Bir görev için şehit oldu olarak gösterilen bir askerim. Mezarımın başındakileri uzaktan izliyorum. Annemi,babamı,abimi ,kardeşimi ve dığer herkesi. Herkes teker teker gidiyordu. Annemi saat çok geç olduğumda anca kaldırdılar mezarın başından. Bense gidemedim yanına. Diyemedim "Yasıyorum sen kahrolma." Biraz daha mezara bakmayı sürdürdüm. Bende artık gitmeye hazırlanıyordum ki. Bir kadın mezarın basına geldi. Önce telefondan bir ile konuştu. Konuşmayı bitirince hattı açıp çıkardı ve kırıp cebine koydu. Sonra yavaşca çömeldi. Elini mezara koydu. Yüzünü göremiyordum. Biraz o şekilde kaldı. Bir şeyler anlattı ama duyamamıştım. Ayaklandı gitmeye ihtiyacı varmış gibi. Yüzünü gördüm. Saniyelikte olsa. Kimdi bu kadın?

"Hüma kuşunun gölgesi kime düşerse ona koruma getirirdi." İHA takım kaptanı Mühendislik Öğrencisi Ülkü Hüma Erden & Hava Pilot Teğmen Efe Beydemir ✈️⏳️👩🏻‍💻 Kulağım feci bir gürültüyle uğulduyordu. Kontrolün elimden gitmesinden her zaman nefret etmiştim ama şu an tam olarak bu felaketi yaşıyordum. Bedenim bana itaat etmiyordu. ​Yerden destek alarak doğrulmaya çalıştım. Titreyen parmaklarım toza toprağa batıyordu. Telsiz… Telsiz neredeydi?Gerçi... Elime alsam ne yapacaktım ki sanki? Zaten şu an hiçbir sesi duyamıyordum,kulaklarımın içinde sadece tırmalayıcı bir çınlama vardı. ​Gözlerimi açamıyordum. Her bir kirpiğime sıvanan toz toprak canımı fena halde yakıyordu. Çaresizlik boğazıma oturmuş, nefesimi kesiyordu. Birden omzumda ve kolumda yabancı bir temas hissettim. Bir el bana dokunuyordu! Telsizdeki asker geçişe izim vermeyeceklerini söylemişti. O zaman bana dokunan kimdi? Yanmayı göze alıp gözlerimi zorla kırpıştırarak araladım. Görüşüm bulanıktı ama üzerindeki kıyafeti az çok seçebilmiştim.Askerdi. Sonunda gelmişlerdi! ​O an kulaklarımdaki uğultuyu da kendi ecel terlerimi de unuttum. Onların sesi ne durumdaydı, duyamıyordum; ne dendiğini, ne yaşandığını bilmiyordum ama konuşmak zorundaydım. Zamanımız yoktu. Benim paniklemeye hakkım yoktu! ​"Askerler!" dedim çaresizce. O bir şey diyor muydu bilmiyordum. Sesler hala yoktu ve benim panik yapmaya zamanım da yoktu. "İki asker var içeride! Biri karnından vuruldu, kanamayı yavaşlattım ama...Diğerinin kafa darbesi var... Göz bebekleri stabil, yine de beyin kanaması riski var müdahale lazım!" ​Art arda, nefes bile almadan döküldü kelimeler ağzımdan. Belki de sesimi çıkaramamıştım bile. Belki de planladığım şeyleri söyleyememiştim. Ne yapacağımı bilemez halde yeniden kalkmaya çalıştım. Kaç kişinin kurtulduğunu bilmem lazımdı, askerlerin nefes alıp almadığını kendi gözlerimle görmem lazımdı. Ama kalkamadım. Çenemi tutan el izin vermedi. ​Narin ama kaçmama izin vermeyen bir tutuşla çenemi kavradı beni doğrudan kendine çevirdi. ​ Ne yapıyordu bu adam? Bırakması lazımdı beni! Kalkmam, hareket etmem ve kime ne olduğuna bakmam lazımdı. ​ Ve baktım. Beni durduran elin sahibine baktım. Yüzünde bir maske vardı, toza batmıştı.Ama gözleri... Gözleri beni bu hengamenin içinde sakinleştirebilecek tek şeydi belki de. Sesler yavaş yavaş gelirken asıl duymama sebebimin panik yaptığımdan kaynaklı olduğunu anlamam çok sürmedi. Gözleri çok güzeldi.

Bazı insanlar ailesini kaybeder, bazılarıysa hiç tanımadığı bir ailenin özlemiyle büyür. Altı yaşındayken hayatından koparılan bir kız çocuğu, yıllar sonra kendisini bambaşka bir hayatın içinde bulur. Ona verilen isimle yaşamayı öğrenmiş, geçmişini unutmuş ve kim olduğunu sorgulamadan büyümüştür. Ta ki geçmiş, kapısını yeniden çalana kadar... Bir tarafta yıllardır kayıp kızlarını arayan bir aile, diğer tarafta birbirine kan bağıyla bağlı olmanın bile açıklayamadığı sırlar... Ve her yılbaşında farklı ailelerin hayatına son veren, yıllardır çözülemeyen 9 Numara Cinayetleri. Bir kan grubu, yıllardır saklanan gerçekler ve cevaplanmayı bekleyen sorular... Peki insan, kendi geçmişinden ne kadar kaçabilir? Ya bir gün bütün hayatının üzerine kurulduğu gerçeklerin aslında bir yalandan ibaret olduğunu öğrenirse? Çünkü bazı sırlar toprağa gömülmez. Bazıları kanla mühürlenir.

"kitabımın kurgusu çalındığı an şikayet etmekten çekinmeyeceğim!"

Hakkari'de özel timde yüzbaşı olarak görev yapan kartal Kayahan kurt ona görev verilen yere gittiğinde bir köy öğretmeni olan şeyda yılmaz ile yollarının kesişmesi Şeyda nın yıllar sonra karşılaştığı kişi olsada aynı yerde, fakat kartal için aynı değildi ilk görüşüydü.

onların hikayesini okuyacağız ve son belli şimdiden. sevgilerle

Çocukluğunu babasının gözlerinin önünde şehit edilmesiyle kaybeden Eflin, onun bıraktığı izden yürüyerek asker olmuştur. Ancak yeni hayatı, sadece bir meslekten ibaret değildir. Karan’la kesişen yolu, hem geçmişin sırlarını hem de kalbinin hiç bilmediği bir yönünü ortaya çıkaracaktır.

yüzbaşı Asena kor görev icabı bir okula öğrenci kılığında girer ve oraya yeni atanan öğrentmen doruk boz onun bir öğrenci olmadığından şüphelenen ilk kişi olur bu vesileyle de aralarında birşeyler oluşmaya başlar

bakalım olaylar nereye kadar ilerleyecek?

🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼

ay helooo yeni kurguma hepiniz hoşgeldiniz ballar bu kitap tamamen kurgudur ve eğlence amaçlıdır

iyi okumalar...

not: kitappadde görev icabı adında yazılan ilk ve tek kitaptır

Asker-Doktor

Başlangıç tarihi : 20 Ekim 2026

karanlığa saklanabilirsin ama ateşten kaçamazsın

"Üsteğmen... Evlensen ya benle." Dört kelime. İki hayatı bilinmez bir oyuna sürükleyen dört kelime. Peri`nin sığınacak bir liman ararken tutunduğu tek adam. Ve Mahir`in aklını susturup kalbini dinlemek zorunda kaldığı tek kadın.

Görev yemini eden iki asker...

Geçmişte yarım kalmış bir hesap...

Ve gölgelerin arasından hareket eden uluslararası bir suç örgütü: Shadow.

Üsteğmen Betül Yıldırım, Göktürk Timi`ne katıldığında onu yalnızca zorlu görevlerin beklediğini sanıyordu. Ancak karşısında, dört yıl önce ardında bırakmak istediği bir isim vardı: Yüzbaşı Yiğit Karaca.

Bir yanda vatan için verilen amansız mücadele...

Diğer yanda güveni sınayan sırlar, içeride saklanan bir köstebek ve her adımı önceden hesaplayan tehlikeli bir örgüt...

Betül ve Yiğit, görev uğruna omuz omuza savaşırken geçmişin yaralarını da yeniden açmak zorunda kalacak.

Peki ya en büyük savaş, düşmana karşı değil de kalplerine karşıysa?

Bazı görevler hayat kurtarır... Bazıları ise insanın kaderini değiştirir.

İki farklı hayat… Biri minik kalplere dokunmak için çabalayan bir öğretmen. Diğeri vatanı için canını dişine takan bir asker. Bu kitapta helal aşkı göreceksiniz, aile sevgisinin sıcacık gölgesine sığınacaksınız. Dostluk bağının ne kadar güçlü ve sarsılmaz olduğunu hissedeceksiniz.

Saplantılı sağlıksız ilişki vardır.

Çocukluk aşkı olan Asker ve savcı yıllar sonra bir yangın yüzünden karşılaşırlar ve bir görev sayesinde yolları tekrar kesişir ve anlaşmalı evlilik yapmak zorunda kalırlar

( Arkadaşlar öncelikle kitapta bir çok noktalama işaretlerinin eksiği var ve bir kaç birşey daha eksik onları sonra düzelticem )

Bir insan vücudunda 2 tane kalp olur mu? Tıpta olmaz ama benim kalbimde bir üsteğmenin kalbi var ve işin kötüsü ben ne yapacağımı bilmiyorum. Ya o kalbi söküp eline vereceğim ya da içimde taşımaya devam edeceğim... *** Bu kitabın kurgusu tamamen şahsıma ait olup, içinde geçen olaylar, kurumlar ve kuruluşların gerçek hayatla hiçbir bağlantısı yoktur. Başlanma tarihi: 31/08/25

Mardin ağası yüzbaşı dicle`nin berdel hikayesi

"Bazı vedalar, kalanları gidenlerden daha çok öldürür." Yüzbaşı Evren Merih Koçer için hayat, koordinatlardan ve emirlerden ibaretti. Ta ki en yakın arkadaşı kollarında son nefesini verene kadar. Devran’ın ona bıraktığı veda mektubu, bir helallik isteği değil, büyük bir yalanın itirafıydı. Şehadet haberiyle yıkılan Leyla, sevdiği adamın yasını tutmaya hazırlanıyordu. Ancak Evren Komutan kapısına geldiğinde, getirdiği şey sadece bir Türk bayrağı ve bir künye değildi. Getirdiği şey, Leyla’nın tüm geçmişini silecek olan acı bir gerçekti. Devran gitmişti ama geride, kimsenin varlığından haberdar olmadığı bir çocuk ve o çocuğu bulmak zorunda olan iki yabancı bırakmıştı. Kırık bir künyenin birleştirdiği bu iki insan, ihanetin soğuk yüzüne rağmen birbirlerine tutunabilir mi? Yoksa o büyük sır, onları da mı parçalayacak? Burası, sözün bittiği yer değil; yalanın bittiği, yangının başladığı yer.

eski dosların hayalleri...

"Yaprak, sana bir şey anlatmak istiyorum." "Dinliyorum sevgilim..." Atila gözlerini kaçırmadan, buz gibi bir sesle konuştu: "Yaprak, ben aslında seni hiç sevmedim. Sadece duygularınla eğlenmek için seninle takıldım. Yani anlayacağın, seni kullandım. Her şey yalandı." Yaprak’ın yüzündeki gülümseme donup kaldı. "Atila, bu bir şaka, değil mi?" "Hayır Yaprak, hiç de şaka değil. Ben kadınların duygularını kullanmayı seven biriyim. Sen de o vaktimi geçirdiğim, zevk aldığım kızlardan birisin. O yüzden bu saçma ilişkiyi daha fazla uzatmayalım."

Bazen çok sevdiğin biri seni durduk yere,ortada hiç bir şey yokken terk etse bile onu affedersin çünkü aşk her şeyi affeder ama aslında sen ona hiç küsmemiş olursun

KÜLLERİN ALTINDA

Her yaranın bir izi vardır.

Bazı izler tane işler.

Bazıları ise ruha...

Üsteğmen, geçmişinin yükünü sessizce omuzlarında taşıyan, duygularını görevine gömmüş başarılı bir askerdir.

Hayatı boyunca tek bir şeye inanmıştır:

Vatan uğruna gerekirse her şey feda edilir.

Yeni görevi, düşman topraklarında esir tutulan Kartal Timini kurtarmaktır. Başarılı olması neredeyse imkansız olan bu operasyon, onu yanlızca savaşın ortasında değil, hiç hesap etmediği duyguların da içine sürükler.

Fakat savaşın gizlediği sırlar,

kurşunlardan daha ağırdır.

Aylar sonra ortaya çıkan bir kayıt,

yıllardır doğru sandığı her şeyi yerle bir eder.

Geçmiş yeniden gün yüzüne çıkarken, dost ve düşman arasındaki çizgi silinmeye başlar.

Çünkü bazı gerçekler ne kadar derine

gömülürse gömülsün...

Bir gün mutlaka küllerin altından çıkar.

Ve o gün geldiğinde, hiçbir hayat eskisi

gibi kalmaz.

"Gündüzün ışığı kimliğimi korur, gecenin karanlığı ise vatanı.

Benim dünyamda bir hata, binlerce insanın hayatına mal olurdu. Bu yüzden kimseye güvenmedim, kimseyi içeri almadım. Bir asker, benim gizemimi çözmeye ant içene kadar...

O, emirlere ve disipline sadıktı; ben ise gölgelere ve kodlara. İki farklı hayat, tek bir tehlikeli görev ve kaçamadığımız o çekim.

‘Benden ne saklıyorsun?’ diye sordu.

Gülümsedim. ‘Bilmek istemeyeceğin kadar çok şey.’"

“Unutmak bir seçimdi… hatırlamak ise bedeli olan bir savaş.”

Geçmişi elinden alınmış bir kadın…

Vatanı uğruna her şeyinden vazgeçmeye hazır bir asker…

Ve kaderin birbirine bağladığı iki hayat…

Yüzbaşı Börte Aybike Kaya, hafızasını geri kazandıktan sonra kendini devletin en gizli operasyonlarının içinde bulur. Bir yandan geçmişinin karanlık sırlarıyla yüzleşirken, diğer yandan ülkesini tehdit eden büyük bir terör yapılanmasının içine sızarak ölümle burun buruna gelir.

Aylar süren gizli görevler, ihanetler, kayıplar ve zorlu operasyonlar onu her geçen gün daha da güçlendirir. Ancak en büyük sınavı, görev ile kalbi arasında seçim yapmak zorunda kaldığında başlayacaktır.

Özel Kuvvetler Binbaşısı ve aynı zamanda Cumhuriyet Savcısı Arslan Kaya ile yolları kesiştiğinde, ikisi de hislerine rağmen görevlerini her şeyin önünde tutmayı seçer. Fakat bazen kader, en sağlam duvarları bile yıkacak kadar güçlüdür.

Aile bağlarının sıcaklığı, tim ruhunun sarsılmaz güveni ve vatan sevgisinin gölgesinde; Börte ve Arslan, hem birbirlerine hem de ülkelerine verdikleri sözü yerine getirebilmek için mücadele edecektir.

Çünkü bazı savaşlar sadece cephede verilmez…

Bazıları ise kalbin tam ortasında başlar.

Aşk, sadakat ve fedakârlığın iç içe geçtiği bu hikâyede, her operasyon yeni bir sır, her adım yeni bir sınavdır.

UYARI!!! (HİKAYEDE ADI GEÇEN KİŞİLER VE OLAYLAR TAMAMEN BENİM HAYAL DÜNYAMA AİTTİR GERÇEKLİK PAYI YOKTUR…!)

❤️‍🔥🖤⚜️ Eskiden burada popüler olmuş kurgumu okurlarımın mesajları ve daha rahat bitirebilmeleri için yeniden buraya yüklüyorum. Finale kadar iki kitabın yüklenmesi sanıyorum bir haftayı bulur. keyifli okumalar..

⚜️⚜️⚜️

“Dinlediğim en büyük aşk hikâyesi acı dolu kıssalardan yontulmuştu. Zaman, hayata sadıktı. Ne bir saniye erken geldi, ne bir nefes geç kaldı. Hayat ise bir urgan misali, kimi anda uzadı kimi anda bitti. Kimini bekletmeden aldı, kimini yaşarken unuttu. ”

“On üç yıl…”

“On üç yıl, üç ay, bir gün.”

•Mit, Askeri Kurgudur.

•Aksiyon/Romantik bir kitaptır.

**Yer yer şiddet ve yetişkin ögeler içermektedir.

•kitap boyunca ipuçlarını takip ederek sizler de kitap akışına dahil olabilirsiniz.

“Yıllar önce peşinden koştuğu kız, şimdi karşısında bir timin komutanı olarak duruyordu.”

Üsteğmen Mirza Karahan, yıllar önce aynı sıraları paylaştığı Umay Yılmaz`ı bir daha göreceğini hiç düşünmemişti.

Ta ki yeni görev yerine atanan tim komutanının adını duyana kadar.

Üsteğmen Umay Yılmaz.

Aynı okulda başlayan bir arkadaşlık, Kuleli`de yarım kalan duygular ve araya giren yıllar…

Şimdi ikisi de yirmi sekiz yaşında. İkisi de Üsteğmen. İkisi de kendi timinin başında.

Ve yıllar sonra yeniden karşılaştıklarında, geçmiş sandıkları kadar geride değildir.

Çünkü bazı insanlar hayatınızdan çıkar.

Ama sizden hiçbir zaman gerçekten gitmez.

Geriye kalan, bazen en unutmaya çalıştığınız kişidir.

"Dağlarda kuralı silahlar koyar, ama Karadeniz kızının bastığı yerde fırtına kopar!"
​Biri TSK’nın en korkusuz, 1.94’lük dev yüzbaşısı Karan Sancak ve çelik gibi Pusat Timi…
Diğeri ise gölgelerin arasından süzülen, Karadeniz’in hırçın dalgaları gibi estikçe gürleyen efsanevi Üsteğmen Dolunay Soykar ve tamamı kadınlardan oluşan Alas Timi…
​Suriye sınırının zifiri karanlık yeraltı tünellerinde, biyolojik tuzakların ve acımasız pusuların ortasında başlayan amansız bir savaş… Sırt sırta verdiklerinde dağları deviren bu iki efsanevi tim, karargâha döndüklerinde ise çok daha çetin bir savaşın içine çekilecektir: Aşk ve Naz Savaşları!
​Gece’nin 20 yıl sonra Dolunay’ı tek bir hamleyle sniper mermisinden çekip aldığı o efsanevi geçmiş, “Vural” soyadının altından çıkan gururlu "Soykar" imzası ve Pusat erkeklerini dize getiren okçuluk meydan okumaları…
​Karan Sancak, kalbinin kapılarını çelikten surlarla kapatan Dolunay’ın gözlerindeki o lacivert ateşte yanmaya dünden razıdır. Mert "Barut" ise Gece’nin zümrüt yeşili gözlerindeki o keskin zekaya teslim olmuştur.
​Ama Soykar kızlarının kalesi kolay fethedilmez!
​"Biz naz yaparız, kalbimizin kapısını hemen açmayız Sancak Yüzbaşı… Bu kalbi istiyorsan, Karadeniz’in fırtınasında biraz sürüneceksin!"