Daha anne karnındayken devlet alınan ve beş yaşına kadar laboratuvarda denek olarak kullanılan melez bir çocuk. T.C 2 deneyi. Laboratuvardakilerin ona verdiği isim buydu, beş yaşındayken, laboratuvardakilerin hepsini öldrüp ordan kaçmış, karnından aldığı yara yüzünden çok kan kaybetmiş ve duvara yaslanmıştı. Küçük bir kız çocuğu onu görmüştü. Henüz aşkın ne olduğunu ikisi de bilmiyordu ama kader çoktan onları birbirine bağlamıştı. Yıllar sonra, Timur iş yaptığı adamların birinin kızıyla tanışacaktı. Babasının işlerini devralan babasından daha zeki bir kadın. Onun gibi element gücüne sahip bir kadın. Herkes tarafından kara kurt olarak anılan Timur can bozkurt, taşlaşmış kalbinin duvarlarını sökecek olan kadınla tekrar karşılaşacaktı. - herkes hatta sen bile kendine canavar diyebilirsin Bozkurt ama ben içindeki insanı görüyorum. Buz tutmuş olsa da, içindeki kalbi hissediyorum. *fantastik ama çağımızda geçen bir kitap.

Ruhunu müzikle duyuran bir fani. Gerçekleri öğrenmek için herşeyi yapsada bir sorun vardır... Önce kendini tanımalıdır. “Tanırsan yanıtları bulacaksın. Tanımazsan zaten kendini bile bulamayacaksın küçük varis.” Kararlıdır sadece kendisi değil... (Kitapta ki herşey kurgu ve hayal ürünüdür.)

Ay ışığıyla mühürlenmiş, kanla yazılmış bir kader… Ormanın derinliklerinde, her adımı gölgelerin izlediği lanetli topraklarda, yüzyıllardır eşini arayan kurt adam kral Leon, bir gece havayı dolduran o büyüleyici kokuyu fark eder. Tatlı ama hafif mayhoş… sadece bir eşin kokusu olabilir. O kadın, geçmişinden kaçan, ailesi tarafından terk edilmiş Luna’dır. Yeni bir başlangıç umuduyla lanetli ormana giren Luna, bilmeden hem kaderini hem de ölümünü davet eder. Çünkü bu orman yalnızca aşka değil, kana da açtır. Vampirler, periler, cadılar ve kurt adamlar… her biri kendi yasasına göre yaşar, her biri kendi kurbanını seçer. Kral Leon, onu bulmak için ordusunu peşine takar; ancak karşısına çıkan ilk manzara, kanla lekelenmiş toprağın ortasında iki vampirin dişleri arasında can vermek üzere olan Luna’dır. Bir uluma bütün ormanı titrettiğinde, kaderin çarkı dönmeye başlar. Artık bu hikâyede aşk, sadece bir his değil, hayatta kalmak için verilen bir savaştır. Ve bazen… aşkın bedeli, özgürlükten daha ağırdır. Siz… ne cüretle eşime dokunursunuz?” “Eşin mi? Bu topraklarda herkes bizim avımızdır, kral bile.” “O zaman avcı ile avın yer değiştirdiği anı izleyin.” “Beni neden kurtardın? Sana hiçbir şey ifade etmiyorum.” “Tam tersine, sen… her şeysin.” “Kaçmayacaksın.” “Peki ya kalmak istemezsem?” “Kalmak isteyeceksin… çünkü artık kalbin bana ait."

ZAMANIN KIRILDIĞI YER Her şey bir kuyunun başında başladı. Ya da belki her şey orada kırıldı. Sara ve abisi, hatırlayamadıkları bir geçmişin gölgesinde yaşamaya çalışıyorlar. Hastane raporları bitmiş, okul başlamış, hayat normale dönmüş gibi görünüyor. Ama bazı şeyler… normal değil. İkisi de aynı şeyi gördü. İkisi de aynı karanlığı hatırlayamıyor. Ve ikisi de birbirinden habersiz, gerçeğin peşinden şüpheyle ilerliyor. Ormanın derinliklerinde saklı bir kuyu, sadece bir çukur değil. O, iki dünya arasındaki sınır. Ve bazı sınırlar bir kez geçildi mi, insanı asla eskisi gibi bırakmaz. Unutmak bazen bir savunmadır. Ama ya hatırlamak kaçınılmazsa? Bazı anlar sadece yaşanmaz… Dünyayı ikiye böler.

On yaşında fısıldanan bir söz, on sekizinde bir hükme dönüşür. Bazıları için bu bir hediye, bazıları içinse kaçışı olmayan bir hapishane. Zamanın durduğu o saniyede, avuçlarınızın içinden kayıp giden sadece bir güç değil; ruhunuzun ta kendisidir. Yeraltının karanlık dehlizlerinde, görünmez bir elin yönettiği o örgütün gölgesinde iki yabancı: Biri zamanı durduracak kadar mağrur, diğeri başkasının cehennemini sırtlanacak kadar cesur. Sırlar, kanla mühürlenmiş anlaşmalar. Her lütuf bir gün bedelini ister. Ve her lanet, aslında bir kurtuluşun tohumudur.

Daha hayatının baharında olan Lena bir gün gözlerini bilmediği bir yerde açar..