Kafayı yemiş olmalılardı. Sinirden elim titriyordu. Tekrardan babama döndüm. Emin olmak istiyordum. "Bu bir şaka, değil mi?” “Değil.” “Kötü bir şaka?” “Pera.” “Çok kötü bir şaka?” Babam gözlerini kapattı. Ben bunun iyiye işaret olmadığını anladım. “Doğu ve Kuzey birleşmek zorunda.” Sesim kesildi. Bu kısmı biliyordum. Son zamanlarda sınırdaki hareketlilik, diğer bölgelerin güçlenmesi ve özellikle Güney`in yaptığı anlaşmalar yüzünden babam sürekli toplantı halindeydi. Ama bunun benimle ne ilgisi olduğunu hâlâ anlamıyordum. Ta ki babam o son cümleyi söyleyene kadar. “Bu birlik için iki ailenin birbirine bağlanması gerekiyor.” Yutkundum. “Ve?” Babam bana baktı. “Sen ve Asilkan evlenmek zorundasın.” İçimden çok uzun ve çok yaratıcı küfürler etmek geldi. Dışarıdan ise sadece gülümsedim. O gülümsemenin babam tarafından hiç sevilmediğini biliyordum. “Harika.” “Pera—” Alayla konuştum. “Gerçekten harika baba. Doğu ile Kuzey`i birleştirmek için beni Kuzey`in en sinir bozucu adamına satıyoruz! Aile geleneğimizde bu kadar romantik bir şey var mıydı da ben bilmiyordum?” “Satılmıyorsun.” “Evlendiriliyorum zorla?” “Evet.” “Aradaki fark ne?” Babam cevap vermedi. Çünkü ikimiz de biliyorduk. Hiçbir fark yoktu.