“Bazı vedalar söylenmez… sadece zorla yaşatılır.” Açelya’nın hayatı, babasının kurallarıyla çizilmiş dar bir kafes. Ama o kafeste bir istisna vardı, Sarp Eryılmaz. Beş yıldır yaralarını bilen, sustuklarını duyan, düşerken elini tutan tek kişi. Onun yanında dünya susuyor, acı hafifliyor. Fakat bazı bağlar, ne kadar güçlü olursa olsun kırılmak için bekler. Bir akşam… Bir araba… Bir karar… Ve tek bir cümleyle her şey paramparça olur. Açelya, geçmişiyle birlikte başka bir şehre savrulurken, Sarp ilk kez onu koruyamadığı bir savaşın içinde kalır. Ama hikâye burada bitmez. Yıllar geçer. Tam on yıl. Ve kader, onları bambaşka bir yerde, hayalini kurdukları o lisede yeniden karşı karşıya getirir. Artık hiçbir şey eskisi gibi değildir. Çünkü bazı hikâyeler mutlu bitmek için yazılmaz.

Hayatta tam da böyle değil midir.? Acı♡tatlı En mutlu anlarımız da acıyı,en kötü zamanlarımız da mutluluğu yaşamıyor muyuz? Bu karmaşa işte bizi hayata bağlayan, sonbaharın içinde bile baharı aramamıza yardım eden umut tomurcuğu...🍂🍁 🌟✒Gözün görmedigini görür bazen gönül.Duyulmayanı duyar derinden.Histir ya bu titretir gönül telini ıssızlarda.Karanlıktan çeker vaar eder yarını umuduna sarılı mutlulukla.Zamandır hem yakınlaştıran hem uzaklaştıran.Candır ya bu çeker sevmeyi,çeker özlemi susar tellere sarılı diliyle.Bir gülün dikeni,bir dilin dikeni denktir yaranın sızısına.Hem sevip hem acımak gülün rengine bulanmak.Candan cana akmak...✒🌟