THOMAS: Bir gün ben de o arabayı süreceğim. ARTHUR İmkânsız diye bir şey yok, Tommy. 00:00.001 320 KM/S Formula 1`de hızlı olmak yetmez. Akıllı olmalısın. Onu yenmek için ne gerekiyorsa yapacağım. İKİ ADAM. İKİ EFSANE. TEK ŞAMPİYONLUK. Ve Yeşil Cehennem. Bir hayali gerçekleştirmek için ne kadarını feda edebilirsin? ZAFERİN BEDELİ Sekiz yaşındaki bir çocuk, çamurun içinden eski bir kart lastiğini kaldırdı. Herkes için o yalnızca çöpe atılacak bir lastikti. Onun içinse Formula 1’e giden yolun ilk parçasıydı. Thomas Changretta’nın hikâyesi böyle başladı. Hızın ne olduğunu henüz bilmiyordu. Podyumları, milyon dolarlık sözleşmeleri, kırmızı Ferrari’yi ve yüz binlerce insanın onun adını haykıracağı günleri henüz hayal bile edemiyordu. Ama bir şeyi biliyordu: Bir gün o piste çıkacaktı. Karşısında ise yalnızca dünyanın en iyi pilotları olmayacaktı. Parasızlık vardı. Korku vardı. İhanet vardı. Ailesinin itirazları vardı. Babasının yarım kalmış hayalleri vardı. Aşkın iki hali, sahtesi ve gerçeği vardı. Ve yıllar boyunca onu yenmek için her şeyini ortaya koyacak bir adam vardı: Victor Hartmann. İkisi önce rakip oldu. Sonra birbirlerinin en büyük düşmanına dönüştüler. Gazeteler onların rekabetini neslin en büyük düellosu diye adlandırır. Çünkü Formula 1`de bazen bir saniyelik fark, yalnızca bir yarışın sonucunu değil, bir insanın bütün hayatını değiştirebilir. Thomas şampiyon oldukça daha fazlasını kaybetmeye başladı. Dostluklarını.Ailesini. Ve Kendisini. Mesele şuydu Bir insan hayalini gerçekleştirmek için ne kadarını feda edebilir? Ve daha önemlisi... Kazandığın gün, geride kaybettiğin her şeye baktığında hâlâ buna zafer diyebilir misin? Yağmur yağıyor. Motorlar çalışıyor. Start ışıkları yanıyor. Beş. Dört. Üç. Asıl yarış şimdi başlıyor.