Acıyı iyileştirmek... Birinin saçını okşaması değil, kendi saçlarını usulca toplamaktı. Bir omza yaslanmak değil, duvara yaslanıp düşmemeyi becermekti. Ağlayınca biri silecektir diye beklememekti gözyaşını... --- Burada anlatılan, yalnızca bir kaçış hikâyesi değil. Bir yüzleşme. Kaderi elinden alınmış bir insanın, kendi kaderini yeniden yazma çabası. İçinde doğduğu karanlık dünyadan kurtulmaya çalışan bir ruhun; yanlışlara boyun eğmek ile adaletin en saf hâline sığınmak arasında verdiği sessiz savaş... Sevmenin, sarılmanın, kabul edilmenin bir insanı nasıl yeniden var edebileceğinin kanıtı. Bu sayfalarda intikam bir öfke değil, yarım bırakılmış bir hayatın hesabı olarak karşımıza çıkıyor. Zindan, sadece taş duvarlar değil; çocukluğun, belleğin ve travmanın simgesi hâline geliyor. Ve okur, her satırda şu soruyla baş başa kalıyor: Bir insanı kurtaran şey, kaçmak mıdır? Yoksa sığınmak mı?

Gün gelir kurtulursun kapatıldığın zindandan. Ama fark edersin ki artık büyümüşsün ve herkes yabancı.