Eğitim hayatı için yaşadığı mahalleden ayrılan Irmak yıllar sonra geri yuvasına döner. Döner dönmesinede nereden bilecektir ki yıllardır abi bildiği abisinin arkadaşı Kaana aşık olacağını? "sabrımı sınama komşu kızı" dedi Kaan sabırla. omuz silktim ve "ne var? en büyük hastan benim işte" dedim inatla.

Üsteğmen Asel Fırtına, sert mizacı, keskin dili ve kurduğu timiyle karargâhın en dikkat çeken subaylarından biridir. Onun dünyasında tek bir kural vardır: Kimseye boyun eğmemek. Ama bir gün karargâha yeni bir binbaşı gelir. Binbaşı Aslan Akkaya. Ve ilk işi, Asel’in kurduğu timin başına geçmek olur. İnatçı, özgüvenli ve sinir bozucu derecede sakin olan Aslan, Asel’in hayatını altüst eder. Üstelik aralarındaki çekişme sadece emir-komuta meselesi değildir… Çünkü Asel’in gece yanlışlıkla mesaj attığı gizemli kişi… Ormanlar Kralı… Meğer tam karşısında duran adamdır. Hakaretlerle başlayan mesajlaşmalar, meydan okumalarla devam eden görevler ve herkesin önünde yapılan mani düelloları… Ama asıl sürpriz henüz ortaya çıkmamıştır. Bazen kader, en büyük savaşları kalpte başlatır. Ve bazen en büyük düşman… en büyük aşkın olur.

Yaşanmışlıklar ve yaşanacaklar... Hayatım bu iki şeyin üzerine kurulmuştu. Yaşadıklarım bir leke gibi hep benimle gelirken, gelecek ise belirsizlikti. Herkesin günahı benim boynuma bir urgan olmuş, nefesimi kesiyordu... Ben Liva...16 yıl önce doğumda karışmış o dilsiz kız benim hikayem burada başlıyordu.

❝Ait olmadığın bir yerle savaşın bittiğinde, sonucu ne olursa olsun her zaman gitmen gerekir.❞ ~ "Gerçek özgürlük senin için hiçbir zaman bu taştan konak olmadı," dedi fısıltıyla. "Çünkü bu duvarların içinde sevgi dışında her şey var." Kulağıma değen saçlarımı geriye çekti. Nefesi bu kez boynuma çöktü. Sıcaklığı tenimde iz bırakır gibiydi. "Ve sen buraya özgür olmak için gelmedin. Esir olacağını bile bile geldin. Yine de özgürlük diye yanıp tutuşuyorsun." dedi, bu uğurda kendimi bile yakacağımdan habersiz. Sözleri kadar yakınlığı da kaçacak yer bırakmıyordu. Gözlerim kendiliğinden kapandı. Vücudumdan geçen ürperti korkudan çok tanıdık bir teslimiyet gibiydi. "Bir gün," diye mırıldandı, sesi umut kadar yumuşaktı, "sana özgürlüğün gerçekten ne olduğunu göstereceğim, komşu kızı." Sırtım tamamen göğsüne yaslanmıştı artık. Nefes almak bile zor geldi. "O gün geldiğinde, sana ‘özgürsün’ diyerek zincir takan herkes arkamızda kalacak. İntikamın için kinin en büyük silahın,” Bir an durdu. Nefesi kulağımın dibinde ağırlaştı. "Ben ise," dedi alçak bir sesle. Gözlerimi daha sıkı kapattım, açmaya korktum "o karanlıkta yürürken elini bırakamayacak kadar sana adanmış, sadece sana ait olan yoldaşınım." ~~ Onu tanıdım... Ya da en azından tanıdığımı sandım. Karanlığın içinde büyüyen bazı insanlar vardır; kim olduklarını anlatmaya gerek kalmaz, gözlerindeki boşluk her şeyi söyler. O da öyleydi. Bir bakışında terk edilişin izleri, bir gülüşünde işkencenin soğukluğu saklıydı. Hangi yüzüyle karşılaşacağını kimse bilemezdi. Bazen sessiz, ürkek, gözleri dolmuş küçük bir kız gibi konuşurdu. Sonra birden değişirdi; ses tonu sertleşir, bakışları buz keserdi. O an yanındaki insanın içini donduracak kadar soğuk olurdu. Sonra bir kahkaha atar, sanki az önceki hâli hiç olmamış gibi davranırdı. Kim olduğunu sormayın. Çünkü bir cevabı yok. Ya da belki çok fazla cevabı var... ~

Yıllar önce tanımak istediğim halde tanıyamadan sessizleşmişti. Aynı apartmanın farklı katlarında oturuyorduk. Gülüşü çok güzel gelmişti. Balkonda oturup ağladığım bir gecede nasıl hayran kalmıştım ki ben...

Adıyla sancıyla koskoca külhanbeyi

05*: Hani sürekli asansörde beklemeden gittiğin kişiyim. 05*: Her seferinde de son dakika oluyor amk

"Ve..." dedi kısa bir duraksamadan sonra, "Rüzgar abi deme bir daha." Gülümseyip başımı yana eğdim. "Tamam, Rüzgar abiiim," dedim özellikle uzatarak. Rüzgar ellerini direksiyona vurdu, gülmemek için dudaklarını ısırdı. "Bir gün o `abi`yi pişman olacağın şekilde söyleteceğim," dedi. "Hii, terbiyesiz!" diyerek çıkıştım. Ama bundan zevk almış gibi sırıtıyordu hâlâ. ‐‐‐

Toprak`ı tanıyorsunuz. `Aşk mı? Bu Dünyada?`nın buz adamı. Papatya`nın en büyük yangını. Peki, onun en yakın arkadaşını yeteri kadar tanıdık mı? Hazır olun, Mahir`in hayatına şahitlik edeceksiniz. Not: Kitap, Aşk mı? Bu Dünyada?`nın ikinci kitabıdır. İlk kitaptaki erkek karakterle benzer gelebilir. Farklıdır. Mahir aşka düşman değildir, sadece şahit olduğu olaylar sonucu kabuğuna çekilir. Ta ki, mahalleye yeni taşınan komşu kızı Feride ile tanışana kadar. Mahir, ilk kitaptaki yan karakterdir. Çok sevdiğim için ona da kurgu yazdım. Onun hayatını anlatmam gerekiyordu. Tek başına okunabilir eser, ancak sonrasında ilk kitaba dönmenizi önermem çünkü spoiler almış olursunuz. Söylemek istedim. Komşu Kızı sizlerle 🦋

Seneler öncesinden beri dost olan iki ailenin çoçuklarıydı onlar Sevde ile Fatih.. Sadece birbirlerinin isimlerini biliyorlardı aileleri ne kadar dost olsada onlar karşılaşmamışlardı henüz…

" Komşu kızı, ben sana nereden tutuldum?" ALPASLAN&FİRUZE

Çocukluklarından beri birbirlerinden nefret eden Bora ve Sevda birbirlerini her gün görmek zorunda kalırlar, çünkü onlar komşulardır.

Toprak`ın Çiçeği