İki farklı hayat… Biri minik kalplere dokunmak için çabalayan bir öğretmen. Diğeri vatanı için canını dişine takan bir asker. Bu kitapta helal aşkı göreceksiniz, aile sevgisinin sıcacık gölgesine sığınacaksınız. Dostluk bağının ne kadar güçlü ve sarsılmaz olduğunu hissedeceksiniz.

Saplantılı sağlıksız ilişki vardır.

karanlığa saklanabilirsin ama ateşten kaçamazsın

Bir görev için şehit oldu olarak gösterilen bir askerim. Mezarımın başındakileri uzaktan izliyorum. Annemi,babamı,abimi ,kardeşimi ve dığer herkesi. Herkes teker teker gidiyordu. Annemi saat çok geç olduğumda anca kaldırdılar mezarın başından. Bense gidemedim yanına. Diyemedim "Yasıyorum sen kahrolma." Biraz daha mezara bakmayı sürdürdüm. Bende artık gitmeye hazırlanıyordum ki. Bir kadın mezarın basına geldi. Önce telefondan bir ile konuştu. Konuşmayı bitirince hattı açıp çıkardı ve kırıp cebine koydu. Sonra yavaşca çömeldi. Elini mezara koydu. Yüzünü göremiyordum. Biraz o şekilde kaldı. Bir şeyler anlattı ama duyamamıştım. Ayaklandı gitmeye ihtiyacı varmış gibi. Yüzünü gördüm. Saniyelikte olsa. Kimdi bu kadın?

“Yıllar önce peşinden koştuğu kız, şimdi karşısında bir timin komutanı olarak duruyordu.”

Üsteğmen Mirza Karahan, yıllar önce aynı sıraları paylaştığı Umay Yılmaz`ı bir daha göreceğini hiç düşünmemişti.

Ta ki yeni görev yerine atanan tim komutanının adını duyana kadar.

Üsteğmen Umay Yılmaz.

Aynı okulda başlayan bir arkadaşlık, Kuleli`de yarım kalan duygular ve araya giren yıllar…

Şimdi ikisi de yirmi sekiz yaşında. İkisi de Üsteğmen. İkisi de kendi timinin başında.

Ve yıllar sonra yeniden karşılaştıklarında, geçmiş sandıkları kadar geride değildir.

Çünkü bazı insanlar hayatınızdan çıkar.

Ama sizden hiçbir zaman gerçekten gitmez.

Geriye kalan, bazen en unutmaya çalıştığınız kişidir.

Yeni bir kurguuu

deli bir asker ve ilk görüşte aşık olan mafyanın anlaşmalı evliliği mi!!?

"Bazı vedalar, kalanları gidenlerden daha çok öldürür."
Yüzbaşı Evren Merih Koçer için hayat, koordinatlardan ve emirlerden ibaretti. Ta ki en yakın arkadaşı kollarında son nefesini verene kadar. Devran’ın ona bıraktığı veda mektubu, bir helallik isteği değil, büyük bir yalanın itirafıydı.
Şehadet haberiyle yıkılan Leyla, sevdiği adamın yasını tutmaya hazırlanıyordu. Ancak Evren Komutan kapısına geldiğinde, getirdiği şey sadece bir Türk bayrağı ve bir künye değildi. Getirdiği şey, Leyla’nın tüm geçmişini silecek olan acı bir gerçekti.
Devran gitmişti ama geride, kimsenin varlığından haberdar olmadığı bir çocuk ve o çocuğu bulmak zorunda olan iki yabancı bırakmıştı.
Kırık bir künyenin birleştirdiği bu iki insan, ihanetin soğuk yüzüne rağmen birbirlerine tutunabilir mi? Yoksa o büyük sır, onları da mı parçalayacak?
Burası, sözün bittiği yer değil; yalanın bittiği, yangının başladığı yer.

Çocukken babasının düşmanları tarafından kaçırılan Pars, yıllar boyunca kendisini kaçıran insanların arasında büyür. Onlardan nasıl terörist olunacağını, nasıl silah tutulacağını hatta nasıl birisini öldüreceğine kadar her türlü kötü şeyi öğrenir.

Sekiz yaşına geldiğinde ise kampa düzenlenen bir saldırıda askerler tarafından kaçırılıp öğrendiği her şeyin bir yalan olduğunu öğrenir.

İki yıl boyunca askeri düzeyde eğitim görüp on yaşına geldiğinde tekrardan kampa geri dönüş yapar. Ancak bu sefer kimsenin bilmediği bir gerçek vardır: Pars, karşı tarafın içine sızmış gizli bir ajandır. Yıllardır yüzünü kimsenin görmediği ve yalnızca "Binbaşı Tilki" kod adıyla tanınan Pars'ın hayatı yıllardır gittiği görevler ile moroton haline gelmişken aniden öğrendiği olaylar ve geçmişine dair gerçeklerin ortaya çıkmasıyla tamamen değişmeye başlar.

Bir yanda yıllardır öldüğüne inanan ailesi, diğer yanda kendisinden saklanan gerçekler vardır. Pars'ın geçmişiyle yüzleşmesi yalnızca kim olduğunu değil, kime güvenebileceğini de sorgulamasına neden olacaktır.

Yıllardır yaşadığı hayatın bir yalan üzerine kurulduğu ve güvendiği herkesin ona yalan söylediğini öğrenince tam her şey yerli yerine oturacakken aniden gelişen olaylar ile bütün yaşadıkları en başa dönecekti.

Yıllardır neler yaşadığından bir haber bir şekilde tekrardan eski düzenine geri dönüş yapacaktı.

Bazen çok sevdiğin biri seni durduk yere,ortada hiç bir şey yokken terk etse bile onu affedersin çünkü aşk her şeyi affeder ama aslında sen ona hiç küsmemiş olursun

Ilk kitabimmm bu yüzden çok güzel olmayabilir umarım begenirsinizz♡♡

BÜTÜN İNSANLAR, HER KARANLIĞIN İÇİNDE EN UFAK DA OLSA BİR UMUT, BİR IŞIK OLDUĞUNU SÖYLER. PEKİ YA KARANLIK, İNSANIN EVİ OLMUŞSA? YA O EVDE EN UFAK BİR IŞIĞA BİLE YER KALMAMIŞSA?

İNSAN BAZEN GELECEĞE YÜRÜDÜĞÜNÜ SANIR. OYSA ATTIĞI HER ADIMDA BİRAZ DAHA MAZİYE YENİLİR. ÇÜNKÜ BAZI GEÇMİŞLER UNUTULMAZ, BAZI KAYIPLAR KABULLENİLMEZ VE BAZI YARALAR ZAMAN GEÇTİKÇE YALNIZCA SESSİZLEŞİR.

BAZI İNSANLAR VARDIR; YÜZLERİNE BAKTIĞINIZDA YALNIZCA SESSİZLİK GÖRÜRSÜNÜZ. OYSA GÖZLERİNİN ARDINDA KİMSENİN BİLMEDİĞİ SAVAŞLAR, GECELERİN BİLE SUSTURAMADIĞI ANILAR VE HİÇ KAPANMAMIŞ YARALAR SAKLIDIR.

ÇAĞAN KARAKURT DA GEÇMİŞİNİN GÖLGESİNDE YAŞAMAYI ÖĞRENMİŞ BİR ADAMDI.

BİR ÜNİFORMANIN ARDINA SAKLADIĞI ACILARI, KİMSEYE ANLATMADIĞI KAYIPLARI VE SUSTUKÇA DERİNLEŞEN YARALARI VARDI. VATANI UĞRUNA VERDİĞİ MÜCADELEDE NİCE KEZ KENDİ HAYATINI İKİNCİ PLANA ATMIŞ, BAŞKALARINI KORURKEN KENDİNDEN EKSİLENLERİ FARK ETMEMİŞTİ.

ONUN İÇİN BAZI İSİMLER ARTIK YALNIZCA HATIRALARDAN İBARETTİ. BAZI GECELER, ÜZERİNDEN YILLAR GEÇSE BİLE HÂLÂ İLK GÜNKÜ KADAR UZUNDU.

YANINDA OMUZ OMUZA YÜRÜDÜĞÜ İNSANLAR, UĞRUNA YEMİN ETTİĞİ BİR VATAN VE KİMSENİN BİLMEDİĞİ BİR GEÇMİŞ...

FAKAT İNSAN, NE KADAR GÜÇLÜ GÖRÜNÜRSE GÖRÜNSÜN, GEÇMİŞİNDEN KAÇABİLİR MİYDİ?

YA DA BAZI KARŞILAŞMALAR, YILLARDIR KAPALI TUTULAN KAPILARI YENİDEN ARALAMAYA YETER MİYDİ?

AMA HER KARANLIĞIN BİR ÇIKIŞI VAR MIYDI GERÇEKTEN?

YOKSA BAZI HİKÂYELER, IŞIĞA KAVUŞMAK İÇİN DEĞİL, KARANLIĞIN İÇİNDE DAHA NE KADAR ŞEYİN KAYBEDİLEBİLECEĞİNİ GÖSTERMEK İÇİN Mİ YAZILIRDI?

———————

BU KİTAP; HER ZAMAN BENİ DESTEKLEYEN, BANA İNANAN VE HER KOŞULDA YANIMDA OLAN CANIM KUZENİME (O KENDİNİ BİLİYOR) VE BU HAYATTA HENÜZ YAŞAMA SEBEBİNİ BULAMAMIŞ HERKESE İTHAF EDİLMİŞTİR. 💙

ACILARINI KİMSEYE ANLATAMAYIP, HERKESİN İÇİNDE GÜÇLÜ GÖRÜNÜRKEN KENDİ BİLİNÇALTINDA SAVAŞANLARA…

KEYİFLİ OKUMALAR. 💙🦋

Üsteğmen Diyar Demir için askerlik bir meslek değil, hayattı. Ta ki timin başına sert ve acımasız komutan Altan atanana kadar. Biri emir vermeye, diğeri boyun eğmemeye yeminliydi. Ama görevler, operasyonlar ve ölümle burun buruna gelinen anlar aralarında inattan daha güçlü bir şey başlatacaktı.

GEÇMİŞİN ENKAZI: ANKA 1999 Gölcük Depremi`nde ailesini kaybeden bir bebek... Bugün ise kod adıyla anılan bir tim lideri: Yüzbaşı Ayda “Anka” Ertürk. Asker bir babanın emaneti, bir albayın öz kızı gibi büyüttüğü, disiplinli, soğukkanlı ve kararlı bir kadın. Gizli bir geçmişin, yasak bir aşkın ve sarsıcı kayıpların gölgesinde büyüdü. Şimdi, en tehlikeli görevleri üstlenen ANKA Timi`nin başında. “Anka” yeniden doğdu. Bu sefer küllerinden değil, geçmişin enkazından...

Mardin ağası yüzbaşı dicle`nin berdel hikayesi

Bir insan vücudunda 2 tane kalp olur mu? Tıpta olmaz ama benim kalbimde bir üsteğmenin kalbi var ve işin kötüsü ben ne yapacağımı bilmiyorum. Ya o kalbi söküp eline vereceğim ya da içimde taşımaya devam edeceğim... *** Bu kitabın kurgusu tamamen şahsıma ait olup, içinde geçen olaylar, kurumlar ve kuruluşların gerçek hayatla hiçbir bağlantısı yoktur. Başlanma tarihi: 31/08/25

Uluslararası kanlı bir örgütü bitirmek için bir araya gelen ekip.

‘Kök’ümüz gökte, kalplerimiz bir.

“Türk, yııldırımdır, kasırgadır, dünyayı aydınIatan güneştir.” Mustafa Kemal Atatürk

Ceylan ve Yavuz'un hikâyesini burada, sizinle paylaşmaya başlıyorum.

İlk kez platformlarda hikâyemi bölüm bölüm yayınlıyorum. Hem çok heyecanlıyım hem de biraz tedirgin, açıkçası...

Shopier'de satışta olan kitaptan biraz farklı olacak . Burada hikâyeyi daha ayrıntılı, daha içten ve özellikle Ceylan ile Yavuz'un kendi ağızlarından anlatacağım. Onların gözünden, onların kalbinden okuyacaksınız.

Yazım hatalarım olursa şimdiden kusura bakmayın, elimden geldiğince düzgün yazmaya çalışacağım.

Tüm hakları saklıdır

Sana sıkılan kurşun yüreğime saplanır.

Çocukluk aşkı olan Asker ve savcı yıllar sonra bir yangın yüzünden karşılaşırlar ve bir görev sayesinde yolları tekrar kesişir ve anlaşmalı evlilik yapmak zorunda kalırlar

( Arkadaşlar öncelikle kitapta bir çok noktalama işaretlerinin eksiği var ve bir kaç birşey daha eksik onları sonra düzelticem )

☀️"Herkes Güneş'in ışığını gördü. Kimse içinde kopan fırtınayı fark etmedi.”☀️

Ben Güneş. Adım gibi aydınlık bir hayatım olduğu söylenemezdi. Her ne kadar dışarıdan bakıldığında mükemmel görünen, istediğim her şeye sahip olduğum bir hayatım var gibi görünse de herkesin gördüğü güçlü kadının içinde kalbi kırık sevgisiz bir kız çocuğu vardı.

Ankara'da kendi kliniği olan bir psikolog, köklü ve güçlü bir ailenin kızı, dört abinin küçük kız kardeşiydim.

Ama kimse bir insanın en büyük yalnızlığı, kalabalık bir ailenin içinde yaşayabileceğini bilmezdi.

Ben öğrendiklerimi anlatmayı değil, saklamayı seçmiştim. Bazı gerçekleri kendimden bile gizlemiştim.

Ta ki geçmiş, kapımı yeniden çalana kadar...

Çünkü bazı hikâyeler bitti sanılırdı. Bazı insanlar unutulduğuna inanırdı.

Oysa geçmiş, zamanı geldiğinde mutlaka geri dönerdi.

Ve benim geçmişimde, adını duymaktan bile kaçındığım bir adam vardı.

Yağız.

Bu kez hangi kalp daha çok kırılacaktı, bilmiyordum.

Bildiğim tek bir şey vardı önümdeki karanlık yolu ezbere yürüyecek miydim yoksa ışığımla aydınlatıp yeni yollar mı keşfedecektim?

Ben Güneş. Güneş Balım Soykan “Karanlığa alışan bir Güneş, yeniden doğmaya cesaret edebilir miydi?”

Hep beraber öğrenip görücez.

☀️☀️☀️☀️

Bir Güneş'in karanlığa mahkûm edildiği, iki kalbin aynı yolda kaybolduğu bir hikâyeydi bizimkisi.

İleride ki yapılan kendi cenaze törenime bakıyordum. Evet yanlış duymadınız kendi cenaze törenim. İşte böyle başlamıştı, 15 yaşında ki Hazal ölmüş, 25 yaşında yeni bir Clara gelmişti dünyaya...

"Yaprak, sana bir şey anlatmak istiyorum." "Dinliyorum sevgilim..." Atila gözlerini kaçırmadan, buz gibi bir sesle konuştu: "Yaprak, ben aslında seni hiç sevmedim. Sadece duygularınla eğlenmek için seninle takıldım. Yani anlayacağın, seni kullandım. Her şey yalandı." Yaprak’ın yüzündeki gülümseme donup kaldı. "Atila, bu bir şaka, değil mi?" "Hayır Yaprak, hiç de şaka değil. Ben kadınların duygularını kullanmayı seven biriyim. Sen de o vaktimi geçirdiğim, zevk aldığım kızlardan birisin. O yüzden bu saçma ilişkiyi daha fazla uzatmayalım."

bi oku yaaa

kalmak mı daha zor yoksa gitmek mi?
Bu soruyu devine sorsam kalkmak derdi çünkü geride bırakılan devindi
ama Tufan gitmek derdi çünkü giden oydu şimdi size soruyorum

Gitmek mi daha zor yoksa kalmakmı
unutmak mı unutamamak mı
sevdigini son kez gördüğünü bilmek mi
yoksa sevdigini son kez görememek mi