O, 2.04 boyuyla gölgeleri bile sustururdu. Sertti. Sinirliydi. Acımasızdı. Ve gerekmedikçe tek kelime etmezdi.bakışıyla bile diz çöktürürdü. Yakışıklılığı, aşiretin kadınlarının diline düşse de; onun gözünde tüm kadınlar aynıydı: Gereksiz, zayıf ve güvenilmez.Karizmatik duruşu ile herkesin arkasında konuştuğu ama önünde tek kelime edemediği bir adamdı.Adımları toprağı çatlattı, sesi duvarlara çarptı.Ve o gün Mardin’e döndüğünde…Herkes onun geldiğini değil, geçmişin tekrar uyandığını anladı. Hakan Bozdoğan, yıllar önce terk ettiği topraklara babasının cenazesi için döner. Ancak bu dönüş, sadece bir veda değil; yarım kalmış bir hesaplaşmanın başlangıcıdır.Annesi Maide Bozdoğan, geçmişte Bozdoğan Aşireti’ne ihanet eden bir kadının hâlâ yaşadığını, hatta cezasını çekmediğini söyleyerek oğluna tek bir emir verir: “Onu kendine nikâhla. Ceza yavaş olmalı. Nefes aldırmadan.”