‼️ Bu kitap Minsung ile alakalıdır ‼️ çocukluktan bu yana bir birini sevmiş iki gencin hayatını anlatmaktadır.yaşadıkları zorlukları ve hayatın sorununu…(•~•)<🫀

Aynı sahnede parlayan iki yıldız… Ama birbirlerine tahammül bile edemiyorlar. Bir yanlış anlaşılma, yıllarca süren bir soğukluk… Ve herkesin bildiği tek bir gerçek: Hyunjin ve Felix asla yan yana gelmemeli. Peki ya kalp… kuralları dinlemezse?

Hyun-Jin ve jisungun evlenmesi ile başlar. Ve olaylar devam eder. Ama ilerleyen bölümlerde jisungun ve hyunjinin evlenme nedeni olan diğer olaylar yanında bir hiç kalır. Minsungun aşkının büyük olduğu , ve tüm söz sahiplerinin içeren seni kendi içine çeken bir kitap

Bir insan kaç defa sınıfta kalabilir?.. Bu soruya yanıt vermek istemeyen Seul kentinin kalbinde yer alan Yongsan Lisesi öğretmenleri başlattıkları bir proje kapsamında "Her Öğrenciye Bir Öğretici" sloganıyla kolları sıvadı fakat önünü açtıkları proje binlerce anıya kucak açıyordu bunun farkına vardıklarında "öğrenciler" ve "öğreticiler" çoktan mezun olmuşlardı.

Bu kitapta olan ve olacak olayların bazıları yaşanmış bazıları ise yaşanabilecek olaylardır. Ona göre yorum yaparsanız sevinirim:)

“Sana borcu hatırlatmak zorunda kalmak hoşuma gitmiyor, Bay Han,” dedi. “Benim işlerim genelde... sessiz ilerler. Bu kafenin hâlâ ayakta olması da sessizliğin bir ödülüydü. Ama bu sabrın bir sonu var.” Smu t var ona göre gelin

" Sence ben güzel miyim ? " " Ne diyorsun sen ya ? Defol git başımdan! " " Aman meraklıyım bende sana, zaten umurumda değilsin, sen defol, zihinsel sorunlu, hıh !! "

Arkadaşları tarafından ‘Okulun En Şımarık Çocuğu’ lakabını alan Han Jisung ve okulun en zekilerinden olan Lee Minho’nun arkadaşlık (!) hikayesi

Yurtta kalan öğrenciler güzel bir hayat yaşar sanarlar tabi bir omega ve alfa zorunlu olarak aynı odada kalırsa?

Beşli bir arkadaş grubundaki dört kişi aynı diğer çocuğa aşık olursa ne olur O kimi seçecek Olur mu, olabilir mi, olmaz mı

Geçmiş geçmişte kalmıştı ama Minho geçmişte kalmamıştı, o şuan yanımdaydı ve gözümün içine baka baka sırıtıyordu beynimin içindeki kaos sanki tüm vücudumu titretiyor gibiydi, Changbine döndüm ve sadece onun duyabileceği şekilde bir küfür savurdum. "Siktir.." |-------------------------------------------------------------------| Okurken keyif alırsanız lütfen yorum yapmayı ve oy vermeyi ihmal etmeyin!!🫶🏻

:: Tek bir gecelik miydi yani Minho? :: Jisung...yatak arkadaşım olur musun? :: ...

"Bir insan üvey kardeşine bu kadar hayran olabilir mi?"

How can people from opposite worlds live together..? (Rahatsız olacak okumasın lütfen)

`Sana en yakın olan kişiler en uzak olabilir. Ama bunu sen fark etmeyebilirsin. Ben fark edemedim. Benim en büyük Hata`m buydu, Minho.`

Minho kafasından bir numara atar ve ona yazar ama onun jisung, yani okuldaki sürekli tartıştığı kişi olduğunu bilmiyordu

Okulun herkesin aşık olduğu popüler çocuğu ve zorbası Minho’nun sınıfına birgün kendi halinde ,sessiz sakin dersleri çok yüksek bi çocuk gelir.Minho kendine zorbalamak için kolay bi yem bulduğunu sanarken zamanla bu çocuğa karşı hisler duyar…

"H:çok güzel bir hayatım var!" "M:...evet" -Hyunho- ilk hikayem umarım seversiniz🤍

Hayatını ailesine dayayarak eve para girmesi için okula gitmeyip çöpçülük yapan güzel çocuk Lee Minho ve, Orta gelirli ailesinin tek çocuğu olan 11.sınıf öğrencisi Han Jisung`un hikayesi . . Doğru düzgün ilk Fic`im hatalarım olabilir özür dilerim 😭 🧸💙🖇

HAYIDIR GADEŞ BİŞEY Mİ VAR

Küçüklüğünden beri sesiyle herkesi büyüleyen Han Jisung, yıllar sonra ilk sahnesine çıkmak için hazırdır. Ancak onu bekleyen birden fazla sürpriz vardır.

🐿️- Korkuyorum 🐰- Seni seviyorum

Eğlenmek için gittiğiniz alışveriş merkezinde rehin edilseydiniz ne yapardınız? RK9801BD

Sırtım duvarla buluştuğunda çektiğim acıyla ağzımdan ufak bir inleme çıktı. O ise tuttuğu kolumu bırakmayarak bir elini de duvara yasladı ve beni duvar ile arasına sıkıştırdı. Daha çok yaklaştı. "Ne yaptığını sanıyorsun?" Başımı boyunun uzunluğundan dolayı hafif yukarı kaldırarak gözlerine baktım. Hâlâ gülümsüyordu. Derin bir nefes alıp verdi.Daha sonra biraz daha eğilerek yaklaştı ve kalbim gümbür gümbür atmaya başlamışken kulağıma tek bir kelime fısıldadı. "Bekliyordum." Ürperdim.Resmen tüm vücuduma bir ürperti geldi.Onu benden uzaklaştırmaya çalıştım.Ancak kuvvetliydi ve bu göründüğü kadar kolay değildi. "Hâlâ direniyorsun.Biliyor musun Yeon Soo?Gerçekten seni bekliyordum.Keşke diyordum... Keşke Yeon Soo gibi cesur,korkusuz,asî ve tabii güzel birisi karşıma çıkıp bana diklense de hedefim olsa. Onunla oynasam. Biliyordum böyle olacağını. Senin dayanamayacağını ve kendini bana yem edeceğini. Şu an ne kadar mutluyum bilemezsin." Nefretle baktım gözlerine. "Asla senin oyuncağın olmayacağım!Boş yere ümitlenme." Bir kere daha kolumu tuttuğu elini bana doğru bastırdı ve sırtımı soğuk duvara sabitledi. "Göreceğiz Yeon Soo. Ancak elime düştün ve kolay kolay kurtulamayacaksın.Tıpkı şu an olduğu gibi." "Uzak dur benden!" "Artık bunun imkânı yok." Sabrımı taşırmayı başardı. Boşta kalan elimle kuvvetli bir şekilde kolumu tuttuğu elini tuttum ve sertçe kaldırdım.Ardından onu duvara yapıştıran taraf bu sefer ben oldum. O da bu hareketi beklemiyordu ve tıpkı az önce bende olduğu gibi hazırlıksız yakalandı.Rolleri değiştik.Az önce benim olduğum yerde Hyunjin,Hyunjin`in olduğu yerde de ben vardım. Çekik gözleri irileşti.Daha bir şaşkın bakıyordu şimdi.Bunu yapabileceğimi tahmin etmiyordu sanırım. "Ama kurtuldum Hyunjin.Tıpkı şu an olduğu gibi.Uzak dur benden..." ...

Yine saat gece yarısı olduğu için kimsecikler yoktu ortada. Asansör için köşeye döneceğim sırada duyduğum seslerle korkarak hemen geri çekildim. Duvara yaslandım. Gece gece 2 erkek görmek korkutmuştu. Ah, oysa hastanedeyim. Neden korkuyorsam? Kendimi toplayıp çıkmak için hamle yaptım. Ancak bu sefer duymuş olduğum kelimelerin beni ilgilendirdiğini anlayarak yeniden duvara yapıştım. Kulaklarımı kabartıp onları dinlemeye başladım. Nefes nefese bir genç, sırtı bana dönük olan gencin önünde, elleri dizlerinde hem soluklanıyor hem de anlatıyordu. "Kameralara bakamadık. Bakamayız da. İçerideki güvenlikler sağlamlar. Koca hastanede nasıl arayacağız o kızı? Ben yüzünü de görmedim. Onu bir tek sen gördün." Sırtı bana dönük olan genç sinirlendi. "O kızı ne olursa olsun bulmalıyız. O defteri almamız lâzım." Karşısındaki onu onaylayarak başını salladı. O genç, bir kere daha söze girdi. "Bulduğunda yaşatma. Defterdekileri okumuş olma ihtimalini göz ardı edip kendimizi riske atamayız." Korku içerisinde gözlerimi irileştirdim. Boşta olan elimi ağzıma kapattım. Defter... Kız... Bahsettikleri kız bendim! Resmen öldürme emri vermişti bu manyak! Minho... Ya ona bir şey yapmaya kalkarlarsa? Defter odadaydı. Ya defteri bulurlarsa ve Minho`nun okuduğunu düşünüp onu öldürürlerse?Hayır! Arkama döndüm ve temkinlice çekilip bir müddet sonra hızla koştum. İlerideki merdivenlere yönelip birer birer çıkmaya başladım. Bacaklarım şimdiden iflas etmişti. Odanın olduğu kata çıktığımda artık bacaklarımı hissetmiyordum. Sadece burnumdan nefes almak yetmiyor, ağzımdan da nefes alıyordum. Kalbim ağzımda atıyordu. Az kaldı diye içimden kendimi tembihleyerek yine hızlandım. Odaya âdeta dalarak girince Minho yatağında hızla doğruldu. Beni, daha doğrusu hâlimi görünce yüzü düştü. "Jae Hee! Ne oldu?! İyi misin?!"diye sordu. Korkuyla yanına ilerledim. Yatağın başına gelerek dizlerimi kırdım. Ellerimle yatağın kenarını tutunup düşmemek için destek aldım. Minho endişeyle bana bakmayı sürdürüyor ve benden bir cevap bekliyordu. Panik yüzünden ağlamaklı çıkan sesimle anlatmaya başladım. "Minho polisi aramalıyız! Sanırım başımız dertte. Hatta ben! Benim başım dertte. Gitmeliyim buradan!" "Jae Hee sakin olup neler olduğunu anlatır mısın?" "Minho defter! Defterde her ne varsa hiç iyi şeyler değil! Beni ve defteri arıyorlar! Aşağıda onları konuşurken duydum. Beni... Defterdekileri okuma ihtimaline karşı öldüreceklerini duydum! Sadece beni hatırlıyorlar. Seni de riske atamam!" "N-ne diyorsun sen Ja Hee? Dur bekle! Kuzenim polis benim. Onu arıyorum hemen. Hiçbir yere gitmek yok. Seni bırakmam." Güzel gözleri bu sefer güven vermek istercesine bakıyordu gözlerime. Ayaklarını sarkıtacağını anladığım an ayağa kalktım. Ayaklarını sarkıttı ve terliğine ayaklarını geçirerek leptobunun yanında olan telefonunu eline aldı.  Hızla birini aradı. Çok geçmeden çağrısı cevaplandı ve konuşmaya başladı. "Hyunjin! Acilen hastaneye gelebilir misin? Ama çok acil. Ölüm kalım meselesi. Gelince görüşürüz. Tamam, bekliyorum. Lütfen çabuk ol." Telefonu kapatıp eski yerine koydu. Yavaş adımlar atarak karşıma geçti. Gözleri bu sefer âdeta yalvarıyordu. "Ağlama ne olur? Seni böyle görmek istemiyorum." Ağlıyor muydum? Ellerimi yanaklarıma attığımda hissettiğim ıslaklıkla ağladığımı fark ettim. Hemen ellerimin tersiyle yanaklarımı, gözlerimi sildim. Uzun koltuğun karşısındaki orta sehpanın üzerine koyduğum defteri elime aldım. Yeniden Minho`nun karşısına geçtim. "İçinde bu kadar önemli olan ne var bilmiyorum. Ama cebimden çıkan not şaka değildi. O çocuğa bir şey olmuş mudur Minho? Bana çarptıktan sonra gözlerime yalvarırcasına bakmıştı. O bakışlar... O not... Bunu nasıl şaka zannedebilirim ben? Ya ona bir şey olduysa?" "Korkma Jae Hee, hiçbir şey olmayacak." dediği anda kapı tıklatıldı. Korkuyla ikimiz de kapıya baktık. Kapının arkasından biri seslendi. "Müsait misiniz efendim, girebilir miyim?!" Bu ses aşağıda bana sırtı dönük olan, öldürülmem için emir veren kişinin sesiydi! ... SL6802VW