Onu unutmak zorunda kaldı. O ise onu unutmamak için her şeyini kaybetti. Bir suikastçı… Bir mafya lideri… Ve aralarında yarım kalmış bir çocukluk. Kader onları tekrar karşı karşıya getirdiğinde, sadece biri hatırlayacaktı. Ama hatırlamak… kurtarmaya yetmeyecekti.

Elara öldüğü gece her şeyin bittiğini sanmıştı. Ama gözlerini açtığında… başka bir bedendeydi. Başka bir evrende. Başka bir hayatın içinde. Ve hiçbir şeyi hatırlamıyordu. Boynundaki kolye dışında. O kolye… sadece bir hatıra değil, açılmaması gereken bir geçidin anahtarıydı. Ve Elara, o kapıyı açabilecek tek kişiydi. Ama hatırlamak tehlikeliydi. Çünkü her hatıra, mühürlenmiş bir şeyi uyandırıyordu. Ve biri vardı… her şeyi bilen biri. Adrian. Onu tanıyordu. Onu hatırlıyordu. Ama gerçeği söyleyemiyordu. Çünkü Elara’nın ölümünde onun da payı vardı. Gerçekler ortaya çıktığında, Elara’nın sadece geçmişini değil… kendi kimliğini de sorgulaması gerekecek. Ve belki de en büyük soru şu olacak: Hatırlmak mı… yoksa her şeyi sonsuza kadar kaybetmek mi?