Bencillikler ve şahsiyetler arasında savaşlarla ve felaketlerle yüzleşen Edo`nun tarihi yıkımı, insanın en aşağı olduğu anda belirmişti. Karalar çöktü, dağlar yükseldi, kıtalar battı ve yalnızlaştı. Bu yalnızlığın derinliği ile yüzleşmek zorunda kaldılar. Haysiyet ve gururun irdelediği köhne bir diyar, kimseye yürünecek bir yol sunmamıştı. İnsan evladı bir yol aradı, hem kendini yüceltmek hem de iyi olduğunu göstermek için. Fakat ardındaki felaket, bu ilelebet halinin yol açtığı özgüvendi. İnsan bekledi ve istedi. Fakat eline verilen, kuru topraklar, tabanı çatallaşmış nehirler ve ince dallar. Ellerinden çıkmamış gibi yaptıkları ölümler ve gelmeyecek günlerdi. İnsan arzuladı, arzuladıkça tanrıyla bir olduğunu zannetti. Göklere meydan okudu. Arşla eşit olmak istedi. Mükemmel bir kudrete sahip olmayı arzuladı. Lakin, kader kederlidir. Gözyaşı sığdır. İnsanın açlığı, yolunu daima lanetlerle çizmiştir. Doyumsuzluklarıyla kuruttukları bataklıklarda yetişir lotus çiçeği. Yaprakları ziftle siyahlaşmıştır. Yalnız çiçeğin yapraklarını acımasızca yolmuşlardır. Şimdi, göğsüne sonsuz hasretin bıçakları saplanacak. Ölülerin çığlıklarını duyacak, ellerini kürek kemiklerinde hissedecek. Ancak içine dikilmiş acının paslanmış lifleri, asla sökülmeyecek.

Pragia`da suç yok. Açlık yok. Kaos yok. Her-kesin bir puanı, bir de oy hakkı var. Normalize Teşkilatı`nın yıldız polisi Sawyer Brody, sistemin kusursuz işlediğine inanıyordu. Ta ki eski ortağı Colton Zane, sistemin unuttuğu bir "hata" ile birlikte bu altın kafesten kaçmaya çalışana kadar. Bir yanda hırsla parlayan Gümüş Bölge, diğer yanda çürük lahanaların ve unutulmuş insanların yaşadığı Yaban Bölgesi. İki eski dostun ölümcül kovalamacası, Pragia`nın steril maskesini düşürecek mi? "Demokrasi, kimi feda edeceğimize karar verdiğimiz bir oylamadan ibaretse, o sandıktan kim sağ çıkabilir?" Teknolojinin tiranlığa dönüştüğü, vicdanın ise sadece bir sistem hatası sayıldığı nefes kesici bir distopik evren.

DIVAVISION, sesin bir yetenek değil, bir silah; sahnenin bir gösteri alanı değil, yargı kürsüsü olduğu bir evrende geçiyor. Starflame’de her yüz yılda bir kurulan bu sahnede, ulusları temsil eden Divlar yalnızca alkış için değil, var olma hakkı için yarışıyor. Mikrofonun ucunda bir ses, arkasında ise geri dönüşü olmayan kararlar var. Kazanmak hayatta kalmak anlamına gelmiyor; kaybetmekse yalnızca görünmez olmak demek değil. DIVAVISION, bir müzik yarışması değildir. Bu, susturulmuş seslerin, bastırılmış hafızaların ve kutsal sayılan bir düzenin içten içe nasıl çürüdüğünün kaydıdır. Ve bu kayıt tutulmaya başlandığında, artık hiçbir şey tamamen sessiz kalmaz.

"Bazı isimler kaybolur. Ama izleri kalır." Kalabalığın içinden seçilmesi mümkün olmayan bir liste yeniden ortaya çıkıyor. Sessizce silinmiş on hayat… Ve o hayatlara ait parçaları birleştirmeye çalışan bir kadın. Geriye sadece parçalanmış kayıtlar, eksik dosyalar ve yırtılmış fotoğraflar kalmışken her adımda kime güveneceğini daha az biliyor. Bir yabancı ona yaklaşırken geçmişle gelecek arasındaki sınır bulanıklaşıyor. Bu hikâye bir arayış değil. Bu, yok sayılanların geri dönüşü. Sessizliği ilk kim bozacak?

Bu Satırlar Yarınları Yazanlara Emanettir…

ARŞ romanının iki ana konusu vardır bunlardan birincisi; Tamamen birbirleriyle zıt dünya görüşlerine sahip olan bir grup genç dünyayı değiştirmek niyetiyle bir örgüt kurarlar,kurdukları örgüt zamanla iyi yerlere geldiğinde ise yolları ülkenin en tehlikeli iki ismiyle kesişecektir. İkincisi ise; Distopik bir dünyada geçen felsefi bir aşk hikayesini konu alır.