Bazen insanlar ilk bakışta anlaşılmaz. Sadece görürsün. Ama ne düşündüklerini, neden sustuklarını ya da neden güldüklerini bilemezsin. Bu hikâyedekiler de biraz öyleydi. ALP DEMİRTAŞ, dışarıdan bakınca sıradan görünürdü. Hatta çoğu kişi onu "fark etmezdi bile" diyebilirdi. Ama aslında tam olarak öyle biri değildi. Sessizliği dikkat çekiciydi. Konuşmadığında bile bir şey anlatıyordu sanki. Gözleri fazla bir şey söylemezdi ama çok şey görmüş gibi bakardı. Kalabalığın içinde olurdu ama kalabalığa karışmazdı. Sanki orada durmak onun tercihi değil, alışkanlığıydı. ELA, daha farklıydı. Sessizdi ama boş değildi. Konuşmadığında bile düşünüyormuş gibi bir hali vardı. İnsanları izlemeyi severdi ama bunu fark ettirmezdi. İçine kapanık gibi görünse de aslında sadece gereksiz şeyleri dışarıda bırakıyordu. Onun sessizliği boşluk değil, doluluk gibiydi. Ama bunu herkes anlayamazdı. ALİ, tam tersiydi. Onu fark etmemek imkânsızdı. Bir ortamda varsa, o ortam kesinlikle sessiz kalamazdı. Konuşur, güler, hareket ederdi. Bazen fazla bile gelirdi ama aslında kötü değildi. Sadece içi dolu dolu yaşayan biriydi. Sessizlik onun için garip bir şeydi. MELEK,ise netti. Ne düşündüğü çoğu zaman yüzünden anlaşılırdı. Gereksiz konuşmayı sevmezdi ama konuştuğunda da herkes dinlerdi. Sert gibi görünürdü ama aslında sadece açık sözlüydü. Onun yanında kimse kolay kolay saçmalayamazdı. Ve bu dört kişi... Aynı grupta toplanmıştı. Tesadüf müydü, yoksa bir şeyin başlangıcı mı... Kimse bilmiyordu. Ama bazı şeyler zaten bilmek için başlamazdı. Sadece olurdu.

Bir Nakil Kadar Yakın, hayatın bazen tek bir kararla tamamen değişebileceğini anlatan, duygu yüklü bir hikayedir. Hikâye; sağlık, umut, kayıp ve yeniden tutunma temaları etrafında şekillenirken, karakterlerin yaşadığı içsel çatışmaları ve insan ilişkilerinin ne kadar kırılgan ama bir o kadar da güçlü olduğunu gözler önüne serer. Birbirine hiç tanımadıkları hâlde kaderle bağlanan insanların yolları, bir “nakil” kadar yakın bir noktada kesişir.