Başkomiser Efsun, çözülemeyen bir dosyanın içine çekildiğinde, adaletin sandığı kadar net olmadığını anlar.Suçlu bellidir.Deliller tamdır.Ama bir şey eksiktir: hafıza. Gerçeğe dışarıdan bakmak yetmez. Bu yüzden Efsun, kendi hayatını kilitler. Yeni adı Abdülkerim.Yeni yüzü,parmaklıkların ardında.Yeni dünyası, kimsenin masum olmadığı bir koğuş. Burada insanlar suçlarını saklamaz.Kendilerinden saklar.Her gece aynı rüyalar.Her sabah aynı sayım. Ve her gün, biraz daha silinen bir gerçek. Çünkü bazı koğuşlar insanları değil, hatıraları hapseder.

"Peki sen, kimsin? Kurt mu, kuzu mu, yoksa ot mu?" dediğinde alaycı bir gülüş dökülmüştü dudaklarımdan. "Ben o sandaldaki çobanım." "Buradaki güçlü kurt değil mi? Çoban bu işin dışında kalmıyor mu?" Başımı iki yana sallayarak çizdiğim resimleri ona gösterdim. Kurt, kuzu ve otu daire içine alarak konuştum. "Bunlar her zaman birbiri içinde çatışır. Çobanın görevini asla bilmez ve umursamazlar çünkü birbirlerinden kaçmak ve avlamakla meşgullerdir. Çoban her zaman hangisinin nasıl bir hamle yapacağını bilir. Kafasında binlerce strateji oluşturur ve hepsini avucunun içine alır."