“Hayatım, görünmez bir zincirin içinde dönüp duran bir saat gibiydi… Her gün aynı acıları taşıyor, aynı insanları kendimden önde tutuyor, aynı yaraları yeniden kanatıyordum. Farklı bir yol olduğunu bilmiyor değil… belki de cesaret edemiyordum. Çünkü insan, alıştığı karanlığı bile evi sanıyordu bazen. Kendimi hep en sona bıraktım. Başkalarının mutluluğu için sustum, eksildim, yoruldum… Ama kimse dönüp benim içimde kopan fırtınaları görmedi. Ben Rana…… Ve ilk kez kendi hayatımın enkazından kendi ellerimle bir dünya kuruyorum. Bu kez kimse için değil… Kendim için.”