Alya,karnındaki mucizeyi öğrendiği gün alevlerin ortasında kalıyor. “Ben Anka kuşuyum. Ben yanmaya alışığım. Yanıp yanıp küllerimden doğarım. ” “Sen benim nefesimsin! Sakın bırakma. ” “Onu kaybediyoruz. Özür dilerim. Onu koruyamadım.Deniz sana emanet. “ UZAK ŞEHİR ALYA CİHAN HAYRAN KURGU HAYRAN KURGU AMA NORMAL OKUYUCULAR DA RAHATLIKLA OKUYABİLİR. FAN OLARAK MI OKUDUNUZ, YOKSA NORMAL OKUYUCU MU BELİRTİN LÜTFEN.

Alya... Ankara`nın kalbinde doğmuş, Dicle kadar asi ama Fırat kadar derin bir kadındı. Güçlü bir mafya ailesinin ilk kızı. Zeki, cesur, korkusuz… Başkent sokaklarında adımları kadar soğukkanlıydı. Bir sabah, otel odasının yanına biri yerleşti. Biri vardı. Sessiz ama tehditkar. Tanımadığı ama gözlerinden bir şeyler bildiği bir adam. İlyas Çakırbeyli... Diyarbakır’ın bağrından kopmuş, Dicle’nin öfkesini damarlarında taşıyan bir adam. 1.80 boyunda, sert bakışlı, dediğim dedik bir adam. Ankara’ya gelişi kan kokuyordu. Kan davasıydı, liste kabarıktı. Ama asansörde bir kadınla göz göze geldiğinde, içinden sadece şu geçti: “Yanlış zaman… yanlış yer… ama doğru kadın.” Alya da aynı anı yaşadı: “Yanlış zaman… yanlış yer… ama doğru adam.” Onlar farklı şehirlerin çocuklarıydı. Biri Ankara’nın diplomasıydı, Diğeri Diyarbakır’ın silahı. Ama kader, Dicle ile Fırat`ı nasıl aynı denize akıtırsa, Ankara ile Diyarbakır`ı da aynı otel koridorunda buluşturdu. Artık dosyalar karıştı. Kurallar değişti. Ve bir aşk, kanla yazılacak bir hikâyeye dönüştü…

Bu hikaye geçmiş, bugün, gelecek karışık zamanda geçecektir. Gerçek hayat hikayesi ile Uzak Şehir karakterleri üzerinden birleştirilmiş bir kurgudur. Hangisi gerçek hangisi kurgu ayırt edebilecek misiniz? Kendimi açıklayacak olursam; Uzak Şehir izleyicisi, hayranı, fanfic yazarı olarak bu hesabı fanfic için açmıştım ancak ficleri başka platformda yayınlıyorum. O yüzden bu platformda bu hesapta hem kurguyu hem gerçek hayat hikayesini birleştirip içimi dökmek istedim. Lütfen okurken yargılamayacaksanız okuyun. Çünkü hem güçlü hem de hassas birinin kaleminden çıkmıştır. BAZEN BİR SÖZ İNSANI ÖLÜME SÜRÜKLER, YA DA O SÖZ ÖLÜMÜN KIYISINDAN ALIR (hissederek yazılmıştır) O yüzden yargılamayıp anlayacaklar okusun. Hangi kısımlar gerçek hangi kısımlar kurgu bilen çıkmasını umutla bekliyorum. Bu arada gerçek hayatla uzak şehir karakterlerini birleştirdim çünkü sevdiğim bir şey üzerinden ilerlemek istiyorum. Aksi halde yazamam. Haliyle gerçek isimler kullanılmayacaktır. Ben uzak şehir Alya’nın gücünü, bu çıkmaz hayatı yaşamak zorunda kalan umutsuz karakterin savaşıyla birleştireceğim. Başlayalım mı? HİKAYE FARKLI ZAMANLARDA GEÇECEKTİR ŞÖYLE ZAMAN ÇİZELGESİ YAPTIM AMA KARIŞIKLIK OLURSA AFFOLA, ANLAMAZSANIZ SORUN. SADECE BU ZAMANLAR YOK KARAKTERLERİN ÇOCUKLUĞU DA OLACAK. BUNLAR SOMUT ZAMANLAR. 1. DİP: Yanış ve Kül (Anka’nın Sonu) MARDİN 2024… Dicle’nin dibi, Anka’nın artık yandığı, bittiği ve küle dönüştüğü yerdir. Alya o nehre atladığında aslında “yanmış bir Anka” olarak o külleri suya bırakmak istiyor. Cihan’ın ona verdiği o ilk nefes, küllerin arasına düşen bir kıvılcım gibidir. 2. KIYI: Kabuk ve Bekleyiş (Anka’nın Hazırlığı) MARDİN 2025… Kıyı sahnesi, Anka’nın küllerinden henüz yeni doğduğu ama hala kanatlarının ıslak ve zayıf olduğu zamandır. Mezun olmuş, doktor olmuş, evlenmiş ama hala gökyüzüne çıkmaya korkuyor. Sadece bir “kıyıya” sığınmış. Cihan ona “Sen bir Anka’sın” dedikçe, Alya kendi küllerinden utanıyor. Geçmişin (Fikriye’nin) tozu hala kanatlarında. 3. CEMRE: Uyanış ve Büyük Yangın (Anka’nın Zirvesi) MARDİN 2026… Cemre kalbe düştüğünde, Anka en parlak, en ihtişamlı haline ulaşır. Cihan’la olan o gerçek aşk, Alya’nın kanatlarını ısıtır. Ama Anka’nın kaderinde bir gerçek vardır: En çok parladığı an, yeniden yanacağı andır. Mutlu günlerin ardından gelen o veda mektubu aslında Anka’nın kendi kendini bir kez daha ateşe atmasıdır. Cihan’ı yakmamak için, kendini sevgisiyle yakıp gitmeyi seçer. —- Başlıyoruz… "Sen beni kurtarmadın, sen beni sadece o cehenneme geri yolladın. “ —-