Ben ölü müyüm? Bu soru Elis’in aklında ilk kez yankılandığında, henüz hiçbir şey bilmiyordu. Aynalar Diyarı’nda doğan Elis, büyünün sıradan, gerçeklerin ise saklı olduğu bir dünyada büyüdü. Sihir onun için bir armağan değil; cevaplarını aradığı soruların yan ürünüydü. Larissa’nın gelişiyle birlikte, saklanan gerçekler çatlamaya başladı. Bir kolye, bir ayna ve kimsenin adını koymadığı bağlar… Elis korkmuyor. Durup beklemiyor. Merak ediyor. Ailesini bulmak istiyor. Gerçekleri duymak istiyor. Ve bunun bedeli ne olursa olsun, geri adım atmıyor. Aynasızlar, farklı olmanın açıklanmadığı, sadece yaşandığı bir hikâye. Büyünün, kimliğin ve “normal” denilen şeyin sorgulandığı bir yolculuk. Bazı insanlar dünyaya uymaz. Dünya onlara uymayı öğrenir. Kurgu tamamen bana aittir ve çalınmaması rica olunur!..

*GENÇ YETİŞKİN, PSİKOLOJİK GERİLİM* Bazı sabahlar aynada kendini tanıyamaz insan. Bazı sabahlarsa, aynaya bakmaz. Adel ikisini de yaşamaya alışmıştı. Duvardaki demir yatak, gıcırdayan kapı, yemekhanede eksilmeyen o aynı çorbanın kokusu… Hepsi aynıydı. Ama o gün, bir şey farklıydı. Geceden kalma bir iz gibi, parmaklarının arasında kurumuş bir şey vardı. Kir değil. Boya değil. Kan... olabilir miydi? Geceleri uykusunda ortadan kaybolan bir kız… Elleri kurumuş kanla uyanıyor ama hiçbir şey hatırlamıyor. Kendine ait olmayan bir karanlık, damarlarının derinliklerine kadar işliyor. Adel, ailesini bir kazada kaybettiğini sanıyordu. Ama o gece sadece bir travma değil, tüm hayatı çalındı ondan. Şimdi, bir yurdun soğuk duvarları arasında geçmişiyle ilgili parçaları toplamaya çalışıyor. Kaybolan bir öğrenci, gözlerinin önünde kanlı bir sırra dönüşüyor. Ayzer ise bir öğretmenden fazlası. Onun gelişiyle hem hatıralar hem kalp hızlanıyor. Ama her cevap yeni bir soruya açılıyor. Kimin tarafında olduğunu bilmiyorsan, dost ile düşman aynı yüze bürünebilir. Bir iğneyle başlıyor her şey. Bir külle örtülüyor her iz. Ve Adel, kendine dair en büyük gerçeği keşfetmek üzere… Hafızanın ihanetine, karanlığın çekiciliğine ve geçmişin en derin yaralarına hazırlıklı ol. Bu hikâyede kurban da sensin, cellat da… *TELİF HAKLARI SAKLIDIR.* Hikaye kendime aittir.

"Sakın!" diye bağırdı duygu duvarını kırarak. "Eğer o silahla kendini vurursan bunun dönüşü olmaz Efil!" Acıyla kahkaha atmaya başladım. Herkes benim bunu yapacağımdan o kadar emindi ki, korkuyorlardı. Haklılardı da. Yapacaktım. "Niye?" diye fısıldadım gülümsemem yüzümden yavaş yavaş silinirken. "Bu silahı bana yıllar önce doğrultan sen değil miydin? Bu silah benim sonum olacaktı zaten şu an seni korkutan şey ne Karan!" Cevap vermedi. Veremedi. Dudakları lâl oldu bu gece. Korkuyordu. Beni kaybedecek olmaktan korkuyordu. O korkmazdı, onun istisnaları olmazdı. Ben hariçtim. "Nefretten aşk doğamaz demiştin." dedim tüm uzuvlarım acıyla sızlarken. "Haklıydın. Biz nerede başlarsak orada biteriz. Nefretin benim sonum olmasına izin vermeden ben kendi sonumu yazıyorum." "Yapma Savcı." dedi ben silahla ateş etmeden hemen önce. "İnsanlar yanılır ama ben yanılmaz demiştim ya sana, ilk defa haklı çıktın. Yanıldım. Nefret aşka dönüşürse şayet, o adamı kimse tutamaz. Aşk gerçekten her şeyi yenebilecek olan tek duyguymuş çünkü." "Duygulara yeri olmayan sen mi söylüyorsun bunu? Aşk nedir bilmiyorsun bile!" "Evet!" dedi bağırarak. "Aşk nedir bilmiyorum, tek bildiğim senin yanında kendimi kaybettiğim. Kalbimin hızlanmasını sağlayan, tek bir gülüşünle bana tüm dünyayı yaktırabilecek güce sahip olan tek kadın sensen ve buna aşk denmiyorsa ben hastayım Savcı. Ben yenildim." Bu cümlenin devamını duymaya hazır değildim. Söyleyemezdi. "Ben senin yenilmeni beklerken, ben sana yenildi-" Başımı ağır ağır sallarken cümlenin devam etmesine izin vermeyerek, acımadan iki el silah sesinin duyulmasını sağladım. Bedenim yere kapaklandı. Tüm feryat dolu sesler umurumda olmadı ama diz çökmem için bana emreden Karan Kızıltuğ`un gözyaşları içinde yerde diz çöktüğünü görmek bu gece için en kötü ikinci şeydi.

Belirsizlikle başlayan hayatlarımız zamanla nasıl raya oturur ? Zaman Nedir ? Ben kimdim ? Şuan kimim ?

Eflal Akdoğan kaderin kötü yüzünü görmeye alışkın değildi ta ki en kötü yanı görüp her şey daha da berabat olana kadar Bu hayatta iki tür insan vardır Ya yalancısındır Ya oyuncu Ben kendimi yalancı sanıyordum ta ki gerçek oyuncunun ben olduğumu öğrenene kadar Gerçek kimlikler serisi üç kitaptan oluşmaktadır (1)Yalancılar ve Oyuncular (2)Kimliksizler ve Kimlikleri (3)Masallar ve gerçekleri

Dört duvar arasında tek miyim ? Hayır! Tek bedende 5 kişi 5 hayat 5 şeytan...