“Beyza, senelerini harcayıp girmeyi başardığı bu okulda çok mutlu olacağına inanıyordu. Zaten tek hayali de buydu: Sürekli kavgalarla dolu evinden çıkıp, mutlu olacağı ve arkadaşlarla dolu o okula gitmek… Ama hiçbir şeyin hayalindeki gibi olmadığını, okula başladığında anladı. Gelin, birlikte Beyza’nın hayatında neler olacağına bakalım.”

Gözlerini ilk kez pistte bana diktiğinde... ...arabanın sesi değil, onun sessizliği çarptı bana. Bazı insanlar doğuştan karanlıktır. Yeldan da onlardandı. Ravin onun karanlığını görmedi, ya da görmek istemedi. Koray ise... her zaman arkamdaydı. Beni gölgemde bile kollayan o adam. Ama bu hikâye bir yarış değil. Bu, freni olmayanların savaşı. Ve ben... Kırmızı Takım`ın en soğukkanlısıydım.

Bazı şehirler insanı büyütmez, ezer. Bazı geceler sabaha çıkmaz, içinde kalır. Ve bazı yaralar... Görünmez ama hep oradadır. Ela, geçmişten kaçarken kendini bir yol ayrımında buldu. Ne tam bir başlangıçtı bu, ne de gerçek bir son. Ama herkesin bir yerlere sığındığı şu dünyada, onun da bir sığınağa ihtiyacı vardı. Belki bir sokak lambasının altı, belki bir kahve buğusunda kalan sessizlik...