"Hep hayal etmeye çalışırdım kokunu, yanında olmak nasıl acaba? Hep merak ederdim. Aşkın ile deli olurken beni nasıl dönülmez bir yola soktuğunun farkında mısın? Sana hem yeniden aşık oldum hem de sinirden deliye döndüm. O kadar güzelsin ki sana bakan herkesin gözlerini oyup daha sonra... Hayalini bile kuramadığım kadar güzeldi yanında olmak. Benim senden başka yolum yok. SEN BENİMSİN "

“Bazen kendi ışığımızı ve karanlığımızı üretiriz. Bu karanlıksa parlak bir yıldızın ışığını bile söndürebilir." •───•☽⊹✩⊹☾•───• YILDIZINI KORU, geçmişin gölgelerinden kaçamayan cesur bir genç kadının, karanlık geçmiş ve tehlikeli sırlarla dolu yolculuğunu anlatıyor. Helin Yıldız, yalnızca bugünle değil, geçmişinde de taşıdığı ağır yüklerle de yüzleşmek zorundadır. Bir yangın vakasıyla başlayan olaylar, hem onu hem de okuru, düğüm düğüm olmuş bir geçmişe çekiyor. Her adımda yeni bir gerçek ortaya çıkıyor. Bir yangınla başlayan hikâye, derinlere gömülü acıların ve hiç kimsenin bilmediği gerçeklerin ortaya çıkışına uzanıyor. Peki, geçmişin gölgesi, en parlak yıldızın ışığını bile söndürebilir mi? Özellikle suç ve psikolojik gerilim unsurları içeriyor. Bu nedenle 13-14 yaş altındaki okurlar için uygun olmayabilir. Gizem, dram ve gerilim unsurlarını bir arada barındırıyor. Okuyucu hem merak içinde kalacak hem de karakterlerin duygusal yükünü hissedecek. Her yara bir güce,her karanlık bir ışığa dönüşebilir. “Per Aspera Ad Astra” (Zorluklar içinden yıldızlara) Not: Yazılanların hepsi kurgudur. Herhangi bir gerçek yanı yoktur.

Ateş Çağan hatırlayamadığı çocukluğundan kalan travmalarıyla boğuşan genç bir adamdır. Geçmişi zihnini parçalamakla kalmamış aynı zamanda ruhu ve bedeninde de kalıcı izler bırakmıştır. Öyle ki, Ateş Çağan kendi adını bile kendisi koymak zorunda kalmıştır. Aysis İlay, unutamadığı çocukluğundan kalan travmalarıyla boğuşan genç bir kadındır. Geçmişi anılarını kirletmekle kalmamış, aynı zamanda geleceğine dair umutlarını da yok etmiştir. Öyle ki, Aysis İlay aynaya bakmaktan bile nefret etmektedir. Ateş kızgın bir korken Aysis buzdur. Ateş yanarken Aysis donuyordur. Kavuşmak ölüm, ayrılık kurtuluştur. Aşkın çağrısı ise kaçınılmazdır.

Yıllar önce ardına bile bakmadan Kara Liman`dan kaçıp giden Alya Ala Alsancak yıllar sonra geri döndüğünde Kara Liman`ın artık sadece bir mahalle olmadığının farkına varmıştı. Geçmişiyle bugününü aynı limanda karşı karşıya gören Alya geleceğinin ona uzanan elleriyle geçmişinin onu kendine çeken kolları arasında sıkışıp kalmıştı.

"Sana gitmeni söylemiştim Gece," diye fısıldadı. Sesi o kadar kısık ve derindi ki, kelimeler tenime işledi. "Sana, `benim dünyam seni yutar` demiştim." Gözlerimi ondan kaçıramıyordum. "Biliyorum," diyebildim sadece. "Ama ben kaçmadım Barlas. Sen de beni kovmadın." Barlas acı bir tebessümle başını iki yana salladı ve alnını alnıma yasladı. Nefesi dudaklarıma çarpıyordu. "Kovamadım," dedi, itiraf eder gibi. "Çünkü zehrin çoktan kanıma karışmıştı. Artık istesem de seni bırakamam... Sen benim en güzel felaketimsin."

Ö̶l̶ü̶m̶ü̶ ̶g̶e̶t̶i̶r̶e̶n̶ ̶s̶ı̶r̶,̶ ̶s̶e̶n̶i̶ ̶h̶a̶y̶a̶t̶t̶a̶ ̶t̶u̶t̶a̶n̶ ̶t̶e̶k̶ ̶i̶p̶u̶c̶u̶ ̶o̶l̶a̶b̶i̶l̶i̶r̶.̶ Asena Tansu Ataman, 24 Aralık gününe uyandığında her şeyin olağan akışında devam edeceğini sanıyordu. Ünlü araştırmacı gazeteci babası ve öğretmen annesini evden uğurladıktan dakikalar sonra duyduğu patlama sesi, hayatının seyrini değiştirdi. Babası ve annesinin ölümüne sebep olan gizli dosyaların patlamada yok olmadığı öğrenildiğinde yavaşça daralan bir 𝑐̧𝑒𝑚𝑏𝑒𝑟in içinde sıkıştı. Ölümle tehdit edildiğinde ise yanı başında bulduğu adam tek çıkış yolu oldu.

Yıllar sonra ise kader onları tekrar bir araya getirecekti. Mirhan çocuklu aşkı olduğunu bilmeden Liyanın habersiz resimleri çekecek ve bir kez daha aşık olacaktı. Liya Yeşil gözlü çocuğu hiç unutamamıştı. Çünkü ona söylediği şarkıyı unutamamıştı. “Teklif ediyorum benimle evlenir misin?” "Geçmişim,çocukluğumun, geleceğim gözümün önünde tek tek ölüyordu. Oysa ben vuslatı beklerken, kalbimden hançer yemiştim."

Meslek bazında babasını örnek alarak genç yaşında bir dağ tırmanıcısı olan Elowen Shepherd, babasını aşık olduğu dağlarda kaybedeceğini bilmiyordu. Bir akşam vakti babasının çıktığı son dağdan cesedinin geri döndüğünü öğrenen Shepherd, babasının yokluğu ile yıkılır. Henüz acısını yüreğinde yaşayamadan babasının yarım bıraktığı dağ serüvenini tamamlamaya karar verir ve son kez olmak şartı ile kendini dağlara teslim eder. Her bir taşını terle, telaşla ve buruk duygularla aşıp zirvesine çıktığı sarp dağın en tepesinde onu bekleyen yabancıdan haberi yoktu. Ayağının altındaki taşın kayması ile her şey sonlanmıştı. Vücudu paramparça olurken ölümün nefesini ensesinde hissetmişti, ardından gözlerini yumarak ölüme boyun eğmişti. Ancak gözlerini tekrar aralayabilmeyi ve aşina olmadığı Seledhor adlı doğaüstü varlıkların olduğu bir evrende gözlerini açacağını bilmiyordu. Daha da ilginç olanı, bazı kişilerin Elowen`ın aslında buraya ait olduğunu ve onun 400 önce bu evrende yaşayan yaşam dolu bir prensesin ruhunu barındırdığını söylemesiydi. Peki ya eski yaşamı ile ilgili en ufak bir anıya sahip olmayan Elowen, Seledhor`da nasıl yaşayacaktı? Kendisinin bile bilmediği anılara sahip olmayı başarıp yaşamını rahatça sürdürebilecek mi yoksa her geçen gün aklını biraz daha kaçırarak ölüme daha da mı yaklaşacak? Eski yaşamında tanıdığı birileri ona yardım edebilir miydi? Daha da iyisi, sevdiği adam onu bir kez daha sevebilir ve anılarına kavuşmasında yardımcı olabilir miydi? "Zaman beni unuttuysa ben de ona kim olduğumu hatırlatacağım."

"Geçmişin kanı geleceği kirletir " Lüks ve ihtişamın ardında saklanan karanlık sırlar, aşk ve ihanetin harmanladığı bir oyun

Teni yanan birinin içindeki yangını kimse söndüremez. İsmim yok, soyismimi bilmem. Hiç kan bağım olmayan biri tarafından bana koyulan isim ve soyisimle hayatıma devam ettim. Tek isteğim bana isim bile vermeyen ailemi bulmak. ~~~~~ UYARI: KİTAPTA; SEVİLMEME TRAVMASI, YETİMHANE DENEYİMLERİ VE KENDİNE ZARAR VERME DÜŞÜNCELERİNE DEĞİNİLMEKTEDİR. DUYGUSAL OLARAK HASSAS OKURLAR İÇİN TETİKLEYİCİ OLABİLİR.

Aşık, oldum karanlığın. tam ortasında, kanlı bir adamın kalbinde kendimi buldum. Ama bu aşk, ruhumuda yakıp kül etti. O, gün güneş doğarken o,nunla yeniden doğdum..... Ve,o yere yığılırken bende onunla birlikte öldüm. Sensiz yaşamayı bilmez....` dediği gün, yaşamayı gerçekten unutum." Sensiz yaşamayı bilmem.....Bunu, Senden öğren medim."

"Yazıyorum çünkü içindeki zehri akıtmaya ihtiyacım var." Bir roman yazarı olan Açelya Akay her hafta kapısına bırakılan plastik bir beyaz gül ve yanındaki not ile sıradan bir hayat yaşamaktadır. Acılarından kaçıp saklandığı evde 3 roman yazmıştır ve şimdi ki en büyük hayali ise bunları bastırmaktır. Yayınevi görüşemelerine başlayan Açelya`nın gittikçe tuhaflaşan çiçeklerle ve kariyeri ile hayatı artık sıradanlıktan çıkmıştır ve bir giseme dönüşmüştür. Peki Açelya Akay bu gizemli not ve çiçekleri bulabilecek ve anlaştığı yayinevindeki gariplikleri çözebilecek midir? Peki ya hiç bilmediği duygular karşısında yine dik kalıp direnebilecek midir?

"Kendi dünyasında her şeyin yolunda gittiğini sanan Eliz, bir gün öğrendiği gerçeklerle sarsılır ve tüm hayatını geride bırakır. Yaşadığı korkunç olayın ortasında bir adamla tanışır ve kendini onun peşinde bulur. Ona güvenmemesi gerektiğinin farkındadır ama ne yapacağını bilemez halde onu takip ederken kendisini bir anda şehrin Yasak Bölgesi TİAZZA`nın önünde bulur. Buraya girdiğinde bir daha çıkamayacağını bilir. Gidecek başka bir yeri olmayan genç kız, kendisini kurtaran adamın zoruyla Tiazza`ya adım atmak zorunda kalır. Ardında kalan oyunlardan ve düşmanlardan habersiz olan Eliz`i Tiazza da yeni bir hayat bekler. Her şeyin bir nebze düzeleceğini sanan Eliz, tüm gerçeklerle daha da sarsılacaktır. "Burası..." derken sesimin titrediğinin farkındaydım. Nefes almak zorlaştı ve bir anlığına gözlerim karardı. Kötü insanlardan kaçmama yardım eden adam aslında kötünün ta kendisiydi ve o an ben bir şeytanla anlaşma yapmıştım. Üst dudakları yukarıya doğru keyifle kıvrıldı. Halinden oldukça memnun görünüyordu. Dudakları aralanırken ortaya attığı sözler bomba etkisi yarattı. "Tiazza`ya hoş geldin kaçak!" NOT : Tiazza herhangi bir ülkede bulunan bir mahalle/cadde/ bölge vs. bir yer değildir. Tamamen benim hayal gücümle uydurduğum bir isim ama siz kendi yaşadığınız şehirde bir yermiş gibi hayal edebilirsiniz.

Tammy ve hayatındaki değişikliklere eşlik edecek olanlara...

Hüma & Alihan "Hey sana diyorum, burada insan gibi özür dilemeye çalışıyorum... Demek istediğim sen haklı-" sözünü sertçe kestim. "Söylediğin her sözden beş dakika sonra pişman mı olursun sen." Başımı ona çevirip tek kaşımı kaldırdım. Yüzündeki o mahcubiyet umrumda değildi. "Bende seni her sözünün arkasında duran biri sanmıştım." Alayla gülüp başımı salladım hafifçe. "Gerçi senin gibi bir kendini beğenmişin sözünü aklı olmayan dinler değilmi?" Dişlerimi sıktım. "Çünkü her sözün arkasında durmak yiğitlik ister." Baştan aşağı onu süzdüm aşağılarcasına. "Sende ise o yiğitlik kalmamış." Diyerek başımı önüme çevirdim. 🪶🪶🪶 Yekren & Taryen "Bazen, gerçekte kim olduğunu öğrenmeyi çok istiyorum." Dedi. Sözlerinin dudaklarının arasından çıkan kelimelerle sınırlı olmadığını anlayabiliyordum. Onu çok iyi tanıyordum, ama aslında hiç tanımıyordumda... Bakışlarımı ondan kaçırırken başımı iki yana salladım hızlıca. Söylediklerinin farkındmıydı bilmiyorum. Onun bu söylediklerini zihnimin süzgecinden geçirince ortaya hiç iyi bir manzara çıkmıyordu benim için. "Gerçekte kim olduğumu öğrenirsen eğer... seninle eskisi gibi olamam." Anlayamaz ifadesi ile maskenin altından bana baktığına emindim. Gözlerinin rengini bile bilmezken, onu sözlerimle kırmaktan korktuğum tek insandı... Yine. bir kişiliğim olduğunu bilen tek insansın. Bu şekilde konuşabildiğim, bu şekilede yanında rahat davranabildiğim tek insansın." Bakışlarım tekrar ona döndüğünde sesim boğazıma takılı olan cihaza inat acı çektiğini belli etti. "Ben bu şekilde özgürüm... Özgürlüğümü elimden alma." 🪶🪶🪶 Yazım aşamasındadır düzenlenecektir.

Kırmızı çizgi… Evet, herkesin bir kırmızı çizgisi vardır. Bazılarının kırmızı çizgisi zaafı, bazılarınınki ise gücü olurdu. Beste Demir, kendini basit bir kız sanarken kazandığı bursla bir koleje başlar. Bu kolej basit bir kolej değildir; içinde birçok sır bulundurmaktadır. Beste ise bu sırların arasında kaybolmaya başlarken biriyle tanışır: Atlas Soydan… Okulun sahibi, tipik bir ana karakter gibi gözüküyor ama aslında sırların etrafında döndüğünden, kardeşi dediği insandan bile şüphe edeceğinden habersizdir. Bu hikâyenin kırmızı çizgisi sırların ta kendisidir; öğrenilmemesi gerekirken bir konfetinin patlaması gibi ortaya çıkan ve hayatları derinden etkileyecek, değiştirecek olan… Bu hikâye, her şeyin mükemmel olduğunu sanan zengin bir oğlan ve hayatı karışık ilerleyen bir kızın, karanlık geçmişleriyle sınanmasıdır. Bu hikâye; anlatılmayan hisler, nefretten aşka dönen duygular, gittikçe derinleşen sırlar ve karanlık bir geçmiş içerir. Keyifli okumalar 🤍 Spotify’de playlist yaptım kırmızı çizgi adlı.

"Geçmişinden kaçamazsın… Hele ki geçmişin seni bulmuşsa" Bir gecede yaşanan saldırı, yalnızca bedende değil, zihinde de derin izler bırakır. Kalabalığın gürültüsü dağılırken geriye tek bir şey kalır: güvenin kırılganlığı. Yanındaki herkes bir anda yabancıya dönüşebilir, her bakışın ardında gizli bir sır saklanabilir. Eflin, `Mia" adıyla gömdüğü geçmişle yüzleşmek zorunda kalırken kendini karanlık bir oyunun içinde bulur. Gerçekle hayalin, dostla düşmanın birbirine karıştığı bu labirentte en yakıcı soru şudur Kime güvenebilirsin? Uyarı:Kitabın bazı bölümlerinde +1& öğeler vardır

Başlarda bambaşka bir hayata adım attığını sanan fakat bir sürü sır ve gerçeklerle karşılaşan yıkılan bir kadın bir anda değişen karmakarışık bir hayat

Belki herkes`den nefret eden biri vardı, yada birileri. Ama herkes birinden nefret edebilir mi? Belki evet Belki bir lanet Belki de nefret Ama kim doğdu doğalı nefret edilecek kadar günah işlemiş olabilir ki? Deniz Ağcan herkes tarafından nefret edilen bir lise öğrencisidir. Herkesin ona nefret kusmasından bıkar ve önüne gelen herkese "Benden neden nefret ediyorsun?" sorusunu sorar. Çaresizdir. Üzgündür ve Kırgındır. Hayatına son vermek ister ve intihar eder. Tanınmayan biri tarafından kurtarılan deniz, bilmiyordu ki ihtimal bile veremeyeceği şeyler yaşamıştı. Deniz Ağcan`ın hikayesi nasıl olacak? Gelin görelim...📖📖

"En derin korkularını sakladığını sanırsın. Oysa sırların, sen sustuğunu sandıkça daha da yüksek sesle fısıldar." Madeline, duyguların insanı zayıflattığına inanarak kendini herkesten saklamayı öğrendi. Ama ne kadar kaçarsa kaçsın, kulüp odasındaki sır dolu kutudan, Amber`ın samimi gülümsemesinden, Levi`nin umursamaz öfkesinden ve Tristan`ın takıntısından kurtulamıyor. Bir kutuya atılan isimsiz itiraflar, karanlık partiler, kayıp geceler ve cebine bırakılan bir not... Madeline, korkularının tam ortasında, gerçeği kimin sakladığını ve kimin kurban olduğunu anlamaya çalışıyor. Bu bir dostluk hikâyesi değil. Bu bir kaçış hikâyesi değil. Bu, saklanmakla yüzleşmek arasında sıkışıp kalan birinin, kendi karanlığını tanıma hikâyesi. Sırları gerçekten saklayabilir misin? Yoksa onlar eninde sonunda seni ele mi verir?

Seri katil Lara`nın intikam almak için çıktığı bu yolda onunla beraber olmak ister misiniz... Geçmişi silemezsin geleceği göremesin ama yarınını belirleyebilirsin...

Nehir, sessizliğe gömülmüş bir geçmişin izlerini taşırken sakin bir hayat kurduğunu sanıyordu. Ta ki isimsiz bir zarf, eski bir yansımanın kapısını aralayana kadar. Şimdi hem kendi zihninin hem de geçmişin labirentlerinde kaybolmadan, gerçekleri bulması gerek. Ama bazı yankılar susmaz... bazı geçmişler asla geçmez.

Sert avucu bileğimi kavradığında beni kendine doğru çekti. Kendisine doğrulttuğum namlu kalbinin hemen altınayken gözlerime baktı. "Sen benim en başından beri, tek düşmanımsın." İhtiras dolu bakışlarına tezat, kanlı dudaklarından sızan sözleri, tıpkı zehirli bir yılan gibiydi. Elimde sıkı sıkıya tuttuğum soğuk silahın namlusunu, mide boşluğuna daha da bastırdım. "Hadi ama..." dedim sessizce, buna inanmak istemiyor gibi. "Bunun bir yalan olduğunu söyle." Alnını alnıma yasladığında belki de ilk kez ölmek istedim. Dudakları üzerindeki kanı diliyle temizledi. "Bu kaosun dişli mücevheri sensin, Tomris." Buna inanmak istemiyordum. Tetiğe yavaşça dokunurken yanaklarım tekrar ıslandı. Titreyen dudaklarımdan birkaç hıçkırık peyda olurken, kirli ve terli yüzüm, yüzünün çok yakınındaydı. "Hemen, bana bunun kocaman bir yalan olduğunu söyle Pars" Yaşlı gözlerim belki de ilk kez birine yalvarıyordu. "Lütfen..." Sessizdi. Uzun zaman sonra ilk kez bu kadar sessizdi. İntikam bir tutku gibiydi. Bağımlı hâle geldiğim tek tutkumdu. Ancak o an, içimdeki intikam arzusunu onunla tatmin etmemek için ne çok sebebim vardı... Peki ya şimdi, hangimiz ölecekti?

Ashkareth’te pas hayatta kalmanın bedelidir. Aurelion Akademisi’nde ise gümüş. Aria, ait olmadığı bir dünyaya zorla sürüklendiğinde tek bir gerçeği öğrenir: Bu akademi öğretmez. Öğütür. Kadim Duman, sırlar, gözetmenler ve tehditler arasında; Aria hayatta kalmak için ya sessiz kalacak… ya da her şeyi yakacaktır. Burada herkes izler. Ve bazı bakışlar, kılıçtan daha keskindir.

Calira, dört duvarın ardında kendi kaderinden uzak yaşayan bir kızdı, yaşı on sekise vardığında sırtında parlayan dövmenin iziyle nereye ait olduğunu bilir. İçinde filizlenen ateşim gücü yüzünden onu öldürmeye çalışan kişilerin elinden kaçmayı başarır. Ölüm ona yaşam kadar yakın ve uzaktı. Calira güneşin lânetini yok edebilecek mi yoksa annesi gibi güneşin yok oluşuyla ölüme mi mahkûm edilecekti? Her şey sadece ortaya konan savaşa bağlıydı.