sesimle verdiğim o amansız savaştan sonra arkamı dönüp, masadaki çantamı hırsla kavradım: "Sen beni parayla kandırabileceğini mi sanıyorsun gerçekten Yüzbaşı?" dedim çenemi dikleştirerek. "...Doğru düşünmüşsün. Masaya oturuyorum." İki ayrı oda, katı kurallar, peşimizde dolanan korumacı abiler, oğluna evlilik baskısı yapan bir anne ve babama karşı verdiğim büyük varoluş savaşı... Bir tıp terk tasarımcı ile sınır tanımaz bir yüzbaşının aynı çatı altındaki 3 aylık savaşı başlıyordu. Ama bilmiyorduk; kural ihlalleri, kağıt üstündeki imzalardan çok daha çabuk başlardı.

“Yıllar önce peşinden koştuğu kız, şimdi karşısında bir timin komutanı olarak duruyordu.”

Üsteğmen Mirza Karahan, yıllar önce aynı sıraları paylaştığı Umay Yılmaz`ı bir daha göreceğini hiç düşünmemişti.

Ta ki yeni görev yerine atanan tim komutanının adını duyana kadar.

Üsteğmen Umay Yılmaz.

Aynı okulda başlayan bir arkadaşlık, Kuleli`de yarım kalan duygular ve araya giren yıllar…

Şimdi ikisi de yirmi sekiz yaşında. İkisi de Üsteğmen. İkisi de kendi timinin başında.

Ve yıllar sonra yeniden karşılaştıklarında, geçmiş sandıkları kadar geride değildir.

Çünkü bazı insanlar hayatınızdan çıkar.

Ama sizden hiçbir zaman gerçekten gitmez.

Geriye kalan, bazen en unutmaya çalıştığınız kişidir.

☀️"Herkes Güneş'in ışığını gördü. Kimse içinde kopan fırtınayı fark etmedi.”☀️

Ben Güneş. Adım gibi aydınlık bir hayatım olduğu söylenemezdi. Her ne kadar dışarıdan bakıldığında mükemmel görünen, istediğim her şeye sahip olduğum bir hayatım var gibi görünse de herkesin gördüğü güçlü kadının içinde kalbi kırık sevgisiz bir kız çocuğu vardı.

Ankara'da kendi kliniği olan bir psikolog, köklü ve güçlü bir ailenin kızı, dört abinin küçük kız kardeşiydim.

Ama kimse bir insanın en büyük yalnızlığı, kalabalık bir ailenin içinde yaşayabileceğini bilmezdi.

Ben öğrendiklerimi anlatmayı değil, saklamayı seçmiştim. Bazı gerçekleri kendimden bile gizlemiştim.

Ta ki geçmiş, kapımı yeniden çalana kadar...

Çünkü bazı hikâyeler bitti sanılırdı. Bazı insanlar unutulduğuna inanırdı.

Oysa geçmiş, zamanı geldiğinde mutlaka geri dönerdi.

Ve benim geçmişimde, adını duymaktan bile kaçındığım bir adam vardı.

Yağız.

Bu kez hangi kalp daha çok kırılacaktı, bilmiyordum.

Bildiğim tek bir şey vardı önümdeki karanlık yolu ezbere yürüyecek miydim yoksa ışığımla aydınlatıp yeni yollar mı keşfedecektim?

Ben Güneş. Güneş Balım Soykan “Karanlığa alışan bir Güneş, yeniden doğmaya cesaret edebilir miydi?”

Hep beraber öğrenip görücez.

☀️☀️☀️☀️

Bir Güneş'in karanlığa mahkûm edildiği, iki kalbin aynı yolda kaybolduğu bir hikâyeydi bizimkisi.

yüzbaşı Asena kor görev icabı bir okula öğrenci kılığında girer ve oraya yeni atanan öğretmen doruk boz onun bir öğrenci olmadığından şüphelenen ilk kişi olur bu vesileyle de aralarında birşeyler oluşmaya başlar

bakalım olaylar nereye kadar ilerleyecek?

🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼

ay helooo yeni kurguma hepiniz hoşgeldiniz ballar bu kitap tamamen kurgudur ve eğlence amaçlıdır

iyi okumalar...

not: kitappadde görev icabı adında yazılan ilk ve tek kitaptır

"Karanlığın ortasında fısıldanan bir dua, namluların ucunda yeşeren bir sevdaya dönüşebilir miydi?"

Siber ağların karanlığında "Fısıltı" kod adıyla devletin dijital gözü kulağı olan Ecmel için bu hayat, sadece bir görev değil; içine gömdüğü sessiz fırtınaların ve yarım kalmış hesapların yeridir. Sahanın en keskin bordo berelisi, nam-ı diğer "azrail" Barlas ise geçmişin acısıyla bellenmiş, düşmana karşı gözünü kırpmadan yürüyen bir intikam ateşidir.

Kod adlarının ve gizli operasyonların ortasında yolları kesiştiğinde; Barlas’ın içindeki o karanlık intikam ateşi, Ecmel'in dualarıyla ve asil duruşuyla sakinleşmeye başlar. Dışarıdan bakanlar onları sert bir görevin iki neferi sanır; oysa aralarındaki bağ, nezaketin ve sadakatin ellerinde büyüyen tertemiz bir "helal sevda"dır.

Çünkü bazı sevdalar sadece kalbe değil, hem dökülen her damla yaşın hesabına hem de doğrudan vatana yazılır... ✨

“Üç yaşında kaçırıldı. Hafızasında silik hatıralardan başka bir şey yoktu. Gerçek ailesini, geçmişini, kim olduğunu bile unuttu. Ona öğretilen her şey mutlak gerçekti—ya da o öyle sanıyordu. Ama bir gün, hiç sormadığı sorular cevaplarını aramaya başladı. 22 yıl boyunca inandığı gerçekler sarsılınca, kendini tehlikeli bir oyunun içinde buldu. Peki, geçmiş onu kurtaracak mı, yoksa geri dönülmez bir karanlığa mı sürükleyecek?”

"kitabımın kurgusu çalındığı an şikayet etmekten çekinmeyeceğim!"

Hakkari'de özel timde yüzbaşı olarak görev yapan kartal Kayahan kurt ona görev verilen yere gittiğinde revirde doktor olan şeyda yılmaz ile yollarının kesişmesi ve Şeyda nın yıllar sonra karşılaştığı kişi olsada fakat kartal için aynı değildi ilk görüşüydü.
kimsesizliği ile yalnız kalmak isterken fark etmediği onu seven kimse olmayacağı doktor şeyda vardı.
hayatına kimseyi almak istemiyordu fakat doktor şeyda ya sevdalanmaktan kaçmayacaktı savaşmak kolaydı o hep savaşırdı ama bu sefer savaşda yenilecekti kehribar gözlü bir yare...

herşey beş yıl önce bir hastanede başlamıştı. beş yıl sonra ise şehitler töreninde tekrar bir araya gelmişlerdi.

onların hikayesini okuyacağız ve son belli şimdiden. sevgilerle

"Gündüzün ışığı kimliğimi korur, gecenin karanlığı ise vatanı.

Benim dünyamda bir hata, binlerce insanın hayatına mal olurdu. Bu yüzden kimseye güvenmedim, kimseyi içeri almadım. Bir asker, benim gizemimi çözmeye ant içene kadar...

O, emirlere ve disipline sadıktı; ben ise gölgelere ve kodlara. İki farklı hayat, tek bir tehlikeli görev ve kaçamadığımız o çekim.

‘Benden ne saklıyorsun?’ diye sordu.

Gülümsedim. ‘Bilmek istemeyeceğin kadar çok şey.’"

Hayat ne kadar acıdır. Ya da insanlar mı desem. 23 yılım bir yalan belki geçirdiğim çoçukluğum belki de bu hayat nereden bilirsin ki. Ben Kaan oğlum Barış Efe ile başbaşa kaldım. "Oğlum, umarım görmediğim baba sevgisini sana en güzel bir şekilde gösteririm ve sana çok iyi bir baba olabilirim Barışım benim." ★★★

eski dosların hayalleri...

Bir intikamdı , imtihan oldu.

...

Avukat Sezen Arkın.

yanlış.

Annesinin katilinin ,hak ettiği cezayı almasını sağlayamayan Avukat Sezen Arkın.

Yüzbaşı Yaman Karan.

yanlış.

Gizli belge sızdırdığına dair iftiraya uğrayan ve görevden uzaklaştırılan Yaman Karan.

Bir asker ve bir avukat bilinmeyen bir yola adım attılar. Amaçları ortaktı .O da katili bulmaktı ama ikisinin de hesaba katmadığı bir şey gerçek vardı o da kader...

Kader onlar için bambaşka bir yol hazırlamıştı...

Bazı savaşlar cephede kazanılır, bazıları vicdanda. En zoru ise ikisini aynı anda vermektir.”

"Hüma kuşunun gölgesi kime düşerse ona koruma getirirdi." İHA takım kaptanı Mühendislik Öğrencisi Ülkü Hüma Erden & Hava Pilot Teğmen Efe Beydemir ✈️⏳️👩🏻‍💻 Kulağım feci bir gürültüyle uğulduyordu. Kontrolün elimden gitmesinden her zaman nefret etmiştim ama şu an tam olarak bu felaketi yaşıyordum. Bedenim bana itaat etmiyordu. ​Yerden destek alarak doğrulmaya çalıştım. Titreyen parmaklarım toza toprağa batıyordu. Telsiz… Telsiz neredeydi?Gerçi... Elime alsam ne yapacaktım ki sanki? Zaten şu an hiçbir sesi duyamıyordum,kulaklarımın içinde sadece tırmalayıcı bir çınlama vardı. ​Gözlerimi açamıyordum. Her bir kirpiğime sıvanan toz toprak canımı fena halde yakıyordu. Çaresizlik boğazıma oturmuş, nefesimi kesiyordu. Birden omzumda ve kolumda yabancı bir temas hissettim. Bir el bana dokunuyordu! Telsizdeki asker geçişe izim vermeyeceklerini söylemişti. O zaman bana dokunan kimdi? Yanmayı göze alıp gözlerimi zorla kırpıştırarak araladım. Görüşüm bulanıktı ama üzerindeki kıyafeti az çok seçebilmiştim.Askerdi. Sonunda gelmişlerdi! ​O an kulaklarımdaki uğultuyu da kendi ecel terlerimi de unuttum. Onların sesi ne durumdaydı, duyamıyordum; ne dendiğini, ne yaşandığını bilmiyordum ama konuşmak zorundaydım. Zamanımız yoktu. Benim paniklemeye hakkım yoktu! ​"Askerler!" dedim çaresizce. O bir şey diyor muydu bilmiyordum. Sesler hala yoktu ve benim panik yapmaya zamanım da yoktu. "İki asker var içeride! Biri karnından vuruldu, kanamayı yavaşlattım ama...Diğerinin kafa darbesi var... Göz bebekleri stabil, yine de beyin kanaması riski var müdahale lazım!" ​Art arda, nefes bile almadan döküldü kelimeler ağzımdan. Belki de sesimi çıkaramamıştım bile. Belki de planladığım şeyleri söyleyememiştim. Ne yapacağımı bilemez halde yeniden kalkmaya çalıştım. Kaç kişinin kurtulduğunu bilmem lazımdı, askerlerin nefes alıp almadığını kendi gözlerimle görmem lazımdı. Ama kalkamadım. Çenemi tutan el izin vermedi. ​Narin ama kaçmama izin vermeyen bir tutuşla çenemi kavradı beni doğrudan kendine çevirdi. ​ Ne yapıyordu bu adam? Bırakması lazımdı beni! Kalkmam, hareket etmem ve kime ne olduğuna bakmam lazımdı. ​ Ve baktım. Beni durduran elin sahibine baktım. Yüzünde bir maske vardı, toza batmıştı.Ama gözleri... Gözleri beni bu hengamenin içinde sakinleştirebilecek tek şeydi belki de. Sesler yavaş yavaş gelirken asıl duymama sebebimin panik yaptığımdan kaynaklı olduğunu anlamam çok sürmedi. Gözleri çok güzeldi.