Bir ölümle başlayan aşk hikayesi.. Wattpad’te de yayınlanıyor.. Neva&Timur

Gece yarısı şehrin eski kesimi sessizliğe bürünmüştü Melisa Yılmaz kapının ardındaki kağıdı eline aldı

"Töreyle bağlı, güçle ayrılmış… Kuzenler, aşk ve sırların gölgesinde yüzleşiyor."

Aslında adaletin iki yüzü vardı. Biri aydınlık, diğeri ise karanlık. Ama herkes aynı yoldan yürümezdi. Çünkü amaçları aynı olsa da yöntemleri farklıydı. İki farklı yolda yürüyen insanlar bir gün karşılaşsa ne olurdu? Aşk mı doğardı yoksa nefret mi? Ve en önemlisi, bu yolun sonunda kazanan kim olurdu? Bunu henüz bilemezdik. Ama şundan emindik ki bu yolda ihanet de olurdu. Peki sizce “Her ihanet bir adalet midir?”

Gözyaşından Küllere Aşk, ihanet ve intikam… Bir kadının yeniden doğuşu, bir adamın geçmişiyle hesaplaşması. Efnan, dört yıllık nişanlısı Miran’ın, annesinin ölüm döşeğindeki son isteği yüzünden kalbini kırarak halasının kızını istemeye gitmesiyle hayatının en büyük darbesini alır. Kalbinin en derin köşesinde, yıllarca süren bir sevdayla bağlı olduğu Miran’ı kaybeden Efnan, sinir krizleriyle yüzleşirken, ailesinin onurunu koruma yolunda yalnız kalır. Ama Efnan, güçlü bir kadındır. Yıkılan hayatını yeniden inşa etmek için bir şans yaratır. Kuzgun aşiretinin güçlü liderlerinden Yaman ile bir anlaşma yapar. Yaman, intihar eden eşinin ardından duygusal olarak çökmüş, acısıyla baş etmeye çalışan bir adamdır. Anlaşmalı evlilik, ikisinin de geçmişlerini geride bırakıp yeni bir başlangıç yapma fırsatı sunar. Fakat bu evlilik, yalnızca bir kağıt parçası olmaktan çok daha fazlasıdır. Zamanla, Efnan ve Yaman arasında bir bağ kurulur. Aşk, intikamın getirdiği kısıtlamaları aşarak onları birbirine yakınlaştırır. Ama her şeyin bir bedeli vardır. Efnan, Miran’ın ihanetine rağmen ona karşı olan duygularını tamamen silebilecek mi? Yaman, geçmişinin gölgesinden kurtulup, Efnan’la gerçek bir hayata başlayabilecek mi? Gözyaşından Küllere’de intikamın, aşkın ve acının izlerini takip ederken, birbirine yabancı iki kalbin, gözyaşları ve küllerle yazılacak bir hikâyeye dönüşmesini izleyeceksiniz.

23 yaşındaki Asya, Yunus polisi olarak hayatın sert yüzüne alışkın, dik başlı bir genç kadındı. 36 yaşındaki abisi Uraz Yüzbaşı ise onu her türlü tehlikeden korumaya yeminliydi. Ancak Uraz’ın yeni atandığı birlikte Binbaşı Ayberk ile yolları kesiştiğinde, tüm dengeler değişecekti. 38 yaşındaki Binbaşı Ayberk; kışlanın en katı, en disiplinli ve duygularını bir zırhın ardına gizleyen adamıydı. Asya için Ayberk, abisinin ulaşılmaz komutanıydı. Ayberk içinse Asya, hayatındaki tüm disiplini yerle bir etmeye aday, yasaklı bir sınavdı. Kuralları ben koyarım, Asya. Ve senin o kuralları çiğnemene asla izin vermem.` Disiplinin bittiği, sınırların çiğnendiği yerde oyun şimdi başlıyor."

Sakin bir çoçuğun hayatının arksaındaki sorluklar ve ihanet

"Eğer Taş Duvar bir yazgı yazdıysa, ömür boyu silemezsin onu alnından."

Yazgı Demirhan, annesini henüz iki aylıkken kara toprağa vermişti. Annesini kaybeden Yazgı artık babası Bülent ile yaşamak zorundaydı. Ancak Bülent, onu hiçbir zaman kabullenmedi. Bülent Demirhan`ın vazgeçemediği kumar oyunu, önce 28 yaşındaki karısını canından etti. Şimdi ise 2 yaşındaki kızı, Yazgı Demirhan`ın hayatını hedef almıştı. Bu sefer kazanacağını düşünüyordu lakin son hamle yenilisine neden oldu. Kumarı oynadığı insan aynı zamanda eceli düşmanı Ahmet Alkan, günahsız bir bebeğin ölümünü istemedi. Bülent`e iki adet seçenek sundu. Ya 2 yaşındaki kızı Yazgı Demirhan, 12 yaşındaki oğlu Eray Alkan’la büyüdüğünde evlenecekti. Ya da kızıyla birlikte bugün bu masada can verecekti. Bülent ise bir an bile düşünmeden kabul etti. Ama Bülent`in kabul ettiği o seçenek, Yazgı’nın tüm kaderini baştan yazmıştı.

Sevgilisi kanser olan Sena,Ege`nin zamanının tükendiğinin farkındadır ancak umutları tükenmemiştir.Sena bir olaya karışarak geri dönülemeyecek bir noktaya girmiştir.Peki Ege`yi kurtarmadan önce kendini kurtarabilecek midir? Geri dönemediği bu noktada hayat ona ne getirecektir? "Geri dönülemez bir noktaya gelecektim.Bunu fark ettiğimde pişmanlıklar önce kalbimi sonra sevgilimi belki de sevgimi yakacaktı. !!!!!!!!Argo,şiddet vb unsurlar içermektedir!!!!!!!! Kitap tamamen hayal ürünümce yazdığım şeylerden ibarettir.Hiçbir gerçekliği yoktur.Umarım sizinde hoşunuza gider.Keyifli okumalar dilerim《《《《《《《《《《《♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡》》》》》》》》》》

“Beni duyduğunda ağlayacaksan, bir daha adımı bile anma.” Ayağa kalktı, sert bir adım attı geri. “Korkuyorsan, doğru yerdesin.” Dipnot: Okurken, "Burası çok saçma," diyeceğiniz yerler olabilir. Bu kitap, kafa dağıtmak, gülmek ve aynı zamanda cringelik tavan yapsın diye yazılmıştır. Yani ciddiye alıpta, kimseyi linçlemeyin. Teşekkürler...

Annesini karanlık bir travmayla kaybeden küçük bir kız çocuğuydu. Çürümüş bir adaletin ortasında, Başkan’ın ütopik dünyasında yeniden doğdu: O artık bir ‘Avcı’. İra, polis teşkilatının peşinde koştuğu gizemli bir suçlu; ölümü hak ettiğini düşündüğü her canavarın bizzat celladı. Ercan’ın steril cehennemini başına yıkmak, Ezgi’ye yaşatılan her saniyelik kabusun bedelini ödetmek için sahada. Kuzgun’un milimetrik planları ve Cihan’ın ihanetiyle av başladı. Maskeler düştü, namlu sıcak. İra için hainlere yer yok, sadece ödenecek bedeller var. "Ben merhamet etmem. Ben o listelere yazdığınız masum insanların kabusuyum." (Tüm karakterler ve mekânlar kurgudur.)

Bazı gerçekler, kanla yazılır. Bazen bir kadeh her şeyi değiştirir. Aile, adalet, ihanet. Her şey bir kadehle başladı. O kadehin içinde kandan bir şarap vardı. Kadeh parçalandı, kanlar zemine akıp nilüferin yapraklarını yıkadı. Kanla yıkanmış her nilüfer biraz kirlidir. Oysa nilüferler çamurlu sulara rağmen temiz kalmayı başaran bir zambaktı

"Ben katiliymişim, ben öldürmüşüm kardeşimi, kalbimi, nefes alma sebebimi..... UNUTMAYIN UNUTTURMAYIN 23 Eylül 2016 sabahı kardeşim son nefesini verdi, ruhum ona eşlik etti. İşte o gün ECRE gitti GECE geldi." Herşey Ecre`nin ikiz kardeşinin ölmesi ile başladı. Ecre bundan sonra sadece intikamı için yaşayacağını zannederken bu savaşın ortasında aşkı ile de sınanır. Bu yolda sadece intikam ve aşk yoktur. Bunların dışında bilinmezlikler son bulacak ve daha birçok şey ortaya çıkacaktır.

Bazı soylar silinmez, sadece kanla yeniden yazılır. Vedat Karahanlı, gücü korkuyla kuran bir baba. Tufan Karan ise bu korkunun içinde büyüyüp ona dönüşmemek için kendi adını bile silen bir oğul. Karahanlı soyadı bir miras değil; bir hüküm gibidir. Tufan’ın “Karan” oluşu ise bir özgürlük değil, ertelenmiş bir savaşın adıdır. Çünkü bu ailede kimse gerçekten kaçamaz; sadece yön değiştirir. Ve bazen en büyük savaş, bir babayı yenmek değil… onun sana bıraktığı karanlığı susturmaktır. Ve bu ailede savaş, hiçbir zaman ölümle bitmez… çünkü asıl miras hayatta kalmaktır.

"Kar... İsmin neden bu?" "Ben bir kışın soğuk ayaz`ında doğdum." Titrek bir soluk verip konuşmaya devam ettim. "Bedenimi saran bir anne kucağı yoktu. Bir çöp konteynırının yanında ciyaklaya ciyaklaya ağlamışım." Bunun en acı yanına gelmek istersek. "Başımda, bedenime dişlerini geçiren bir köpek varmış, siyah, ağzından salyalar akıtan koca bir köpek." Ve an acısıda ne biliyor musunuz? Peşinizden gelip sizi bağrına basan bir anne kucağı yoktu. Ve ben Kar Aktan, geceyi sabaha bağlayan o çetin kışın ortasında zorla direndim. Ve başardım, Kar Aktan. Ben ilk kez bir şeyi başarmıştım.

"Katilinizle aynı sofraya oturdunuz mu hiç? Ben o sofrada büyüdüm." Mihrişah, Türkiye’nin en güçlü adamlarından biri olan Adalet Bakanı’nın kızıydı. Ama onun dünyasında adalet, sadece babasının iki dudağı arasındaydı. Yıllarca maruz kaldığı baskı sesini ellerinden almış, onu dilsiz bir mahkuma çevirmişti. Bir gece yarısı Samsun’dan kaçıp memleketine sığındığında, sadece bir aileden değil, koca bir yalanlar imparatorluğundan kaçıyordu. Dağhan ve timi için hayat, sadece vatan borcu değildi. Onlar, aynı karanlık elin yetim bıraktığı şehit çocuklarıydı. Tek amaçları; ailelerini ellerinden alan o gizli ismi bulup adaleti kendi elleriyle sağlamaktı. Kader, sessiz bir kanarya ile yaralı bir kurdu Doğu’nun sert dağlarında karşılaştırdığında, büyük bir sırrın pimi çekilmişti. Mihrişah, aşık olduğu adamın ailesini yok eden kişinin kendi babası olduğunu öğrendiğinde; Dağhan ise koruduğu kadının aslında aradığı intikamın anahtarı olduğunu anladığında ne yapacaktı? Bir yanda kanla yazılmış bir intikam, diğer yanda sessiz bir feryat. Kendi kafesini parçalayan bir kadın, adaleti bir kanaryanın kanadında arayan bir tim. "Sesimi çaldılar ama ruhumu asla."

Bir kazayla başlayan ayrılık... Bir ömür süren özlem... Ve yıllar sonra ortaya çıkan gerçekler...

Yedi manevi kardeş, her biri birbirine sapasağlam güvenmesiyle İstanbul`daki mafya trafiğini manevi babaları Asaf sayesinde kontrol ediyorlardı. Hazal ise yalnız bir fırtınaydı, Ama o fırtınanın kopucağı yer, Reha idi. Aşk`a inancını bitirmiş olan iki insan, İstanbul Boğaz`ındaki bir otelde karşılaşan Çiftimiz, yeniden aşka ihtiyaç bulacaklardı.

uygun bir dille eleştiri yaparsanız çoook mutlu olurum,umarım beğenirsinizzz<3 Bir grup dövüşçü liselinin okuluna hatta şehirlerine yayılan ve belkide ülkelerine yayılacak virüs ile mücadele ederken bir yandan da aşk hayatlarını yürütmektedirler...Bu zorlu mücadelede bize yardımcı olmak ister misin?

Okumaya davetlisiniz💗

"Bazı dikişler kumaşı değil, kaderi birbirine bağlar." Bir yanda İstanbul’un rutubetli bodrum katlarında, dikiş makinelerinin sağır edici gürültüsü altında annesini yaşatmak için kendi gençliğini feda eden Gazel... Parmak uçlarındaki iğne yaralarını birer onur madalyası gibi taşıyan, yoksulluğun ortasında bile başı dimdik, ruhu özgür bir kadın. Onun dünyası; toz, ter ve bir avuç umuttan ibaretti. Ta ki öz abisinin kendi borçları karşılığında onu bir "kurtuluş" yalanıyla o paslı deponun, organ tacirlerinin ve ölümün kucağına terk ettiği o geceye kadar. Diğer yanda, yeraltı dünyasının tahtında oturan, adaleti cellatlıkla harmanlayan bir padişah: Ayaz. Ama Ayaz’ın içinde, zincirlerini kırmak için pusuda bekleyen manyakça bir fırtına gizli: Kasırga. Gömlek kollarını her sıvadığında, o meşhur "K" harfi gün yüzüne çıktığında şehir nefesini tutar. Çünkü Kasırga o manyakça gülüşüyle ortaya çıktığında, artık ne strateji kalır ne de merhamet. İnsanlığın bittiği, bedenlerin parça parça paketlendiği o karanlık mahzende, iki uç dünya çarpışıyor. Kasırga, tüm şehri korkuyla dize getirip herkesi diz çöktürürken; Gazel, boğazına dayalı neştere rağmen ona sadece "acıyarak" bakıyor. Bu, basit bir kurtarılma hikayesi değil; bu, celladının ruhundaki yaraları gören bir kurbanın, o karanlık krallığı temellerinden sarsma hikayesi. Bir yanda ölümü dikişle erteleyenler, diğer yanda hayatı parçalayarak hükmedenler... Eğer kendinizi hazır hissediyorsanız, Gazel`in hikayesi başlıyor.

Henüz dokuz yaşındaydım. Işıkların altındaki o ahşap sahnede, hayatımın en mutlu anını yaşadığımı sanırken aslında çocukluğumun cenaze törenine çıktığımı bilmiyordum. Annem ve babamın geçimini ölümden sağladığını, ellerinin kana bulandığını anlayamayacak kadar saftım. O gece, alkış beklediğim koltuklarda sadece korku ve soğuk bir sessizlik vardı. Babamın gözlerindeki o son bakışı hiç unutmadım; sanki "Özür dilerim kızım," der gibiydi. Sonra birer kurşun sesiyle dünya tersine döndü. Annem kalbinden, babam ise alnından vurulduğunda, sahnem o bembeyaz tütümle beraber kızıla boyandı. Kaçışan insanların çığlıkları arasında, annemin artık ısınmayan yanaklarına ve babamın asla başımı okşayamayacak olan cansız ellerine sarıldım. O gün sadece onlar ölmedi, benim dilim de sustu, ruhum da... Beni o ormandan bulup çıkaran ve "koruyan" o kadın, aslında zihnimi bir intikam makinesine dönüştürecek olan kişiydi. Sekiz yaşındaki çocukların silah tuttuğu, her köşesinde ölümün solunduğu o örgütte, ben bir kurban değil, bir hançer olarak büyüdüm. Yıllar sonra öğrendiğim gerçek ise kalbimden kalan son parçaları da parçaladı: Annem ve babam, bir ihanetin kurbanı olmuştu. En güvendikleri arkadaşları tarafından ölüme sürüklenmiş, bir oyunun içine çekilmişlerdi. Şimdi herkes benden "duygusuz" diye bahsediyor. "Onun kalbi yok," diyorlar. Ama kalbi olmayan bir insan, her adımında o kanlı sahnede ölen annesinin ve babasının yasını tutar mı? Her dans edişinde o ana dönüp, o sıcaklığı yeniden aramak ister mi?

Kaiser Guzmán... Mafya aleminin tartışmasız hükümdarı. Herkes onu "Şeytan Kral" olarak tanırdı. Çünkü onun olduğu yerde merhamet yaşamazdı. Kuralları kanla yazılmıştı. İhanetin cezası ölümdü. Ve Kaiser, yıllardır kimseye diz çökmemişti... Tek bir kadın hariç. Laura Vesperia. Yeraltı dünyasının tek kadın örgüt lideri. Güzel olduğu kadar ölümcül, soğuk olduğu kadar ulaşılmazdı. Kaiser`in en büyük düşmanıydı. Ama kimsenin bilmediği bir şey vardı... Kaiser Guzmán, Laura`ya tam yedi yıldır takıntılı bir aşkla bağlıydı. Geçmişlerinde gömülü kalan sırlar, yarım kalan hesaplar ve asla unutulmayan bir ihanet vardı. Birbirlerinden nefret etmeleri gerekiyordu. Fakat kader onları her karşılaştırdığında, aralarındaki savaş daha da tehlikeli bir hâl alıyordu. Çünkü bu hikâyede aşk, bir zayıflık değildi. Bir savaştı. Ve Kaiser, Laura`yı elde etmek için tüm dünyayı ateşe vermeye hazırdı.

​"Buranın sahibi kim bilmem stajyer... Ama ben ayak bastığım hiçbir yere ait olmam. O yer bana ait olur." ​İdealist ve gelecek vaat eden tıp fakültesi stajyeri Aselya için Lelya Akıl ve Ruh Sağlığı Hastanesi, mesleğe adım atacağı sıradan bir basamaktı. Ta ki 302 numaralı odaya o gizemli hasta getirilene kadar. ​Sırtındaki derin yara izleri, tenine kazınmış karanlık dövmeleri ve bir deliden çok, etrafındaki herkesi avı gibi süzen zifiri karanlık gözleriyle Araf... O, tıp kitaplarındaki hiçbir tanıya uymuyordu. Çünkü o bir akıl hastası değildi. O; yer altı dünyasını parmağında oynatan, dışarıda bir yerlerde öldüğü sanılan ve buraya bir bomba gibi saklanan "Gölge"nin ta kendisiydi. ​Aselya, hastanenin beyaz koridorlarında onun gerçek kimliğini çözmeye çalışırken, aslında bir delinin sanrılarıyla değil; her adımı ilmek ilmek işlenmiş, tehlikeli bir intikam planıyla karşı karşıya olduğunu fark edecekti. ​Kuralları tıp mı koyacaktı, yoksa karanlığın ta kendisi mi? ​Akıl hastanesinin soğuk duvarları arasında başlayan, sırlarla dolu psikolojik bir savaş... Av kim, avcı kim; son ana kadar kestiremeyeceksiniz.